Ben jij bij jezelf?

210 woorden | 

“Iemand die niet bij zichzelf is 
nodigt zijn (of haar!:) partner uit 
tot vreemd gaan.”

Al is het maar door te kijken en te fantaseren.

Daarmee spiegelt de ander jou: 
“Je bent niet bij jezelf; 
dus je bent niet leuk genoeg, zo.”

Jaloers ten opzichte van bezitsdrang

Iemand die jaloers is, is niet bij zichzelf bovendien. 
Een vrouw die jaloers is, etaleert bezitsdrang en bezit zichzelf niet. 

Vrijheid - vrijblijvendheid

Iemand die van een ander houdt, is blij die ander te zien - meer niet - en is niet bezig met “omstandigheden”; het zoeken naar mogelijkheden om de ander gevangen te houden in plaats van vrij te laten. 

Wat is positief, normaal menselijk, constructief gedrag?

We horen niet bezig te zijn met die ander. 
We horen bezig te zijn met ons-zelf. 
We horen bezig te zijn met ons eigen leven, ons eigen geluk - onze eigen vrijheid. Dat is constructief gedrag. 
Bezit nastreven buiten ons-zelf is niet positief. We dienen bezit van ons-zelf te hebben. Ons eigen partner te worden. 

Naschrift

Duurde zeven jaar om dit in te zien vanuit eigen ervaring. Hang maar aan je muur tot je het ook ziet

Velen leven alleen om zo te leren niet op anderen te kunnen leunen. Daarom zijn er zoveel singles en één-ouder-gezinnen. Omdat het ons leert op onszelf te leunen. En niet op de ander. Zie dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/geen-relatie.html 

Ongelukkig is iedereen | “Willen hebben” maakt ongelukkig

814 woorden | 

Het is 2014. Ik leef op moeder Aarde, ben opgegroeid in Nederland, in Europa. En kijk om me heen met verbijstering.

Met mensen is geen wezenlijk contact mogelijk. Niemand is bij zichzelf. Niemand heeft tijd – wat dat ook moge zijn. Niemand heeft rust. Het is hier koud en kil. Ieder is verward en verstrooid.

Het is er vreselijk. Zowel het weer als de sfeer tussen mensen – want als die goed is maakt het weer niet meer uit. Mensen weten niet hoe ze er een feestje van moeten maken. Kopen smakeloos voedsel uit super-markten vol gif en zeuren over alles tegen alles en iedereen – zelfs tegen hun kinderen. Het is echt ongelooflijk.

De drang naar bezit 

Mensen willen bezit. Ze willen ook elkaar bezitten. “Bezit maakt gelukkig” is de geldende mantra. “Willen hebben” maakt echter ongelukkig. Het brengt een hunkering die de mensen nóg verder bij zichzelf weghaalt.

Een enkeling groet mij op straat, de meesten zijn met hun eigen zaken bezig -wat het ook moge zijn wat hen continu bezighoudt- maar voor een praatje en warmte-uitwisseling is geen tijd, iedereen moet snel weer dóór vanwege “verplichtingen”. Het is een onbegrijpelijk samenraapsel van gedachtegoed en programmering.

Als ik op bezoek ga of iemand thuis uitnodig raaskallen mensen aan één stuk door over on-zin en zeuren wat af om te verbergen dat ze diep ongelukkig zijn; en ook om te verbergen dat ze dat zelf niet beseffen; en ook om te verbergen dat ze ook niet weten hoe eruit te geraken of zelfs verandering in hun leefsituatie ook maar te overwegen.

Als ik grote mensen op straat tekeer zie gaan tegen elkaar, als kinderen die vechten om knikkers, dan doet me dat pijn want ik begrijp niet waar dat allemaal voor nodig is. En zij zelf ook niet. Dat is het ergste.

Alleen in films snappen mensen het, hoe het is om de waarheid te zeggen vanuit hun gevoel - en in waarheid te leven, vanuit hun gevoel. Als de film voorbij is of het boek dicht, dan glijden ze weer in de voorgeprogrammeerde wereld die geen liefde of warmte kent en gaat hun handelen over in dat van een automaat. De religie van het geld, het verstand, en de voorgeprogrammeerde passieve recreatie neemt het dan over. Het móeten.

Mens-zijn

 

Ik schaam mij Mens te zijn uit plaatsvervangende schaamte – alhoewel niemand weet wat Mens-zijn eigenlijk inhoudt, want bijna niemand lijkt dat stadium ooit bereikt te hebben. Ik ken er in mijn woonplaats althans geen één. En in de plaats waar ik gister was, ook niet. Wel mensen die zwaar ongelukkig zijn en hun hunkering laten voelen. En dat is zwaar want de ziel laat mij de hunkering van al die mensen bij elkaar voelen om me te leren wat 2014 betekent.

Ze laat mij alles voelen en mij alles dragen, in één keer. Zoveel treurnis is te veel voor één mens. Ik zou dat nooit volhouden. Ik kan alleen maar schrijven om het niet te ontlopen en het te kunnen dragen terwijl het er is, want zo geeft ze me een boodschap; ze laat me beseffen hoe het zit en dat is voldoende om straks die zwaarte weer van mijn schouders te halen, wanneer ik mijn missie volbracht heb, namelijk het verwoorden ervan zodat anderen dit ook kunnen lezen.

Ik voel nu wat het is om op een collectief aangesloten te zijn. 

Ik begrijp nu ook gelijk, dat niemand op dat collectief aangesloten wil zijn, en dat mensen er letterlijk àlles aan doen om er niet op aangesloten te zijn – omdat het één grote poel is van gruwelijk verdriet en hunkering naar veiligheid en geborgenheid – en omdat letterlijk niemand bij zichzelf is. Niemand van het collectief weet wat dat is.

“Ik begrijp nu ook gelijk, dat niemand op dat collectief aangesloten wil zijn

Diepe zucht. 

Ik ben naar hier gestuurd om mensen te spiegelen met wat ze doen en te laten zien hoe het anders kan maar niemand wil dat weten en iedereen valt mij aan, altijd, continu, omdat niemand het wil horen: “Laat warmte en liefde de nieuwe religie zijn.”

Iedereen valt mij aan omdat mensen ongelukkig zijn – ze weten niet en ze willen niet weten hoe dat te veranderen is.  

Wat doen mensen raar, tegennatuurlijk, onhandig, vreemd, vervreemd van zichzelf.
Wat doen mensen gemeen, afstandelijk, onpersoonlijk, koud, kil; verdrietig word ik ervan.

“Laat warmte en liefde de nieuwe religie zijn”

Als ik alleen zit in de zon voel ik warmte en ben ik de koning te rijk, dan kan me niets gebeuren en voel ik hoe fijn het is om levend te zijn. Dan kan ik fijn dromen, van belevenissen die zijn geweest en dat wat komen gaat en dat vind ik heerlijk.

Als ik mijn bed zie wor ik blij, dan kan ik ontsnappen uit deze razernij.
Maak me wakker als het weer leuk wordt, papa. Van hunkering naar kentering.

 

...wat een mooie rustige melodie om bij in slaap te vallen...



Naschrift: raakt het je? 
Vraag mij een leestip.

Mensen willen allemaal hetzelfde: gelukkig zijn

481 woorden

Mensen willen allemaal hetzelfde. Gelukkig zijn. Dus: doen wat het hart ons ingeeft. (Dat vereist) één zijn met ons-zelf zodat dat vanzelfsprekend gebeurt. 

Nu zie ik in al die facebooksnoetjes het omgekeerde: ongelukkig zijn

"Probeer het eens"

Een menselijk collectief op aarde is niet haalbaar als we ons niet op ons-zelf richten. En jíj hebt geen flauw idee van wat ik bedoel zolang je die weg niet gelopen hebt. 

Tis als een appel;

*Hoe weet je hoe een appel smaakt als je die nooit eerder at?*Hoe kun je aan een ander uitleggen hoe een appel smaakt als je die nooit eerder at?

Kortom: "Probeer het eens"
Eerst proeven als je een idee of oordeel erover wilt 

Levensgeluk

Dus wat streven we na: levensgeluk
Daar kunnen we een heel mensenleven mee bezig zijn zonder zelfs de kern te raken.

“misstanden in de wereld zijn niet op te lossen zolang we naar anderen wijzen en ons-zelf vergeten” 

Alle misstanden en ongelijkheden in de wereld zijn niet op te lossen zolang we naar anderen (blijven) wijzen en tegelijkertijd ons-zelf vergeten. Zelf is synoniem voor ziel is gevoel is intuïtie. 

Africhten

"De neuzen dezelfde kant op" is een veel gehoorde kreet. Wat betekent dat? Dat is als africhten en da's niet hetzelfde als "een menselijk collectief van mensen die zichzelf zijn". Sinds het Pruisische model*) is ingevoerd hebben we in scholen, gevangenissen, werkomgevingen èn psychiatrische ziekenhuizen hetzelfde model geïntroduceerd, de afgelopen paar honderd jaar. "Luisteren" is synoniem voor "gehoorzamen". Op die manier trachtte men de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Uiterst effectief als je een leger wilt leiden, maar aardig overbodig en contraproductief in deze eeuw van technologische vooruitgang waarin robotica het van ons kan overnemen en wij ons kunnen richten op creativiteit... 

Wacht even... wèlke creativiteit? Waar eigenwaarde en zelfvertrouwen verdwenen zijn, is creativiteit toch eveneens de mist in gegaan? Of ... hebben we dat sprankje hoop in ons zelf bewaard en is de vlam nooit gedoofd om nu werkelijk te gaan vlammen?

Ik nodig je uit. Stap voorbij je grenzen en laat je zien. 
Ik daag je uit. De eerste stap is een mentale. Je moet het willen en met heel je hart
Ik wil, ik kan, ik doe. Da's de volgorde. 

Groei naar jezelf en er staat een heel "leger" van welwillende mensen op die spontaan aanpakken wat er gedaan moet worden: vanuit jezelf is het nooooit werk, vanuit jezelf is het hobby die je liefdevol, energiek en probleemloos aanpakt om dan te genieten van je inspanning. Dan is inspanning geen uitputting meer.
Dan wordt leven weer leuk.

Sterker... dan gaan we eindelijk léven...

Een dot van een ingeving weer - werk 'm zelf maar uit, ik geef 'm alleen maar aan.

*) Pruisisch model: zie mijn weblog over "De wonderlijke energie van kinderen". Daarin wordt verwezen naar artikelen die dat uitdiepen. Naar Pruisisch voorbeeld zijn onze scholen (en meer!) gevormd.... 

Meerleeslink: Warm menselijk communiceren in een land vol kou

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox