donderdag 8 juni 2017

"Het voelt zo" als een vrijbrief om anderen te terroriseren zonder zelf ooit verantwoording te nemen voor oude pijn

Poging tot dialoog |

 
Hoe reageer jij op een stiekeme, verborgen aanval?
Antwoord: die neutraliseer je door te benoemen wat de ander doet op jouw terrein.

 
Uit het leven gegrepen. Eerst probeer ik tot DIALOOG te komen. Voorbeeld; iemand schreef een reactie onder een post*) van mij: 'Mijn hart krimpt steeds zo ineen bij je "niet gezien en gehoord" voelen..', wat ik als volgt beantwoordde:
 
"Wat VOEL je? Wat WIL je?" Da's elementair hier en dat heet "uitspreken". Deed jij nu niet en ik doe het altijd. Durf jij (voortaan) te verwoorden wat er in jou leeft voordat je dat voor mij in gaat vullen om zo tot dialoog te komen ipv tot zulke directieve correctie?
 
Haar reactie: 'Het is niet mijn bedoeling om in te vullen of om te corrigeren..ik vertel wat er in mij gebeurt..nu gebeurt het weer..ik ervaar een hardheid in je woorden. En dat is ok..en het raakt me..voel me niet uitgenodigd tot een dialoog. Merk dat ik op slot ga, dicht ga'


'Het voelt zo'...

Als iemand je zo benadert - zo uit de hoogte zonder zelf "mee te doen" - zeg of schrijf je bijvoorbeeld rustig terug:
 
WIE voelt dat? WAAR voel je dat? (in zichzelf, immers)

Wees eerlijk tegen jezelf; nu lijkt het erop dat je bij jezelf weg loopt en op mijn terrein gaat touwtrekken. Daar maak ik je liefdevol op attent.
 
Weet dit van mij:
* waarheid doet geen pijn; oude wonden wel
* waarheid spreken is een teken van liefde
* alles bij anderen leggen is terreur naar anderen
* continu boos doen/zijn is terreur naar jezelf en anderen
* liefde is... zorgvuldig zijn met je zelf en anderen

 
"Het voelt zo" is een vrijbrief om anderen te terroriseren met oude pijn waar iemand geen enkele verantwoording voor wenst te nemen en zulk gedrag is niet langer te tolereren; neem zelf jouw verantwoording voor wat je voelt en spreekt dat uit zonder er anderen mee lastig te vallen.
 
Jij draait dat om; valt er nu mij mee lastig zonder er verantwoording voor te nemen.
 
Jij oordeelt en stelt geen vragen.
Bij volwassen gedrag mag dat precies andersom; vragen stellen zonder ooit te oordelen...

 
Helder zo?
 
bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1210918752351123 
 

zaterdag 8 april 2017

Tijd voor waarheid | brief aan mijn schoonouders, de grootouders van mijn kinderen

Inleiding |

Je bent nooit te oud om te leren en kennelijk is het moment nu gekomen om dat in de praktijk te brengen. Het is tijd voor waarheid.

Al geloof je geen woord van wat ik zeg, toch moet de waarheid uitgesproken worden, omdat het de waarheid is en daarin een boodschap voor ieder van ons besloten ligt.

Schoonouders, ik heb veel waardering en liefde voor jullie beiden en ongeacht wat je van mij vindt is dat een gegeven.

Daarnaast is er iets wat veel belangrijker dan dat is en wat ik te benoemen heb, omdat ik dat kán en het zo is; en da's wat ik zie aan het gedrag van jullie jongste dochter.

Aanleiding


Aanleiding tot dit verwoorden, is het gedrag van haar eigen dochter, jullie kleindochter, die het gedrag van haar moeder consequent spiegelt en duidelijk laat zien dat ze alle mannen in haar omgeving, haar broer en mij voorop, straft voor hoe ze zich voelt, zonder daar ooit een reden voor te kunnen noemen, en daarmee exact het gedrag van exgenote nadoet die een onverklaarbare hekel aan mannen blijkt te hebben en mij daarmee nu bijna twintig jaar lastig valt en bezighoudt zonder er ook maar iets aan te veranderen.
Bij elke gelegenheid valt ze mij lastig en kennelijk heeft ze als stelregel: “Haar exgenoot is fout en verantwoordelijk voor haar misère en dat is zo omdat het zo is,” en valt consequent bij elk contact aan, doet lastig en agressief als gevolg van dat gegeven.

In mijn beleving zijn wij mensen allemaal spiegels voor elkaar, kinderen voorop, en is zij een spiegel voor haar eigen leefomgeving (zie: fb.com/849927145116954).
Aangezien ik mij niet herkende in wat zij steeds spiegelde, ook na onze scheiding, ben ik onderzoek gaan doen naar de drijfveren achter menselijk gedrag en al jaren hou ik haar voor dat ze zich afreageert over de schade uit haar jeugd die onmogelijk iets met mij te maken kan hebben. In feite is het haar taak om haar eigen ouders de spiegel voor te houden maar kennelijk lukt en durft ze dat niet en wees eerlijk, er is ook nog zoiets als afgedwongen loyaliteit naar ouders toe, zodat ze haar ouders de hand boven het hoofd houdt. Zelfs tegen beter weten in.

Jouw jongste dochter heeft (ook volgens eigen zeggen) drie moeders gehad en een onbereikbare, afwezige vader. Alle ongenoegen die de oudste twee meiden kwijt moesten kwam bij de jongste terecht die er geen kant mee uit kon, en als verantwoordelijke ziel ging ze ermee lopen oftewel ze ging het dragen.

Schade |


Hoe groot de schade is die dat haar gedaan heeft houdt ze uit loyaliteit verborgen naar jullie toe maar bleek zo enorm, dat een samenzijn met haar onhoudbaar was omdat ze consequent haar boosheid op mij bekoelde, zodat het huwelijk geen schijn van kans had. Het huwelijk was gruwelijk.
Regelmatig vroeg ik mij af hoe het in godsnaam mogelijk was, dat iemand louter negatief doet en het nooit gezellig maakt of waardeert dat je er bent. Het was altijd strijd, en dialoog was volstrekt onmogelijk; ze deed onbereikbaar en liet mij zo voelen het slachtoffer te zijn van jarenlange structurele emotionele terreur (liefdadige terreur is ook terreur) die diepe sporen achterlieten en haar volledig bij zichzelf verwijderd heeft; ze had een dubbele persoonlijkheid ontwikkeld om zich staande te houden in deze verziekte wereld en was zo gedepersonaliseerd als maar kan.
Gestoord, dus.

Niet zo raar als je nagaat dat school en leefomgeving de westerse mens per definitie schizofreen doen opgroeien; het gevoel mag niet meedoen. Maar het hoort bij de mens. Tegenstrijdiger kan niet.

Liefde |


Het resulteerde erin dat ze altijd liet zien aan haar partner hoe moeilijk ze het thuis had gehad.
Hoe afgrijselijk dat voor haar is geweest mag blijken uit het gegeven dat ze niet in staat was om aan normale huwelijkse voorwaarden te voldoen die ze bovendien aan mij, ten overstaan van iedereen, beloofd heeft maar op dagelijkse basis brak. Ze heeft mij, zo lang als ik haar nu ken, lastiggevallen en gestalkt, bedrogen, opgezadeld met al haar extreem naargeestige gevoelens en haar onvermogen om ermee om te gaan, hetgeen in 2004 resulteerde in mijn ziekte sarcoidose èn het idee dat ik dood wilde, terwijl zíj degene was waarop dat van toepassing was. Slechts door vol te houden, dus haar te spiegelen wanneer ze met haar zieke geest weer eens de confrontatie opzocht zonder redelijk te zijn, heb ik haar in de loop van bijna twee decennia zover gekregen dat ze níet meer dood wil en niet langer gedepersonaliseerd in het leven staat. Dat is liefde. Dat is... ONVOORWAARDELIJKE liefde. Liefde zonder enige voorwaarde. Niemand lijkt het te kennen.

Ze vertoont echter nog altijd hetzelfde gedrag, naar mij en ook naar de kinderen toe, zodat nu het moment gekomen is om dat voor te leggen aan degenen voor wie dat bedoeld is: haar ouders.

Dat jullie de plank als ouders volledig hebben misgeslagen en er nooit voor exgenote zijn geweest is jullie niet aan te rekenen omdat jullie niet beter wisten. In het kader van Spock's “Rust, Reinheid, Regelmaat” werden kinderen gedrilld in plaats van met liefde omgeven hetgeen meer stuk maakte dan ons lief is.

Ik heb talloze vruchteloze gesprekken gevoerd met mijn exgenote, waaronder haar toneelstukjes bij advocaten, wat ervoor zorgde dat we net zo lang met de scheiding bezig waren als dat het huwelijk geduurd heeft; 5 jaar. Dat is op z'n minst opmerkelijk te noemen.
Ik moest met de vuist op tafel slaan tijdens de ontmoeting bij haar advocaat om die onzin van haar te doorbreken, haar tijdrekkende plannetjes te beëindigen en eindelijk af te ronden. Als het aan haar had gelegen waren we er nu nog steeds mee bezig geweest.

Verdriet |


Exgenote is heel verdrietig want ze heeft gefaald als mens, vindt ze zelf: ze heeft jullie nooit emotioneel kunnen bereiken terwijl zij het haar taak acht om jullie bij het gevoel te krijgen en het kind in jullie aan te spreken en tot spelen te krijgen. Helaas voor haar een kansloze missie. Jullie zitten verstokt vast in het Denken en alles wordt verstandelijk beredeneerd. Dat is de grootste fout van deze maatschappij en creëert een samenleving die niet samenleeft maar elkaar liever verscheurt; verdeel en heers in de praktijk.

Dat is heel, heel, heel verdrietig, om te beginnen voor haar. Ze kan geen contact met jullie krijgen en is daar furieus over; dat doen verdriet en onmacht namelijk en boosheid is het product van die twee.

Maar het is tijd. Jullie MOETEN veranderen. Je kunt die charade (toneelstuk dus) niet vol blijven houden, zo doe je jezelf tekort en vernietig je al het goede dat er is. Er is totaal geen sfeer bij jullie in huis, de kleinkinderen gaan met tegenzin naar jullie toe, dus dat zijn jullie aan jezelf verplicht.

Exgenote liet het me jarenlang zien. Ze kon het niet verwoorden want de wonden zaten diep maar ze zocht steun en leunde op mij. Zonder overleg en zonder mijn toestemming resulteerde dat in een extra last op mijn rug die ik niet dragen kon wat mij jarenlang rugpijn heeft opgeleverd.
Dat doet de ziel, om misstanden duidelijk te maken.
Die pijn is allang weg maar kwam van haar en was een signaal. Ze legt al jaren haar lasten bij anderen neer en zuigt mensen leeg - da's precies wat er met haar gebeurd is, door haar oudere zussen, ter compensatie van de hen aangedane terreur; daarom zien exgenote en nu ook haar kinderen altijd zo bleek.
Wist ik ook niet. Zie ik nu pas in, terwijl ik dit opschrijf. En het is wáár.

Navraag bij artsen, psychologen en psychiaters leveren niets op, hiervoor moet je verder zoeken en da's wat ik gedaan heb. Geen arts houdt rekening met emotionele factoren bij het bepalen van een diagnose dus die kan onmogelijk een juist ziektebeeld schetsen, dus zulks kan nieuw en onwerkelijk overkomen.
Ik kan dat inmiddels wèl, door er een intensieve jarenlange studie van te maken.
Niet vanwege exgenote maar vanwege mijn interesse naar opvallend, tegenstrijdig en onverklaarbaar slecht menselijk gedrag - en dat van exgenote behoorde daar ook zeker toe. En... It's all a cry for love.

Nieuw en onbekend wil niet zeggen onjuist of onwaar |
Omdat het nieuw is kan het lastig zijn het gelijk te plaatsen maar evengoed is er gevoelsmatig geen speld tussen te krijgen en dat laat ons gevoel ons voelen.

Exgenote laat mij via haar opzettelijke tergende en zuigende gedrag zien dat zij een boodschap voor jullie heeft die ze niet bij jullie kwijt kan, en dat is uitermate frustrerend.
Zo lang zij haar boodschap niet aan jullie kwijt kan, zal zij volharden in haar gedrag – en aangezien ze bij jullie geen entree heeft toont ze dat haar kids en mij.
Volharden doet haar integriteit, en is een grote en positieve kwaliteit. Net als nieuwsgierigheid en verantwoordelijkheid. Ze kan echter niet eeuwig blijven wachten tot jullie een keer openstaan om te horen hoe het zit. Bovendien is zij vrouw en vrouwen weten instinctief (dus diep van binnen) dat hun woord minder mee telt. Zeker als jongste van de familie; ook al is zij bijna vijftig, wordt ze gewoon uitgelachen en niet gehoord door ouders en zussen.

Dat gegeven alléén al strekt tot nadenken. Hoe bedenkelijk is dat?
Waarom luisteren jullie niet naar deze begaafde dochter? Wat mankeert jullie? Heb je niet geleerd te luisteren naar een ander mens of ben je te afgericht opgevoed zodat je alléén luistert naar mensen die hoger geplaatst zijn en meer autoriteit hebben?

Wat een ziek gedrag.

Jullie dochter heeft de helft van haar leven opgeofferd om jullie duidelijk te maken hoe ziekmakend jullie gedrag is met die houding van jullie. Ze is nu 49 en nog steeds nemen jullie niets serieus van haar.

Verstand is briljant maar onvermogend koud |


Zij kan haar gedrag pas veranderen als ze jullie bereiken kan en dat lukt nog steeds niet. Jullie wonen in een ivoren toren op afstand van de rest, en laten het verstand bepalen hoe jullie wereld is. Jullie leven in een zelfgekozen fantasie, laten je dicteren door krant en tv en menen iets van de wereld te weten want jullie zijn volgens een vooraf bepaald systeem zogenaamd succesvol en beloond in het volgen van de regels, het hebben van een goede baan en het verdienen van veel centjes, zonder ooit om te kijken naar je kinderen die emotioneel gezien geen enkele aandacht gehad hebben. Vraag de kleinkinderen maar.

Het is een saaie, kille, dooie boel, zonder warmte. Zo tegenstrijdig als maar kan. Zó ernstig zelfs, dat één kleindochter epilepsie kreeg (teken van onverenigbare tegenstrijdigheid), een andere heel haar leven onder eczeem zit (teken van zich niet kunnen uiten waarmee ze haar moeder's onmogelijkheid spiegelt), een schoonzoon er voortijdig uitgestapt is met 56 (verlamd, teken van jarenlang in de emotionele kou hebben gestaan), en de oudste dochter kanker kreeg, de ultieme uiting van kou. Daar bovenop is niemand in de familie gelukkig, iedereen is eenzaam en verdrietig, en al die meiden zijn veel te dik. Door hun frustratie weg te eten.

Opa zelf moest het ziekenhuis in en kan nauwelijks meer lopen. Wat kan dat anders betekenen dan dat hij eindelijk eens moet stoppen met weglopen voor zichzelf en dus tijd nemen voor zichzelf en “naar binnen gaan”, naar zijn gevoel?
Dat doet geen hond maar daar komen juist die kwalen vandaan. Je hoeft mij niet te geloven en de verantwoording uit handen geven aan een arts die ook niks weet, maar het ís wel zo.


Zelf aangeleerde onzin |


Jullie hebben geld genoeg maar takelen af en maken jezelf wijs dat ouderdom met gebreken komt.
Larie. Wie niet naar de ziel luisteren wil, moet maar voelen! Het zijn sigalen van de ziel, ons wezen. Signalen van binnenuit waar je naar dient te luisteren want zo werkt dat.

Jullie gaan overal aan voorbij, signalen slaan jullie in de wind. Eigenzinnig en niet zo handig. Hoe wou je jouw gevoel ontlopen?? Dat zit in de mens en hoort bij de mens. De ziel is heerser van het hart en geeft ons influisteringen over letterlijk alles dus hoe kun je daaraan voorbij gaan en blijven gaan? Hoe kun je zo stom zijn om dat maar vol te houden zonder jezelf en je eigen gedrag te evalueren?

Wat exgenote laat zien |


Exgenote's huis is een troep. Ze is een slons, het aanrecht ligt vol, haar keuken is vol, haar tafel is vol, en overal ligt wat. Ik heb eens de gore moed gehad om het aanrecht op te ruimen en te soppen en kreeg van haar op m'n kop dat ik nergens aan moest komen. De omgekeerde wereld!

Ze doet dat niet voor niets. Vandaag haalde ik de kinderen op en viel mij extra duidelijk op dat het een troep is in haar huis, en dat zij dat bewust zo doet; het is een signaal van haar voor haar ouders om aandacht te trekken voor een groot probleem. Protest dus! Ze doet niet “hoe het hoort”, ruimt niks op, alleen om jullie te bereiken. Dat was de boodschap van wat ik zag. Zinloos om het zo te doen, natuurlijk, want jullie zijn er niet bij en wonen ver weg, maar toch doet ze dat om die reden zo. Haar gedrag laat het zien.

Mijn vader ging vredig |


Toen mijn vader stierf was zijn politieke partij waarvan hij fractievoorzitter was de grootste geworden maar voor hem, die alleen maar geleerd had te strijden en nooit om van het leven te kunnen genieten, was het over; hij had opgegeven en wilde niet meer.
Stilletjes ging hij dood. Hij had ook aan kunnen geven dat hij er genoeg van had en zijn kinderen bij zich kunnen roepen om afscheid te nemen. Heeft hij niet gedaan. Dat is tekenend en toont de mate van zijn onvrede. Hij was het helemaal zat.
Hij stierf begin januari 2015 en was niet bij kennis door een coma, en precies een maand ervoor, op 6 december, zat ik 's nachts rechtop in bed toen ik kennelijk precies aanvoelde dat het hem te veel was om nog langer te leven en voelde ik zijn boosheid, en probeerde ik hem in zijn levenlust aan te spreken, om door te zetten en het leven te omarmen en vooral, om de warmte van zijn ziel te omarmen.

Het was mij niet gelukt. Wel heb ik bereikt dat hij vredig kon gaan en dat had hij aan mij te danken. Maanden en jaren heb ik hem voorgehouden wat hij liet liggen, naar zichzelf en zijn naasten. Je ziet: iemand confronteren met diens karikaturale gedrag en de waarheid voorhouden werkt helend.

Gebrek aan houvast |


“Vasthouden” aan het leven is ook zoiets. Hij was klaar om te gaan maar hij bleef dagenlang in leven, in coma; bij gebrek aan houvast, houden we ons letterlijk aan alles vast. Hij heeft echter nooit geleefd, en had daar heel veel verdriet van.
Het hoort andersom te zijn. We horen houvast te hebben aan onszelf en al het materiële moeiteloos achter ons te kunnen laten.
Dat “weet” iedereen. Weinigen brengen het in praktijk.

Maak er je eigen waarheid van |


Dit is mijn waarheid. Geloof mij maar niet. Waarom zou je. Geloof liever in kranten en tv en artsen die hun vak niet kennen.

En wat ben ik voor jullie? Iemand die niet voldoet aan de ongeschreven regeltjes. De regeltjes, die niemand heeft bedacht, niemand onderschrijft, en ieder opgedrongen krijgt.
Luister liever naar je eigen gevoel en geef dat de ruimte. Maak je vrede met jezelf en ontloop dat gevoel niet langer, om in te halen wat al jaren scheefgegroeid is.

Wat weet ik daar nu van? Nou, dat zou je verbazen. Mijn kinderen zien een vader. Iemand die in verbinding is met hen en het samen gezellig maakt en mee doet. Ik speel altijd met ze. Dat deed ik al voor hun geboorte met de vijf neefjes en nichtjes die dat super vonden. De rest zat binnen te roken, te drinken en te eten.
Ik opende ooit uit het niets de koffer van Marjan waarvan ze de cijfercombinatie had vergeten of niet had gevraagd van Saskia, door me erop in te stellen waarna ik het antwoord kreeg. Dat was in de flat in Amstelveen toen Marjan kwam logeren voor ze op vakantie ging. Hoe wist ik dat? Dat kan niet. Toch?

Ik lees tussen de regels door en reageer altijd op wat mensen bedoelen maar zelden zeggen.

Essentie en boodschap |


De boodschap die exgenote nu voor jullie heeft, is al heel lang over tijd, maar jullie hielden dat zelf tegen.
Het is de waarheid. De waarheid die exgenote al decennia als diepverborgen geheim in zich draagt en waar jullie niets van willen weten.
Er is een woord voor zulk vreselijk en schandelijk gedrag: verraad.
Verraad naar je eigen kind.
Daar staat de hoogste straf op, menselijk gezien.

Kennelijk is het tijd dat jullie ervan leren.
Exgenote's gedrag naar mij toe is net zo verraderlijk als dat van jullie naar haar toe, dus trek er lering uit.

Let op: Niemand valt iets te verwijten. Er is geen sprake van straf, schuld, fout of gezichtsverlies. Dat bestaat allemaal niet. Dat is ons opgedrongen door de kerk. Maar het is onzin.
We zijn hier om te leren. En door wat jullie doen en gedaan hebben, zoek je zelf de confrontatie op, en tot nu toe kon niemand zich naar jullie uitspreken omdat het zinloos was, jullie hielden alles buiten de deur. Maarr.. niet langer. Dit is nu prioriteit geworden.

Tot slot |


Exgenote houdt contact met mijn moeder en had zich voorgenomen om vorig weekend naar oma Pien te gaan met de kids. Indirect laat zij mij daarmee zien dat het mij vrij staat om contact met jullie op te nemen en... met een goede reden.

Mijn exgenote heeft zich ontpopt tot treiterende, terroriserende tiran. En met een goede reden. Er zit een boodschap in haar handelen. Ze heeft een boodschap. Voor jullie, schoonouders. Jullie blijven maar in dat hoofd zitten; gevoel mag niet meedoen. Daar hebben jullie van terug te komen. Daar heeft iedereen van terug te komen omdat het verstand weliswaar briljant is maar onvermogend koud.

Ik zou exgenote een rechtzaak aan kunnen doen om wat ze mij aandeed. Dat doe je niet. Mensen hebben te leren. En we hebben elkaar daarbij te helpen.

Júllie hebben te leren. Jullie zijn expert geworden in het verstand en innerlijke boosheid als referentiekader te gebruiken in plaats van gezond verstand. Dat is afgrijselijk, voor jezelf en je leefomgeving, omdat je jezelf te kort doet zo, en je leefomgeving beperkingen oplegt die overmeesterend, overheersend en per definitie domweg verkrachtend overkomen.

Uit het hart |


Tot slot. Dit bericht is zuiver uit het hart en dus per definitie geweldloos. Ik benoem de dingen en meer niet. Ik veroordeel niet en ben niet kwaad en in dit bericht zit geen kwaadheid. Althans, niet van mij. Wel passie. Het is één grote spiegel en daarin kun je jouw eigen boosheid ontmoeten. Niets meer, niets minder.
Als jouw ziel je laat voelen dat het iets met je doet, dien je daar werk van te maken: het gevoel omarmen zodat de boodschap of les zich kan ontvouwen. Zo werkt dat. Anders niet.
Dat het hard over kan komen is ieders eigen zaak. Wie zorgt ervoor dat het zo overkomt, immers? Dat is jouw eigen ziel. Dus moet jij er wat mee en niemand anders.

Anders gezegd: leg je boosheid nooit bij anderen neer. Val niet aan. Val niemand meer lastig met je boosheid.

Schoonmoeder sprak mij ooit aan op “slap” gedrag toen ik zo ziek was als een hond in 2004 en geen fut meer had. Ze stelde geen vragen maar oordeelde er op los.
Stel vragen, en oordeel niet. Dàt hoort bij volwassen gedrag. Niet andersom.
Die tijd is voorbij. Ga je gedragen als mens en stop met dat karikaturale gedrag. Wie zo doet, lijkt wel een priester die Straf, Boete, Schuld en Zonde predikt – SBS-Z dus – als onderdrukking van een heel volk. “Hou jij ze arm, dan hou ik ze dom”, sprak die priester tegen de grootindustrieel. En da's gelukt. Het oliedomme gedrag van mensen om ons heen en van ons zelf mag ons een keer wakker schudden.
Over verraad gesproken. Zie daar de oorsprong ervan.
Dat hebben we niet langer toe te laten.

Zachte heelmeesters, stinkende wonden.” Soms moet er iemand opstaan die de dingen bij z'n naam durft te noemen. Dat werkt helend. Dat is niet hard. Dat is harT. Het is nodig.

Een dierbare van 73 jaar voorgelegd om proef te lezen. Haar woorden:
“Wat is dit mooi om te lezen, zo liefdevol”

Probeer de liefde te zien in waarheid, ook wanneer het je niet uitkomt.
Wees levensecht.

rj

--

eerste reactie, per email, 8 april 2017:

Hele mooie overkoepelende brief. Deze brief zou voor elke ouder kunnen zijn. Zit heel veel liefde in lees ik.
Zelf zou ik schrijven dat psychologen niet alleen het emotionele stuk niet meenemen in de diagnosestelling maar het specificeren naar het vergeten van de emotionele beïnvloeding door de omgeving.
Ze nemen ouders slecht onder de loep wat betreft verslaving, schulden en dsm mentale en emotionele stoornissen en inderdaad niet wat voor emotionele schade alle ouders hun kinderen aandoen door hun emotionele pijn bij hen neer te leggen, ook al hebben ze geen 
geclassificeerde stoornis. Dat bedoel je waarschijnlijk ook te zeggen maar is misschien nog iets duidelijker zo.|
TM

donderdag 6 april 2017

Waarom ieder gesprek stiekem een heel gevecht is | pikken- en krabbensyndroom verklaard

Mannen kijken elkaar niet aan als ze spreken, want daar zit het risico in dat één van beiden de ander aanvalt. Ze vertonen het pikken-syndroom en vinden onderling uit wie de sterkste is.
Vrouwen tasten elkaar ook af en halen elkaar dolgraag naar beneden.
Dat noemt men krabbengedrag omdat je krabben rustig in een open krat kunt zetten en er nooit eentje uit klimt, die wordt door anderen teruggetrokken.

Hoe zit dat? En waarom? Wat gebeurt er werkelijk in het krachtenveld tussen mensen?
Ben je klaar voor onderwater? Voor het antwoord moeten we wel even diepziel-duiken. Kun je het aan?

Iemand z'n eigen plek gunnen


Het gedrag van beide seksen wordt gevoed door boosheid, en bij mannen gaat de aard van het gevecht om een eigen plek in te nemen wat hun vader hen nooit toestond, en bij vrouwen gaat het om eveneens het gemis van die vaderlijke omarming, maar dan om het kleine meisje van pappa te kunnen zijn en zo wezenlijk contact met hem te maken.

Dit zag ik ook niet aankomen; het vloeit zo uit m'n pen. Ik wist dit ook niet. Het verrast me. Zoals zoveel :)

Bezitsdrang


Er is meer over te zeggen. Bij beiden, m/v, gaat het om uiting van "bezitsdrang" en dat vindt z'n "basis van boosheid" in de eerste acht jaar die heilig zijn in een mensenleven. Niemand groeide op in geborgenheid en miste zo het gezien, gehoord en gewaardeerd worden met als gevolg dat we eigenwaarde en zelfvertrouwen ontberen.
Dat loop je niet zomaar in. Daar heb je uiteindelijk dan ook een heel leven voor.

Steun aan jezelf hebben geeft houvast in een mensenleven en daar gaat het mis. Dat kennen we niet. Als gevolg daarvan creëren we houding; ego dus. Dat hebben we dus te overwinnen om terug bij ons zelf te kunnen komen. Bij ons spontane, authentieke gedrag dus.

Niemand groeide op in geborgenheid en miste zo het gezien, gehoord en gewaardeerd worden met als gevolg dat we eigenwaarde en zelfvertrouwen ontberen.

Geen bezit van jezelf hebben heeft tot gevolg dat mensen het niet in zichzelf maar buiten zichzelf zoeken en zo anderen lastig vallen met hun lasten, of er verderfelijke gewoontes bij ontwikkelen, die consequent allemaal destructief van aard zijn.

Tot zover de inleiding tot de rest van jouw leven, om van overleven naar Leven te kunnen groeien.
Vragen?

naschrift | 


Deze ingeving kwam naar aanleiding van confrontatie met iemand die mij bewonderde om te blijven staan in het 'duel' dat hij bij mij neerlegde, en mij daarna een 'aanstormende ereplaats' toekende, voor het blijven.

Mijn zoontje toonde mij in 2011 dat hij zijn eigen gereedschap wilde toen hij bij Karwei voor tweehonderd euro aan spullen had uitgezocht. Een opmerkelijk tafereel dat mij leerde dat hij zijn eigen spullen en dus zijn eigen plek nodig had, net zoals mijn vader dat mij had verteld maar nooit had laten zien. Hij stond mij mijn eigen plek in de weg en gunde mij mijn eigen gereedschap niet.
Voor zoon heb ik inmiddels een eigen bakje met gereedschap klaarstaan, ten teken dat hij zijn eigen plek mag innemen.
Hij taant er niet naar. Logisch; hij weet het al.

bron: facebook.com/1150165528426446

maandag 3 april 2017

de wereld op z'n kop

Las zojuist een artikel dat volledig verstoken was van enig gevoel, waarbij de schrijfster louter verwoordde wat haar aan opgelegde en afgedwongen realiteit was aangeleerd in het kader van ZO HOORT HET, wat resulteerde in dit volstrekt verstandelijke artikel vol emotionele pijn, hartzeer en andere geestelijke armoe, met de titel:

"De pampergeneratie: verwend, gekoesterd en daardoor dóódongelukkig" - in hpdetijd.nl/2016-03-08/de-pampergeneratie-verwend-gekoesterd-en-daardoor-doodongelukkig.

Iets dat uit het verstand komt, en niet getoetst wordt aan enig gevoel, wordt niet gehinderd door enige waarheid en is per definitie onzin. Pure onzin. Het staat bol van "oordeel" en dat wil zeggen: we meten af aan hoe het hoort en wat afwijkt wordt veroordeeld. 'n Waterdicht systeem. "Zo hoort het" wil zeggen: we denken niet zelf na, raadplegen ons gevoel niet, maar lullen de menigte na.
De school die ons met harde hand -lees: puur geweld- oplegde hoe het hoort. Keuze heb je niet, dat wordt er wel uitgemept. De zeven lessen die je op school leert is onderdanigheid, intellectuele en emotionele afhankelijkheid, en privacy is er niet dus je kunt je niet even terugtrekken om jezelf te raadplegen. Zit daar dwang in, agressie, of terreur, denk je? Even eerlijk?
Zie hierover ook: “De wonderlijke energie van kinderen (en wat school met ze doet)”: http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html


Omgekeerde wereld


De kinderen van nu worden helemaal niet "beschermd" opgevoed of gepamperd. Vraag het ze zelf maar hoe zij het vinden. Het zou namelijk ongelooflijk veel beter kunnen - en die suggesties doe ik hier óók.
"Zoals de ouden zongen piepen de jongen" dus jouw ouders papagaaien exact na wat zij op hun beurt te horen kregen, of er nu waarheid in zit of niet, en in die "oude mores" zat ongelooflijk veel geweld: kinderen hebben niets te vertellen en daarmee af. Ze hebben te luisteren naar een ouder iemand, hoger geplaatst, met meer autoriteit. Punt uit. Dot com.
Dat "leeft" nog steeds zo bij de mensen, school staat daar garant voor namelijk. Daarover gaat het artikel hierboven (de wonderlijke energie van kinderen en wat school met ze doet). De regels die ons werden opgedrongen resulteerde in afgedwongen loyaliteit en dat zie je terug in de verstandelijke benadering van dit bovengenoemde stuk; de schrijfster is goed kwaad om niet te zeggen furieus en dat spat er af.
In feite verdedigt ze de regels van "hoe het hoort". Regels, overigens, die niemand heeft bedacht, niemand onderschrijft, maar ieder opgedrongen krijgt. Spreekt daar dwang uit, denk je?


Hieronder zal ik puntgewijs toelichten wat ik zie zodat ik het stuk voor je ontleed en van "ondertitels" voorzie. Daar gaan we.





Ondertitels bij "de pampergeneratie"

"De jongeren van nu zijn te beschermd opgevoed. Hun ouders namen alle mogelijke obstakels weg, waardoor ze niet weerbaar genoeg zijn geworden. Eén krijs en ze kregen ijs."
Daar gáán we al. Te beschermd opgevoed? Eerlijk? Kids mogen helemaal níks. Kinderen leren op school af het gevoel te gebruiken en missen de verbinding met hun ouders en leefomgeving. Da's geen kleinigheid; dat is vreselijk.
Zeker gaat het anders toe dan voorheen. Dat is omdat de ouders en grootouders van nu, een andere inborst hebben en meer en meer naar hun eigen gevoel zijn gaan luisteren. Dat is gelijk het meest tegenstrijdige punt natuurlijk, omdat ze van jongs af aan bij hun gevoel zijn weggejaagd en die weg terug niet meer weten.
"Ouders nemen niet alle mogelijke obstakels weg" is slechts de perceptie van de schrijfster en een generalisatie, gefundeerd in boosheid.
Het grootste obstakel is wezenlijk contact met de leefomgeving. Daar ga je al. Geen wezenlijk contact dus zoek het maar uit. Dat noopt tot zoeken en dat doen de huidige generaties, ouders èn kinderen, goed. Ze moeten wel. De eersten zijn begonnen en stellen vragen.

IJs was geen traktatie uit liefde maar puur een zoethoudertje; kinderen kregen geen verbinding met hun ouders en mochten verder helemaal niets. Ademen, bord leegeten en je bek houden. Ik zie het aan mijn kind van nu 12, dat al jarenlang geen fruit eet omdat ze daarmee haar moeder laat zien dat ze protesteert.

Een kind dat protesteert geeft iets aan. Wat doen we ermee?? Luisteren we naar dat kind of weten we er geen raad mee en dwingen we het om niet te zeuren? Nou? Ik zie de meest vreselijke verbale terreur op die prachtige kleine mensjes afgevuurd worden; daar zit geen verwennerij bij. Een ijsje kopen is geen luxe maar pure noodzaak om het kind, letterlijk, de mond te snoeren.

De eerste stelling is al verstandelijk gelul, dus. De uitgangspunten zijn verkeerd. Begrijpelijk: er zit pijn in van de schrijfster zèlf. Hoe kan die een ander gunnen wat haar nooit gegund was?

Ik krab mij achter de oren en mij kruipt een idee. Wat is dit artikel dan anders dan een moralistisch praatje over HOE HET HOORT??
-
"Als ze eenmaal volwassen zijn, wreekt dit zich in de vorm van depressies, chronische vermoeidheid en ­burn-outs."
Dit wordt terecht genoemd maar onterecht impliceert dit een oorzakelijk verband, wat er niet is.
De schrijfster zou er beter aan doen de omstandigheden enerzijds te omschrijven en anderzijds de wens tot het vinden van een oorzaak en een oplossing. Kennelijk ontbreekt die wens. Volledig zelfs. Deze schrijfster spreekt vanuit een verbijsterende alwetendheid die schools aandoet maar essentie volledig mist. Wat ik er verder in voel doorklinken is een bestraffend vingertje van uit boosheid en pijn. Emotionele pijn. Dat geeft een stevige bias, dus, want zo is het verre van objectief of zelfs een wetenschappelijk artikel te noemen, dat louter tendentieus overkomt en voornamelijk een uitlaatklep van oud zeer.
Verbeterpuntje!
"Toen hoogleraar orthopedagogiek Aryan van der Leij (1946) eind jaren negentig aan zijn tweede leg begon, deed hij een opmerkelijke ontdekking. Als vijftiger bewoog hij zich tussen jonge ouders met een verrassend andere opvoedstijl dan hij in de jaren zeventig bij zijn eerste kinderen had gehanteerd. Het voornaamste doel van deze ouders leek het leven van hun kinderen zo prettig mogelijk te maken. En ze hadden daar ook het geld voor.
“Het leven van hun kinderen leek alleen maar te draaien om plezier maken. Alles moest altijd maar leuk zijn,” zegt hij.
Hier zit al stiekem oordeel in. 
Het leven MOET ook leuk zijn. Als het niet positief is, is het niet waar, maar lift er chagrijn of boosheid van iemand mee die de boel verstiert om zo de ander zijn of haar lasten te laten dragen.
Aha!

“Die ouders stelden ook nauwelijks meer grenzen. Hun kinderen waren de spil waar het gezinsleven om draaide, ze vormden hun levensproject. En het was alleen maar entertainment wat de klok sloeg. Terwijl ze hun kinderen van pretpark naar tropisch zwemparadijs, van paardrijden naar voetbal en van muziek- naar dansles vervoerden, probeerden ze hen zo veel mogelijk af te schermen van de boze buitenwereld en hun behoeften voortdurend te bevredigen. Eén krijs en ze kregen ijs.”
Dit heeft veel weg van projectie; hij projecteert zijn boosheid op een situatie die hij kleurt zonder dat er objectiviteit uit spreekt. De feiten krijgen meteen een lading mee; afkeuring. Dit is niet goed. Kinderen hoor je onder de duim te houden.
Wat een onzin! Dat is wat jou en mij is overkomen en dat was vreselijk... dan geef je dat toch niet door aan volgende generaties?
Sterker nog, die laten juist zien wat er niet klopt aan dat rot-systeem van moeten-moeten-moeten. Je moet van alles en mag niets. 

"Jarenlang deed hij alle krantenartikelen die hij over dit onderwerp las in een doos en toen hij met pensioen ging, keerde hij die om en schreef er een boek over, getiteld De pretparkgeneratie. Een titel die hij bedacht tijdens een bezoek aan de Efteling.
In dat boek stelde hij dat de doorgeschoten toegeeflijkheid van moderne ouders tot gedragsproblemen bij jongeren leidt.
Daar zie ik een oorzakelijk verband waar geen enkel onderzoek aan ten grondslag ligt, maar wel emotionele pijn, afkeuring en... boosheid. Om die reden is er niets waar van deze stelling: "In dat boek stelde hij dat de doorgeschoten toegeeflijkheid van moderne ouders tot gedragsproblemen bij jongeren leidt."
“De strenge opvoedregels van de jaren vijftig zijn overboord gezet en ook het geloof speelt geen rol meer. Die gedragsregels waren natuurlijk benauwend, maar boden wel structuur. Tegenwoordig is de structuur totaal verdwenen uit de opvoeding. Kinderen groeien op in hun eigen pretparkje, mogen alles en hun ouders houden hen voortdurend uit de wind. Negatieve dingen worden afgeweerd, alleen positieve dingen worden toegelaten in de kinderwereld. En als ze eenmaal wat groter zijn, krijgen ze fantastische mogelijkheden. Jongeren gaan tegenwoordig allemaal naar het buitenland om te studeren of te backpacken. Dat is de norm geworden. Ze nemen zomaar een gap year om een jaar lang te bedenken wat ze eigenlijk van het leven willen.”
En toch, constateert Van der Leij, is al deze verwennerij geen garantie voor een gelukkig leven. “Ze krijgen werkelijk alle ruimte, maar toch zie je jongeren die uiteindelijk worden geslagen door een depressie of een andere psychische aandoening. Dat is de paradox van deze tijd.” 
Van der Leij lijkt een punt te hebben. Verontrustende cijfers over de psychische nood van jonge mensen halen de laatste tijd voortdurend het nieuws. Ruim 72.000 jongeren onder de 25 jaar zitten thuis vanwege arbeidsongeschiktheid. En 85 procent daarvan heeft te kampen met stress, depressies of een ontwikkelingsstoornis (CBS, 2015).
Jonge mensen slikken ook steeds vaker psychofarmaca. Zo zijn jongeren tussen de vijftien en negentien jaar vorig jaar elf procent meer antidepressiva gaan slikken dan in 2014, zo blijkt uit cijfers van de Stichting Farmaceutische Kengetallen.
Kwestie van de cijfers ter harte nemen en kijken naar de oorzaak, lijkt mij, en die niet zelf invullen...
“De hulpvraag onder jongeren is beslist toegenomen,” zegt Jan Derksen, hoogleraar psychodiagnostiek aan de Vrije Universiteit Brussel en klinisch psycholoog met een eigen praktijk. In die praktijk is veertig procent van de patiënten onder de 25 jaar.
“We hebben nu vijftienduizend jongeren die aan de antidepressiva zitten. Dat is toch wel even een wake-up call,” zegt hij. “We hebben harde cijfers over toegenomen drugs- en alcoholgebruik onder jongeren. En een toenemend aantal jongeren krijgt de diagnose ADHD of autismespectrum.”
Wat er is aan de hand? Zijn jonge mensen tegenwoordig massaal de weg kwijt? En als dat zo is, komt dat dan inderdaad omdat ze zijn opgegroeid in een pretpark dat hun toegeeflijke ouders om hen heen hebben gebouwd?
Terechte onderzoeksvraag. Nu kijken naar de invulling en uitwerking ervan...
“Ik denk niet dat het aantal echte depressieve stoornissen is toegenomen onder jongeren. Maar ik zie wel dat jongeren tegenwoordig vaker om psychologische hulp vragen,” zegt Derksen. “Ik merk in mijn kliniek dat veel jongeren niet zo goed raad weten met hun leven. Soms uit zich dat in een depressie, soms slagen ze er niet in om een studie of werk op te pakken en zitten ze thuis. Ze sluiten zich dan op in de fantasiewereld van de sociale media en doen eigenlijk niet zoveel meer. Ze zijn renpaardjes die een hindernis weigeren.”
Dat moderne ouders hun kinderen te veel beschermen, speelt daarbij zeker een rol, denkt Derksen. “Sommige ouders zijn geneigd om als hun kind een torentje bouwt, het laatste blokje zelf te plaatsen omdat ze niet willen dat het kind moet meemaken dat het omvalt. Ze brengen hun kind met de auto naar school, want ze zijn bang dat het van de fiets valt, in een regenbui terecht komt of tegen de wind in moet fietsen. Terwijl Rousseau en Kant al zeiden dat het belangrijk is dat een kind builen en schrammen oploopt in zijn jeugd. Want als kinderen geen teleurstellingen mogen meemaken, dan ontwikkelen ze geen coping skills. Dan leren ze niet omgaan met tegenslag, frustratie, boosheid, verlies, liefdesverdriet. Dat zijn allemaal dingen die bij het leven horen en waar je kinderen op moet voorbereiden. Er is tegenwoordig een groep ouders die hun kinderen niet opvoedt tot weerbaarheid. Ik heb een moeder meegemaakt die het eerste seksuele contact van haar dochter regisseerde, want het mocht geen teleurstelling worden.”
Pure bemoeizucht, dus. Bezitsdrang eigenlijk: die moeder regisseerde haar "bezit". Ouch.
Bezitsdrang wil zeggen dat het kind niet de vrijheid heeft  of en ruimte krijgt die het nodig heeft om zichzelf te zijn. Toch? Dat kent en weet iedereen. Dat gaat wringen en geeft protest.
"Van dit soort ouders krijgen jongeren te veel applaus, vindt Derksen, en daardoor kan er later, als ze hun eerste stappen zetten in de maatschappij, van alles misgaan. “Ze hebben telkens te horen gekregen dat ze het geweldig deden. Als ze uit school met een tekening aankwamen, vonden hun ouders die meteen fantastisch, in plaats van dat ze zeiden: oké, hij is wel leuk, maar je kunt dit of dat nog verbeteren.”
Tieners van nu gaan met een lang gezicht over straat. Zou dat het geval zijn als ze werkelijk applaus hadden gekregen? Jongeren slopen alles wat ze tegenkomen en hangjongeren kunnen we niet luchten of zien terwijl alles wat ze doen is protesteren tegen het systeem. 
Applaus? Hier is niets van waar. Een kind krijgt helemaal geen applaus en mist juist alle werkelijke aandacht. Er is geen verbinding thuis mogelijk, men leeft naast elkaar, in een moeten-moeten-prestatie-economie die draait om de economie zelf en niet om levensgeluk.
Kregen kinderen maar applaus, welgemeende vrijheid en bewondering, dan zouden ze opgroeien in eigenwaarde en zelfvertrouwen en niet alles willen slopen en niet continu protest laten zien aan ouders die niet bij hun gevoel kunnen en zelf al gestoord (want niet bij hun gevoel) door het leven gaan...
Het tegendeel is waar. Kids worden niet gezien, niet gehoord en niet gewaardeerd. Dan is protest niet zo verwonderlijk, toch? Ga maar eens praten met hangjongeren en zie wat hen bezielt. Kom tot inzicht en zie het zelf. Ik doe het continu. Ik zie hoe jongelui mij de spiegel voorhouden over deze maatschappij.
Ouders mogen wel trots zijn, vindt hij, maar niet zo trots dat kinderen het gevoel krijgen dat alles in kannen en kruiken is. “Kinderen die een applausopvoeding krijgen, denken: ik ben prima, ik hoef niets meer aan mezelf te verbeteren. Maar dan komen ze in de maatschappij terecht en dan zijn ze als tropische vissen die de Noordzee inzwemmen. Want de maatschappij is hard, en daar zijn ze niet op voorbereid. Ze gaan werken, krijgen hun eerste negatieve functioneringsgesprek en knappen af. We zien nu veel jonge mensen die een burn-out krijgen, lijden aan chronische vermoeidheid of overspannen zijn.”
Maar er is meer aan de hand, ziet Derksen. De maatschappij is ook ingewikkelder geworden. De verzuiling is verdwenen, de samenleving is niet meer ingedeeld in overzichtelijke hokjes. En dankzij onze welvaart zijn er veel mogelijkheden. “Er valt zo ontzettend veel te kiezen. De mens is psychisch slechts bestand tegen het maken van een keuze uit vier of vijf opties, maar nu zijn het er al snel veertig of vijftig. Dat kunnen we niet aan en dat leidt tot stress.”
Klinklare projectie hier. Derksen heeft het over zichzelf en ik acht het knap suggestief om precies die stukjes hier te gebruiken die het gekleurde beeld vorm geven. Dit is je reinste manipulatie waarbij de schrijfster van dit artikel zich opwerpt als autoriteit. Als boze, autoritaire schoolmeester, om precies te zijn.
Die stress wordt verergerd, volgens Derksen, doordat de verantwoordelijkheid om een goede keuze te maken tegenwoordig volledig op de schouders van het individu ligt. “Vroeger deed je wat je ouders ook deden en wist je je gesteund door je familie. Maar nu moeten jongeren zich zélf ontplooien. Er wordt heel veel van hen verwacht. Sommigen proberen aan die druk te ontsnappen via drank of partydrugs. Anderen trekken zich terug en gaan thuiszitten.” 
Psychologe Trudy Dehue zal de woorden ‘pretparkgeneratie’ en ‘applausopvoeding’ niet snel in de mond nemen. Het probleem ligt volgens haar niet in een opvoeding waarbij kinderen te veel uit de wind worden gehouden, integendeel.
Ah.. Eindelijk een ander geluid. Zucht. Hier zat ik op te wachten, nu kijken wat het oplevert...
Dehue is hoogleraar wetenschapstheorie en -geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen en schreef het boek De depressie-epidemie (2010) over de grote toename van mensen in welvarende landen die antidepressiva gebruiken.
“We leven sinds een kwarteeuw met de ideologie dat succes een keuze is en mislukking dus ook,” zegt ze. “Nogal wat ouders passen die gedachte toe op hun eigen leven en stellen dus hoge eisen aan zichzelf. Hoge eisen aan jezelf stellen is ook hoge eisen stellen aan je kinderen, want hun succes en levensgeluk hangt af van jou als ouder. Dergelijke ouders zijn stimulerend maar ook heel streng. Ze voeden op met het principe van ‘je kunt als je maar wilt’. Dat houdt in dat wie iets niet kan, het kennelijk onvoldoende heeft gewild. Dat leidt tot zelfverwijten. Maar een mens kan en krijgt lang niet alles wat hij wil, want er is wel zoiets als domme pech. Wie dat laatste niet inziet, heeft alleen zichzelf nog om boos op te worden.”
Dit geeft in ieder geval ander licht op de zaak maar is nog incompleet. Het is maar één facet en niet het overzicht. Maar misschien komt het nog.
Heel streng wil eigenlijk zeggen: verstoken van enig gevoel. Eens kijken of we daar iets van terugvinden...
Mensen lijden er volgens Dehue onder dat voortdurend van hen wordt verwacht dat ze presteren. Ze vertelt dat ze aan de universiteit bij zowel de staf als de studenten ‘prestatieleed’ ziet. “Wie gevoelig is voor de mentaliteit dat succes een keuze is, kan op twee manieren reageren. Grote groepen studenten geven de moed op en proberen hun studie met zesjes door te komen, waarmee ze zelf niet echt gelukkig zijn. Anderen zetten alles op alles om te excelleren. Voor docenten zijn dat deels makkelijke studenten vanwege hun inzet. Maar in een bepaald opzicht zijn ze juist moeilijk: veel van hen kunnen cijfers lager dan een acht absoluut niet accepteren. Dat leidt regelmatig tot vervelende botsingen.”
Prestatieleed is een terecht punt. We leven immers in een prestatiemaatschappij en niemand vraagt zich af waarom dat "nodig" is. Punt is... het IS niet nodig. De economie lijkt om de economie zelf te draaien en is dagbesteding voor volwassenen geworden met frustrerende bullshit baantjes, zoals historicus Rutger Bregman in De Correspondent beschreven heeft (zie ook: De noodzaak van een utopie: tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2013-2014/de-noodzaak-van-een-utopie.html). Van vervulling is dan geen sprake. Van frustratie wel. Kennelijk is de maatschappij ingericht om te frustreren. 's Kijken of dát ook blijkt uit de monden van dames en heren deskundigen...
“Je moet als jongere tegenwoordig voortdurend excelleren,” zegt ook Paul Verhaeghe, hoogleraar klinische psychologie en psychoanalytica aan de Universiteit Gent. “Jonge mensen moeten voldoen aan hogere verwachtingen dan vroeger. En er wordt altijd bij verteld dat het alleen maar een kwestie is van je best doen. Dat je het zelf kunt maken, als je je maar voldoende inspant. Men gaat voorbij aan het feit dat ieder van ons zijn beperkingen heeft en zijn mislukkingen. 
In de jaren zeventig maakte de gedachte opgang dat de beloning die mensen kregen niet afhankelijk moest zijn van hun sociale klasse maar van hun inspanningen. En dat de mens maakbaar was. Dat waren heel mooie ideeën. Maar dertig jaar later zijn die ideeën geëvolueerd naar een verplichting tot succes. De mens is niet meer maakbaar, maar de mens moet het maken. En alles wordt vertaald in vrijemarkttermen. Het succes moet vooral professioneel en financieel zichtbaar zijn. En er is voortdurend competitie. Men kijkt altijd of het buurjongetje het niet beter doet. Daar worden we niet alleen moe van maar ook depressief. Want je kunt het nooit halen.”
Volgens Verhaeghe is het contrast tussen deze realiteit en die van kinderen die een ‘applausopvoeding’ hebben gekregen, gewoonweg te groot.
Dit zijn terecht genoemde problemen van de hedendaagse HEKELonimie.
Kijkend naar de cijfers en luisterend naar de deskundigen, kun je als leek het gevoel krijgen dat een nationale ramp Nederland heeft getroffen. Jongeren die massaal door het ijs zakken omdat ze te maken krijgen met een onoverkomelijke paradox: hun ouders hebben hen niet opgevoed tot weerbaarheid, terwijl ze zich staande moeten houden in een maatschappij die het uiterste van hen eist en hen uitspuugt als ze niet succesvol zijn.
Jongeren zakken door het ijs en dat vraagt onderzoek. Waarom gebeurt dat? Wat is er mis met het onderwijs? Waarom sluit het onderwijs nergens op aan? Wat is er mis met het systeem? Wat is er mis met deze prestatiemaatschappij? Die paradox had ik al toen ik in 1986 van school af kwam, en mijn ouders ook, waarna ze in de avonduren dure beroepsopleidingen gingen volgen omdat school nergens in voorziet. "Jongeren die massaal door het ijs zakken omdat ze te maken krijgen met een onoverkomelijke paradox: hun ouders hebben hen niet opgevoed tot weerbaarheid" is een zeer eenzijdige visie die niet openstaat voor andersoortige kennis.

Ik zie hier: interpretatie van cijfers en invullen van de essentie zonder grondig HUMAAN onderzoek waarbij de mensen zelf gehoord worden. Bias dus. Dit... is de omgekeerde wereld. Hier is geen beginnen aan. Wat een vreselijk artikel is dit, zeg.
Nog even doorbijten. Ik vrees dat ik er niet in slaag om alles van commentaar te voorzien, omdat het zo in- en in- negatief is opgesteld.

Er zit geen waarheid in dit artikel - het is negatief van "aard" en dan kan er per definitie nooit waarheid in zitten; het getuigt van ego, verstandelijke klets vanuit oude pijn, en feitelijk onzin.

Onthoud: Wat negatief is, kan per definitie nooit waar zijn.

"Psycholoog en gezinstherapeut Eliane Wiebenga denkt evenwel dat het belangrijk is om te midden van de zorgwekkende cijfers en argumenten de nuance in de gaten te houden.
“Cijfers over toegenomen diagnoses hoeven niet altijd te wijzen op een daadwerkelijk toegenomen aantal probleemgevallen. Er kan bijvoorbeeld simpelweg sprake zijn van toegenomen registratie. Of een verlaagde drempel om hulp te vragen. En dat is iets wat de laatste tijd zeker aan de hand is: jongeren vragen beslist makkelijker om hulp.”
Ze wijst vervolgens op het OESO-rapport waaruit blijkt dat Nederland in de top vijf van de gelukkigste landen met de gelukkigste kinderen staat. “Het gaat dus met veel kinderen en jong volwassenen gewoon goed. Ik denk ook dat veel ouders het goed doen. Maar er bestaan inderdaad zogenoemde ‘curlingouders’. Curling is een sport waarbij iemand een schijf over het ijs gooit en de anderen met een bezem het ijs zo glad mogelijk proberen te houden, zodat de schijf zo ver mogelijk vooruit kan glijden. Ik vind dat een mooi beeld. Maar lang niet alle ouders in Nederland zijn curlingouders. En als het misgaat met jongeren is dat een complex geheel van verschillende oorzaken.
Niet complex maar onzichtbaar, omdat men het gevoel heeft uitgeschakeld terwijl men juist dat dient te laten spreken - daar zitten de antwoorden. Dus krijg je: mission impossible en komen we er nooit achter. Zo stumperen we maar door en draaien rond in een vicieuze cirkel.
Sommige jongeren lopen vast omdat ze te beschermd zijn opgevoed. Anderen omdat ze de complexe eisen van de maatschappij niet aankunnen. En weer anderen zouden ook zijn vastgelopen als ze een halve eeuw eerder zouden hebben geleefd.”
Ze denkt wel, evenals de andere deskundigen, dat er een nieuwe kijk op opvoeden nodig is. “Vijftig jaar lang hebben we gedacht: als we maar genoeg liefde geven, dan komt het wel goed. Dat is niet waar gebleken. Ik heb te maken met gezinnen waarin kinderen hun ouders mishandelen. Of kinderen die helemaal imploderen en depressief worden. Dat is verrassend, want ze kregen toch zoveel aandacht en liefde?
Zo'n conclusie mist onderbouwing. Volledig. Het is te kort door de bocht omdat het niet diep genoeg rijkt. Jammer. Het is een denk-fout oftewel fout van het denken om dit zo te stellen dus grijp ik in; het is puur gelul.
Maar je kunt pas zelfvertrouwen krijgen en trots op jezelf zijn als je ook moeilijkheden weet te overwinnen.
Onzin. We krijgen het niet mee van huis en van school zeker niet. Wie gehoord, gezien en gewaardeerd wordt, groeit op in eigenwaarde en zelfvertrouwen.
Dit artikel wordt zo langzamerhand een pleidooi tegen liefde. 
Als je te weinig frustraties moet doorstaan of zelf dingen moet oplossen, dan word je niet weerbaar genoeg.”
“Er moet een nieuwe dokter Spock opstaan. Maar dan wel een die zich baseert op wat er in de wetenschap bekend is,” zegt Jan Derksen.
Wetenschap die verstoken is van gevoel levert robots, geen mensen.
LIEFDE is nodig. Laat warmte en liefde de nieuwe religie zijn, niet de wetenschap. Da's ronduit destructief en gevaarlijk. Wees eerlijk. Het resultaat van zoveel DENKwerk zien we nu in het rond en daar gaat dit artikel over. Zei Einstein niet, dat we een andere manier van denken moeten omarmen? Hoe kun je problemen oplossen met dezelfde manier van denken als waarbinnen ze ontstaan zijn?? Just saying. 
Hij is nu bezig met een groot project om alles wat neurowetenschappers en ontwikkelingspsychologen hebben ontdekt over de vroege kindertijd beschikbaar te maken voor jonge ouders. Niet alleen via een boek maar ook via apps en games. “Om ze te helpen op te voeden vanuit een ideeënstelsel. Want ze voeden nu op vanuit een buikgevoel en vanuit allerlei elkaar tegensprekende pedagogieken. Het is echt belangrijk om jonge ouders voor te lichten. Er is namelijk heel veel bekend over hoe je met kleine kinderen om moet gaan. Als we jonge ouders daarvan op de hoogte kunnen stellen, dan krijgen we in de toekomst een generatie die veel beter tegen stress bestand is.”
Hierbij gaat die minkukel vierkant eraan voorbij dat zoveel stress waanzin is en niet als vaststaand gegeven zou moeten gelden. Kortom: onevenwichtig uitgangspunt. Zoiets kan onmogelijk een solide conclusie voortbrengen.
We zouden moeten gaan beseffen dat zowel volwassenen als jongeren niet voortdurend met anderen vergeleken moeten worden, maar hooguit met zichzelf,” vindt Trudy Dehue.
Kijk, daarr zit liefde in. Ga door, Trudy!
“Mensen verschillen in grote mate van elkaar. Wat de een goed kan, kan de ander niet. Als we succes en ook gezondheid volgens vaste criteria blijven definiëren, moet iedereen aan dezelfde standaarden voldoen en krijg je ongelukkig makende ranglijstjes en competitie. Maar als iedereen zijn eigen talenten mag ontdekken en ontwikkelen is dat zowel beter voor het individu als voor de samenleving. Want zo zijn we creatiever in het vinden van oplossingen voor problemen.” 
I love this girl... You Go, Trudy Dehue!
“Autoriteit moet terugkeren in de opvoeding,” zegt Paul Verhaeghe. “In de jaren zeventig hebben we afstand genomen van het patriarchaat en dat was een zeer goede zaak. Maar we maakten tegelijkertijd de denkfout dat we zonder autoriteit zouden kunnen opvoeden. Dat kinderen vanzelf tot correcte normen en waarden zouden komen. Dat bleek niet zo te zijn en dat hebben we ondertussen met zijn allen door.”
Tegenstrijdige bullshit. Juist door autoriteit gaat het mis, dat impliceert dwang en daartegen protesteren jongeren juist. En terecht. Meestal protesteren ze onbewust trouwens. De meesten kunnen het niet verwoorden immers. Logisch, dat kun jij ook niet. Niemand kan dat. We kijken naar zo'n artikel vol boosheid, betutteling en autoritair gedrag en "denken" dat het waar is, omdat we niets anders geleerd hebben. Sterker nog, we hebben afgeleerd om te voelen. Dat kunnen we niet meer! Hoe verdacht is dát...??
Er is hoop volgens Verhaeghe. Want hij ziet in zijn omgeving dat bepaalde groepen hoogopgeleide ouders van jonge kinderen zeggen: we gaan weer strenger opvoeden. “Het is niet zo dat we weer de boeman van vroeger moeten worden,” zegt hij. “Nee, waar het om gaat, is jonge kinderen veiligheid, duidelijkheid en zekerheid bieden. Dat is de invulling van autoriteit. Want het ontbreken van grenzen en duidelijkheid resulteert altijd in angst.”
Renate van der Zee -
Verhaeghe draait het om. Angst ontstaat door gebrek aan stabiliteit, verbinding, liefde.
Jammer dat hij als laatste aan het woord kwam en niet de schrijfster zelf, die er een conclusie aan verbindt waar je wat aan hebt. Hier heb je he-le-maal niets aan; je wordt het bos ingestuurd zonder kaart of kompas.

We dienen jongeren de vrijheid te gunnen en ze liefdevol te adviseren, vanuit LIEFDE, en niet vanuit DWANG. Dwang is bij wet verboden namelijk, dus waarom zouden we dat onszelf en onze kinderen nog langer aandoen?
Achterbaks en achterlijk artikel, dus, en het weerspiegelt in wat voor zieke leefomgeving wij wonen, werken, en proberen te leven. 

Hmmm.... In april 2015 schreef ik dit dichtsel:


Repeat after me: I AM FREE



Ik moet een bankrekening.
Ik moet aangifte doen
Ik moet werken
Ik moet betalen

Ik moet...

Ik ben vergeten wat ik voel.
Ik ben vergeten wat ik wil.
Ik ben vergeten wat ik nodig heb.

Ik ben vergeten wie ik ben.
Ik ben vergeten wat het is om kind te zijn.
Ik ben vergeten wat mijn mogelijkheden zijn.

Ik ben vergeten om na te denken
Ik ben vergeten om bij mijn gevoel te kunnen
Ik ben vergeten wat ik hier kwam doen...


Snap je..?


Conclusie


Zucht. Wat een negatief stuk zeg. Wat negatief is, kan per definitie nooit waar zijn.

Ik verwijs naar deze mooie uitspraken die elders als plaatjes zijn te vinden:

"It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society"

"You are not responsible for the programming you picked in childhood. However, as an adult you are 100% responsible for fixing it"

"In order to change we must be sick and tired of being sick and tired."

"You must unlearn what you have been programmed to believe since birth That software no longer serves you if you want to live in a world were all things are possible."

Laat dat onze les zijn.

woensdag 29 maart 2017

Brug naar de Toekomst

Brug naar de Toekomst... | 


Vrouw. Geen hoger wezen op aarde. Het mooiste van het mooiste. Zij maakt van niets alles, en alles maakt zij tot pracht. Haar toegevoegde waarde is het allerhoogste wat er op aarde te vinden is. In haar aanwezigheid verblijven is een gunst en een eer; haar vereren om haar harte-vervullende talent een must; haar de waardering geven die zij verdient onmisbaar en vanzelfsprekend.


Waar ging het mis...? |


Waar is het misgegaan dat jij, vrouw, geen man naast je dulden kan? Waarom richt je jouw allesverzengende furie op hem en waarom zijn jouw blik en intentie dodelijk? Waaraan heeft hij dat verdiend?

Het vrouwenhart is doorgrondelijk. Het is transparant voor wie niet ziende blind is, dat opgroeien in het wilde westen niets anders dan een "overmatige hercorrectie van een Perfect Goddelijk Ontwerp" is, dat er van mannen en vrouwen geen individualiteit wordt verwacht maar slaafse gehoorzaamheid en daarom geen spat wordt heel gehouden, en dat de Vrouw er niet bij hoort als gelijkwaardige - de Man trouwens óók niet - maar daardoor ergens onderaan bungelt als...

verschoppelinge.

Zij staat alleen, van jongs af aan. Ze kan dr vader en moeder niet bereiken terwijl ze daar juist zoveel behoefte aan had gehad, en steun van had verwacht - en vooral vertrouwen... om haar op weg te sturen naar het avontuur dat Leven heet.


Haat |


In plaats daarvan richt ze haar haat over zoveel gemis aan geborgenheid en aan gewoon wezenlijk contact, op de dichtstbijzijnde 'klootzak', die haar toorn zal moeten voor haar dragen; tijd voor vergelding, dus.

Dit... laat IEDERE VROUW zien en onderhuids voelen.

En terecht.


Bezit |


Er is iets grondig mis met een maatschappij die mensen als Bezit behandelt en ieder mens laat zien hoe dit wringt.

Ernstig? HEEL ernstig.
Zonder Vrouw is deze maatschappij lam- en losgeslagen en aan de duivel overgeleverd.

Laat dat nou net een vooropgesteld plan lijken te zijn van onbekende en onzichtbare machtswellustelingen, zonder ethiek èn zonder ijdelheid om gekend te worden in hun macht en rijkdom, en daardoor nietsontziend onderdrukken, stukmaken en moorden volgens een vooropgezet plan, dat al honderden jaren sluimert voor het werkelijkheid kan worden, in drie wereldoorlogen en ander (9/11) terreur...


Vrede begint van mens tot mens |


Reik haar daarom de hand en beloof plechtig op jouw mannenhart er altijd voor haar te zijn en haar te steunen als zij haar eigen weg gaat om haar talenten te ontplooien en zichzelf te leren kennen, gelijk jij, Man, dat ook te doen hebt; één met jezelf zonder Bezitsdrang, dus zonder jaloezie of boosheid, omdat ieder mens eerst Mens te worden heeft - en dus zijn of haar "eigen partner" te worden heeft - en alléén vandaaruit de Samen-Leving kan dragen...

Daartoe hebben we het Vrouwelijke, het Gevoel dus, in ere te herstellen - en dat gebeurt vanzelf door "jouw eigen partner" te worden, zodat ook Mannen maar vooral Vrouwen niet meer als materiaal of verschoppelinge worden gezien en de ruimte krijgen om zichzelf te zijn. En zo hun werkelijke, SCHEPPENDE, kracht kunnen tonen.

Dàt is emancipatie. In de goede zin des woords. Zoals het bedoeld was! Omdat het positief is en ons letterlijk állemaal ten goede komt.++



Meerleeslinks:


Oplossing van mondiaal probleem begint met doorzien: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.is/2017/02/oplossing-mondiaal-probleem-is-doorzien.html

Plato's heilige huisjes: facebook.com/notes/het-lichaam-liegt-nooit-mensen-wel/platos-heilige-huisjes-gastlezing/1108710592571940

Verboden vrucht: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1094571140652552

Wereldse plannen achter de schermen: www.threeworldwars.com

Deel 3. De interne strijd binnen de Illuminati - ellaster.nl/2016/03/20/interne-strijd-binnen-illuminati 
Deel 2: De geschiedenis van de illuminati -  ellaster.nl/2016/03/27/de-geschiedenis-van-de-illuminati
Deel 1: De leugen regeert - ellaster.nl/2016/03/20/de-leugen-regeert 

Vatican: The Greatest Usurper Enslaving All of Humanity - geopolitics.co/2015/04/12/vatican-the-greatest-usurper

Orphan structure - Wikipedia.org/wiki/Orphan_structure |

Opstandige pubers lopen weg: facebook.com/1137844419658557

Het leunen van ouders: facebook.com/1138284586281207

Huiselijk geweld: facebook.com/1112039935572339 |

De oorlog tegen alle mensen van de wereld door Pieter Stuurman: ninefornews.nl/oorlog-tegen-mensen-wereld

Illuminaat Weishaupt, architect van de hedendaagse machtsstructuur: cooperatiedevrijemedia.nl/2017/03/illuminaat-weishaupt-architect-van-de-hedendaagse-machtsstructuur artikel van Pieter Stuurman

Hoe wij alles leerden omdraaien | facebook.com/1134794583296874

De macht achter het grote geld, onthullingen van een insider: cooperatiedevrijemedia.nl/2017/03/de-macht-achter-het-grote-geld-onthullingen-van-een-insider

...

Care? Dare? Share?
bron: "Brug naar de Toekomst..." facebook.com/1139691852807147

vrijdag 24 februari 2017

Oplossing mondiaal probleem begint met doorzien

Dè oplossing voor ons mondiale probleem begint met doorzien wat er gebeurt; de belangrijke functie van elkaar lastigvallen. Er is mondiaal een oorlog aan de gang, een oorlog tussen mensen onderling. Dit artikel beschrijft de verklaring achter ons gedrag, vanuit het concept dat mensen elkaar en elkaars gedrag spiegelen en dat van onze leefomgeving weerspiegelen. Verdeel en heers in de praktijk, dus. Voor wie het wil zien.


05:20 uur. Wakker met tergende pijn in mijn buik. Opvallende pijn in mijn buik; ik grijp meteen naar de pendel [zie “Checken: pendelen of spiertesten”: facebook.com/832803566829312] en de check leert mij: da's de invloed van mijn vriendinnetje.



Essentie: vol boosheid |


Nooit eerder ervaren dat een “vriendin” zo “onvriendelijk” tegen mij was; ze valt mij drie keer per minuut aan met haar ellende en boosheid. Haar intentie is voelbaar en het is verre van prettig.
Dat is niet erg; ik heb toch niets anders te doen dan mij te ontwikkelen en leer ervan; ik krijg er bergen inzichten bij cadeau. Ik kom zelfs tot inzicht dat “kwalen” van vroeger gerelateerd zijn aan de invloed van mijn moeder en naderhand van mijn exgenote. Het leert ons bovendien dat relaties er niet zijn om het plezierig te hebben maar om elkaar te leren. Dat terzijde.

Mensen hebben niet in de gaten dat ze vol boosheid zitten die ze naargeestig genoeg maar kwijt moeten bij... hen die het dichtstbij staan, zoals hun familieleden. Mannen en vrouwen doen dit en vooral bij vrouwen valt mij op dat ze er goed in zijn om het geniepig te doen en dus zonder dat het merkbaar is voor anderen. Oh? Het ÍS merkbaar voor anderen, alleen was het tot voor kort niet traceerbaar en dus moeilijk te bewijzen in een rechtszaak, vooral als het kreng het blijft ontkennen.

Is dat werkelijk zo moeilijk te bewijzen? Ik ben inmiddels zeker dat dit wel degelijk bewijsbaar is. Bij mijn huidige vriendinnetje is alles gelukkig bespreekbaar en zij geeft haar aandeel gewoon ruiterlijk toe. Dat is voor het eerst. Dat is een teken van deze tijd. Tot voor kort bleken de mensen in mijn leven, mijn moeder en exgenote voorop, niet in staat om eerlijk te zeggen hoe het is, namelijk dat ze hun lasten bij anderen dumpen, vaak door het bloed onder de nagels vandaan peuteren.

Mijn kinderen zijn ook eerlijk, tot mijn verrukking, en hebben voldoende aan de wetenschap, dat ik hen niet veroordeel wanneer ze de waarheid spreken, waarna we gezamenlijk kijken naar wat er speelt en hoe het zit, in plaats van iemand de schuld in de schoenen te schuiven, wat traditioneel gezien altijd maar gepaard ging met boosheid en dus onnodig wonden maakt, hetgeen het grote probleem van deze samenleving is omdat het dialoog onmogelijk maakt.

Ik sta dus náást ze en niet boven ze en maak hen deelgenoot van mijn inzichten. Ik doe wat ik zeg en zeg wat ik doe, dus. Je kunt kinderen van alles vertellen maar ze letten vooral op het voorbeeld dat je stelt. Dat doen ze na. Aan instructies hebben ze niets als jij het stiekem toch anders doet.

Een deel van onze boosheid is afkomstig van het gegeven, dat wij mensen altijd overal buiten gehouden worden. Achterkamertjes-politiek in het groot en in het klein; mijn ouders vertelden mij nooit waar ze mee bezig waren en als ze het vertelden was het al besloten dus mocht je niet meedoen in het meedenkproces. Vreselijk betuttelend en in feite tonen ze waaraan zij zelf hadden bloot gestaan.



Naar binnen voor de boodschap |


Ik ben er zeker aan dat onze overheid en multinationals er alles aan doen om ons ziek te maken, met hun gif in lucht, water er voedsel. Niets van wat zij uitvreten heeft ook maar een positief doel. Beleid, dus. Helaas is dit een voor iedereen constateerbaar gegeven wat mensen al jaren in de ban heeft zonder dat ze er een antwoord op durven hebben oftewel: iedereen laat dit maar toe.
We kunnen dus van een externe factor ziek worden. Wanneer er echter iets onverwachts gebeurt in ons leven dienen we naar binnen te gaan om bij “ons zelf” (twee woorden) te checken wat er scheelt en dat hebben we nooit geleerd maar juist afgeleerd. Het omgekeerde dus van “natuurlijk handelen”.

Dit is essentieel. We dienen de boodschap uit ons zelf te halen maar dit kunnen we niet meer. Daarmee is de mens overgeleverd aan anderen zoals artsen, die zelf niets weten, niets kunnen en niets doen – niet als het gaat om het traceren van de boodschap achter een voorval, pijntje of kwaal. Ziektebeelden worden niet geleerd op de school voor artsen die niet voor niets “medicijnen studeren” heet. Oh, het woord “ziektebeeld” kennen ze er wel hoor – het begrip is echter herdoopt tot iets nietszeggends, iets leegs en “verstandelijks” dus, dat wil zeggen dat de essentie van het woord ziektebeeld volledig ontbreekt en zo ook de inhoud. Gevolg: niemand kent dus ziektebeelden. We leren alleen oplossingen om symptomen kortstondig te bestrijden.
Daarmee bestempelt de reguliere geneeskunde zichzelf trouwens per definitie tot kwakzalverij.
Zie: “Kanker - ziektebeeld, regulieren en kwakzalverij”: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/04/kanker.html;
“De Onbekende waarheid”: facebook.com/667257773383893
“Zelf kanker bestrijden” van Patrick van Velzen: facebook.com/534866996677352.
“Smit geneest volksvijand nummer één: kou”: renvogel.com/2011/03/31/olof_smit_geneest_volksvijand_nummer_1_kou.


Is er een boodschap of les? |


Wat ís dus die boodschap? Iemand die ziek is of dreigt te worden en van zijn lichaam een signaal krijgt dat de moeite van het onderzoeken waard is hoort niet naar de dokter te rennen – die niets weet van emotionele zaken en desgevraagd dan ook letterlijk stelt daar niet van op de hoogte te zijn – maar naar zichzelf en dus de pendel of spiertest op zichzelf los te laten. Da's de enige doel-treffende manier om de dialoog met zichzelf (weer) op gang te krijgen, namelijk.

In dit geval deed de pijn mij, na enige minuten op de plee, beseffen dat er mogelijk een “kou gevat” is want dat is de “publieke opinie” in zulke gevallen maar daar wens ik mij niet bij neer te leggen wanneer het evident is, dat er méér speelt onder de oppervlakte. Kou vatten is een dooddoener en verlegt de aandacht tot buiten ons bereik; “het zijn externe factoren geweest en het kan iedereen overkomen”. GELUL. Gelul van de bovenste plank of beter: men lult elkaar de geest. Misleiden dus om aan de waarheid te ontsnappen.

Wanneer zoiets opvallends gebeurt met zó'n stekende pijn en ik pak de boodschap niet, dan ga ik voorbij aan het feit, dat:
* sinds ik mijn vriendinnetje ken ik last heb van een opgeblazen gevoel in mijn buik die zichtbaar opgezet is zonder dik te zijn. Opgeblazen, dus, vanaf een week vóór onze eerste ontmoeting, nadat ze een afspraak had gemaakt met mij en zij klaarblijkelijk “uitzag” naar onze ontmoeting en dus op voorhand haar shit al bij de te ontmoeten persoon had gedumpt die het maar voor haar moest gaan dragen;
* ademhalingsproblemen; mijn “ingetrokken buik” toont dagelijks hoe zíj verkrampt in het leven staat. Uit pure angst durft zij het leven niet in zich op te nemen en dus niet te ademen, maar projecteert die shit op mij dus zo laat ze mij voelen hoe zij zelf niet vrijelijk kan ademhalen oftewel “op eieren loopt” en dus het gevoel heeft dat ze er niet mag zijn oftewel het haar niet gegund is om zelfs maar te ademen;
* maagzuur dat af en toe opkomt en onverklaarbaar lijkt tenzij ik check en dit kan verbinden met het projecteren van mijn vriendinnetje (of een herinnering verbind met een eerdere relatie) die mij letterlijk het leven zuur maakt.
NB: Problemen met de maag toont dat men zich zorgen maakt. De check brengt dan zekerheid over wie dat gaat;
* hoesten en slijm als gevolg van geprojecteerde “kou”, niet te verwarren met verkoudheid die ik zelf had kunnen oplopen, maar de mentale en emotionele kou die mijn dinnetje ervaart en die ze uit pure ellende maar bij de dichtstbij zijnde dumpt.
Dit doet mij herinneren dat ik in de jaren '90 continu verkouden was maar verder kerngezond, in de periode dat ik met mijn ouders samenwerkte in hun familiebedrijf; de check bevestigt nu de vraag “Was dat mijn moeder('s invloed)?” met een ijzig duidelijke “JA”.
NB: kou toont dat men in het hoofd zit en verstandelijk bezig is zonder dat het gevoel mee mag doen; een vreselijke leefomstandigheid die iedereen het liefst wil ontvluchten;
* bewegingsvrijheid beperkende pijn in nek en schouder die bij het fietsen zorgde dat ik irritatie (!) voelde bij het draaien van mijn nek om naar het verkeer te kunnen kijken. Die verkramping was er zomaar opeens, wat ik na een paar dagen relateerde aan ooit opgedane voetbalblessures maar zonder enige fundering; dat idee was gewoon “verzonnen” en dus niet waar; gewoon onzin dus. Overigens voel ik deze pijn in toenemende mate opzetten tijdens dit schrijven – vermoedelijk leunt mijn dinnetje nu al weer op mij terwijl de zon nog niet eens op is. NB: verkramping is dezelfde kou als hierboven beschreven;
* pijnscheuten door mijn hele lichaam op wisselende plekken; niet continu maar wel met regelmaat in rug, armen, benen ten teken dat er iemand op leunt;
* zeurende, klagerige, irritant aanvoelende zenuwpijn in benen en billen die ik herken uit de periode dat ik met mijn exgenote samenwas die mij een peperdure autostoel-op-maat deed aanschaffen van zo'n Fl 3.000 (€1.500) om van die pijn verlost te zijn, wat natuurlijk niet lukte, zeker niet wanneer het kreng meereed en daarbij naast mij zat;
* concentratieverlies; geen idee wat ik aan het doen ben, onderweg op de fiets in trance zitten en mijn missie vergeten, iets gaan doen en onderweg vergeten wat dat was, hakkelen en naar woorden zoeken; wel drie keer van huis vertrekken omdat ik steeds terug moest voor wat ik vergeet bij vertrek; thermoskan, sleutels, portemonnee, handschoenen, klaargelegde spullen, boodschappenlijstje; heel irritant maar wel verklaarbaar. Ik ken dit uit de tijd dat ik als tiener van huis ging en twee keer terug moest en mijn moeder me daarbij uitlachte voor mijn gedrag, waarmee ik feitelijk haar invloed spiegelde, en wat ik nu terugzie bij mijn huidige vriendinnetje, en wat ik nu ook zie overeenkomen met de invloed van eerdere vriendinnetjes, tot de eerste aan toe.



Kanttekeningen: ingevingen over het voorgaande |


Wie doet dit? Zij of ik? | Er is nog wat over te zeggen. De check zegt, dat zij mij dit alles liet voelen. ALLES! Niets hiervan heeft met mij te maken en dat is natuurlijk logisch als ik naga, dat ik door de jaren heen bij eerdere voorvallen al merkte dat het niet klopte, dat er een boodschap onder stak die ik op dat moment nog niet pakken kon. Nu wel. Vandaar de terugblik naar vroeger.

Ongevraagd | Het opvallendste hierbij is, dat dit ongevraagd, zonder overleg en zonder toestemming gebeurt. Dat vraagt om onderzoek. Waarom gebeurt dit zo, waarom is het voor mensen die anderen belasten onbespreekbaar en waarom gaat mijn vriendinnetje, dat zich geenszins als vriendin opstelt, er gewoon mee door, ondanks dat ik het er met haar al tweeduizend keer over gehad heb en haar heb gesommeerd mij met rust te laten, zich niet met mij te bemoeien en mij niet lastig te vallen, wat drie keer hetzelfde betekent om de boodschap maar goed en duidelijk en eenduidig en volledig over te brengen?

Bespreekbaar | Bovendien is constateren één ding, bespreekbaar maken een ander. Ik durf te stellen: ik maak ALLES bespreekbaar. ALLES. Met iedereen zelfs. Met mijn kinderen en de anonieme belastingdienst. Kijk maar naar hoe ik schrijf; geen blad voor de mond, geen enkel filter. Waarom zou ik? Niks te verbergen immers. Het gaat om waarheid en dan staan kennis en inzichten centraal, niet de schaamte of de angst die ons opgelegd en aangeleerd is.
Dus ik heb mijn dinnetje niet één keer geconfronteerd met wat zij doet, maar wel duizenden keren. De mails zijn talrijk en de sms'jes hierover zijn zelfs letterlijk niet meer te tellen. Het merendeels heb ik inmiddels gewist, omdat ze het nu wel weet.
Ze weet het. Is dat zo? Weten en weten is twee; ieder mens weet echt zelf wel wat die doet. Dus iedereen WEET alles al. Maarr er naar handelen en het gedrag ten positieve veranderen is er nog niet bij dus brengt men niet in praktijk wat men zegt te weten. Waarom eigenlijk niet? En: is weten dan nog steeds “weten”? Of is het pas “weten” als je iets consequent weet toe te passen?

Lichamelijke klachten | Maagzuur duidt op zorgen. Als dit van iemand anders afkomt, weet je dat die zich zorgen maakt. De check brengt dan zekerheid over wie dat gaat.
Verwarring duidt op verwar-en-plunder oftewel verdeel-en-heers en daarmee spiegelen we het systeem. Wanneer we de verwarring van een ander oppakken laat die merken zo zijn of haar leefomgeving te spiegelen door het bij ons neer te leggen. Onplezierig maar noodzakelijk om er achter te komen wat er speelt.
Hakkelen valt daar ook onder; niet uit je woorden komen duidt erop dat iemand je letterlijk lastig valt en een deel van jouw mogelijkheden bij je wegkaapt. Stotteren is in dat licht ook beter te verklaren; de mens die bij het opgroeien geen ruimte kreeg om zichzelf te zijn, heeft moeite zich te uiten en toont dat zo.
Diarree duidt op angst – het “in de broek doen” voor een situatie is veelzeggend.
Rugpijn en pijn(scheuten) op andere plekken tonen dat iemand qua intentie de eigen last bij ons neerlegt hetgeen voor ons te veel is en klachten geeft.
Vermoeidheid duidt op “het zat zijn” en “meer lasten torsen dan men aan kan”.

Het lichaam liegt nooit | Dit is nog maar een greep. Ook praktische tegenwerking zoals sleutels zoekraken/zoekmaken, mijn spullen vernielen, trage computer of niet werkend internet, mij stoten, te laat vertrekken omdat zij zich aan mij vastklampt en mij niet wil laten gaan en allerlei onverklaarbare tegenslag onderweg zijn hier teken van. Het gaat mij er echter om, lichamelijke klachten en storingen te bespreken omdat “het lichaam nooit liegt” en de betekenis daarachter te duiden. Zoals zomaar je kop stoten en niet snappen waarom dat gebeurt.

Angst voor angst | Wanneer de stront ons “dun door de broek loopt” is er sprake van angst. Mijn dinnetje doet het dus in dr broek en je hoeft niet lang te zoeken waarvoor dat is. We worden afhankelijk gemaakt in deze maatschappij. Privacy kennen we niet. Alles wordt gecontroleerd. En wee je gebeente als je je niet gedraagt hoe het hoort. Continu lopen we tegen grenzen aan die anderen ons opleggen en waaraan warm menselijke logica volstrekt ontbreekt.
De oorzaak van de angst vergeten we in de loop der jaren, maarrr die is er wel degelijk; school heeft vanaf het vierde levensjaar blijvende schade aangericht maar daar kijken we niet naar en dat verdedigen we zelfs. Dus bij gebrek aan het duidelijk zien van de oorzaak blijft de oorzaak van angst steken bij de angst zelf: we hebben “angst voor de angst” zèlf, dus.



Tussentijdse conclusie |


Essentie | Dit is geen kanttekeningetje maar de essentie, zij het terloops vermeld; het hele artikel zit vol met dergelijke essentiële ingevingen en het gaat erom, wat de REDEN is dat mensen elkaar van alles aandoen en/of toewensen en niet om één inzicht alleen. Niets is op zichzelf staand; het gaat erom het verband in te zien en zo het overzicht terug te krijgen.

Spiegelen werkt heilzaam | Mijn ziel laat mij zien wat andere mensen doen en waarom, zodat ik ieder liefdevol de spiegel kan voorhouden, opdat men zelf tot inzicht kan komen en ervan kan leren.
Kennelijk is dat mijn taak. Ik vermoed dat ik niet de enige ben; ik zie dat mensen elkaar doorlopend “spiegelen”. Ik vermoed dat dat een helende functie heeft; niets is immers helender dan iemand confronteren met diens eigen waarheid, waarna iemand zelf voor verbetering kan zorgen. Dat kun je terugzien in de blik in hun gezicht. Spiegelen werkt heilzaam.

Meer voorvallen |


Mensen hebben de pest in als ze iets bij je willen halen maar er niet in slagen | Er schieten mij meer voorvallen te binnen. Ik herinner mij een vakantie op de Canarische eilanden in 2006, om van mijn exgenote los te breken, waarbij ik in mijn geestesoog 's avonds in het donker een cactus langs de weg aanzag voor mijn exgenote. Wat mij bijbleef was de blik die mijn exgenote mij gaf en mij zo toonde intens kwaad te zijn voor het mislopen van wat ze van mij wilde jatten; levensenergie, namelijk. Niet de cactus uiteraard, maar mijn exgenote. Die cactus bracht mij slechts de herinnering en het inzicht over de intentie van mijn exgenote, die mij duizenden kilometers van huis in haar greep wilde houden.
Ik heb sindsdien die blik vaker gezien bij mensen die hun zinnen op mij hadden gezet en spreekwoordelijk hun tanden in mij hadden willen zetten, bijvoorbeeld bij een onaangekondigd bezoek van hun kant; op het moment dat ik rustig zei daarvoor geen gelegenheid te hebben, zag ik in de blik terug hoe mensen de pest in hebben om dat hapje mis te lopen. Zij hadden dus feitelijk geen enkele andere intentie dan bloedzuigen. Parasiteren, dus.

Onze lasten niet kunnen dragen | Ik krijg sinds enkele weken pijnscheuten in mijn linkervoet, wat mij herinnerde aan de langslepende pijn van toen ik 21 was, toen ik plotseling een ontsteking opliep in mijn linkervoet. Ik was een weekend met mijn ouders op pad geweest om te kamperen in Nederland, waarbij zich een ontsteking ontwikkelde in mijn linkervoet, die mij jarenlang van onderzoek naar onderzoek liet rennen en mij allerlei corrigerende steunzooltjes deed aanschaffen.
Eén arts stelde, dat ik uiteindelijk bij een orthopeet zou eindigen. Een voetendokter dus, die zou gaan snijden in mijn voet. Hij zei het nogal naargeestig dus extreem negatief en dat klonk destijds al erg opvallend en dus verdacht; ergo, hij had het niet over mij maar over zijn eigen pijn, op dat moment...
Wat betekent dat? Wat toont zo'n “doorgezakte voorvoet”, zoals men het noemde? Betekent dat niet gewoon: “Het leven niet kunnen dragen - en vooral de lasten van familieleden niet die letterlijk op mij leunden”? Tuurlijk wel.
Nu ik terugdenk herinner ik mij hoe mijn moeder's humeur in het lommerijke maar ver-regende Sint Oedenrode (“Rooi”, voor kenners) ver onder het nulpunt stak. In feite was zij dieptriest. Zij had geen zin om zichzelf te vermaken en dat verborg ze niet. Ze had gewoon openlijk de pest in, was emotioneel instabiel en liet dat ieder van ons (mij, mijn zus en mijn vader) duidelijk voelen. Iedereen meed haar zoveel mogelijk, overdag. Dit “leunen” van haar was echter niet te vermijden. Op gezette tijden hadden we contact, om te eten; zelfs als ik een zakje meevroeg weersprak zij dat want ze had liever dat ik bij haar kwam om te eten dan dat ik gezellig met mijn kornuiten zou doorbrengen. Ik herinner mij nu weer levendig het aan mij vastklampen wat zij toen opvallend deed. Ik meen dat mijn vader en/of mijn zusje mij er zelfs voor waarschuwde, gek genoeg. Zelfs op afstand had ze mij in haar greep en liet mij voelen hoe ik, een jongeling barstensvol levensenergie, haar shit maar moest dragen - en na jaren van leunen resulteerde dit in een deftige ontsteking, een opgezwollen voet en tergende pijn...

Verkleumd na visite | Tijdens een motorrit moest ik stoppen van de kou. Ik was verkleumd, leeg en moe. In 2013 was ik op de motor naar Eindhoven gereden en na mijn afspraak zocht ik aldaar iemand op die van de gelegenheid gebruik maakte om stiekem haar lasten bij mij neer te leggen. Uitputting was het gevolg.

Ambtenaren lusten je rauw | Vorige maand bezocht ik mijn gemeente en twee ambtenaren maakten mij NIET duidelijk wat er WELkon en WEL duidelijk wat er NIET kon en bleven daar, ondanks mijn herhaalde verzoeken om criteria, uitleg en onderbouwing, in hangen, met als gevolg dat ik op weg naar huis bijna van mijn fiets viel van narigheid, niets meer waard vond om voor te leven en keihard dood wilde; thuisgekomen viel ik van uitputting in slaap om drie uur later wakker te worden.

Inval-tandarts zorgt voor uitval | Een Braziliaanse inval-tandarts vermaande mij boos dat ik niet goed gepoetst had en dat ik een bezoek aan de mondhygiëniste nodig zou hebben, waar ik overigens kort tevoren was geweest. Leeg en moe en koud vertrok ik naar huis, een uur fietsen werd een rit van uuuren, om overal onderweg warm te kunnen worden en mezelf
Dat gelul over het poetsen was de “stok om de hond te slaan”. De ingang om mij zijn lasten cadeau te doen. Ongevraagd, zonder overleg, zonder mijn toestemming.
Kortom: iedereen doet het.
Hoe zit dat?

Ons lichaam toont dus wat er met ons gebeurt QUA INTENTIE. Het is immers de intentie die spreekt.

Hoe kun je jouw kind zoiets aan doen? Hoe kun je jouw partner – degene waarop je verliefd bent – zoiets aandoen? Hoe kun je dat wildvreemden aandoen? Scheldend op straat, foeterend tegen collega's op werk of wekelijks op het sportveld?
Wat drijft ons tot zulk gedrag?



We leunen op anderen en (voeden ons) bij uitstek op de energie van jonge mensen |


Mijn eigen kids zien soms bleek en dat nodigde vorig weekend iemand uit om er een duidelijke opmerking over te maken; “wat zie jij wit, hoe komt dat?” Terechte vraag en een signaal voor haar; het illustreerde wat ik haar al zo vaak verteld had over het leunen wat haar eigen familie en de juf op school op haar doen. Leunen is een eufemisme, hier. Het illustreerde mijn visie, dat sommigen op jonge kinderen vegeteren dus op hen leunen. Geloof je dat niet? Zeg gerust dat het niet zo is; bewijs het tegendeel maar met lulkoek oftewel onzinnige emotionele argumenten! Hoe kan een kinderbekje van een jong en vitaal kind zo bleek en afgetrokken eruit zien als ze niets anders doet dan “de hele week gelukkig naar school gaan”??? Of maak je je zelf schuldig aan parasiteren en kun je niet in jouw eigen spiegel kijken?

Bullshit. Tuurlijk is er wat mis en dien je te kijken naar wat er scheelt en wat er speelt.

IEDEREEN DOET DIT. Ieder mens leunt op die prachtige energie van jonge kinderen. Dat vraagt geen bewijs. Da's bekend en zie je bij ieder familiefeest. Iedereen snapt dit, diep van binnen. En tegenstrijdig genoeg hebben gewone mensen zoals jij en ik een verklaring van goed gedrag (VOG) nodig als we willen werken met jonge mensen, want dat is voorgeschreven, en komen elitaire mensen gewoon weg met je reinste pedofilie, de overtreffende trap van “zich vergrijpen aan jonge mensen”. Jonge mensen stralen (nog) alle kanten uit en dit is bere aantrekkelijk voor mensen die dat niet meer uit zichzelf kunnen halen en dus komen plunderen bij anderen. Geloof mij maar niet. Doe jouw eigen onderzoek.
[zie: “De wonderlijke energie van kinderen (en wat school met ze doet)”: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html]

Geen houvast | Vreselijk gedrag maar wel verklaarbaar; mensen leren geen houvast aan zichzelf dus moeten ze wat. Mijn eigen moeder voorop.
Dit is geen op zichzelf staand ding. Het begint al tussen verliefden die partners worden. IEDERE PARTNER LEUNT OP ELKAAR. Men heeft elkaar nodig om het leuk te hebben. Tot in het extreme toe; daarover heb ik zojuist een aantal lichamelijk kenmerken opgetekend die zich zelfs nu manifesteren, op dit moment dat ik dit schrijf. Kijk eens hoe erg dat is. Natuurlijk hoort dat zo niet maar we weten niet hoe het anders moet. Dus vermoorden we elkaar in een poging om ons het vege lijf te redden. Is dat niet wat overdreven?? Nee. Het is letterlijk poging tot moord te noemen als je nagaat hoe ziekmakend we met elkaar omgaan en elkaar letterlijk VERWENSEN, AANVALLEN, BELAGEN en zelfs continu BLOEDZUIGEN bij de ander.



Zo gaan we met elkaar om anno 21ste eeuw |


Dit is hoe anno 2017 de mensen met elkaar omgaan en ik zie NIEMAND die het anders doet. NIEMAND! Ik zie God Voor Dommen NIEMAND DIE HET ANDERS DOET! Wat een ellende!!!

Mijn vriendin vermoordt mij langzaam en wanneer ik klaarkom voelt het alsof ik doodga van de pijn èn na afloop is ál mijn energie verdwenen en moet ik bijkomen van De Daad. Aloha! De dievegge heeft mij uitgemergeld! Wat is dat voor streek!
Zelf weet ze niet wat een orgasme is, dus ze is zó boos dat ze zelf nog nooit is klaargekomen, maar du moment dat het echt lekker begint te worden (waar was ze voorheen dan, met haar aandacht?), is AL haar aandacht op mij gericht en laat ze niet zichzelf maar wel mij orgasmeren om mij vervolgens mentaal te bespringen en van al mijn levenslust te ontdoen. Bam! In één keer!

Gewelddadig bedgedrag lijkt meer op slagveld | Dit is geen gezeur over een exgenote maar een actuele situatie die ik terugzie bij letterlijk àlle bedpartners die ik ooit gekend heb en nu ik bijna vijftig ben kan ik daar een aardige trend in zien en die is ronduit gewelddadig te noemen. Het is iets structureels wat onze hele samenleving-die-niet-samen-leeft in de greep heeft en houdt...

Ga zelf maar na. Dit is alle mannen aan te zien; al die wijven (dat is het woord voor zulk gedrag) pakken hun bedpartner gelijk terug bij het orgasme en beroven hen ter plekke van hun levensenergie. DIT is wat er gebeurt, lieve mensen, en of je het nu durft onderkennen of niet doet niet ter zake. Het IS zo alleen (bijna) niemand ziet het in en niemand DURFT het in te zien, maar dat doet aan de agressieve feiten niets af.
We vermoorden elkaar en slurpen elkaars bloed, oftewel elkaars levensenergie. Waar heeft die ander dat aan verdiend? Zit daar liefde in? Of speelt er iets anders op de achtergrond??


Reptielen en elite |


Sommigen gaan verder en hebben het over reptielen. Zal wel. “Waar gaat het werkelijk om?” vind ik een interessantere vraag.
In het koningshuis in met name Engeland zou de Queen, volgens die roeptoeterende zelfbenoemde guru David Icke, bekend staan om het drinken van mensenbloed. Kan. Weet ik niet. Boeit mij niet. Wat mij wel boeit is: wat ZEGT het??? Dit toont onmiskenbaar, dat zij zich letterlijk VOEDT op anderen. In plaats van reptiel noemen, kun je zo iemand parasitair gedrag toedichten. Dat past beter en dekt de lading wèl.

Denk even verder. Dat is exact hoe “de elite” zich bedient; ze parasiteren op anderen – met of zonder fysiek bloed. Of dat (bloeddrinken) nu waar is of niet, het is TEKENEND en dus gaat het om het signaal, niet om de feiten; de BOODSCHAP moet helder worden en die is, dat wij mensen parasiteren op anderen en dat we daarin anderen nadoen die ons het leven zuur maken.
Logisch; kijk maar wat ZE - die machthebbertjes en regelgevertjes – ons aandoen; het gaat allemaal van kwaad tot erger en zij zitten ondertussen hoog en droog zich te vermaken en toe te kijken terwijl wij lijden. LEEDVERMAAK, DUS.


Parasiteren doen wij allemaal |


Parasiteren op anderen. Wij doen het allemaal. En waarom?? Slecht voorbeeld doet slecht volgen. Als de op macht beluste mannetjes en vrouwtjes zoals Queen Lizzie zich voeden op anderen, dan is “nadoen” niet meer dan een logische stap.........

Wij “gewone mensen” spiegelen namelijk feilloos dat waaraan we blootstaan. Er is zelfs een spreekwoord van: “Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.” Zoiets. De meesten zoeken niet en hebben daar zelf geen logische verklaring voor maar die ís er wel. Wij spiegelen onze leefomgeving en zo tonen wij exact, hoe er met ons omgegaan wordt.

Aan wie tonen wij dat? De mensen die ons het dichtstbij staan. Onze partners, kinderen en ouders dus. Mijn kinderen tonen het mij. Mijn vriendinnetje en exgenote(n) tonen het mij. Mijn ouders en zus tonen het mij. En... toevallige passanten die hun shit niet langer zelf wensen te dragen en mij met een uithaal blijk geven van hun boosheid en mij dus letterlijk “lastig vallen met hun boosheid”. En ik toon het anderen door mij netjes uit te spreken over wat ik zie gebeuren. Dat heet verantwoordelijkheid nemen.
Zie een leuke anekdote hierover op: hetlichaamliegtnooit.nl/artikelen/verlichting.
Een artikel om ermee te leren omgaan: “Hoe hou ik mijn Eigen-Waarde – juist in een ontmoeting?” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/eigenwaarde.html.

Wil je je nader verdiepen in de essentie van dergelijk intermenselijk contact, bekijk dan: “Essentie van een kennismaking: wat vrouwen doen wanneer ze een man zien | From Hero to Zero | De Zucht naar De Knuffel | Geboorte van de nieuwe mens”: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2016/03/essentie-van-een-kennismaking-zucht-naar-knuffel.html



Eindconclusie |


Wij mensen vallen elkaar lastig om elkaar te tonen aan wat voor soort onderdrukkende en discriminerende omgeving wij blootstaan.

Als we dit projecteren naar internationaal beleid kun je je afvragen waarom we Irak aanvielen in 2003, daarvóór Joegoslavië (NATO bemoeide zich met het beleid, zetten er rebellenlegers in, voerde bombardementen uit, en verdeelde het land; Milosevic stond terecht voor oorlogsmisdaden maar het tribunaal in Den Haag kreeg geen vat op hem omdat men geen enkel bewijs had, maar de oud-president wel het omgekeerde kon aantonen, hetgeen resulteerde in zijn dood omdat ze hem het leven zuur maakte en hij geen eerlijk proces kreeg en de echte daders vrijuit gingen) en daarna landen als Lybië en Syrië, met door CIA gesponsorde groepen als ISIS/Daesh; het toont onderdrukking. En erger. Het toont opzet, structuur en beleid. In negatieve dus destructieve zin.

Wanneer we dit projecteren naar huiselijk geweld dan kun je misschien gaan inzien, dat geen vrouw vrijuit gaat, omdat in de meeste situaties de vrouwen kwader zijn dan de mannen en hen het bloed onder de nagels vandaan peuteren en dus in de meeste gevallen de feitelijke aanstichtsters zijn van huiselijk geweld; sterker nog, ze begonnen er zelf mee, om zo te laten zien welke enorme onvrede zich in hen heeft verzameld omdat ze voelen de verschoppelingen van deze maatschappij te zijn. Hetgeen een ander licht op slachtoffers en daders werkt en verklaart waarom vrouwen vaak bij hun gewelddadige partners blijven; wie begon er nu eigenlijk met geweld bij de ander neer te leggen? [Zie Huiselijk Geweld: fb.com/1112039935572339]

Is het echt zó simpel? Ja, echt; zo simpel is het. Als een uitleg niet simpel is, is het niet te begrijpen en niet waar namelijk. En dit kan ieder zelf controleren en constateren. Wie eerlijk is tegen zichzelf, althans.
“Hoe kun je dit ZEKER WETEN?”
Pendelen. Haal het antwoord letterlijk uit jezelf. Zelf is ziel namelijk; dat onderdeel van ons menselijk lichaam waar we geen donder vanaf weten maar wat wel àlles bepaalt.

Hoe? Er zijn workshops voor zoals www.earthfather.eu die aanbiedt. Ik schreef er een gebruiksaanwijzing bij (zie eerdere link: “Checken: pendelen of spiertesten”: https://facebook.com/832803566829312) en heb er zelfs een rap over geschreven;

“Pak de pendel”| facebook.com/786009478175388

Helemaal Gelezen? Goed gedaan. Was een lange zit maarrr leerzaam.
RJ [slechts 5.247 woorden]



Naschrift |


Het mag duidelijk zijn dat ik mijn dinnetje meer dan dankbaar ben voor deze LES, want dat ís dit.
Hoe kun je er ooit anders achterkomen wat er scheelt in de wereld?
Dan moet je onder-ZOEK doen dus ik ben op ZOEK en wat ik VIND, DEEL ik.
Zo werkt dat. Kijk wat je ervan kunt gebruiken. Have fun!++