vrijdag 18 augustus 2017

Nieuw in Zaandam: stadsstrand Kanaal Noord | "Je neemt mensen mee op reis, met je gerecht"

Nieuw in Zaandam: Kanaal Noord | 

Chefkok Donovan: Je neemt mensen mee op reis, met je gerecht


Op "je bent een Zaankanter als.." zag ik de verwijzing naar een artikel waarin "stadsstrand Kanaal Noord" werd genoemd op Harper's Bazaar*). Zoveel biologische happerijen waren er niet in deze regio; restaurant De Koekfabriek in het antieke en karakteristieke Verkade-pand heb ik geprobeerd ertoe over te halen toen die opende drie jaar terug, en cateraar Groeneveld Eten is sinds vorig jaar ernaast in de VERsKADE neergestreken, maar verder was het aanbod biologisch eten opvallend laag. Ook het op het Hembrugterrein gelegen LAB-44 in de oude mosterdgasfabriek op het artillerieterrein kent maar een beperkte keuze aan biologische ingrediënten, die godzijdank wel is terug te vinden in de overheerlijke pizzabodem die wel bio is, die dan ook twee dagen in de koeling rijpt alvorens die tot pizza mag worden verwerkt. Wat de smaak absoluut ten goede komt. Yada Yada Market maakt veel goed op bio-gebied, maar die is alleen vrijdag, zaterdag en zondag open.

Harde kip

Nieuwkomer "Stadsstrand Kanaal Noord", gevestigd aan de Hemkade 48, direct achter North Sea Venue (het voormalige Fun Factory), is dan ook een biologische verfrissing. Ooit een krabburger met zeewier gegeten? Of harde kip?

Jamie Oliver

Eigenaar en chefkok Donovan werkt met pure ingrediënten die tongstrelend zijn en een onvergetelijke indruk achterlaten. "Don's Chicken" wordt gemaakt van een "landloopkip" uit de regio, een kip die geen kooi kent maar ècht de ruimte krijgt. "In Suriname noemen wij dit een 'hárde kip'; het vlees is stevig!" legt de bij Jamie Oliver geschoolde Donovan geduldig uit, waarna hij de door zijn moeder in Suriname zelfgemaakte "pinda crumble" laat proeven. Wat een smaak, zeg. De pittigheid is niet overdreven en werkt prettig door, zonder te hoeven blussen. Hij was in Nederland op zoek gegaan maar kon nergens slagen voor echt goede pindasaus, dus besloot hij dat zelf te laten maken. Niet voor niets. Deze pinda crumble is verslavend lekker. Elke twee weken ontvangt hij een nieuwe lading uit Suriname en trots vertelt hij over twee varianten. De zoetigheid komt van tamarinde, wat berstensvol pietamientjes en mineralen blijkt te zitten, zodat hij geen suiker hoeft toe te voegen, want geraffineerde suiker staat tegenwoordig bekend als gif. Terwijl de supermarkten er nog vol mee liggen, is er tegenwoordig het ogenschijnlijk veel gezondere aspartaam en acesulfaam, als alternatief. Brrr. Voor de waslijst aan nadelige effecten daarvan is hier geen plek en dat hoeft ook niet; die chemicaliën treffen we hier niet aan. Donovan kiest voor "ècht eten".

Echt eten

Don toont de barbecue waar ook de harde kip wordt bereid en vertelt met passie (hoor ik daar tranen in z'n stem?) over het bereiden ervan - eerst marineren in knoflook, peper en zout, meer niet; gewoon puur. De paprika's die erop liggen zijn door een kweker uit de buurt gebracht en door hem zelf gekweekt, met liefde. "Dat proef je", legt Donovan uit. Hij wijst op de wekflessen boven de bar met een aantal zelfgekweekte azijnen, die volgend jaar genoeg zijn gerijpt om te gebruiken. Zijn missie is duidelijk: hij levert echt eten. "Je neemt mensen mee op reis, met je gerecht."

Museum

Een prachtige, handgemaakte stalen pan komt tevoorschijn. "In Suriname kennen wij de baksteen of bakstong, hierin frituren wij. Iedereen eromheen; gezelligheid." "Als ik bij vrienden ging spelen werd ik rond etenstijd weggestuurd..." Hij vertelt hoe hij een een museum wil, met allemaal Surinaamse attributen die daar gebruikt worden om te koken, te eten en te leven. Komt op mij over alsof Donovan de kouwe Nederlander een stukje levenspassie wil bijbrengen. Lijkt mij een mooie levensmissie.

Vervoer

Zaandam kent een heuse Tuksi, een echte Tuk-Tuk die aangedreven wordt door een fluisterstille elektromotor. Bel "Go Tuk" (0642990992) om vanaf station Zaandam Centraal voordelig naar het Hembrugterrein te komen of... naar Stadsstrand Kanaal Noord.++

--

vrijdag 11 augustus 2017

Machtsmisbruik: talenten destructief inzetten om anderen te schaden.

Machtsmisbruik: talenten destructief inzetten om anderen te schaden.

Onzichtbaar en ongrijpbaar maar voelbaar en tastbaar manifesteert zich dit fenomeen dat de wereld in zijn greep heeft.
Onbewust merken we dit en reageren erop door het elkaar consequent te laten zien.
Daarom plegen we constant misbruik naar elkaar vanuit de meest destructieve intentie.
Zo is verraad geboren en worden we opgeleid tot misleiders, leugenaars en stiekemerts.
En niemand vindt dat vreemd. Niemand verzet zich. Wie dat wel doet reist Pim Fortuyn achterna.

Zo vindt misbruik op grote schaal plaats en ieder mens versterkt dit ook nog, zodat er geen ontsnappen aan mogelijk is en we terecht spreken van epidemische proporties die de mens mondiaal en collectief in de greep heeft.
En dat...spiegelen we aan elkaar. Daarom mislukt er zo veel. Omdat we elkaar dwarszitten en lastig vallen.

-

leestip: Machtmannetjes, kan als pdf worden toegezonden.
Vader Aarde: earthfather.eu


update | www.bertvanvondel.nl/media-oorlogen: “We are governed, our minds are molded, our tastes formed, our ideas suggested, largely by men we have never heard of. In almost every act of our daily lives, whether in the sphere of politics or business, in our social conduct or our ethical thinking, we are dominated by the relatively small number of persons who understand the mental processes and social patterns of the masses. It is they who pull the wires which control the public mind.”

[eerder gepubliceerd: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1267955649980766, 11 augustus 2017, 12:49]

vervolg: 

WE ZIJN SPIEGELS OM VAN ELKAAR TE LEREN | We zijn elkaars spiegels want we zijn hier om te leren. En we vragen elkaars hulp. We leren door confrontatie.

Wie verantwoordelijkheid neemt duikt zijn gevoel in en ontvangt de boodschap.
Wie wegloopt voor zijn gevoel ontloopt zijn verantwoordelijkheid naar zichzelf toe - en doet zich zelf te kort. Wie zijn verantwoordelijkheid ontloopt mist de boodschap en blijft met een rotgevoel achter. Een rotgevoel, dat we graag bij een ander dumpen en ongevraagd cadeau doen. Daarna zijn wij er vanaf en willen er niets meer van weten.


WIE VASTLOOPT IS IN STAAT TE VERANDEREN. EERDER NIET.
meer: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/849927145116954

vrijdag 4 augustus 2017

Hoe vreemd we doen

Wij mensen horen in te zien hoe vreemd we doen en hoe verdacht het is dat we zo tegen elkaar opgezet worden. De signatuur van verdeel en heers is duidelijk zichtbaar in dergelijk kinderachtig gedrag.
Ieder dient dus zijn of haar eigen onderzoek te doen. Wat beweegt ons? Waarom doen we zo? Waarom vallen we anderen lastig met wat ons dwars zit?

foto van Het lichaam liegt nooit - mensen liegen vanuit pijn.
Vanzelfsprekend doe jij jouw ouders na. Daarmee spiegel je hen oftewel zo hou je hen de spiegel voor.
Dat niet alleen. Zo geven we gewoonten en gebruiken door van generatie op generatie, of ze nu positief en bruikbaar zijn, of niet; ook negatieve in het kader van "doe nu maar wat ik zeg". En juist daar gaat het mis.

De ergste vorm is de onuitgesproken manier van anderen beïnvloeden: vaders en (nog veel meer) moeders laten hun kinderen VOELEN wat ze van hen willen. Versterkt door BOOSHEID als pressiemiddel en als voertuig voor hun onvrede en onvermogen, leggen ouders op die manier hun kinderen op wat hen op hun beurt ook is opgelegd door hun ouders toen ze zelf klein waren. Het doen voelen wat er van je verlangd wordt stopt een kind in een onnatuurlijk keurslijf zonder dat het de vrijheid heeft te doen wat het wil; vrijheid heeft het niet en in plaats van dat ouders zich verbinden met kinderen, samen plezier maken en spelenderwijs het kind de gebruiken leert, gebeurt dit op commanderende toon en negatieve intentie. Alsof het kind iets fout gedaan heeft. Waardoor het kind zich wild schrikt omdat er een lading boosheid in elk bericht zit.

Het blindelings volgen van die weg van doorgeven, getuigt niet van intelligentie maar van conformeren oftewel van blind kuddegedrag. Er is derhalve geen positief aspect aan te vinden. Kennelijk is het volwassen geworden kind dat zo doet naar eigen kinderen, angstig om de loyaliteit te verbreken en zo buiten de groep geplaatst te worden en/of straf op te lopen, want de woede waarmee ouders hun kinderen sturen slaat diepe kraters van wonden als dat structureel plaatsvindt; zo krijg je in feite structurele emotionele verkrachting, waarbij kracht gelijk staat aan geweld.

Hier is het oeroude gebruik van de kerk zichtbaar: wie afwijkt, wordt gestraft. Het voorbeeld moet gesteld.
In het dorp waar iemand een misstap maakte werd je met de nek aangekeken ten teken dat je een misstap begaan had. Ultiem verraad bleek het te zijn, als je van de verkeerde kant was oftewel de verkeerde kerk. Je ging daar niet mee om. Dat dat pas verraad is naar iemand van jouw eigen soort, daar stonden de mensen niet of onvoldoende bij stil. Maar in feite was het precies omgekeerd zo.

Het is niet moeilijk om het in te zien, wanneer je eenmaal de ogen opent. Het is echter niet iedereen gegeven. Het vraagt bereidheid om voorbij het aangeleerde, slecht-menselijke gedrag te kijken. Juist dat laatste weerhoudt ons van natuurlijk handelen en gezond verstand en is er de grootste opponent van. Aangeleerde patronen zijn ons opgelegd en vallen onder afgedwongen loyaliteit wat natuurlijk handelen en gezond verstand in de weg staan.

Het is er echter tijd voor, om ons de ogen te openen, te gaan voor gezond verstand en natuurlijk handelen, en weg te blijven van het meedogenloos straffen van hen die afwijken, gelijk de vijf apen in het vijf-apen-experiment, die elkaar straften als één de ladder op klom naar de bananen, omdat dan de hele groep werd natgespoten.

"In het land der blinden is één-oog outcast" mag zo niet blijven. Het is onlogisch, tegenstrijdig en onnatuurlijk om zo te doen en zeker om zo te blijven doen.
We dienen individuele talenten op waarde te schatten en daarmee individuen op waarde te schatten in plaats van onszelf en onze kinderen in het vormpje van eenheidsworst te gieten, als het enige argument is, dat wij dat vroeger óók moesten. Leerplicht is er alléén voor de staat, niet voor de individu. Zoek het maar op. We worden gedwongen op een illegale manier en laten ons zo van onze vrijheid beroven en raken zo geïsoleerd van onze stam en van de hechte gemeenschap. Kinderen op school, werkende klasse op het werk en de ouden in het verzorgingstehuis. Niemand leeft meer samen, ouden en jongeren spelen niet meer door elkaar heen, niemand is ooit volwassen geworden en er is geen lol meer aan. Dat is wat ons is voorgeschoteld en we gaan er grif in mee zonder ooit voor onszelf te evalueren of dit wel klopt voor ons eigen gevoel.

Nee, natuurlijk klopt het niet. Daarom ontstaan er op microniveau spontane samenleefinitiatieven waarin dit weer terugkomt, omdat de huidige 'samenleving' niet werkt, omdat men niet samenleeft. Men leeft eigenlijk helemaal niet. Men kijkt tv en wacht tot men dood gaat zonder ooit geleefd te hebben.

Het is 2017. Dit is aquarius. Het tijdperk van grote veranderingen is aangebroken. De waterdrager toont ons vrijheid van denken en leven. Water kun je niet houden, het is het symbool van vrijheid. Je dient daarin mee te gaan anders krijg je het hopeloos van je ziel te verduren.
Van jezelf, dus.
Van niemand anders.++


eerder gepubliceerd op: fb.com/1239364092839922

woensdag 2 augustus 2017

Samen gevat

Samen gevat | 

Overal ter wereld waar feodale machtsstructuren zichtbaar zijn, oftewel "op macht beluste mannetjes" de dienst uitmaken, worden mensen onderling tegen elkaar opgezet, worden mannen en vrouwen opgeleid tot elkaars vijand, worden gemaakt tot kemphanen, en worden vrouwen mannenhaters.
Zonen en dochters worden van hun vader vervreemd en de verdeel-en-heers-gekte is compleet.

We worden opgeleid in twaalf jaar 'school' tot de grootst mogelijke verrader, bedrieger en leugenaar èn leren tegelijkertijd dat dat niet mag dus wordt de geest verscheurd en het gevoel verboden, verbannen en vermoord, zodat school ziek- en schizofreen-makend blijkt te zijn.

Met als gevolg dat we ziek gedrag zien van 's lands bestuurders en hun onderdanen, en niemand dat vreemd genoeg vindt om er tegenin te gaan.

De oplossing voor die collectieve gekte komt van binnenuit. Het staat op in de wakkere mens die met verbijstering om zich heen kijkt, mensen zich dood en/of doodziek ziet werken terwijl hij meent hier op vakantie te zijn.

Het wachten is tot een groot genoeg deel van de medemensen, dat nu nog kuddegedrag vertoont, wakker genoeg is geworden om dit karikaturale gedoe raar te vinden om het niet langer te aanvaarden.

Dat kan nog even duren.

Tot die tijd wacht ons niet anders dan ons voor te bereiden in kalmte en rust, en jezelf te worden door naar jezelf te groeien, omdat verder groeien dan naar jezelf niet mogelijk is, en zo jouw eigen partner te worden en emotioneel en mentaal stabiel in het leven te staan en zo elke nieuwe dag hartstochtelijk te verwelkomen, opdat "leven" weer een verrukkelijk avontuur mag zijn, in plaats van overleven. En je tegen iedereen roept:

doe mee!


[eerder gepubliceerd op: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1260379017405096

donderdag 8 juni 2017

"Het voelt zo" als een vrijbrief om anderen te terroriseren zonder zelf ooit verantwoording te nemen voor oude pijn

Poging tot dialoog |

 
Hoe reageer jij op een stiekeme, verborgen aanval?
Antwoord: die neutraliseer je door te benoemen wat de ander doet op jouw terrein.

 
Uit het leven gegrepen. Eerst probeer ik tot DIALOOG te komen. Voorbeeld; iemand schreef een reactie onder een post*) van mij: 'Mijn hart krimpt steeds zo ineen bij je "niet gezien en gehoord" voelen..', wat ik als volgt beantwoordde:
 
"Wat VOEL je? Wat WIL je?" Da's elementair hier en dat heet "uitspreken". Deed jij nu niet en ik doe het altijd. Durf jij (voortaan) te verwoorden wat er in jou leeft voordat je dat voor mij in gaat vullen om zo tot dialoog te komen ipv tot zulke directieve correctie?
 
Haar reactie: 'Het is niet mijn bedoeling om in te vullen of om te corrigeren..ik vertel wat er in mij gebeurt..nu gebeurt het weer..ik ervaar een hardheid in je woorden. En dat is ok..en het raakt me..voel me niet uitgenodigd tot een dialoog. Merk dat ik op slot ga, dicht ga'


'Het voelt zo'...

Als iemand je zo benadert - zo uit de hoogte zonder zelf "mee te doen" - zeg of schrijf je bijvoorbeeld rustig terug:
 
WIE voelt dat? WAAR voel je dat? (in zichzelf, immers)

Wees eerlijk tegen jezelf; nu lijkt het erop dat je bij jezelf weg loopt en op mijn terrein gaat touwtrekken. Daar maak ik je liefdevol op attent.
 
Weet dit van mij:
* waarheid doet geen pijn; oude wonden wel
* waarheid spreken is een teken van liefde
* alles bij anderen leggen is terreur naar anderen
* continu boos doen/zijn is terreur naar jezelf en anderen
* liefde is... zorgvuldig zijn met je zelf en anderen

 
"Het voelt zo" is een vrijbrief om anderen te terroriseren met oude pijn waar iemand geen enkele verantwoording voor wenst te nemen en zulk gedrag is niet langer te tolereren; neem zelf jouw verantwoording voor wat je voelt en spreekt dat uit zonder er anderen mee lastig te vallen.
 
Jij draait dat om; valt er nu mij mee lastig zonder er verantwoording voor te nemen.
 
Jij oordeelt en stelt geen vragen.
Bij volwassen gedrag mag dat precies andersom; vragen stellen zonder ooit te oordelen...

 
Helder zo?
 
bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1210918752351123 
 

zaterdag 8 april 2017

Tijd voor waarheid | brief aan mijn schoonouders, de grootouders van mijn kinderen

Inleiding |

Je bent nooit te oud om te leren en kennelijk is het moment nu gekomen om dat in de praktijk te brengen. Het is tijd voor waarheid.

Al geloof je geen woord van wat ik zeg, toch moet de waarheid uitgesproken worden, omdat het de waarheid is en daarin een boodschap voor ieder van ons besloten ligt.

Schoonouders, ik heb veel waardering en liefde voor jullie beiden en ongeacht wat je van mij vindt is dat een gegeven.

Daarnaast is er iets wat veel belangrijker dan dat is en wat ik te benoemen heb, omdat ik dat kán en het zo is; en da's wat ik zie aan het gedrag van jullie jongste dochter.

Aanleiding


Aanleiding tot dit verwoorden, is het gedrag van haar eigen dochter, jullie kleindochter, die het gedrag van haar moeder consequent spiegelt en duidelijk laat zien dat ze alle mannen in haar omgeving, haar broer en mij voorop, straft voor hoe ze zich voelt, zonder daar ooit een reden voor te kunnen noemen, en daarmee exact het gedrag van exgenote nadoet die een onverklaarbare hekel aan mannen blijkt te hebben en mij daarmee nu bijna twintig jaar lastig valt en bezighoudt zonder er ook maar iets aan te veranderen.
Bij elke gelegenheid valt ze mij lastig en kennelijk heeft ze als stelregel: “Haar exgenoot is fout en verantwoordelijk voor haar misère en dat is zo omdat het zo is,” en valt consequent bij elk contact aan, doet lastig en agressief als gevolg van dat gegeven.

In mijn beleving zijn wij mensen allemaal spiegels voor elkaar, kinderen voorop, en is zij een spiegel voor haar eigen leefomgeving (zie: fb.com/849927145116954).
Aangezien ik mij niet herkende in wat zij steeds spiegelde, ook na onze scheiding, ben ik onderzoek gaan doen naar de drijfveren achter menselijk gedrag en al jaren hou ik haar voor dat ze zich afreageert over de schade uit haar jeugd die onmogelijk iets met mij te maken kan hebben. In feite is het haar taak om haar eigen ouders de spiegel voor te houden maar kennelijk lukt en durft ze dat niet en wees eerlijk, er is ook nog zoiets als afgedwongen loyaliteit naar ouders toe, zodat ze haar ouders de hand boven het hoofd houdt. Zelfs tegen beter weten in.

Jouw jongste dochter heeft (ook volgens eigen zeggen) drie moeders gehad en een onbereikbare, afwezige vader. Alle ongenoegen die de oudste twee meiden kwijt moesten kwam bij de jongste terecht die er geen kant mee uit kon, en als verantwoordelijke ziel ging ze ermee lopen oftewel ze ging het dragen.

Schade |


Hoe groot de schade is die dat haar gedaan heeft houdt ze uit loyaliteit verborgen naar jullie toe maar bleek zo enorm, dat een samenzijn met haar onhoudbaar was omdat ze consequent haar boosheid op mij bekoelde, zodat het huwelijk geen schijn van kans had. Het huwelijk was gruwelijk.
Regelmatig vroeg ik mij af hoe het in godsnaam mogelijk was, dat iemand louter negatief doet en het nooit gezellig maakt of waardeert dat je er bent. Het was altijd strijd, en dialoog was volstrekt onmogelijk; ze deed onbereikbaar en liet mij zo voelen het slachtoffer te zijn van jarenlange structurele emotionele terreur (liefdadige terreur is ook terreur) die diepe sporen achterlieten en haar volledig bij zichzelf verwijderd heeft; ze had een dubbele persoonlijkheid ontwikkeld om zich staande te houden in deze verziekte wereld en was zo gedepersonaliseerd als maar kan.
Gestoord, dus.

Niet zo raar als je nagaat dat school en leefomgeving de westerse mens per definitie schizofreen doen opgroeien; het gevoel mag niet meedoen. Maar het hoort bij de mens. Tegenstrijdiger kan niet.

Liefde |


Het resulteerde erin dat ze altijd liet zien aan haar partner hoe moeilijk ze het thuis had gehad.
Hoe afgrijselijk dat voor haar is geweest mag blijken uit het gegeven dat ze niet in staat was om aan normale huwelijkse voorwaarden te voldoen die ze bovendien aan mij, ten overstaan van iedereen, beloofd heeft maar op dagelijkse basis brak. Ze heeft mij, zo lang als ik haar nu ken, lastiggevallen en gestalkt, bedrogen, opgezadeld met al haar extreem naargeestige gevoelens en haar onvermogen om ermee om te gaan, hetgeen in 2004 resulteerde in mijn ziekte sarcoidose èn het idee dat ik dood wilde, terwijl zíj degene was waarop dat van toepassing was. Slechts door vol te houden, dus haar te spiegelen wanneer ze met haar zieke geest weer eens de confrontatie opzocht zonder redelijk te zijn, heb ik haar in de loop van bijna twee decennia zover gekregen dat ze níet meer dood wil en niet langer gedepersonaliseerd in het leven staat. Dat is liefde. Dat is... ONVOORWAARDELIJKE liefde. Liefde zonder enige voorwaarde. Niemand lijkt het te kennen.

Ze vertoont echter nog altijd hetzelfde gedrag, naar mij en ook naar de kinderen toe, zodat nu het moment gekomen is om dat voor te leggen aan degenen voor wie dat bedoeld is: haar ouders.

Dat jullie de plank als ouders volledig hebben misgeslagen en er nooit voor exgenote zijn geweest is jullie niet aan te rekenen omdat jullie niet beter wisten. In het kader van Spock's “Rust, Reinheid, Regelmaat” werden kinderen gedrilld in plaats van met liefde omgeven hetgeen meer stuk maakte dan ons lief is.

Ik heb talloze vruchteloze gesprekken gevoerd met mijn exgenote, waaronder haar toneelstukjes bij advocaten, wat ervoor zorgde dat we net zo lang met de scheiding bezig waren als dat het huwelijk geduurd heeft; 5 jaar. Dat is op z'n minst opmerkelijk te noemen.
Ik moest met de vuist op tafel slaan tijdens de ontmoeting bij haar advocaat om die onzin van haar te doorbreken, haar tijdrekkende plannetjes te beëindigen en eindelijk af te ronden. Als het aan haar had gelegen waren we er nu nog steeds mee bezig geweest.

Verdriet |


Exgenote is heel verdrietig want ze heeft gefaald als mens, vindt ze zelf: ze heeft jullie nooit emotioneel kunnen bereiken terwijl zij het haar taak acht om jullie bij het gevoel te krijgen en het kind in jullie aan te spreken en tot spelen te krijgen. Helaas voor haar een kansloze missie. Jullie zitten verstokt vast in het Denken en alles wordt verstandelijk beredeneerd. Dat is de grootste fout van deze maatschappij en creëert een samenleving die niet samenleeft maar elkaar liever verscheurt; verdeel en heers in de praktijk.

Dat is heel, heel, heel verdrietig, om te beginnen voor haar. Ze kan geen contact met jullie krijgen en is daar furieus over; dat doen verdriet en onmacht namelijk en boosheid is het product van die twee.

Maar het is tijd. Jullie MOETEN veranderen. Je kunt die charade (toneelstuk dus) niet vol blijven houden, zo doe je jezelf tekort en vernietig je al het goede dat er is. Er is totaal geen sfeer bij jullie in huis, de kleinkinderen gaan met tegenzin naar jullie toe, dus dat zijn jullie aan jezelf verplicht.

Exgenote liet het me jarenlang zien. Ze kon het niet verwoorden want de wonden zaten diep maar ze zocht steun en leunde op mij. Zonder overleg en zonder mijn toestemming resulteerde dat in een extra last op mijn rug die ik niet dragen kon wat mij jarenlang rugpijn heeft opgeleverd.
Dat doet de ziel, om misstanden duidelijk te maken.
Die pijn is allang weg maar kwam van haar en was een signaal. Ze legt al jaren haar lasten bij anderen neer en zuigt mensen leeg - da's precies wat er met haar gebeurd is, door haar oudere zussen, ter compensatie van de hen aangedane terreur; daarom zien exgenote en nu ook haar kinderen altijd zo bleek.
Wist ik ook niet. Zie ik nu pas in, terwijl ik dit opschrijf. En het is wáár.

Navraag bij artsen, psychologen en psychiaters leveren niets op, hiervoor moet je verder zoeken en da's wat ik gedaan heb. Geen arts houdt rekening met emotionele factoren bij het bepalen van een diagnose dus die kan onmogelijk een juist ziektebeeld schetsen, dus zulks kan nieuw en onwerkelijk overkomen.
Ik kan dat inmiddels wèl, door er een intensieve jarenlange studie van te maken.
Niet vanwege exgenote maar vanwege mijn interesse naar opvallend, tegenstrijdig en onverklaarbaar slecht menselijk gedrag - en dat van exgenote behoorde daar ook zeker toe. En... It's all a cry for love.

Nieuw en onbekend wil niet zeggen onjuist of onwaar |
Omdat het nieuw is kan het lastig zijn het gelijk te plaatsen maar evengoed is er gevoelsmatig geen speld tussen te krijgen en dat laat ons gevoel ons voelen.

Exgenote laat mij via haar opzettelijke tergende en zuigende gedrag zien dat zij een boodschap voor jullie heeft die ze niet bij jullie kwijt kan, en dat is uitermate frustrerend.
Zo lang zij haar boodschap niet aan jullie kwijt kan, zal zij volharden in haar gedrag – en aangezien ze bij jullie geen entree heeft toont ze dat haar kids en mij.
Volharden doet haar integriteit, en is een grote en positieve kwaliteit. Net als nieuwsgierigheid en verantwoordelijkheid. Ze kan echter niet eeuwig blijven wachten tot jullie een keer openstaan om te horen hoe het zit. Bovendien is zij vrouw en vrouwen weten instinctief (dus diep van binnen) dat hun woord minder mee telt. Zeker als jongste van de familie; ook al is zij bijna vijftig, wordt ze gewoon uitgelachen en niet gehoord door ouders en zussen.

Dat gegeven alléén al strekt tot nadenken. Hoe bedenkelijk is dat?
Waarom luisteren jullie niet naar deze begaafde dochter? Wat mankeert jullie? Heb je niet geleerd te luisteren naar een ander mens of ben je te afgericht opgevoed zodat je alléén luistert naar mensen die hoger geplaatst zijn en meer autoriteit hebben?

Wat een ziek gedrag.

Jullie dochter heeft de helft van haar leven opgeofferd om jullie duidelijk te maken hoe ziekmakend jullie gedrag is met die houding van jullie. Ze is nu 49 en nog steeds nemen jullie niets serieus van haar.

Verstand is briljant maar onvermogend koud |


Zij kan haar gedrag pas veranderen als ze jullie bereiken kan en dat lukt nog steeds niet. Jullie wonen in een ivoren toren op afstand van de rest, en laten het verstand bepalen hoe jullie wereld is. Jullie leven in een zelfgekozen fantasie, laten je dicteren door krant en tv en menen iets van de wereld te weten want jullie zijn volgens een vooraf bepaald systeem zogenaamd succesvol en beloond in het volgen van de regels, het hebben van een goede baan en het verdienen van veel centjes, zonder ooit om te kijken naar je kinderen die emotioneel gezien geen enkele aandacht gehad hebben. Vraag de kleinkinderen maar.

Het is een saaie, kille, dooie boel, zonder warmte. Zo tegenstrijdig als maar kan. Zó ernstig zelfs, dat één kleindochter epilepsie kreeg (teken van onverenigbare tegenstrijdigheid), een andere heel haar leven onder eczeem zit (teken van zich niet kunnen uiten waarmee ze haar moeder's onmogelijkheid spiegelt), een schoonzoon er voortijdig uitgestapt is met 56 (verlamd, teken van jarenlang in de emotionele kou hebben gestaan), en de oudste dochter kanker kreeg, de ultieme uiting van kou. Daar bovenop is niemand in de familie gelukkig, iedereen is eenzaam en verdrietig, en al die meiden zijn veel te dik. Door hun frustratie weg te eten.

Opa zelf moest het ziekenhuis in en kan nauwelijks meer lopen. Wat kan dat anders betekenen dan dat hij eindelijk eens moet stoppen met weglopen voor zichzelf en dus tijd nemen voor zichzelf en “naar binnen gaan”, naar zijn gevoel?
Dat doet geen hond maar daar komen juist die kwalen vandaan. Je hoeft mij niet te geloven en de verantwoording uit handen geven aan een arts die ook niks weet, maar het ís wel zo.


Zelf aangeleerde onzin |


Jullie hebben geld genoeg maar takelen af en maken jezelf wijs dat ouderdom met gebreken komt.
Larie. Wie niet naar de ziel luisteren wil, moet maar voelen! Het zijn sigalen van de ziel, ons wezen. Signalen van binnenuit waar je naar dient te luisteren want zo werkt dat.

Jullie gaan overal aan voorbij, signalen slaan jullie in de wind. Eigenzinnig en niet zo handig. Hoe wou je jouw gevoel ontlopen?? Dat zit in de mens en hoort bij de mens. De ziel is heerser van het hart en geeft ons influisteringen over letterlijk alles dus hoe kun je daaraan voorbij gaan en blijven gaan? Hoe kun je zo stom zijn om dat maar vol te houden zonder jezelf en je eigen gedrag te evalueren?

Wat exgenote laat zien |


Exgenote's huis is een troep. Ze is een slons, het aanrecht ligt vol, haar keuken is vol, haar tafel is vol, en overal ligt wat. Ik heb eens de gore moed gehad om het aanrecht op te ruimen en te soppen en kreeg van haar op m'n kop dat ik nergens aan moest komen. De omgekeerde wereld!

Ze doet dat niet voor niets. Vandaag haalde ik de kinderen op en viel mij extra duidelijk op dat het een troep is in haar huis, en dat zij dat bewust zo doet; het is een signaal van haar voor haar ouders om aandacht te trekken voor een groot probleem. Protest dus! Ze doet niet “hoe het hoort”, ruimt niks op, alleen om jullie te bereiken. Dat was de boodschap van wat ik zag. Zinloos om het zo te doen, natuurlijk, want jullie zijn er niet bij en wonen ver weg, maar toch doet ze dat om die reden zo. Haar gedrag laat het zien.

Mijn vader ging vredig |


Toen mijn vader stierf was zijn politieke partij waarvan hij fractievoorzitter was de grootste geworden maar voor hem, die alleen maar geleerd had te strijden en nooit om van het leven te kunnen genieten, was het over; hij had opgegeven en wilde niet meer.
Stilletjes ging hij dood. Hij had ook aan kunnen geven dat hij er genoeg van had en zijn kinderen bij zich kunnen roepen om afscheid te nemen. Heeft hij niet gedaan. Dat is tekenend en toont de mate van zijn onvrede. Hij was het helemaal zat.
Hij stierf begin januari 2015 en was niet bij kennis door een coma, en precies een maand ervoor, op 6 december, zat ik 's nachts rechtop in bed toen ik kennelijk precies aanvoelde dat het hem te veel was om nog langer te leven en voelde ik zijn boosheid, en probeerde ik hem in zijn levenlust aan te spreken, om door te zetten en het leven te omarmen en vooral, om de warmte van zijn ziel te omarmen.

Het was mij niet gelukt. Wel heb ik bereikt dat hij vredig kon gaan en dat had hij aan mij te danken. Maanden en jaren heb ik hem voorgehouden wat hij liet liggen, naar zichzelf en zijn naasten. Je ziet: iemand confronteren met diens karikaturale gedrag en de waarheid voorhouden werkt helend.

Gebrek aan houvast |


“Vasthouden” aan het leven is ook zoiets. Hij was klaar om te gaan maar hij bleef dagenlang in leven, in coma; bij gebrek aan houvast, houden we ons letterlijk aan alles vast. Hij heeft echter nooit geleefd, en had daar heel veel verdriet van.
Het hoort andersom te zijn. We horen houvast te hebben aan onszelf en al het materiële moeiteloos achter ons te kunnen laten.
Dat “weet” iedereen. Weinigen brengen het in praktijk.

Maak er je eigen waarheid van |


Dit is mijn waarheid. Geloof mij maar niet. Waarom zou je. Geloof liever in kranten en tv en artsen die hun vak niet kennen.

En wat ben ik voor jullie? Iemand die niet voldoet aan de ongeschreven regeltjes. De regeltjes, die niemand heeft bedacht, niemand onderschrijft, en ieder opgedrongen krijgt.
Luister liever naar je eigen gevoel en geef dat de ruimte. Maak je vrede met jezelf en ontloop dat gevoel niet langer, om in te halen wat al jaren scheefgegroeid is.

Wat weet ik daar nu van? Nou, dat zou je verbazen. Mijn kinderen zien een vader. Iemand die in verbinding is met hen en het samen gezellig maakt en mee doet. Ik speel altijd met ze. Dat deed ik al voor hun geboorte met de vijf neefjes en nichtjes die dat super vonden. De rest zat binnen te roken, te drinken en te eten.
Ik opende ooit uit het niets de koffer van Marjan waarvan ze de cijfercombinatie had vergeten of niet had gevraagd van Saskia, door me erop in te stellen waarna ik het antwoord kreeg. Dat was in de flat in Amstelveen toen Marjan kwam logeren voor ze op vakantie ging. Hoe wist ik dat? Dat kan niet. Toch?

Ik lees tussen de regels door en reageer altijd op wat mensen bedoelen maar zelden zeggen.

Essentie en boodschap |


De boodschap die exgenote nu voor jullie heeft, is al heel lang over tijd, maar jullie hielden dat zelf tegen.
Het is de waarheid. De waarheid die exgenote al decennia als diepverborgen geheim in zich draagt en waar jullie niets van willen weten.
Er is een woord voor zulk vreselijk en schandelijk gedrag: verraad.
Verraad naar je eigen kind.
Daar staat de hoogste straf op, menselijk gezien.

Kennelijk is het tijd dat jullie ervan leren.
Exgenote's gedrag naar mij toe is net zo verraderlijk als dat van jullie naar haar toe, dus trek er lering uit.

Let op: Niemand valt iets te verwijten. Er is geen sprake van straf, schuld, fout of gezichtsverlies. Dat bestaat allemaal niet. Dat is ons opgedrongen door de kerk. Maar het is onzin.
We zijn hier om te leren. En door wat jullie doen en gedaan hebben, zoek je zelf de confrontatie op, en tot nu toe kon niemand zich naar jullie uitspreken omdat het zinloos was, jullie hielden alles buiten de deur. Maarr.. niet langer. Dit is nu prioriteit geworden.

Tot slot |


Exgenote houdt contact met mijn moeder en had zich voorgenomen om vorig weekend naar oma Pien te gaan met de kids. Indirect laat zij mij daarmee zien dat het mij vrij staat om contact met jullie op te nemen en... met een goede reden.

Mijn exgenote heeft zich ontpopt tot treiterende, terroriserende tiran. En met een goede reden. Er zit een boodschap in haar handelen. Ze heeft een boodschap. Voor jullie, schoonouders. Jullie blijven maar in dat hoofd zitten; gevoel mag niet meedoen. Daar hebben jullie van terug te komen. Daar heeft iedereen van terug te komen omdat het verstand weliswaar briljant is maar onvermogend koud.

Ik zou exgenote een rechtzaak aan kunnen doen om wat ze mij aandeed. Dat doe je niet. Mensen hebben te leren. En we hebben elkaar daarbij te helpen.

Júllie hebben te leren. Jullie zijn expert geworden in het verstand en innerlijke boosheid als referentiekader te gebruiken in plaats van gezond verstand. Dat is afgrijselijk, voor jezelf en je leefomgeving, omdat je jezelf te kort doet zo, en je leefomgeving beperkingen oplegt die overmeesterend, overheersend en per definitie domweg verkrachtend overkomen.

Uit het hart |


Tot slot. Dit bericht is zuiver uit het hart en dus per definitie geweldloos. Ik benoem de dingen en meer niet. Ik veroordeel niet en ben niet kwaad en in dit bericht zit geen kwaadheid. Althans, niet van mij. Wel passie. Het is één grote spiegel en daarin kun je jouw eigen boosheid ontmoeten. Niets meer, niets minder.
Als jouw ziel je laat voelen dat het iets met je doet, dien je daar werk van te maken: het gevoel omarmen zodat de boodschap of les zich kan ontvouwen. Zo werkt dat. Anders niet.
Dat het hard over kan komen is ieders eigen zaak. Wie zorgt ervoor dat het zo overkomt, immers? Dat is jouw eigen ziel. Dus moet jij er wat mee en niemand anders.

Anders gezegd: leg je boosheid nooit bij anderen neer. Val niet aan. Val niemand meer lastig met je boosheid.

Schoonmoeder sprak mij ooit aan op “slap” gedrag toen ik zo ziek was als een hond in 2004 en geen fut meer had. Ze stelde geen vragen maar oordeelde er op los.
Stel vragen, en oordeel niet. Dàt hoort bij volwassen gedrag. Niet andersom.
Die tijd is voorbij. Ga je gedragen als mens en stop met dat karikaturale gedrag. Wie zo doet, lijkt wel een priester die Straf, Boete, Schuld en Zonde predikt – SBS-Z dus – als onderdrukking van een heel volk. “Hou jij ze arm, dan hou ik ze dom”, sprak die priester tegen de grootindustrieel. En da's gelukt. Het oliedomme gedrag van mensen om ons heen en van ons zelf mag ons een keer wakker schudden.
Over verraad gesproken. Zie daar de oorsprong ervan.
Dat hebben we niet langer toe te laten.

Zachte heelmeesters, stinkende wonden.” Soms moet er iemand opstaan die de dingen bij z'n naam durft te noemen. Dat werkt helend. Dat is niet hard. Dat is harT. Het is nodig.

Een dierbare van 73 jaar voorgelegd om proef te lezen. Haar woorden:
“Wat is dit mooi om te lezen, zo liefdevol”

Probeer de liefde te zien in waarheid, ook wanneer het je niet uitkomt.
Wees levensecht.

rj

--

eerste reactie, per email, 8 april 2017:

Hele mooie overkoepelende brief. Deze brief zou voor elke ouder kunnen zijn. Zit heel veel liefde in lees ik.
Zelf zou ik schrijven dat psychologen niet alleen het emotionele stuk niet meenemen in de diagnosestelling maar het specificeren naar het vergeten van de emotionele beïnvloeding door de omgeving.
Ze nemen ouders slecht onder de loep wat betreft verslaving, schulden en dsm mentale en emotionele stoornissen en inderdaad niet wat voor emotionele schade alle ouders hun kinderen aandoen door hun emotionele pijn bij hen neer te leggen, ook al hebben ze geen 
geclassificeerde stoornis. Dat bedoel je waarschijnlijk ook te zeggen maar is misschien nog iets duidelijker zo.|
TM

donderdag 6 april 2017

Waarom ieder gesprek stiekem een heel gevecht is | pikken- en krabbensyndroom verklaard

Mannen kijken elkaar niet aan als ze spreken, want daar zit het risico in dat één van beiden de ander aanvalt. Ze vertonen het pikken-syndroom en vinden onderling uit wie de sterkste is.
Vrouwen tasten elkaar ook af en halen elkaar dolgraag naar beneden.
Dat noemt men krabbengedrag omdat je krabben rustig in een open krat kunt zetten en er nooit eentje uit klimt, die wordt door anderen teruggetrokken.

Hoe zit dat? En waarom? Wat gebeurt er werkelijk in het krachtenveld tussen mensen?
Ben je klaar voor onderwater? Voor het antwoord moeten we wel even diepziel-duiken. Kun je het aan?

Iemand z'n eigen plek gunnen


Het gedrag van beide seksen wordt gevoed door boosheid, en bij mannen gaat de aard van het gevecht om een eigen plek in te nemen wat hun vader hen nooit toestond, en bij vrouwen gaat het om eveneens het gemis van die vaderlijke omarming, maar dan om het kleine meisje van pappa te kunnen zijn en zo wezenlijk contact met hem te maken.

Dit zag ik ook niet aankomen; het vloeit zo uit m'n pen. Ik wist dit ook niet. Het verrast me. Zoals zoveel :)

Bezitsdrang


Er is meer over te zeggen. Bij beiden, m/v, gaat het om uiting van "bezitsdrang" en dat vindt z'n "basis van boosheid" in de eerste acht jaar die heilig zijn in een mensenleven. Niemand groeide op in geborgenheid en miste zo het gezien, gehoord en gewaardeerd worden met als gevolg dat we eigenwaarde en zelfvertrouwen ontberen.
Dat loop je niet zomaar in. Daar heb je uiteindelijk dan ook een heel leven voor.

Steun aan jezelf hebben geeft houvast in een mensenleven en daar gaat het mis. Dat kennen we niet. Als gevolg daarvan creëren we houding; ego dus. Dat hebben we dus te overwinnen om terug bij ons zelf te kunnen komen. Bij ons spontane, authentieke gedrag dus.

Niemand groeide op in geborgenheid en miste zo het gezien, gehoord en gewaardeerd worden met als gevolg dat we eigenwaarde en zelfvertrouwen ontberen.

Geen bezit van jezelf hebben heeft tot gevolg dat mensen het niet in zichzelf maar buiten zichzelf zoeken en zo anderen lastig vallen met hun lasten, of er verderfelijke gewoontes bij ontwikkelen, die consequent allemaal destructief van aard zijn.

Tot zover de inleiding tot de rest van jouw leven, om van overleven naar Leven te kunnen groeien.
Vragen?

naschrift | 


Deze ingeving kwam naar aanleiding van confrontatie met iemand die mij bewonderde om te blijven staan in het 'duel' dat hij bij mij neerlegde, en mij daarna een 'aanstormende ereplaats' toekende, voor het blijven.

Mijn zoontje toonde mij in 2011 dat hij zijn eigen gereedschap wilde toen hij bij Karwei voor tweehonderd euro aan spullen had uitgezocht. Een opmerkelijk tafereel dat mij leerde dat hij zijn eigen spullen en dus zijn eigen plek nodig had, net zoals mijn vader dat mij had verteld maar nooit had laten zien. Hij stond mij mijn eigen plek in de weg en gunde mij mijn eigen gereedschap niet.
Voor zoon heb ik inmiddels een eigen bakje met gereedschap klaarstaan, ten teken dat hij zijn eigen plek mag innemen.
Hij taant er niet naar. Logisch; hij weet het al.

bron: facebook.com/1150165528426446

maandag 3 april 2017

de wereld op z'n kop

Las zojuist een artikel dat volledig verstoken was van enig gevoel, waarbij de schrijfster louter verwoordde wat haar aan opgelegde en afgedwongen realiteit was aangeleerd in het kader van ZO HOORT HET, wat resulteerde in dit volstrekt verstandelijke artikel vol emotionele pijn, hartzeer en andere geestelijke armoe, met de titel:

"De pampergeneratie: verwend, gekoesterd en daardoor dóódongelukkig" - in hpdetijd.nl/2016-03-08/de-pampergeneratie-verwend-gekoesterd-en-daardoor-doodongelukkig.

Iets dat uit het verstand komt, en niet getoetst wordt aan enig gevoel, wordt niet gehinderd door enige waarheid en is per definitie onzin. Pure onzin. Het staat bol van "oordeel" en dat wil zeggen: we meten af aan hoe het hoort en wat afwijkt wordt veroordeeld. 'n Waterdicht systeem. "Zo hoort het" wil zeggen: we denken niet zelf na, raadplegen ons gevoel niet, maar lullen de menigte na.
De school die ons met harde hand -lees: puur geweld- oplegde hoe het hoort. Keuze heb je niet, dat wordt er wel uitgemept. De zeven lessen die je op school leert is onderdanigheid, intellectuele en emotionele afhankelijkheid, en privacy is er niet dus je kunt je niet even terugtrekken om jezelf te raadplegen. Zit daar dwang in, agressie, of terreur, denk je? Even eerlijk?
Zie hierover ook: “De wonderlijke energie van kinderen (en wat school met ze doet)”: http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html


Omgekeerde wereld


De kinderen van nu worden helemaal niet "beschermd" opgevoed of gepamperd. Vraag het ze zelf maar hoe zij het vinden. Het zou namelijk ongelooflijk veel beter kunnen - en die suggesties doe ik hier óók.
"Zoals de ouden zongen piepen de jongen" dus jouw ouders papagaaien exact na wat zij op hun beurt te horen kregen, of er nu waarheid in zit of niet, en in die "oude mores" zat ongelooflijk veel geweld: kinderen hebben niets te vertellen en daarmee af. Ze hebben te luisteren naar een ouder iemand, hoger geplaatst, met meer autoriteit. Punt uit. Dot com.
Dat "leeft" nog steeds zo bij de mensen, school staat daar garant voor namelijk. Daarover gaat het artikel hierboven (de wonderlijke energie van kinderen en wat school met ze doet). De regels die ons werden opgedrongen resulteerde in afgedwongen loyaliteit en dat zie je terug in de verstandelijke benadering van dit bovengenoemde stuk; de schrijfster is goed kwaad om niet te zeggen furieus en dat spat er af.
In feite verdedigt ze de regels van "hoe het hoort". Regels, overigens, die niemand heeft bedacht, niemand onderschrijft, maar ieder opgedrongen krijgt. Spreekt daar dwang uit, denk je?


Hieronder zal ik puntgewijs toelichten wat ik zie zodat ik het stuk voor je ontleed en van "ondertitels" voorzie. Daar gaan we.





Ondertitels bij "de pampergeneratie"

"De jongeren van nu zijn te beschermd opgevoed. Hun ouders namen alle mogelijke obstakels weg, waardoor ze niet weerbaar genoeg zijn geworden. Eén krijs en ze kregen ijs."
Daar gáán we al. Te beschermd opgevoed? Eerlijk? Kids mogen helemaal níks. Kinderen leren op school af het gevoel te gebruiken en missen de verbinding met hun ouders en leefomgeving. Da's geen kleinigheid; dat is vreselijk.
Zeker gaat het anders toe dan voorheen. Dat is omdat de ouders en grootouders van nu, een andere inborst hebben en meer en meer naar hun eigen gevoel zijn gaan luisteren. Dat is gelijk het meest tegenstrijdige punt natuurlijk, omdat ze van jongs af aan bij hun gevoel zijn weggejaagd en die weg terug niet meer weten.
"Ouders nemen niet alle mogelijke obstakels weg" is slechts de perceptie van de schrijfster en een generalisatie, gefundeerd in boosheid.
Het grootste obstakel is wezenlijk contact met de leefomgeving. Daar ga je al. Geen wezenlijk contact dus zoek het maar uit. Dat noopt tot zoeken en dat doen de huidige generaties, ouders èn kinderen, goed. Ze moeten wel. De eersten zijn begonnen en stellen vragen.

IJs was geen traktatie uit liefde maar puur een zoethoudertje; kinderen kregen geen verbinding met hun ouders en mochten verder helemaal niets. Ademen, bord leegeten en je bek houden. Ik zie het aan mijn kind van nu 12, dat al jarenlang geen fruit eet omdat ze daarmee haar moeder laat zien dat ze protesteert.

Een kind dat protesteert geeft iets aan. Wat doen we ermee?? Luisteren we naar dat kind of weten we er geen raad mee en dwingen we het om niet te zeuren? Nou? Ik zie de meest vreselijke verbale terreur op die prachtige kleine mensjes afgevuurd worden; daar zit geen verwennerij bij. Een ijsje kopen is geen luxe maar pure noodzaak om het kind, letterlijk, de mond te snoeren.

De eerste stelling is al verstandelijk gelul, dus. De uitgangspunten zijn verkeerd. Begrijpelijk: er zit pijn in van de schrijfster zèlf. Hoe kan die een ander gunnen wat haar nooit gegund was?

Ik krab mij achter de oren en mij kruipt een idee. Wat is dit artikel dan anders dan een moralistisch praatje over HOE HET HOORT??
-
"Als ze eenmaal volwassen zijn, wreekt dit zich in de vorm van depressies, chronische vermoeidheid en ­burn-outs."
Dit wordt terecht genoemd maar onterecht impliceert dit een oorzakelijk verband, wat er niet is.
De schrijfster zou er beter aan doen de omstandigheden enerzijds te omschrijven en anderzijds de wens tot het vinden van een oorzaak en een oplossing. Kennelijk ontbreekt die wens. Volledig zelfs. Deze schrijfster spreekt vanuit een verbijsterende alwetendheid die schools aandoet maar essentie volledig mist. Wat ik er verder in voel doorklinken is een bestraffend vingertje van uit boosheid en pijn. Emotionele pijn. Dat geeft een stevige bias, dus, want zo is het verre van objectief of zelfs een wetenschappelijk artikel te noemen, dat louter tendentieus overkomt en voornamelijk een uitlaatklep van oud zeer.
Verbeterpuntje!
"Toen hoogleraar orthopedagogiek Aryan van der Leij (1946) eind jaren negentig aan zijn tweede leg begon, deed hij een opmerkelijke ontdekking. Als vijftiger bewoog hij zich tussen jonge ouders met een verrassend andere opvoedstijl dan hij in de jaren zeventig bij zijn eerste kinderen had gehanteerd. Het voornaamste doel van deze ouders leek het leven van hun kinderen zo prettig mogelijk te maken. En ze hadden daar ook het geld voor.
“Het leven van hun kinderen leek alleen maar te draaien om plezier maken. Alles moest altijd maar leuk zijn,” zegt hij.
Hier zit al stiekem oordeel in. 
Het leven MOET ook leuk zijn. Als het niet positief is, is het niet waar, maar lift er chagrijn of boosheid van iemand mee die de boel verstiert om zo de ander zijn of haar lasten te laten dragen.
Aha!

“Die ouders stelden ook nauwelijks meer grenzen. Hun kinderen waren de spil waar het gezinsleven om draaide, ze vormden hun levensproject. En het was alleen maar entertainment wat de klok sloeg. Terwijl ze hun kinderen van pretpark naar tropisch zwemparadijs, van paardrijden naar voetbal en van muziek- naar dansles vervoerden, probeerden ze hen zo veel mogelijk af te schermen van de boze buitenwereld en hun behoeften voortdurend te bevredigen. Eén krijs en ze kregen ijs.”
Dit heeft veel weg van projectie; hij projecteert zijn boosheid op een situatie die hij kleurt zonder dat er objectiviteit uit spreekt. De feiten krijgen meteen een lading mee; afkeuring. Dit is niet goed. Kinderen hoor je onder de duim te houden.
Wat een onzin! Dat is wat jou en mij is overkomen en dat was vreselijk... dan geef je dat toch niet door aan volgende generaties?
Sterker nog, die laten juist zien wat er niet klopt aan dat rot-systeem van moeten-moeten-moeten. Je moet van alles en mag niets. 

"Jarenlang deed hij alle krantenartikelen die hij over dit onderwerp las in een doos en toen hij met pensioen ging, keerde hij die om en schreef er een boek over, getiteld De pretparkgeneratie. Een titel die hij bedacht tijdens een bezoek aan de Efteling.
In dat boek stelde hij dat de doorgeschoten toegeeflijkheid van moderne ouders tot gedragsproblemen bij jongeren leidt.
Daar zie ik een oorzakelijk verband waar geen enkel onderzoek aan ten grondslag ligt, maar wel emotionele pijn, afkeuring en... boosheid. Om die reden is er niets waar van deze stelling: "In dat boek stelde hij dat de doorgeschoten toegeeflijkheid van moderne ouders tot gedragsproblemen bij jongeren leidt."
“De strenge opvoedregels van de jaren vijftig zijn overboord gezet en ook het geloof speelt geen rol meer. Die gedragsregels waren natuurlijk benauwend, maar boden wel structuur. Tegenwoordig is de structuur totaal verdwenen uit de opvoeding. Kinderen groeien op in hun eigen pretparkje, mogen alles en hun ouders houden hen voortdurend uit de wind. Negatieve dingen worden afgeweerd, alleen positieve dingen worden toegelaten in de kinderwereld. En als ze eenmaal wat groter zijn, krijgen ze fantastische mogelijkheden. Jongeren gaan tegenwoordig allemaal naar het buitenland om te studeren of te backpacken. Dat is de norm geworden. Ze nemen zomaar een gap year om een jaar lang te bedenken wat ze eigenlijk van het leven willen.”
En toch, constateert Van der Leij, is al deze verwennerij geen garantie voor een gelukkig leven. “Ze krijgen werkelijk alle ruimte, maar toch zie je jongeren die uiteindelijk worden geslagen door een depressie of een andere psychische aandoening. Dat is de paradox van deze tijd.” 
Van der Leij lijkt een punt te hebben. Verontrustende cijfers over de psychische nood van jonge mensen halen de laatste tijd voortdurend het nieuws. Ruim 72.000 jongeren onder de 25 jaar zitten thuis vanwege arbeidsongeschiktheid. En 85 procent daarvan heeft te kampen met stress, depressies of een ontwikkelingsstoornis (CBS, 2015).
Jonge mensen slikken ook steeds vaker psychofarmaca. Zo zijn jongeren tussen de vijftien en negentien jaar vorig jaar elf procent meer antidepressiva gaan slikken dan in 2014, zo blijkt uit cijfers van de Stichting Farmaceutische Kengetallen.
Kwestie van de cijfers ter harte nemen en kijken naar de oorzaak, lijkt mij, en die niet zelf invullen...
“De hulpvraag onder jongeren is beslist toegenomen,” zegt Jan Derksen, hoogleraar psychodiagnostiek aan de Vrije Universiteit Brussel en klinisch psycholoog met een eigen praktijk. In die praktijk is veertig procent van de patiënten onder de 25 jaar.
“We hebben nu vijftienduizend jongeren die aan de antidepressiva zitten. Dat is toch wel even een wake-up call,” zegt hij. “We hebben harde cijfers over toegenomen drugs- en alcoholgebruik onder jongeren. En een toenemend aantal jongeren krijgt de diagnose ADHD of autismespectrum.”
Wat er is aan de hand? Zijn jonge mensen tegenwoordig massaal de weg kwijt? En als dat zo is, komt dat dan inderdaad omdat ze zijn opgegroeid in een pretpark dat hun toegeeflijke ouders om hen heen hebben gebouwd?
Terechte onderzoeksvraag. Nu kijken naar de invulling en uitwerking ervan...
“Ik denk niet dat het aantal echte depressieve stoornissen is toegenomen onder jongeren. Maar ik zie wel dat jongeren tegenwoordig vaker om psychologische hulp vragen,” zegt Derksen. “Ik merk in mijn kliniek dat veel jongeren niet zo goed raad weten met hun leven. Soms uit zich dat in een depressie, soms slagen ze er niet in om een studie of werk op te pakken en zitten ze thuis. Ze sluiten zich dan op in de fantasiewereld van de sociale media en doen eigenlijk niet zoveel meer. Ze zijn renpaardjes die een hindernis weigeren.”
Dat moderne ouders hun kinderen te veel beschermen, speelt daarbij zeker een rol, denkt Derksen. “Sommige ouders zijn geneigd om als hun kind een torentje bouwt, het laatste blokje zelf te plaatsen omdat ze niet willen dat het kind moet meemaken dat het omvalt. Ze brengen hun kind met de auto naar school, want ze zijn bang dat het van de fiets valt, in een regenbui terecht komt of tegen de wind in moet fietsen. Terwijl Rousseau en Kant al zeiden dat het belangrijk is dat een kind builen en schrammen oploopt in zijn jeugd. Want als kinderen geen teleurstellingen mogen meemaken, dan ontwikkelen ze geen coping skills. Dan leren ze niet omgaan met tegenslag, frustratie, boosheid, verlies, liefdesverdriet. Dat zijn allemaal dingen die bij het leven horen en waar je kinderen op moet voorbereiden. Er is tegenwoordig een groep ouders die hun kinderen niet opvoedt tot weerbaarheid. Ik heb een moeder meegemaakt die het eerste seksuele contact van haar dochter regisseerde, want het mocht geen teleurstelling worden.”
Pure bemoeizucht, dus. Bezitsdrang eigenlijk: die moeder regisseerde haar "bezit". Ouch.
Bezitsdrang wil zeggen dat het kind niet de vrijheid heeft  of en ruimte krijgt die het nodig heeft om zichzelf te zijn. Toch? Dat kent en weet iedereen. Dat gaat wringen en geeft protest.
"Van dit soort ouders krijgen jongeren te veel applaus, vindt Derksen, en daardoor kan er later, als ze hun eerste stappen zetten in de maatschappij, van alles misgaan. “Ze hebben telkens te horen gekregen dat ze het geweldig deden. Als ze uit school met een tekening aankwamen, vonden hun ouders die meteen fantastisch, in plaats van dat ze zeiden: oké, hij is wel leuk, maar je kunt dit of dat nog verbeteren.”
Tieners van nu gaan met een lang gezicht over straat. Zou dat het geval zijn als ze werkelijk applaus hadden gekregen? Jongeren slopen alles wat ze tegenkomen en hangjongeren kunnen we niet luchten of zien terwijl alles wat ze doen is protesteren tegen het systeem. 
Applaus? Hier is niets van waar. Een kind krijgt helemaal geen applaus en mist juist alle werkelijke aandacht. Er is geen verbinding thuis mogelijk, men leeft naast elkaar, in een moeten-moeten-prestatie-economie die draait om de economie zelf en niet om levensgeluk.
Kregen kinderen maar applaus, welgemeende vrijheid en bewondering, dan zouden ze opgroeien in eigenwaarde en zelfvertrouwen en niet alles willen slopen en niet continu protest laten zien aan ouders die niet bij hun gevoel kunnen en zelf al gestoord (want niet bij hun gevoel) door het leven gaan...
Het tegendeel is waar. Kids worden niet gezien, niet gehoord en niet gewaardeerd. Dan is protest niet zo verwonderlijk, toch? Ga maar eens praten met hangjongeren en zie wat hen bezielt. Kom tot inzicht en zie het zelf. Ik doe het continu. Ik zie hoe jongelui mij de spiegel voorhouden over deze maatschappij.
Ouders mogen wel trots zijn, vindt hij, maar niet zo trots dat kinderen het gevoel krijgen dat alles in kannen en kruiken is. “Kinderen die een applausopvoeding krijgen, denken: ik ben prima, ik hoef niets meer aan mezelf te verbeteren. Maar dan komen ze in de maatschappij terecht en dan zijn ze als tropische vissen die de Noordzee inzwemmen. Want de maatschappij is hard, en daar zijn ze niet op voorbereid. Ze gaan werken, krijgen hun eerste negatieve functioneringsgesprek en knappen af. We zien nu veel jonge mensen die een burn-out krijgen, lijden aan chronische vermoeidheid of overspannen zijn.”
Maar er is meer aan de hand, ziet Derksen. De maatschappij is ook ingewikkelder geworden. De verzuiling is verdwenen, de samenleving is niet meer ingedeeld in overzichtelijke hokjes. En dankzij onze welvaart zijn er veel mogelijkheden. “Er valt zo ontzettend veel te kiezen. De mens is psychisch slechts bestand tegen het maken van een keuze uit vier of vijf opties, maar nu zijn het er al snel veertig of vijftig. Dat kunnen we niet aan en dat leidt tot stress.”
Klinklare projectie hier. Derksen heeft het over zichzelf en ik acht het knap suggestief om precies die stukjes hier te gebruiken die het gekleurde beeld vorm geven. Dit is je reinste manipulatie waarbij de schrijfster van dit artikel zich opwerpt als autoriteit. Als boze, autoritaire schoolmeester, om precies te zijn.
Die stress wordt verergerd, volgens Derksen, doordat de verantwoordelijkheid om een goede keuze te maken tegenwoordig volledig op de schouders van het individu ligt. “Vroeger deed je wat je ouders ook deden en wist je je gesteund door je familie. Maar nu moeten jongeren zich zélf ontplooien. Er wordt heel veel van hen verwacht. Sommigen proberen aan die druk te ontsnappen via drank of partydrugs. Anderen trekken zich terug en gaan thuiszitten.” 
Psychologe Trudy Dehue zal de woorden ‘pretparkgeneratie’ en ‘applausopvoeding’ niet snel in de mond nemen. Het probleem ligt volgens haar niet in een opvoeding waarbij kinderen te veel uit de wind worden gehouden, integendeel.
Ah.. Eindelijk een ander geluid. Zucht. Hier zat ik op te wachten, nu kijken wat het oplevert...
Dehue is hoogleraar wetenschapstheorie en -geschiedenis aan de Rijksuniversiteit Groningen en schreef het boek De depressie-epidemie (2010) over de grote toename van mensen in welvarende landen die antidepressiva gebruiken.
“We leven sinds een kwarteeuw met de ideologie dat succes een keuze is en mislukking dus ook,” zegt ze. “Nogal wat ouders passen die gedachte toe op hun eigen leven en stellen dus hoge eisen aan zichzelf. Hoge eisen aan jezelf stellen is ook hoge eisen stellen aan je kinderen, want hun succes en levensgeluk hangt af van jou als ouder. Dergelijke ouders zijn stimulerend maar ook heel streng. Ze voeden op met het principe van ‘je kunt als je maar wilt’. Dat houdt in dat wie iets niet kan, het kennelijk onvoldoende heeft gewild. Dat leidt tot zelfverwijten. Maar een mens kan en krijgt lang niet alles wat hij wil, want er is wel zoiets als domme pech. Wie dat laatste niet inziet, heeft alleen zichzelf nog om boos op te worden.”
Dit geeft in ieder geval ander licht op de zaak maar is nog incompleet. Het is maar één facet en niet het overzicht. Maar misschien komt het nog.
Heel streng wil eigenlijk zeggen: verstoken van enig gevoel. Eens kijken of we daar iets van terugvinden...
Mensen lijden er volgens Dehue onder dat voortdurend van hen wordt verwacht dat ze presteren. Ze vertelt dat ze aan de universiteit bij zowel de staf als de studenten ‘prestatieleed’ ziet. “Wie gevoelig is voor de mentaliteit dat succes een keuze is, kan op twee manieren reageren. Grote groepen studenten geven de moed op en proberen hun studie met zesjes door te komen, waarmee ze zelf niet echt gelukkig zijn. Anderen zetten alles op alles om te excelleren. Voor docenten zijn dat deels makkelijke studenten vanwege hun inzet. Maar in een bepaald opzicht zijn ze juist moeilijk: veel van hen kunnen cijfers lager dan een acht absoluut niet accepteren. Dat leidt regelmatig tot vervelende botsingen.”
Prestatieleed is een terecht punt. We leven immers in een prestatiemaatschappij en niemand vraagt zich af waarom dat "nodig" is. Punt is... het IS niet nodig. De economie lijkt om de economie zelf te draaien en is dagbesteding voor volwassenen geworden met frustrerende bullshit baantjes, zoals historicus Rutger Bregman in De Correspondent beschreven heeft (zie ook: De noodzaak van een utopie: tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2013-2014/de-noodzaak-van-een-utopie.html). Van vervulling is dan geen sprake. Van frustratie wel. Kennelijk is de maatschappij ingericht om te frustreren. 's Kijken of dát ook blijkt uit de monden van dames en heren deskundigen...
“Je moet als jongere tegenwoordig voortdurend excelleren,” zegt ook Paul Verhaeghe, hoogleraar klinische psychologie en psychoanalytica aan de Universiteit Gent. “Jonge mensen moeten voldoen aan hogere verwachtingen dan vroeger. En er wordt altijd bij verteld dat het alleen maar een kwestie is van je best doen. Dat je het zelf kunt maken, als je je maar voldoende inspant. Men gaat voorbij aan het feit dat ieder van ons zijn beperkingen heeft en zijn mislukkingen. 
In de jaren zeventig maakte de gedachte opgang dat de beloning die mensen kregen niet afhankelijk moest zijn van hun sociale klasse maar van hun inspanningen. En dat de mens maakbaar was. Dat waren heel mooie ideeën. Maar dertig jaar later zijn die ideeën geëvolueerd naar een verplichting tot succes. De mens is niet meer maakbaar, maar de mens moet het maken. En alles wordt vertaald in vrijemarkttermen. Het succes moet vooral professioneel en financieel zichtbaar zijn. En er is voortdurend competitie. Men kijkt altijd of het buurjongetje het niet beter doet. Daar worden we niet alleen moe van maar ook depressief. Want je kunt het nooit halen.”
Volgens Verhaeghe is het contrast tussen deze realiteit en die van kinderen die een ‘applausopvoeding’ hebben gekregen, gewoonweg te groot.
Dit zijn terecht genoemde problemen van de hedendaagse HEKELonimie.
Kijkend naar de cijfers en luisterend naar de deskundigen, kun je als leek het gevoel krijgen dat een nationale ramp Nederland heeft getroffen. Jongeren die massaal door het ijs zakken omdat ze te maken krijgen met een onoverkomelijke paradox: hun ouders hebben hen niet opgevoed tot weerbaarheid, terwijl ze zich staande moeten houden in een maatschappij die het uiterste van hen eist en hen uitspuugt als ze niet succesvol zijn.
Jongeren zakken door het ijs en dat vraagt onderzoek. Waarom gebeurt dat? Wat is er mis met het onderwijs? Waarom sluit het onderwijs nergens op aan? Wat is er mis met het systeem? Wat is er mis met deze prestatiemaatschappij? Die paradox had ik al toen ik in 1986 van school af kwam, en mijn ouders ook, waarna ze in de avonduren dure beroepsopleidingen gingen volgen omdat school nergens in voorziet. "Jongeren die massaal door het ijs zakken omdat ze te maken krijgen met een onoverkomelijke paradox: hun ouders hebben hen niet opgevoed tot weerbaarheid" is een zeer eenzijdige visie die niet openstaat voor andersoortige kennis.

Ik zie hier: interpretatie van cijfers en invullen van de essentie zonder grondig HUMAAN onderzoek waarbij de mensen zelf gehoord worden. Bias dus. Dit... is de omgekeerde wereld. Hier is geen beginnen aan. Wat een vreselijk artikel is dit, zeg.
Nog even doorbijten. Ik vrees dat ik er niet in slaag om alles van commentaar te voorzien, omdat het zo in- en in- negatief is opgesteld.

Er zit geen waarheid in dit artikel - het is negatief van "aard" en dan kan er per definitie nooit waarheid in zitten; het getuigt van ego, verstandelijke klets vanuit oude pijn, en feitelijk onzin.

Onthoud: Wat negatief is, kan per definitie nooit waar zijn.

"Psycholoog en gezinstherapeut Eliane Wiebenga denkt evenwel dat het belangrijk is om te midden van de zorgwekkende cijfers en argumenten de nuance in de gaten te houden.
“Cijfers over toegenomen diagnoses hoeven niet altijd te wijzen op een daadwerkelijk toegenomen aantal probleemgevallen. Er kan bijvoorbeeld simpelweg sprake zijn van toegenomen registratie. Of een verlaagde drempel om hulp te vragen. En dat is iets wat de laatste tijd zeker aan de hand is: jongeren vragen beslist makkelijker om hulp.”
Ze wijst vervolgens op het OESO-rapport waaruit blijkt dat Nederland in de top vijf van de gelukkigste landen met de gelukkigste kinderen staat. “Het gaat dus met veel kinderen en jong volwassenen gewoon goed. Ik denk ook dat veel ouders het goed doen. Maar er bestaan inderdaad zogenoemde ‘curlingouders’. Curling is een sport waarbij iemand een schijf over het ijs gooit en de anderen met een bezem het ijs zo glad mogelijk proberen te houden, zodat de schijf zo ver mogelijk vooruit kan glijden. Ik vind dat een mooi beeld. Maar lang niet alle ouders in Nederland zijn curlingouders. En als het misgaat met jongeren is dat een complex geheel van verschillende oorzaken.
Niet complex maar onzichtbaar, omdat men het gevoel heeft uitgeschakeld terwijl men juist dat dient te laten spreken - daar zitten de antwoorden. Dus krijg je: mission impossible en komen we er nooit achter. Zo stumperen we maar door en draaien rond in een vicieuze cirkel.
Sommige jongeren lopen vast omdat ze te beschermd zijn opgevoed. Anderen omdat ze de complexe eisen van de maatschappij niet aankunnen. En weer anderen zouden ook zijn vastgelopen als ze een halve eeuw eerder zouden hebben geleefd.”
Ze denkt wel, evenals de andere deskundigen, dat er een nieuwe kijk op opvoeden nodig is. “Vijftig jaar lang hebben we gedacht: als we maar genoeg liefde geven, dan komt het wel goed. Dat is niet waar gebleken. Ik heb te maken met gezinnen waarin kinderen hun ouders mishandelen. Of kinderen die helemaal imploderen en depressief worden. Dat is verrassend, want ze kregen toch zoveel aandacht en liefde?
Zo'n conclusie mist onderbouwing. Volledig. Het is te kort door de bocht omdat het niet diep genoeg rijkt. Jammer. Het is een denk-fout oftewel fout van het denken om dit zo te stellen dus grijp ik in; het is puur gelul.
Maar je kunt pas zelfvertrouwen krijgen en trots op jezelf zijn als je ook moeilijkheden weet te overwinnen.
Onzin. We krijgen het niet mee van huis en van school zeker niet. Wie gehoord, gezien en gewaardeerd wordt, groeit op in eigenwaarde en zelfvertrouwen.
Dit artikel wordt zo langzamerhand een pleidooi tegen liefde. 
Als je te weinig frustraties moet doorstaan of zelf dingen moet oplossen, dan word je niet weerbaar genoeg.”
“Er moet een nieuwe dokter Spock opstaan. Maar dan wel een die zich baseert op wat er in de wetenschap bekend is,” zegt Jan Derksen.
Wetenschap die verstoken is van gevoel levert robots, geen mensen.
LIEFDE is nodig. Laat warmte en liefde de nieuwe religie zijn, niet de wetenschap. Da's ronduit destructief en gevaarlijk. Wees eerlijk. Het resultaat van zoveel DENKwerk zien we nu in het rond en daar gaat dit artikel over. Zei Einstein niet, dat we een andere manier van denken moeten omarmen? Hoe kun je problemen oplossen met dezelfde manier van denken als waarbinnen ze ontstaan zijn?? Just saying. 
Hij is nu bezig met een groot project om alles wat neurowetenschappers en ontwikkelingspsychologen hebben ontdekt over de vroege kindertijd beschikbaar te maken voor jonge ouders. Niet alleen via een boek maar ook via apps en games. “Om ze te helpen op te voeden vanuit een ideeënstelsel. Want ze voeden nu op vanuit een buikgevoel en vanuit allerlei elkaar tegensprekende pedagogieken. Het is echt belangrijk om jonge ouders voor te lichten. Er is namelijk heel veel bekend over hoe je met kleine kinderen om moet gaan. Als we jonge ouders daarvan op de hoogte kunnen stellen, dan krijgen we in de toekomst een generatie die veel beter tegen stress bestand is.”
Hierbij gaat die minkukel vierkant eraan voorbij dat zoveel stress waanzin is en niet als vaststaand gegeven zou moeten gelden. Kortom: onevenwichtig uitgangspunt. Zoiets kan onmogelijk een solide conclusie voortbrengen.
We zouden moeten gaan beseffen dat zowel volwassenen als jongeren niet voortdurend met anderen vergeleken moeten worden, maar hooguit met zichzelf,” vindt Trudy Dehue.
Kijk, daarr zit liefde in. Ga door, Trudy!
“Mensen verschillen in grote mate van elkaar. Wat de een goed kan, kan de ander niet. Als we succes en ook gezondheid volgens vaste criteria blijven definiëren, moet iedereen aan dezelfde standaarden voldoen en krijg je ongelukkig makende ranglijstjes en competitie. Maar als iedereen zijn eigen talenten mag ontdekken en ontwikkelen is dat zowel beter voor het individu als voor de samenleving. Want zo zijn we creatiever in het vinden van oplossingen voor problemen.” 
I love this girl... You Go, Trudy Dehue!
“Autoriteit moet terugkeren in de opvoeding,” zegt Paul Verhaeghe. “In de jaren zeventig hebben we afstand genomen van het patriarchaat en dat was een zeer goede zaak. Maar we maakten tegelijkertijd de denkfout dat we zonder autoriteit zouden kunnen opvoeden. Dat kinderen vanzelf tot correcte normen en waarden zouden komen. Dat bleek niet zo te zijn en dat hebben we ondertussen met zijn allen door.”
Tegenstrijdige bullshit. Juist door autoriteit gaat het mis, dat impliceert dwang en daartegen protesteren jongeren juist. En terecht. Meestal protesteren ze onbewust trouwens. De meesten kunnen het niet verwoorden immers. Logisch, dat kun jij ook niet. Niemand kan dat. We kijken naar zo'n artikel vol boosheid, betutteling en autoritair gedrag en "denken" dat het waar is, omdat we niets anders geleerd hebben. Sterker nog, we hebben afgeleerd om te voelen. Dat kunnen we niet meer! Hoe verdacht is dát...??
Er is hoop volgens Verhaeghe. Want hij ziet in zijn omgeving dat bepaalde groepen hoogopgeleide ouders van jonge kinderen zeggen: we gaan weer strenger opvoeden. “Het is niet zo dat we weer de boeman van vroeger moeten worden,” zegt hij. “Nee, waar het om gaat, is jonge kinderen veiligheid, duidelijkheid en zekerheid bieden. Dat is de invulling van autoriteit. Want het ontbreken van grenzen en duidelijkheid resulteert altijd in angst.”
Renate van der Zee -
Verhaeghe draait het om. Angst ontstaat door gebrek aan stabiliteit, verbinding, liefde.
Jammer dat hij als laatste aan het woord kwam en niet de schrijfster zelf, die er een conclusie aan verbindt waar je wat aan hebt. Hier heb je he-le-maal niets aan; je wordt het bos ingestuurd zonder kaart of kompas.

We dienen jongeren de vrijheid te gunnen en ze liefdevol te adviseren, vanuit LIEFDE, en niet vanuit DWANG. Dwang is bij wet verboden namelijk, dus waarom zouden we dat onszelf en onze kinderen nog langer aandoen?
Achterbaks en achterlijk artikel, dus, en het weerspiegelt in wat voor zieke leefomgeving wij wonen, werken, en proberen te leven. 

Hmmm.... In april 2015 schreef ik dit dichtsel:


Repeat after me: I AM FREE



Ik moet een bankrekening.
Ik moet aangifte doen
Ik moet werken
Ik moet betalen

Ik moet...

Ik ben vergeten wat ik voel.
Ik ben vergeten wat ik wil.
Ik ben vergeten wat ik nodig heb.

Ik ben vergeten wie ik ben.
Ik ben vergeten wat het is om kind te zijn.
Ik ben vergeten wat mijn mogelijkheden zijn.

Ik ben vergeten om na te denken
Ik ben vergeten om bij mijn gevoel te kunnen
Ik ben vergeten wat ik hier kwam doen...


Snap je..?


Conclusie


Zucht. Wat een negatief stuk zeg. Wat negatief is, kan per definitie nooit waar zijn.

Ik verwijs naar deze mooie uitspraken die elders als plaatjes zijn te vinden:

"It is no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society"

"You are not responsible for the programming you picked in childhood. However, as an adult you are 100% responsible for fixing it"

"In order to change we must be sick and tired of being sick and tired."

"You must unlearn what you have been programmed to believe since birth That software no longer serves you if you want to live in a world were all things are possible."

Laat dat onze les zijn.