Collectieve verwaarlozing zie je terug in de ogen van mensen

Onbedoeld verwaarlozen we onze kinderen en onszelf en onze naasten, en doen dat collectief zelfs. 

Deze "collectieve verwaarlozing" vind je terug in vandalisme, graffiti, maar ook tattoo's en andere vormen van zelfmutilatie - het zijn uitingsvormen van protest, dus vul zelf maar in waartegen; ik blijf niet bezig ;) 

Hoe dan wel? Leef in verbinding met jezelf en anderen.

Hoe? Word jouw eigen partner en leer blij alléén te zijn. Dan leef je in verbinding met jezelf en kunt dan pas (!)  onvoorwaardelijk met anderen verbinden.

Nu niet? Nee, nu niet, daar zijn mensen te instabiel voor. Wie niet bij zichzelf is waait met alle winden mee en weet niet wat waar is dus wordt door alles beïnvloed dat langs komt. Mensen zijn daardoor niet te vertrouwen omdat ze niet bij hun hart zijn en dus tegen jou kunnen keren en je de deur wijzen voor je 't weet. Iedereen is instabiel of zelfs labiel, dus emotioneel en mentaal gezien zonder enige houvast en daar panisch over.

Collectieve verwaarlozing zie je terug in de ogen van mensen. Houvast en fundament ontbreken. Radeloosheid, wanhoop, bezitsdrang en eigenbelang zegevieren.

De reden? Gevoel heeft geen enkel bestaansrecht. Wie praat over gevoel is "een mietje". Dat is soft en daar doen we niet aan. Het Systeem levert een prestatiemaatschappij en is er om te verdedigen, zodat we de hele week rennen van moeten-ding naar moeten-ding en op zondag van pure ellende niet weten wat we moeten en dat bij elkaar afreageren, vanaf aan de ontbijttafel tot op het sportveld, zonder te weten wat we met onszelf moeten.

Ontlopen dus. Van onszelf en onze verantwoordelijkheid. Tot je het zat bent en opstaat en losbreekt van al die schijn-zekerheid en schijn-veiligheid en kiest voor verbetering van levenskwaliteit.

Ontmoet mij daar.++

bron: fb.com/835343133242022, 14 februari 2016, 10:41 | 

Mensen willen allemaal hetzelfde: gelukkig zijn

481 woorden

Mensen willen allemaal hetzelfde. Gelukkig zijn. Dus: doen wat het hart ons ingeeft. (Dat vereist) één zijn met ons-zelf zodat dat vanzelfsprekend gebeurt. 

Nu zie ik in al die facebooksnoetjes het omgekeerde: ongelukkig zijn

"Probeer het eens"

Een menselijk collectief op aarde is niet haalbaar als we ons niet op ons-zelf richten. En jíj hebt geen flauw idee van wat ik bedoel zolang je die weg niet gelopen hebt. 

Tis als een appel;

*Hoe weet je hoe een appel smaakt als je die nooit eerder at?*Hoe kun je aan een ander uitleggen hoe een appel smaakt als je die nooit eerder at?

Kortom: "Probeer het eens"
Eerst proeven als je een idee of oordeel erover wilt 

Levensgeluk

Dus wat streven we na: levensgeluk
Daar kunnen we een heel mensenleven mee bezig zijn zonder zelfs de kern te raken.

“misstanden in de wereld zijn niet op te lossen zolang we naar anderen wijzen en ons-zelf vergeten” 

Alle misstanden en ongelijkheden in de wereld zijn niet op te lossen zolang we naar anderen (blijven) wijzen en tegelijkertijd ons-zelf vergeten. Zelf is synoniem voor ziel is gevoel is intuïtie. 

Africhten

"De neuzen dezelfde kant op" is een veel gehoorde kreet. Wat betekent dat? Dat is als africhten en da's niet hetzelfde als "een menselijk collectief van mensen die zichzelf zijn". Sinds het Pruisische model*) is ingevoerd hebben we in scholen, gevangenissen, werkomgevingen èn psychiatrische ziekenhuizen hetzelfde model geïntroduceerd, de afgelopen paar honderd jaar. "Luisteren" is synoniem voor "gehoorzamen". Op die manier trachtte men de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Uiterst effectief als je een leger wilt leiden, maar aardig overbodig en contraproductief in deze eeuw van technologische vooruitgang waarin robotica het van ons kan overnemen en wij ons kunnen richten op creativiteit... 

Wacht even... wèlke creativiteit? Waar eigenwaarde en zelfvertrouwen verdwenen zijn, is creativiteit toch eveneens de mist in gegaan? Of ... hebben we dat sprankje hoop in ons zelf bewaard en is de vlam nooit gedoofd om nu werkelijk te gaan vlammen?

Ik nodig je uit. Stap voorbij je grenzen en laat je zien. 
Ik daag je uit. De eerste stap is een mentale. Je moet het willen en met heel je hart
Ik wil, ik kan, ik doe. Da's de volgorde. 

Groei naar jezelf en er staat een heel "leger" van welwillende mensen op die spontaan aanpakken wat er gedaan moet worden: vanuit jezelf is het nooooit werk, vanuit jezelf is het hobby die je liefdevol, energiek en probleemloos aanpakt om dan te genieten van je inspanning. Dan is inspanning geen uitputting meer.
Dan wordt leven weer leuk.

Sterker... dan gaan we eindelijk léven...

Een dot van een ingeving weer - werk 'm zelf maar uit, ik geef 'm alleen maar aan.

*) Pruisisch model: zie mijn weblog over "De wonderlijke energie van kinderen". Daarin wordt verwezen naar artikelen die dat uitdiepen. Naar Pruisisch voorbeeld zijn onze scholen (en meer!) gevormd.... 

Meerleeslink: Warm menselijk communiceren in een land vol kou

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox