Gelijkwaardigheid versus autoritair gedrag - en “niet bij jezelf zijn”

278 woorden |

Open Up is elk jaar weer feest van gelijkgestemde zielen. Hoe gelijkgestemd zíjn we eigenlijk? Sommigen voelen zich niet gelijkwaardig, zo heb ik uit hun kelen vernomen. Kortom: actueel thema voor sommigen onder ons: “We willen ons vooral niet minder voelen dan anderen en anderen mogen zich dan ook beslist niet autoritair gedragen.”

Eeh, wacht even... Wat zegt dat over ons? Wat betekent deze “hang naar gelijkwaardigheid”?

Ik dook er in en mij valt op en mij valt in: “Wie zich niet gelijkwaardig voelt aan een ander, doet zichzelf per definitie te kort.” Immers, wie bij zichzelf is, is al gelukkig en heeft geen goedkeuring van een ander nodig. Toch?

Ergo:
Gelijkwaardigheid staat of valt met de behoefte om gezien te worden.
Gelijkwaardigheid staat of valt met het ontbreken van de behoefte om gezien te worden

Begint het muntje reeds te landen?

'n Voorbeeld doet wonderen: Ik schreef onlangs deze sms aan iemand:

“Wat steeds terugkomt, is je behoefte aan gelijkwaardigheid. Spreek dat dan gewoon uit en doe niet zo kinderachtig. Anders ben je mij kwijt. Zodra je op de troon gaat zitten om gelijkwaardigheid te FORCEREN, valt alles om wat je net hebt opgebouwd. Dat je 't even weet. Zeg wat je voelt. Zeg wat je wilt. Meer is er niet. En minder ook niet. 'Wat heb je nodig', dus... OK?”

Bij het teruglezen valt mij in: het gaat hierbij om Angst. Dat valt mij in. En wat men dan nodig heeft is bevestiging. Een arm of schouder kan voldoende zijn. Hoe grootzielig is het als we daar aan toegeven èn gewoon om vragen, voortaan?

“Wie zich niet gelijkwaardig voelt aan een ander, doet zichzelf per definitie te kort.”

Meerleeslink - In april boog ik me hier reeds over in de blog gelijkwaardigheid maar nu heb ik de kern benoemd van waar het om gaat in deze blog over gelijkwaardigheid

Mensen willen allemaal hetzelfde: gelukkig zijn

481 woorden

Mensen willen allemaal hetzelfde. Gelukkig zijn. Dus: doen wat het hart ons ingeeft. (Dat vereist) één zijn met ons-zelf zodat dat vanzelfsprekend gebeurt. 

Nu zie ik in al die facebooksnoetjes het omgekeerde: ongelukkig zijn

"Probeer het eens"

Een menselijk collectief op aarde is niet haalbaar als we ons niet op ons-zelf richten. En jíj hebt geen flauw idee van wat ik bedoel zolang je die weg niet gelopen hebt. 

Tis als een appel;

*Hoe weet je hoe een appel smaakt als je die nooit eerder at?*Hoe kun je aan een ander uitleggen hoe een appel smaakt als je die nooit eerder at?

Kortom: "Probeer het eens"
Eerst proeven als je een idee of oordeel erover wilt 

Levensgeluk

Dus wat streven we na: levensgeluk
Daar kunnen we een heel mensenleven mee bezig zijn zonder zelfs de kern te raken.

“misstanden in de wereld zijn niet op te lossen zolang we naar anderen wijzen en ons-zelf vergeten” 

Alle misstanden en ongelijkheden in de wereld zijn niet op te lossen zolang we naar anderen (blijven) wijzen en tegelijkertijd ons-zelf vergeten. Zelf is synoniem voor ziel is gevoel is intuïtie. 

Africhten

"De neuzen dezelfde kant op" is een veel gehoorde kreet. Wat betekent dat? Dat is als africhten en da's niet hetzelfde als "een menselijk collectief van mensen die zichzelf zijn". Sinds het Pruisische model*) is ingevoerd hebben we in scholen, gevangenissen, werkomgevingen èn psychiatrische ziekenhuizen hetzelfde model geïntroduceerd, de afgelopen paar honderd jaar. "Luisteren" is synoniem voor "gehoorzamen". Op die manier trachtte men de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Uiterst effectief als je een leger wilt leiden, maar aardig overbodig en contraproductief in deze eeuw van technologische vooruitgang waarin robotica het van ons kan overnemen en wij ons kunnen richten op creativiteit... 

Wacht even... wèlke creativiteit? Waar eigenwaarde en zelfvertrouwen verdwenen zijn, is creativiteit toch eveneens de mist in gegaan? Of ... hebben we dat sprankje hoop in ons zelf bewaard en is de vlam nooit gedoofd om nu werkelijk te gaan vlammen?

Ik nodig je uit. Stap voorbij je grenzen en laat je zien. 
Ik daag je uit. De eerste stap is een mentale. Je moet het willen en met heel je hart
Ik wil, ik kan, ik doe. Da's de volgorde. 

Groei naar jezelf en er staat een heel "leger" van welwillende mensen op die spontaan aanpakken wat er gedaan moet worden: vanuit jezelf is het nooooit werk, vanuit jezelf is het hobby die je liefdevol, energiek en probleemloos aanpakt om dan te genieten van je inspanning. Dan is inspanning geen uitputting meer.
Dan wordt leven weer leuk.

Sterker... dan gaan we eindelijk léven...

Een dot van een ingeving weer - werk 'm zelf maar uit, ik geef 'm alleen maar aan.

*) Pruisisch model: zie mijn weblog over "De wonderlijke energie van kinderen". Daarin wordt verwezen naar artikelen die dat uitdiepen. Naar Pruisisch voorbeeld zijn onze scholen (en meer!) gevormd.... 

Meerleeslink: Warm menselijk communiceren in een land vol kou

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox