zaterdag 21 oktober 2017

Uiteindelijk begint alle ellende (strijd, jaloezie, leedvermaak, bezitsdrang) bij het gemis aan liefde, warmte en gevoel...

Uiteindelijk begint alle ellende (strijd, jaloezie, leedvermaak, bezitsdrang) bij het gemis aan liefde, warmte en gevoel... |


Ik merk voornamelijk strijd tussen mensen en zelfs in gezinnen onderling. Continu. Zo lijken we te worden opgekweekt. Op scholen heerst ronduit vijandigheid. Enorm.
Strijd lijkt dus een logisch gegeven. De vraag is dan ook: is het dat?


Onvoorwaardelijke liefde


Niet voor mij. Ik zie niet in hoe het "thuis" continu strijd moet zijn en leer mijn kinderen wat onvoorwaardelijke liefde is, dus ik vraag ze niets terug voor het feit dat ik hun ouder ben. Kennelijk is dat uniek. Hoe vreemd en verdacht is dàt?


Ego


Overigens gaat niemand vrijuit, die niet eerst dat ego overwint. Kijk maar. Hoe mooi mensen ook praten of schrijven naar elkaar; onder elke tekst die zo mooi is geschreven zit nog steeds een duidelijk maar verholen besef dat je ook de ander wilt onderwerpen zoals je zelf bent onderworpen/(hebt moeten toelaten).
Dus tekstueel gezien (op het oog) is alles keurig maar er lift vanzelf een intentie mee die laat zien waar iemand continu zelf mee vecht.
[nb: Men handelt zo uit eigenbelang om zo de aandacht te trekken voor het eigen probleem en dit duidt altijd op oude pijn uit het verleden, meestal de jeugd]

Dit dienen we te onderkennen. Da's de eerste stap voordat men het fenomeen kan onderzoeken. De verzamelnaam ervoor is kou. Alles wat uit de ratio komt is (verstandelijke) kou te noemen.


Onvermogend koud



Het menselijke verstand is briljant maar onvermogend koud (citaat uit het boek "Vader Aarde"). Wanneer we dat gaan beseffen - en het eindelijk eens zat zijn - kunnen we gevoel weer toelaten en in ere herstellen.

Dat is een weg van af-leren en de enige die die weg weet, is de eigen ziel. Die is verantwoordelijk voor het gevoel. Daar komt geen verstand aan te pas. Hooguit om achteraf in te zien wat er nu gebeurd is.
Daarover lees je hier telkens hoe dat zit en wat de overtocht van kou naar warmte brengt; dwars door de angst voor het vacuüm dat in ieder van ons leeft, bij gebrek aan houvast aan onszelf...


Essentie van strijd is overheers- en bezitsdrang


Ik merk op dat de essentie van die strijd is: overheers-drang. De ander willen overheersen om zo te laten zien waar we allemaal aan blootgestaan hebben. Niemand wil overheerst worden; het is tegennatuurlijk. Echter, nu worden we tegen elkaar opgezet, door ONDERLINGE STRIJD. Om dat te kunnen doorbreken hebben we nog wel even te gaan.

[zijsprong: Dan komen we uit bij Freud's tekortschietende interpretatie van wat hij noemt Oedipoes(-syndroom), wat ik zie als een vader die zijn zoon geen eigen plek gunt zodat daar de concurrentiestrijd begint, en dus niet bij het kind, want kinderen spiegelen slechts; en bij Electra-complex wat oorsprong vindt bij de gemiste vaderlijke omarming waardoor iemand elementaire steun mist en dat zich de rest van haar leven wreekt...]


Oorsprong van strijd


Kortom... Uiteindelijk duidt dit op verdeel en heers, en zijn wij mensen succesvol tegen elkaar opgezet. Zie daar de oorsprong van strijd; het was de bedoeling, kennelijk, van heersers achter de schermen die de bevolking dom wil houden en zichzelf wil laten saboteren...

[bron: fb.com/1323613091081688]


We tonen elkaar wat we níet willen


Strijd, elkaar continu willen bevechten om te overheersen om zelf niet overheerst te worden, is het perfecte voorbeeld van het succesvol geïmplementeerde Verdeel en Heers-concept; we tonen elkaar wat we níet willen.
Briljant negatief en verstoken van warmte en liefde.

Loslaten is onmogelijk in een wereld waar alles om bezit draait, en bezitsdrang een logisch gevolg is. Controledrang of de drang tot overheersen is eigenlijk hetzelfde; het gaat om bezit. Van een ander.
Bezit van alles en iedereen, zelfs. Dàt spiegelen we aan elkaar...

[bron: fb.com/1323640631078934]

Bottomline...


Uiteindelijk begint alle ellende bij het gemis aan liefde, warmte en gevoel...++

[bron: fb.com/1323643974411933]
-


Meerleeslinks: 

bovenstaand artikel is een vervolg op: 

"Er is meer tussen hemel en aarde" - maar wat dat is negeren we volledig: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/er-is-meer-tussen-hemel-en-aarde.html

Relatie?! | geen relatie, wel vrijheid: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/relatie-geen-relatie-wel-vrijheid.html

Koudwatervrees, angst voor het onbekende, gevolgd door verdedigen van eigen gedrag: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/koudwatervrees-angst-voor-het-onbekende.html

woensdag 18 oktober 2017

Me Too en Seksuele Intimitatie in een ruimere context | #MeToo

Helemaal Hot: seksuele intimidatie. Het "Me Too't" behoorlijk om mij heen. Las net een artikel erover dat gedeeld werd door één van mijn vrouwelijke vrienden, dat de plank helaas in essentie behoorlijk missloeg.

Dit is interessant, dus, kijk gerust even mee: "Hoe seksuele intimidatie je hoofd binnendringt".

In eerste instantie klopt het wat zij over het gebeurde (een hand van een vreemde man onder haar rok op klaarlichte dag op straat) beschrijft. Het dringt jouw/mijn/ons hoofd binnen, inderdaad. En ja, je mag dat best seksuele intimidatie noemen. En vanuit denkfouten een oplossing voorstellen. Maarrr ben je er dan??


Zondebok


Dan ben je er nog niet. De schrijfster gaat volledig voorbij aan de essentie van wat er werkelijk gebeurde en daardoor richt zij zich onterecht op mannen die daardoor onnodig en onterecht haar zondebok worden, want ze gaat voorbij aan:

1. wat er nu eigenlijk gebeurt op zo'n moment en wat het (intimidatie) is; en 
2. hoe wij tegen elkaar worden opgezet; mannen tegen vrouwen; vrouwen tegen mannen; kinderen tegen ouders; familie tegen familie; buren tegen buren. Het gebeurt overal en continu en is verstopt in de openbaarheid.
3. Bovendien worden nu mannen door haar aangepakt en dat getuigt van sadistisch leedvermaak en noem ik smerig gedrag. Je hoort jouw soortgenoten niet af te vallen maar samen uit te zoeken hoe het zit en er dan iets aan doen, te beginnen bij jezelf. Niet de ander!
In feite zie ik dit artikel als aanval en wie dicht bij zijn of haar gevoel is, kan dat beamen - als de publieke opinie niet te hard in je nek duwt.


Mannen lijden ook onder intimidatie; niet alleen vrouwen


Het getuigt van weinig professionaliteit om dan maar een zondebok uit het rek te halen zonder in te zien, dat óók mannen lijden aan intimidatie - en meer dan hen lief is. Waarom is daarvan geen melding? Dat zou het artikel al een stuk evenwichtiger maken dan wat schrijfster nu doet - zich uitleven op De Man. Meer in het bijzonder leeft in haar kwaadheid op haar vader en die projecteert ze nu regelrecht op alles wat man is.



Evenwichtigheid is: verantwoordelijkheid nemen


Bovendien vergeet elk meisje (vrouwen schaar ik daar ook onder) dat wijst naar een man, wat zij zelf uitstraalt. Als er een vrouw voorbij loopt keren alle hoofden om. Dit gebeurt continu. Ook van hen die ingespannen bezig zijn met werk of hobby (niet zijnde 'vrouwen-kijken' ;) ). Wat ik ermee zeggen wil, dat vrouwen niet vrij uit gaan en dat mag niet uit het onderzoek wegblijven.


Uiteraard stel ik niet, dat vrouwen er zelf om zouden vragen. Absoluut niet. Integendeel! Geweld gaat voorbij alle grenzen.

Maar wèl zie ik het gebeurde (een hand onder de rok) als uitnodiging aan het slachtoffer, om de dialoog met zichzelf nou eens aan te gaan en dus naar binnen te gaan om uit te vinden wat er voor verbetering vatbaar is in het eigen gedrag.

Ik wil dat men het eigen aandeel van vrouwen van serieus neemt. Dat heet 'verantwoordelijkheid nemen'. Dat zou het artikel een stuk evenwichtiger maken. Het gebrek eraan zegt dus iets over haar eigen stabiliteit.



Wat vrouwen uitstralen


Vrouwen stralen namelijk uit dat ze iets willen - aandacht van mannen, meestal - en wanneer mannen daarop reageren, hebben de meeste heren gelijk een haal te pakken. Een verbale uitbrander of anderszins negatief gedrag is hun deel. Toch?


Schreef daar ooit een blogje over, getiteld "Red me": facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/908248182618183 en "Het is allemaal spel...en red mij-gedrag": facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1288323664610631


Zit daar agressie in? En in het bovengenoemde artikel, zit daar agressie in?



Wie de vaderlijke omarming heeft gemist als kind loopt de rest van z'n leven mank. In plaats van houvast krijg je houding.
Wie de vaderlijke omarming heeft gemist
als kind loopt de rest van z'n leven mank.
In plaats van houvast krijg je houding.
Zeker weten. Ook in dat artikel zit agressie. En stelden we net niet: "Geweld gaat voorbij alle grenzen"?
Dit valt daar ook onder, dames! Sterker nog, ALLE mannen komen er niet goed van af in dit STUK.
Want stuk is het. Stuk van... verdriet. Als je zou gaan graven in jezelf zou je ontdekken, dat het verdriet teruggrijpt naar het gemis van de vaderlijke omarming (facebook.com/651431401633197) wat je nu iedere jongen kwalijk neemt. En vrij agressief ook.

Anders gezegd: (veel) meisjes zijn gemeen. Heel gemeen. Dit meisje toont het.


Veel meiden trekken mannen aan om ze daarna weer af te stoten. Als je het durft zien in dit artikel, is het een klassiek voorbeeld ervan.

Schrijfster durft bovendien niet haar verantwoordelijkheid te nemen om er een paar ingangen in te zetten voor gezamenlijke exploratie over datgene wat ze nog niet begrijpt en/of doorgrondt.
Geen ruimte laten voor alternatieven heet OORDEEL; schrijfster oordeelt en stelt geen vragen - zelfs niet aan zichzelf. Dan krijg je dat in een artikel als dit denk-fout op denk-fout worden gestapeld tot de alsdus ontstane Toren van Pisa scheef helt of zelfs omvalt. Door mijn toedoen, in dit geval.


Essentie


Dat brengt ons bij de kern. Wat is de essentie van het gebeurde dan wel? 


Ten eerste zie ik OVERHEERSING. Dat is wat eraan seksuele intimidatie ten grondslag ligt en eigenlijk aan elke intimidatie. Overheersing en onderwerping. En dat valt weer onder bezitsdrang, wat reflecteert op wat de machtigen der Aarde ons allemaal aandoen.


Want zo is het. We doen in het klein na wat in het groot gebeurt. Om het zo, onbewust en vanzelf, aan elkaar te tonen.



Intentie: altijd voelbaar


Ten tweede worden wij allemaal onderling verdeeld en tegen elkaar opgezet en deze schrijfster laat dat nogal sadistisch zien. Haar woordkeus lijkt helemaal niet sadistisch en zelfs heel netjes. Haar intentie echter totaal niet. Ze gaat niet vrijuit en dat voelt iedere lezer. Dus dat mag gezegd worden. Want intentie is altijd voelbaar.


Veel interessanter is, dat wij allemaal geconditioneerde speelballen zijn van onze machthebbers en na jarenlang indoctrineren en conformeren in onze jeugd, stappen wij zonder enige houvast maar furieus de wereld in. Op eigen benen staan is er niet bij; ieder leunt op een ander, om maar wat te hebben.


Waarom worden dáár geen vraagtekens bij gesteld??


[Zie: de wonderlijke energie van kinderen - en wat school met ze doet: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html.]



De Correspondent 


Ik schreef daarom naar De Correspondent: "Ola. Ik zie geen reactiemogelijkheid maar vernam dat de correspondenten graag reactie en feedback krijgen. Bij deze.

Ik las 'Hoe seksuele intimidatie je hoofd binnendringt' en mij viel op hoe eenzijdig dit geschreven is. Er is geen onderzoek gedaan; het is gewoon een column. De beleving van één persoon, en één die zich daarbij ook bedient van psychologie van de koude grond oftewel zelfbedacht en verstoken van volledigheid.

Ik kom graag ik contact met deze schrijfster om mijn visie te delen en ga nu mijn eigen reactie uitwerken zodat ik wat te melden heb als je mij antwoordt. 

Mijn dank alvast daarvoor.
rj"
-
"Veel interessanter is, dat wij allemaal geconditioneerde speelballen zijn van onze machthebbers en na jarenlang indoctrineren en conformeren in onze jeugd, stappen wij zonder enige houvast maar furieus de wereld in. Op eigen benen staan is er niet bij; ieder leunt op een ander, om maar wat te hebben."


Disclaimer | we dienen elkaar te confronteren met ons gedrag


Voor de duidelijkheid: het gaat mij er oprecht niet om een artikel uit te kiezen en daarvan de schrijver of schrijfster neer te sabelen. Ik heb met niemand een probleem. Ik val niemand aan. Omgekeerd wel; sommige mensen creëren overal problemen en je dient dat karikaturale gedrag te benoemen zodat mensen danig de spiegel gepresenteerd krijgen, opdat ze het zelf kunnen veranderen. Ik beschrijf dus het gedrag dat ik zie. Niet de persoon.

We zijn elkaars spiegel (facebook.com/849927145116954). Het is positief om mensen tot inzicht te brengen via confrontatie. Daar zit geen kwaad in. In die ander vaak wel, zolang die dat overlevings-ego nog niet aan de kant heeft kunnen krijgen om zodoende hun eigen partner te kunnen worden. En de meesten hebben geen idee wat dat inhoudt, laat staan dat ze daaraan al begonnen zouden zijn.


Toeval: het valt je toe


Saillant detail: tijdens het schrijven vliegt er een wespenkoningin mijn huis binnen. Met een schepnet ben ik minutenlang aan het prutsen om het dier te vangen maar het loopt steeds van m'n net af, terug op het raam. Tientallen insecten heb ik reeds buiten gebracht nadat ik ze toesprak dat ik ze buiten zou zetten, maar met deze krijg ik geen connectie.
Uit het niets hoor ik in gedachten: "Echt een vrouw... ze luistert niet." En dat is waar. Vrouwen luisteren niet. Ik heb het er niet over dat ze niet naar mannen zouden luisteren, dus vul dat nooit voor mij of voor een ander in op zo'n negatieve manier. Ik bedoel, dat ze NIET LUISTEREN NAAR HUN EIGEN GEVOEL; ze luisteren dus niet naar zichzelf.
Laten we dáár eens mee beginnen...++

bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1322290997880564, gepubliceerd op 18 oktober 2017, 16:26 | 



Meerleeslinks: 


* "Hoe seksuele intimidatie je hoofd binnendringt": https://decorrespondent.nl/7490/hoe-seksuele-intimidatie-je-hoofd-binnendringt-metoo/639178983520-850a01d3


* Essentie van een kennismaking: wat vrouwen doen wanneer ze een man zien | From Hero to Zero | Seks is leeg zonder liefdevolle verbinding | De Zucht naar De Knuffel | Geboorte van de nieuwe mens: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2016/03/essentie-van-een-kennismaking-zucht-naar-knuffel.html

* De wonderlijke energie van kinderen - en wat school met ze doet: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html


Sterke blogs van recente datum: 


* "Er is meer tussen hemel en aarde" - maar wat dat is negeren we volledig: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/er-is-meer-tussen-hemel-en-aarde.html


* Koudwatervrees, angst voor het onbekende, gevolgd door verdedigen van eigen gedrag: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/koudwatervrees-angst-voor-het-onbekende.html


* Relatie?! | geen relatie, wel vrijheid: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/relatie-geen-relatie-wel-vrijheid.html


* Red me: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/908248182618183 (juni 2016) en
"Het is allemaal spel...en red mij-gedrag": 
facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1288323664610631 (september 2017)

"Er is meer tussen hemel en aarde" - maar wat dat is negeren we volledig

"Er is meer tussen hemel en aarde."

Van de mens en zijn ziel weten we niets maar vanuit ons denken menen wij de wijsheid in pacht te hebben en serveren alles af wat niet in ons straatje past. De arrogantie vanuit het Denken is spreekwoordelijk te noemen en vooral leidend; en waar denken regeert is gevoel verbannen, en doet kleinzieligheid zijn intrede om grootzieligheid angstvallig weg te houden.


Verdeel en heers


Wie afwijkt wordt gestraft, zoals kerk en adel dat geïntroduceerd hebben. Het voorbeeld moet gesteld. Hou jij ze arm, hou ik ze dom, zo sprak de geestelijke tegen de groot-industrieel. Verdeel-en-heers is een feit en diep geworteld in onze samen-leving die niet samen leeft en onderdeel van onze 'cultuur' van normen en waarden waar geen plek is voor gezond verstand. Wie zich daar aan waagt is een hippie en wordt uitgelachen. We tonen leedvermaak omdat we de ander niet kunnen gunnen wat ons nooit gegund was. We zijn collectief tegen elkaar opgezet en vechten onderling met woorden en intenties tot bloedens toe. De prestatiemaatschappij laat iedereen rennen om torenhoge lasten te kunnen opbrengen; de overproductie wordt door belastingen en oorlog bij ons weggenomen. En ieder vindt dat 'normaal'. De norm, dus.
Wie ontsnapt uit de rat-race wordt teruggefloten door de rest; een waterdicht concept. Iedereen is onderworpen en de mensen overheersen elkaar. Via betutteling tonen wij elkaar waaraan ieder zelf blootgestaan heeft. Pure vernedering om de ander klein te houden en niemand het licht in de ogen te gunnen. Het is niet persoonlijk maar desnoods maken we dat er wel van.

Voor velen is het niet te doen en die nemen de trein frontaal in plaats van opzij in te stappen en netjes te wachten tot die eerst stil staat. Geen wonder. Ze offeren zich met liefde op om de rest te laten zien hoe ieder van ons zelf een niet-volhoudbaar systeem in ere houdt.


Het overlevingsmechanisme 


Er is hoop. Er is verlangen. Er zijn wensen. Kleine en grote behoeften gevoed door ego, het overlevingsmechanisme dat ons graag in onze comfort zone houdt. Maar uiteindelijk gaat het niet om hoop maar om geduld. Dit kan niet zo blijven alleen kun je in je eentje niet zo gek veel veranderen als de grote massa niet mee wil doen. Dan verklaren ze je voor gek om niet op te vallen en jou op jouw plaats te zetten.
Een lachwekkend spektakel waar geen waarheid in zit maar pijn. Oude pijn.
Waarheid doet geen pijn. Oude wonden uit het verleden wel.

Speelbal van wellusten van geconformeerden die niet bij hun gevoel zijn


Zolang niemand zijn of haar gevoel serieus neemt ben je speelbal van de wellusten van geconformeerden die na minstens twaalf jaar school geïndoctrineerd zijn om het systeem te verdedigen want hoe kunnen ze jou gunnen wat hen nooit toegestaan was?

Een levensgevaarlijke situatie waarin iedereen samen lijkt te spannen om jou voor gek te (doen) verklaren, terwijl het precies andersom is.

Het is zoals Gandhi zei. Al ziet of zegt één man de waarheid. De waarheid blijft nog steeds de waarheid.++

[bron: fb.com/1321989377910726, gepubliceerd op 18 oktober 2017, 7:57]


Aanvulling | competitie om te bezitten wat een ander heeft - èn zelfs om die ander te bezitten


Als alles draait om bezit in deze wereld en competitie ook - het bezitten (own) van de ander - dan is jaloezie ook snel verklaard; competitie dus om te bezitten wat een ander heeft - èn zelfs om die ander te bezitten


[bron: fb.com/1322314897878174, gepubliceerd op 18 oktober 2017, 17:00]

dinsdag 17 oktober 2017

Koudwatervrees, angst voor het onbekende, gevolgd door verdedigen van eigen gedrag

Koudwatervrees. 


Koudwatervrees. Angst voor het onbekende. Het weerhoudt ons ervan de logische en noodzakelijke stappen te nemen. Waarom? Wat gebeurt er onder de oppervlakte?

Ego. We hebben onszelf een overlevingsmechanisme aangeleerd dat ervoor zorgt dat we alles tegenwerken wat ons uit de Status Quo zou kunnen halen. Een status quo is niets anders dan de comfort zone die aan alle kanten mankeert maar die vertrouwd is en daarom het verdedigen waard is. We houden dus eigenlijk ÀLLE verandering tegen.

Daar zit geen logica in. Alleen oude pijn. Onverwerkte emoties dus. En dat brengt ons sabotagemechanisme op gang dus werken we alles tegen. Alles. Alles.
Wie dat niet herkent is gezegend met bijziendheid, in het grieks myopia. Blind voor zichzelf mag het ook heten. Je herkent je eigen spiegelbeeld niet.
Iedereen heeft dit. Dat doet die conditionering met ons van twaalf tot veertien jaar school. Geen pretje en daarom de moeite waard om van los te breken. Duurt even maar dan heb je ook wat.
Jezelf.

[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1321213291321668, gepubliceerd 17 oktober 2017, 8:47]
-

Verdedigen van het eigen gedrag


Wie een ander aanvalt wil daar niet op aangesproken worden.
Wie een ander vernedert wil daar geen commentaar op.
Wie een zondebok uitkiest om zijn of haar lasten te laten dragen, wil niet dat zo'n zondebok of lastezel er tussenuit knijpt.

Gebeurt dat wel, dan heeft men ongenadig de pest in; alle boosheid komt dan tevoorschijn. En wordt geprojecteerd op de ander.

Wie kleinerend, onderwerpend en dus overheersend doet naar een ander en vervolgens geconfronteerd wordt met wat hij of zij doet, verdedigt zijn houding tot in het oneindige om het zelfverzonnen fundament van zijn bestaan niet te laten wegslaan door degene die hij net heeft aangevallen.


Drijfzand


Dat dat gedrag zijn fundering kent in drijfzand doet daar niets aan af. Men volhardt in de ingeslagen weg want dat fundament is het enige houvast dat men heeft, ook al biedt het houvast aan schijn-zekerheid en schijn-veiligheid; zelfverzonnen denkfouten, die zo scheef zijn als maar kan en zijn opgestapeld tot een toren van Pisa.

Het missen van hou-vast geeft hou-ding en is het gevolg van opgroeien zonder eigenwaarde en zelfvertrouwen.
Een ander aanvallen is dan het enige dat resteert; om maar wat te hebben. Bovendien geldt: "hoe kun je een ander gunnen wat jou nooit gegund was?"

It's all in the game...

[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1321244017985262, gepubliceerd 17 oktober 2017, 9:56]

maandag 16 oktober 2017

Relatie?! | geen relatie, wel vrijheid

Relatie?! | geen relatie, wel vrijheid


Wie heeft opgelet ziet, dat er geen samen meer is in een relatie tussen partners m/v. Wat mij is opgevallen, is:

* dat mannen en vrouwen zich liever op elkaar afreageren dan er samen een feestje van maken

* dat 'thuis' aanvoelt als een onstabiele situatie waar niemand weet wat die nou moet

* dat vrouwen AFSTANDELIJKHEID laten merken, dus je kunt niet dichtbij komen, hooguit om hun lasten voor hen te dragen als lastezel - maar je mag geen eisen hebben want je bent BEZIT en verder zoek je het zelf maar uit.

Dat laatste resulteerde in een scheiding met mijn eerste lief, mijn tweede lief, mijn derde, mijn zus, mijn moeder... en intussen noem ik niemand meer lief want zo lief zijn mensen helemaal niet naar elkaar toe.


De toegevoegde waarde van vrouwen die die van de man overstijgt op alle fronten


Begrijp mij niet verkeerd. Vrouwen zijn in mijn beleving het mooiste dat de aarde kan voortbrengen en haar toegevoegde waarde overstijgt die van de man op alle fronten.
Er is echter een hele grote MAAR. De vrouw zit vol tegenwerking en we moeten samen uitvinden waarom dat is [zie daarover: "Brug naar de Toekomst..."; Vrouw op voetstuk]. Dus kijk even met me mee en oordeel niet.

Vrouwen zijn meesteres in iemand aantrekken en verleiden - dat weet iedereen - maar veranderen in de grootste krenkende krengen om hun zin te krijgen, wat helaas destructief van aard is. Ook dat weet iedereen.


Wat is er aan de hand? 


Wat is er aan de hand? Dat is de vraag waar het om gaat. Vrouwen en met name vrouwen zijn het meest beschadigd van ons allemaal en aangezien ze beter zijn dan mannen in àlles... laten ze ook het meest vreselijke gedrag zien, als SPIEGEL, over wat hen is aangedaan...! 

In feite luiden ze de alarmklok dus dienen we dank-je-wel te zeggen. En samen te gaan (onder)zoeken naar een oplossing.

Word eerst jouw eigen partner


Hier is maar één antwoord op mogelijk: ga jouw eigen gang en maak jezelf gelukkig.

Word dus EERST jouw eigen partner. Dat is de eerste stap.

EIGEN PARTNER houdt in: één met jezelf. Dan ben je al blij en gelukkig zonder dat je buiten jezelf hoeft te kijken.

Wie zegt daar al te zijn lult uit z'n nek; daartoe dien je eerst jouw ego te overwinnen. Anders praat je onzin, flauwekul en lul je de geest van de mensen om je heen.


Eeuwenlang onderdrukt


Eeuwenlang worden wij onderdrukt. Dat zit diepgeworteld en laat z'n gif en venijn na.
Vrouwen zijn collectief woedend van binnen (mannen ook maar vrouwen nog meer) en tonen zich logischerwijs niet erg betrouwbaar en zijn daardoor onduidelijk - niemand spreekt zich uit (want dat MAG hier niet eens) dus daar moet je zelf achter komen en uitvissen wat nu 'de bedoeling' is.

Wie lang genoeg heeft samengeleefd ziet in, dat het om een verandering van tijdbeeld gaat. Of zo je wilt om een ander tijdperk - het tijdperk van grote veranderingen - waarin de één op één relatie als hoeksteen van de samenleving allang niet meer werkt.

Mensen willen vrijheid. Ieder z'n eigen huis en laat elkaar met rust.

Alleen zijn we zover nog lang niet. Wij mensen leunen op elkaar bij gebrek aan houvast - aan onszelf!

Ziedaar een vicieuze cirkel die maar lastig doorbroken wordt omdat dat een heel traject van afleren is.


(Collectieve) liefdeloosheid: vrijheid versus bezit


Natuurlijk willen mensen samen zijn en samen leven. Daarom zijn er dorpen en steden en festivals en activiteiten. Maar niet op de traditionele manier. Want nu is er geen samen-leving. Dit... is los zand zonder liefde. Vol liefdeloosheid zelfs.

Er dient VRIJHEID te zijn en daarin vraagt ieder individu de vrijheid om op elk moment te kunnen doen wat die leuk vindt. Daar hoort geen beperking bij van zelfverzonnen regels die eisen dat je er voor een ander bent en daarbij de lasten van een ander maar moet dragen.
Want dat is waar het uiteindelijk op uitdraait. We zien elkaar als bezit.

Wie een ander ziet als bezit, vindt in die ander de sleutel tot levensgeluk door ongehinderd op die ander te kunnen leunen en de ander alle lasten te laten dragen. Welke lasten dan? Oude pijn uit een ver verleden.
Zeg wacht eens... wordt het niet eens tijd dat we dat gaan onderzoeken in plaats van alles te blijven ontlopen door dat maar collectief bij een ander te blijven dumpen...??

Wees zelf het verschil


Deze blog is er voor ieder die zelf een verschil willen maken. Voor degene die vastloopt en graag ziet hoe die daaruit komt op een volhoudbare manier. Een manier van leven, die past bij ons mensen.

Dit is dus niet voor geesteszieken die graag die lullige status quo willen behouden en als slachtoffertje alle aandacht willen (blijven) trekken om het middelpunt te zijn en te blijven en zo alle (geestelijke) vooruitgang te saboteren.

Wij mensen hebben ons te ontwikkelen en dienen onze kwaliteit van leven te willen verbeteren. Slap, tegenwerkend, saboterend gedrag hoort daar niet bij.++


Meerleeslinks 


"Geen relatie, wel vrijheid" - hoe we onze eigen partner hebben te zijn: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/geen-relatie.html

Je eigen partner zijn: facebook.com/1319392408170423

"Brug naar de Toekomst..."; Vrouw op voetstuk: facebook.com/1139691852807147

'De ziel als diagnose methodiek': facebook.com/1318778301565167

[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1320439111399086, gepubliceerd 16 oktober 2017, om 9:21]

--


Wij mensen zitten vol kou en beseffen niet voldoende wat we onszelf en anderen aandoen | aanvulling


Wij mensen zitten vol kou en beseffen niet voldoende wat we onszelf en anderen aandoen. We wentelen ons in slachtoffergedrag maar dienen verantwoordelijkheid te nemen willen we eruit komen.

Ziektes, tegenslag en ongeluk, creëren we ZELF. Zelf is ziel dus het zijn signalen van ons binnenwerk om ons ergens op te attenderen. Op misstanden of verbeterpunten. Wie 'het hart volgt' omarmt die signalen en laat natuurlijk handelen zien. Wie ermee vecht ontloopt het gevoel en creëert meer problemen. Die kennelijk tot voordeel strekken.

Dit is geen discussie waard. Dit is expertise en wat een ander ermee doet is allemaal prima. Nou ja, eigenlijk niet; het ontlopen van jouw gevoel is het stomste wat er is maar wel de zaak van de ander en niet van mij. Het maakt het hier alleen zo'n kouwe kille bedoening.


Wat bedoelde Gandhi met: wees de verandering die je wilt zien in de wereld?
Wat bedoelde Einstein met: we kunnen de problemen niet oplossen met dezelfde manier van denken als waardoor ze ontstaan zijn...?

Juist... we hebben een andere manier van denken nodig. Die van het hart. We dienen ons gevoel te leren volgen èn te leren vertrouwen.


We zijn niet onmachtig



Wij mensen zijn zelf niet onmachtig en dan heb ik het over de basis van onze problematiek; en dus over gezondheid.
Lees dit artikel eens: 
http://renvogel.com/2011/03/31/olof_smit_geneest_volksvijand_nummer_1_kou |

We moeten vastlopen om te willen veranderen.++


[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1320427241400273 gepubliceerd op 16 oktober 2017, om 8:52]

--


Liedjes ter illustratie:





vrijdag 13 oktober 2017

Gedwongen onderwijs

Kinderen zijn volwassen zielen in een jong lichaam, en weten zelf wel wat ze nodig hebben om op te groeien: liefde, warmte en ruimte om zich te kunnen ontwikkelen. Waar komen dan die arrogantie, hebzucht en sadisme vandaan te denken dat kinderen onderwijs en een opvoeding nodig hebben waar ze niets mogen en van alles moeten?
Waarom zien we dat niet voor wat het is: een overmatige hercorrectie van een perfect menselijk ontwerp?


Standaardisatie van mensen - een demonische zet



"Het gedwongen onderwijs voorbij; een pleidooi voor het realiseren van de rechten van het kind binnen het onderwijs" komt onder mijn aandacht. Wie terug gaat in de geschiedenis ziet dat "in Pruisen in 1794 een grote behoefte was aan soldaten, ambtenaren en arbeiders voor het efficiënt te laten functioneren van de dictatuur."
"Gedwongen onderwijs werd gezien als effectief middel om mensen op te leiden; dit model werd wereldwijd overgenomen en floreerde tijdens de industriële revolutie."
[bron: kiind.nl/recensie-gedwongen-onderwijs-voorbij - onderaan volgt het hele artikel]


Leerplicht


Leerplicht en de schoolwet van 1902, ons ooit gepresenteerd als iets positiefs, zijn verworden tot gedwongen onderwijs en tot strafmiddel voor ouders die afwijken en thuisonderwijs willen geven, terwijl (het nut van) school geen enkele wetenschappelijke basis kent.
Er is dus geen enkel onderzoek gedaan naar deze vorm van onderwijs.

We doen dus maar wat.
En aan het PROTEST af te lezen dat kinderen - en volwassenen - dagelijks tonen is er iets goed mis mee.

nb: overigens is de leerplicht er voor de overheid, en niet voor de burger; men draait dat handig om...

Het gedrag van mensen is er nog altijd niet beter op geworden; we hebben geen idee hoe we met elkaar om moeten gaan, wat normaal menselijk gedrag of natuurlijk handelen is. Schrijver Peter Hartkamp vraagt zich dan ook terecht af: "Zien we kinderen wel als volwaardige mensen?"


De wonderlijke energie van kinderen - en wat school met ze doet


Welnee. Kinderen, de belangrijkste wezens in onze samenleving met de mooiste energie en levenslust, worden overdag opgesloten in een op een gevangenis of fabriek gelijkende instelling met hekken en een bel en mogen niets wat de leerraar niet goedkeurt en worden dus afhankelijk gemaakt op fysiek, emotioneel en intellectueel gebied van hun meerdere die zichzelf als autoriteit ziet.
[zie het artikel: School, weapons of mass instruction waarop de blog "De wonderlijke energie van kinderen - en wat school met ze doet" is gebaseerd].
Een model wat door ieder gekopieerd wordt want iedereen die zo overheerst wordt gaat dat gedrag kopiëren waar de gelegenheid zich maar voordoet: je ziet het tussen kinderen onderling; tussen partners; van ouder naar kind en van hoger geplaatste naar beneden toe.
Geen wonder dat het hier zo'n prestatiemaatschappij is, waar niets anders telt dan rennen, rennen en opzij, opzij, opzij. Een kouwe kille bedoening waar geen warmte, vermaak of genieten toegestaan wordt omdat het gevoel is verboden, verbannen en vermoord en niemand nog iets weet, iets kan of iets doet.

De vraag is niet alleen hoe het anders moet. Het vraagt besef van hen die het zo ontstane systeem beu zijn; we must be sick and tired of being sick and tired, als voorwaarde om dit te kunnen veranderen. Als collectief in plaats van als enkeling.
We moeten dus wachten tot de grote massa vastloopt en tot in-zicht komt.


Wat kan ik zelf doen?


Wie zelf al 'iets' wil veranderen in de thuissituatie - dat wil zeggen: wie wil leren respectvol en gelijkwaardig om te gaan met kinderen en elkaar - kan daarvoor een workshop bijwonen bij het lichaam liegt nooit of andere gezond verstand-initiatieven.
Voorwaarde is uiteraard dat men genegen is naar zichzelf te kijken en het eigen gedrag te veranderen opdat een kind zich veilig bij jou voelt. Boosheid bij jouw kind dumpen of het kind nodeloos corrigeren omdat jij toevallig vroeger ook niets mocht, is geen bruikbare noch volhoudbare levensmissie die als eerste overboord mag.
Die levensmissie dienen we dus weer opnieuw uit te vinden, voorbij onze eigen oude pijn.
We dienen in te zien waar levensgeluk vandaan komt en hoe dat conflicteert met àl onze 'normen en waarden' die tezamen geen cultuur vormen maar getuigen van overheersing.
"Verander de wereld, begin bij je zelf." Wat bedoelde Gandhi daarmee, denk je? "We kunnen de problemen van deze wereld niet oplossen door dezelfde manier van denken waardoor ze zijn ontstaan." Wat bedoelde Einstein daarmee, DENK je?
Precies. LAAT HET HART SPREKEN en laat die boosheid achterwege waarmee ieder een ander lastig valt. Zo laten we zien hoe wij als volk tegen elkaar OPGEZET zijn. Je ziet jouw buurman als vijand en verraadt jouw eigen kind. Ben je daar trots op? Een volk dat niet samen-leeft is geen volk, dat is een zooitje ongeregeld dat elkaar continu bestrijdt zonder te weten waarom. Adresseer jouw boosheid. Omarm jouw eigen stuk. Neem verantwoording. Wees nieuwsgierig. Volg je hart, en laat je hart spreken. Behandel een ander hoe je zelf behandeld wilt worden... dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/09/levensvreugde-vs-sadisme.html


Hoe dan ook is het lezen van dit boek, 'het gedwongen onderwijs voorbij', al een hele stap voor de meesten van ons.

Laat het gerust volgen door het lezen van 'vader aarde en de aardse taal'.
Dat maakt de weg vrij om jezelf te leren zijn.
Je kunt niet verder groeien dan naar jezelf, immers.++
--


Meerleeslinks


kiind.nl/recensie-gedwongen-onderwijs-voorbij - onderaan volgt het hele artikel

ninefornews.nl/geschiedenisles-school-woii-leerde-onzin

zie ook de laatste blog over 'Bezit definieert wie je bent' (dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/bezit-definieert-wie-je-bent.html) en daarin de link naar 'De wonderlijke energie van kinderen - en wat school met ze doet': dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html

5 redenen om de leerplicht af te schaffen: cult.tpo.nl/2015/08/25/vijf-redenen-om-de-leerplicht-af-te-schaffen

Droom: wij pikken alles omdat we gekneed zijn tot gehoorzaam volkje. Gehoorzame burgers en soldaten stellen geen vragen. Alléén in de kroeg: fb.com/761042217338781

Finland wil in 2020 af zijn van het reguliere onderwijs: 365dagensuccesvol.nl/geluk/finland-wil-in-2020-af-zijn-van-het-reguliere-onderwijs

Finland verandert schoolsysteem: shepostsonline.nl/2016/11/13/finland-verandert-schoolsysteem


I just sued the school system - prince EA: youtu.be/dqTTojTija8

Verboden vrucht: fb.com/1232389260204072

Plato's heilige huisjes: fb.com/1108710592571940

Stil protest; wat betekent het eigenlijk: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/10/stil-protest-wat-betekent-het-eigenlijk.html

[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1317523651690632]


- - 


Het boek bestellen


Het gedwongen onderwijs voorbij | een pleidooi voor het realiseren van de rechten van het kind binnen het onderwijs




Gevonden op de site: "Veel kinderen en ouders ervaren problemen met school en ook in de politiek wordt hier veel over gesproken. De discussies hoe het onderwijs verbeterd kan worden zijn al 100 jaar hetzelfde. Ze gaan over de details van de onderwijspraktijk maar leiden niet tot de noodzakelijke en fundamentele veranderingen. Er wordt vrijwel nooit over de onderliggende aannames van het onderwijs gesproken.

Dit boek laat zien dat de essentie van het huidige onderwijssysteem is gebaseerd op de behoeftes van de maatschappij van 200 jaar geleden. Er worden een aantal mythes van het onderwijs beschreven, zoals: meer onderwijs is beter, onderwijs is leren, toetsen leidt tot beter onderwijs, kinderen hebben sturing nodig, docenten krijgen de ruimte als professional en kinderen pesten nu eenmaal. Deze mythes veroorzaken bovendien veel leed voor kinderen en staan leren en ontwikkelen in de weg. Het lijkt alsof de rechten van het kind ophouden bij de voordeur van de school.


‘Het gedwongen onderwijs voorbij’ laat zien dat het realiseren van de rechten van het kind binnen onze scholen cruciaal is voor het welzijn, leren en ontwikkelen van kinderen. Het boek geeft een aantal praktijkvoorbeelden over hoe het anders kan en hoe kinderrechten gerealiseerd kunnen worden binnen het onderwijs. De essentie is respect voor kinderen als volwaardige mensen."


Bol: Auteur: Peter Hartkamp
Uitgever: Quantum Company
Nederlandstalig, 144 pagina's, 9789082564105, juni 2016;Alle productspecificaties

Samenvatting (Bol)


"Binnen het huidige onderwijssysteem zijn de problemen van structurele aard. Er ligt niet alleen druk op het systeem zelf, maar ook op de docenten en leerlingen. De focus ligt niet langer op degene die binnen het onderwijs centraal moet staan; de leerling zelf met de individuele behoeftes.

Wanneer het systeem centraal staat in plaats van de leerling, is de betekenis van onderwijs niet meer passend. Er is dan sprake van dwang en drang om het systeem krampachtig in stand te houden, zonder te beseffen dat dit juist niet de kern is van het onderwijs.

In het gedwongen onderwijs voorbij laat Peter Hartkamp niet alleen zien tot wat voor dramatische effecten dit leidt. Er wordt ook inzichtelijk gemaakt dat het huidige onderwijssysteem is gebaseerd op een aantal onjuiste aannames die de kaders van het systeem vormen. Het loslaten van deze aannames en het afbreken van de kaders, is het begin van een radicale systeemverandering in het onderwijs. Het boek eindigt met een aantal bestaande voorbeelden van hoe het gekantelde onderwijs eruit kan zien. Centraal hierin staat het respect voor kinderen als volwaardige mensen, door ook binnen het onderwijs de rechten van het kind te realiseren".
Prof.dr.ir. Jan Rotmans

Meer informatie over het boek op http://www.hetgedwongenonderwijsvoorbij.nl
--
hieronder het hele artikel wat aanleiding was voor deze blog:









RECENSIE: HET GEDWONGEN ONDERWIJS VOORBIJ


Confronterend, inspirerend en pijnlijk herkenbaar. Het lezen van Peter Hartkamps boek ‘Het gedwongen onderwijs voorbij’ is de vinger op de zere plek.
Om te kunnen begrijpen waarom Hartkamp spreekt over gedwongen onderwijs, hoe het tot stand kwam en in stand gehouden wordt neemt hij je mee op een reis in de geschiedenis, onze wetgeving en de rechten van het kind. Hij doet dit op begrijpelijke wijze zonder dat het droog wordt. Na een persoonlijke inleiding over zijn dochter die zei: ‘Ik ben liever dood dan op school’, begint Hartkamp zijn betoog met de rechten van het kind en onderwijs. Want kinderen zijn zo belangrijk dat de Verenigde Naties een apart mensenrechtenverdrag voor ze hebben gemaakt.

Geschonden rechten van het kind

En hoewel men in Nederland zijn uiterste best doet om veel van deze rechten te realiseren, werkt het met het recht op ontwikkeling, onderwijs en de onderwijsdoelstellingen vreemd genoeg anders. Het lijkt vooral te gaan om alle kinderen op school te krijgen, of dat nu passend is of niet. Wat er vervolgens met de kinderrechten binnen een school gebeurt, lijkt ook niet relevant. Volgens Hartkamp worden binnen scholen nog steeds veel rechten van kinderen geschonden. Zo schrijft hij over de 10% van de bevolking die functioneel analfabeet blijft, het vele pesten, het gebruik van psychofarmaca dat toeneemt, privacy die geschonden wordt en het recht dat kinderen hebben op vrije tijd, vrijheid van meningsuiting, hoorrecht en de vrijheid van vereniging. Zaken waar je soms maar weinig van terug ziet op school.
‘Het gedwongen onderwijs voorbij’ is een must read voor alle ouders die meer willen weten over of willen werken aan vernieuwing, vrijheid en variatie in het onderwijs

De druk neemt toe in onderwijsland

Misschien lees je dit en denk je dat het op de school van jouw kinderen heel anders gaat. Dat dit boek niet over het onderwijs van jouw kind gaat. Misschien vind je zelfs dat het klinkt als een complottheorie of te vergezocht. Met deze gevoelens begint de soms onprettige confrontatie en het schurende gevoel dat we liever niet voelen. We willen allemaal immers het beste voor ons kind. Hartkamp legt uit dat dit mede komt door de eigen conditionering via het onderwijs. We weten na honderd jaar gedwongen onderwijs niet anders. Liever vertellen we onszelf dat school iets is wat nu eenmaal moet, de wijze waarop het aangeboden wordt niet anders kan en dat het over het algemeen best aardig is.
Liever spreken we over leerrecht en het recht op ontwikkeling. Dat klinkt een stuk fijner. Maar ondanks dat de overheid niet spreekt over gedwongen onderwijs, móeten alle kinderen vanwege de leerplicht wel naar (een erkende) school. Wat ervoor zorgt dat er alsnog sprake is van dwang. Ook binnen scholen zelf is er sprake van dwang. De druk en het moeten nemen steeds meer toe, zoals we ook kunnen lezen in de media.

Zet het systeem eens op zijn kop!

Het vreemde is, stelt Hartkamp, dat in plaats van het onderwijs te vernieuwen er vooral gepleit lijkt te worden voor meer van hetzelfde; meer onderwijsuren, kortere vakanties, meer vakken, het verhogen van de leerplichtleeftijd, meer toetsen en het eerder naar school sturen van kinderen. En hoewel er steeds meer geld uitgegeven wordt om zaken te verbeteren is er niemand die dit verouderde systeem eens even goed op zijn kop zet. Terwijl van alle kanten pijnlijk duidelijk wordt dat het niet langer werkt. Het toenemende aantal thuiszitters kun je naar mijn idee dan ook zien als de huidige kanaries in de kolenmijn.
Het Nederlandse onderwijs kent te weinig diversiteit
Hartkamp komt met cijfers die behoorlijk schokkend zijn. Zo haalt hij het Sociaal Cultureel Planbureau aan, dat in haar rapport ‘Waar voor ons belastinggeld’ stelt dat 40-50% van de kinderen van het basisonderwijs de standaarden niet haalt. Laat dat even rustig op je inwerken voordat je verder leest. Ook de inmiddels beruchte rekentoets van het Cito liet in 2012 zien dat 72% van de havoscholieren geen voldoende kon halen. En dan haal ik nog maar eens die 10% functioneel volwassen analfabeten aan. Zeer confronterende cijfers die we niet kunnen negeren.

Leerplicht is een strafmiddel

Om te kunnen begrijpen hoe het huidige onderwijs is ontstaan moeten we terug in de tijd. Hartkamp neemt je daarom mee naar de fundamenten van ons huidige onderwijs. Het begint in Pruisen in 1794. Er was een enorme behoefte aan soldaten, ambtenaren en arbeiders. School diende als middel om mensen op te leiden voor het efficiënt laten functioneren van de dictatuur. Gedwongen onderwijs voor kinderen werd gezien als een zeer effectief middel. En zo ontstond kort gezegd schoolplicht, een staatscurriculum, het jaarklassensysteem en door de staat goedgekeurde diploma’s. Dit model werd wereldwijd overgenomen en floreerde in de industriële revolutie.
Er is volgens Hartkamp geen wetenschappelijke basis voor dit onderwijssysteem. Het is traditioneel zo gegroeid. Inmiddels zijn we er allemaal van overtuigd geraakt dat dit is hoe kinderen (horen te) leren. De ferme vraag die Hartkamp vervolgens stelt is: zien we kinderen wel als volwaardige mensen? Het is bekend dat leren vanuit intrinsieke motivatie vele malen beter werkt dan dwang. Maar op veel scholen is hier weinig ruimte voor.
Leren vanuit intrinsieke motivatie vele malen werkt beter

De eerste leerplichtwet

In Nederland wordt gedwongen onderwijs sinds 1902 gehandhaafd via de leerplichtwet. Het doel was positief, want men wilde de ontwikkeling van kinderen beschermen en hun leerrecht veilig stellen. Saillant detail is dat in 1900, twee jaar voor het invoeren van de leerplicht al meer dan 90% van de kinderen naar school ging. De rest kreeg thuisonderwijs. Er was dus helemaal geen sprake van grote aantallen kinderen die onterecht thuisgehouden werden. Je kunt je dus afvragen waarom leerplicht op dat moment zo ontzettend nodig was. Sinds 1902 is er veel veranderd, schrijft Hartkamp. Door diverse aanpassingen is het leerrecht verworden tot gedwongen onderwijs. Dat dit heel strikt gehanteerd wordt, merken vooral ouders die buiten de paden treden. Zo wordt het geven van thuisonderwijs steeds moeilijker te realiseren en wordt de leerplichtwet keihard gehanteerd.

Keuze voor je kind

Misschien herinner je je nog de twee zeilbroers of het zeilmeisje Laura? Of las je in de media over verschillende ouders die hun kinderen meenamen op een reis, ter plekke voor prima onderwijs zorgden en ongenadig werden beboet na thuiskomst. Al deze ouders werden door de overheid bestraft. Terwijl ze er óf weinig aan kunnen doen dat er geen school is die de kinderen aanneemt, óf gewoon hebben gezorgd voor uitstekend onderwijs tijdens een leerzame periode in het buitenland. Hier kan ik na een jarenlange juridische procedure om passend onderwijs voor onze zoon te realiseren helaas over mee praten.
Hartkamp stelt dan ook dat de leerplichtwet verworden is tot een strafmiddel tegen ouders die op zoek zijn naar een alternatief en dat is precies hoe ik het ervaren heb. Ook ouders die een nieuwe school willen oprichten maken hier al snel kennis mee. Terwijl het oprichten op zich al geen sinecure is, worden na oprichting veel vernieuwende scholen al snel gesloten wegens inspectierapporten die op fantoomwetten gebaseerd zijn. Alternatieven en vernieuwing worden tegengewerkt of onmogelijk gemaakt waardoor er feitelijk maar weinig diversiteit is in onderwijsland.

De hardnekkige mythes in het onderwijs

Aan de hand van 11 mythes legt Hartkamp uit wat er precies mis is met ons gedwongen onderwijs. Belangrijk hierbij is je te realiseren dat we na vijf generaties het product zijn geworden van het onderwijssysteem. We stellen niet langer fundamentele vragen zoals: Waarom is er onderwijs? Waarom hebben we een jaarklassensysteem, en waarom toetsen we kinderen continu? Waarom is er leerplicht? En hoe komt het er zoveel gepest wordt op school? De mythes die hij in zijn boek weerlegt zullen je vast bekend voorkomen en zijn onder andere; Meer onderwijs is beter, leerplicht voorkomt kinderarbeid, het onderwijs in Nederland is divers, toetsen leidt tot beter onderwijs, kinderen hebben sturing nodig, diploma’s garanderen succes in het leven en kinderen pesten nu eenmaal.

1 kilo onderwijs is niet 1 kilo leren

Stuk voor stuk haalt Hartkamp deze diepgewortelde overtuigingen onderuit met feiten en onderbouwing. Zoals het feit dat leerprestaties juist béter worden bij mínder lesuren en dat een kilo onderwijs vrijwel nooit resulteert in een kilo leren. Ook van de Nederlandse diversiteit in het onderwijs maakt hij gehakt. Pedagogische stromingen als montessori, dalton en jenaplan zijn tegenwoordig steeds moeilijker te onderscheiden van andere scholen, stelt hij.
En wanneer je Nederland vergelijkt met andere landen kun je stellen dat het onderwijs hier meer divers is, maar je kunt ook stellen dat er in bepaalde andere landen wellicht nóg minder diversiteit is. Hij vergelijkt het met de Oost-Duitser die de keuze had uit één type Trabant en daarmee toch beter af was dan de Noord-Koreaan die levenslang te voet naar zijn werk moest. Maar zo stelt hij, meer tinten grijs maakt nog geen regenboog. Wil je echt diversiteit dan zouden ouders de vrijheid moeten hebben om te kunnen bepalen hoe ze hun kinderen opvoeden. Vrije keuze van onderwijs hoort daarbij.
Vrije keuze in onderwijs is noodzakelijk voor de diversiteit

Innovatie is noodzakelijk

Hartkamp spreekt zich ook stevig uit over de desastreuze gevolgen van onze toetsdrift. Hij vraagt zich hardop af hoeveel sturing kinderen eigenlijk nodig hebben en komt met voorbeelden van succesvolle scholen met meer vrijheid. Hij stelt ter discussie of diploma’s eigenlijk wel belangrijk zijn en of ze wel iets zeggen over de kwaliteiten, kennis en vaardigheden van onze kinderen. Want zo vraagt hij zich af, wat voor garanties geeft een diploma gebaseerd op de huidige eisen nog in deze snel veranderende wereld? Wie kan nu voorspellen wat kinderen straks allemaal moeten weten? De beroepen die ik zelf de laatste negen jaar heb uitgevoerd bestonden bijvoorbeeld nog helemaal niet toen ik op school zat. Wetenschappelijke onderbouwing en bijna een eeuw aan praktijkervaring is volgens Hartkamp voor veel mensen nog steeds onvoldoende om te geloven dat het ook anders kan. Maar zonder experimenteren met andere onderwijsvormen is innovatie onmogelijk.
Hartkamp betoogt dat als school het summum van leren is, kinderen er waarschijnlijk graag naartoe zouden gaan en legt uit waarom dit zo is. Hij sluit af met prachtige en inspirerende voorbeelden hoe het anders kan en met het citeren van enkele belangrijke kinderrechten die ook binnen scholen zouden moeten gelden. Dat lijkt mij een goede plek om te beginnen met het vernieuwen van ons onderwijs. ‘Het gedwongen onderwijs voorbij’ is een must read voor alle ouders die meer willen weten over of willen werken aan vernieuwing, vrijheid en variatie in het onderwijs.

Meer lezen

Free to learn, P. Gray

dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/gedwongen-onderwijs.html