De boodschap van onze uitstraling | Op zoek naar levensplezier | Passie versus ego

Kinderfoto's. Als kind zaten mij zus en ik uuurenlang aandachtig zwart-wit foto's van familieleden te bekijken bij onze oma, zittend op de trap-met-loper in de kleine arbeiderswoning. Waarom we dat elke keer weer deden en hoe ons dat fascineerde begreep ik toen niet; hetzelfde gold voor de oude ansichtkaarten die ooit met zorg gemaakt waren en een scherp beeld en een momentopname weergaven.

Nu ik de foto's van gezichten op facebook bekijk, is het mij opeens wel duidelijk. Wij keken aandachtig naar wat gezichten uitstraalden; destijds van onze moeder en haar zussen en van situaties in ansichtkaarten; nu van volstrekt onbekenden die we nooit ontmoet hebben maar wel onze aandacht trekken.

Een gezicht zegt veel. Heel veel. Het is de gezichts- en lichaams-uitdrukking die reist en vertelt wat wij doormaken. We maken contact naar buiten toe met onze diepste zielewens want die stralen wij uit. "Red mij. Draag mijn lasten."

Lichaamstaal

Lichaamstaal is de duidelijkste taal en is niet te verbergen. Sterker nog: wat we niet durven uitspreken, komt via lichaamstaal toch altijd tevoorschijn. Kijk naar het kind in de luiers wat nog weinig tot niets kan benoemen; het zorgt dat het krijgt wat het nodig heeft.

Zo is het ook op straat. Mensen stralen uit waar ze mee zitten. Of 'lopen'. Zo geheim is Lichaamstaal dus niet.

Toen ik gister iemand in de bieb thee aanbond zei ze gretig ja en toen ik na verloop van tijd opnieuw contact maakte, zag ik kans om te benoemen wat mij aan haar uitstraling opgevallen was. Het werd niet verworpen maar aandachtig beluisterd waarna ik stukken van deze pagina liet lezen - de intro en dat recente stuk over seks- omdat Kennis Delen getuigt van zorg en liefde voor je medemens en tot het hoogste goed behoort; Service To Others, noemt Nick Nolte dat in de rol van Socrates in de film The peaceful warrior, die ik onlangs aan mijn kinderen toonde, om mijn uitspraken te illustreren aan de hand van wetenswaardigheden van anderen.

Vastbijten en bloeddrinken omdat we het levensplezier niet uit onszelf halen

Dit doe ik bij iedereen, jong en oud. De eigenaar van het plaatselijke naaiatelier die mij uitnodigde vaker te komen kwekken -om mij te kunnen plunderen- hield ik zijn frustratie over geld voor en zijn manier van doen richting mij. Of het helpt weet je nooit maar je ziet dat mensen veranderen. Hij wilde zijn zaak verkopen en ik zag dat dat recentelijk gelukt was en belde hem acuut op; hij zou de volgende dag naar Amsterdam en had nu de rust om te lezen dus tipte ik hem om naar Frontier in de Marnixstraat te rijden en daar nu eindelijk dat boek te halen wat ik hem vaak genoemd had.
De 17-jarige medewerker van het bakkersinstituut die mij op intrigerende wijze aansprak telkens, hield ik zijdelings voor hoe ik van mensen oppak wat hun intenties zijn en richtte dat onverwacht op hem, en in plaats van weg te lopen stelde deze held vragen: 'hoe bedoel je, hoe zit dat, hoe moet ik dat dan anders doen' en dat waren de vragen van de nieuwsgierige, levenslustige Wonz (mensenhelpert), die ik ook terug hoorde uit de mond van een twaalfjarige toen die ons tot de orde riep ipv begroette en waarschuwde voor het niet-klimmen in een boom vanwege een zeurende buurtgenoot, waarna ik hem een boks gaf en mijn respect voor zijn open houding.

Het is ongelooflijk leuk als mensen erin meegaan en soms gebeurt dat wel 's, waarna ik mijn boomklimmende kinderen bij mij roep en uitleg wat ik zag gebeuren compleet met drijfveren die ik zie, zodat ze mijn liefde voor mijn medemens meekrijgen, omdat mensen zó mooi zijn om "gade te slaan"...
in plaats van alleen te slaan, zoals heel ons leven al is gebeurd door school en leefomgeving.

Passie versus ego

Veel mensen lezen. Mijn buurvrouw zit in haar tuin ook te lezen. Voor mij is dat niet voldoende. Wat in mij leeft, moet eruit, zo lever ik mijn bijdrage. Niet omdat het moet maar vanuit passie; "er zit energie in jouw stukjes," zei mij iemand die alles van begin tot eind (op facebook en hier op dit dagboek) doorworstelde en erdoor gegrepen was. Dat is wat passie vermag. Wat je leest is geen onzin want het pakt je; dat is de kracht van het talent dat de ziel beroert. Ik ben niet mijn talent; zo'n gave werkt dóór je. Ik kan dus onmogelijk trots zijn op mijn werk; dat is een trucje van school en maatschappij om je te belonen als je doet wat juf wil. Ik ben niet trots op wat ik doe. Dat is er niet en ken ik niet. Ik geniet van schrijven en het teruglezen, dat wel. Ik ben wel trots op mezelf in die zin, dat ik mezelf op de eerste plaats gun en dat zorgt dat ik mij geen onrecht meer laat aandoen. Is al genoeg gebeurd.
Het getuigt van ego om je voor te laten staan op jouw talenten. Daar gaat het niet om. We hebben talenten en bescheidenheid leert ons ermee om te gaan, zodat het talent mee blijft doen.
Ego ontstaat door jarenlange over-correctie vanuit school en leefomgeving waar men roept: "Gebruik je verstand", waar gevoel soft heet en niet mee mag doen als je je als mietje gedraagt. Vrouwelijk en liefdevol dus.
Zo wordt ieder mens gekneed tot volgzame nietsnut en nietskunner omdat creativiteit en spontaniteit aan banden worden gelegd, terwijl... wat ben je zonder passie?

Meerleeslinks 

Seks is leeg zonder liefdevolle verbinding: facebook.com/844445628998439 | uitgewerkt tot volledig blog: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2016/03/essentie-van-een-kennismaking-zucht-naar-knuffel.html

bron: facebook.com/844986345611034, 3 maart 2016, 14:29 | 

Onderzoek naar ons gedrag | Bezitsdrang en eigenbelang... wat is dat en... waarom?

Bezitsdrang, wat is dat? 

Ik stond naast haar op een zomerse dag terwijl ze zich stond te verlustigen aan de aanblik van een jongeling. “Zal ik hem gewoon vragen?” 
Ze wilde hem met zijn mooie gezicht pellen als 'n stuk fruit en opvreten. Consumeren dus. 

Dus... bezitsdrang, wat is dat? Een gedachte of daad van iemand die niet bij zichzelf is, om lusten te bekoelen die elders hun ontstaan vonden. 

Eigenbelang in de hoofdrol

Eigenbelang speelt hierbij de hoofdrol en dus de ego die ingaat op de innerlijke drang om te blussen wat er in je leeft zonder naar de werkelijke oorzaak te kijken. 

Per definitie is dit destructief want consumeren is vernietigen. Zo eer je niet je zelf noch de ander. 

Vampirisme: wanneer tijdelijk verlichting zoeken bij een ander structureel wordt

Zó kijken naar een ander mens brengt geen geluk. Het brengt tijdelijke verlichting van je eigen lasten en wel door die ze te (willen) vergeten en uiteindelijk door de ander ze te (willen) laten dragen. 

Zo is het begrip Vampier ontstaan; dat gaat niet over een exotisch monster dat ver weg leeft in Transsylvanië; het leeft in ons allemaal en het wil spreekwoordelijk het bloed drinken van een ander mens - precies die negatieve (vanuit een tekort gestuurde) wellust waarmee die dame naar die jongen keek. 

Zie je de overeenkomsten? Wij mensen willen ons vastbijten en het bloed drinken van een ander omdat we nooit geleerd hebben om levensplezier uit onszelf te halen. 

Levenslust het antwoord op achterliggend verdeel-en-heers-concept

Dat dat niet werkt, door een ander te (willen) plunderen, moet je zelf allang hebben ervaren. Wie levenslust uit zichzelf haalt komt een heel stuk verder en bereikt, uiteindelijk, moeiteloos een staat van euforie -bliss - zonder een spoor van“lijken” achter zich aan; van mensen die ze heeft willen uitzuigen als een parasiet. 

Veel meer mensen maken zich hieraan schuldig dan je zou verwachten. Dit parasitair gedrag gedrag zit in ons allemaal diep verborgen en is onderdeel van een uitgekiend verdeel en heers-concept dat eeuwen geleden begonnen is en oorsprong vond bij op macht beluste mannetjes en vrouwtjes die onderdrukking en bezit (a-ha!) in de hand werkten en niets positiefs met de mensheid als geheel voorhadden. 
Het gevolg is nu merkbaar, het resultaat van dat idee is om ons heen zichtbaar en toont anno nu onzichtbare tralies die onterecht de illusie van vrijheid voorwenden.

“Het resultaat toont onzichtbare tralies die onterecht de illusie van vrijheid voorwenden”

Waarom denk je anders dat we ons zo vreemd gedragen, schreeuwen tegen wildvreemden, tattoo's zetten, haren verven in opvallende kleuren, ons gezicht besmeuren om er “mooier uit te zien”, en tot slot, dingen domweg stuk te maken uit onvrede...??

Het is louter protest. 
Het is een schreeuw om liefde. 
Alles wat we doen is om gelukkig te zijn en dat begint met gehoord en gezien te worden door andere mensen - bij voorkeur “hoger geplaatst” maar niet alléén - die daar niets om geven en in wier voordeel het niet is om jou die macht terug te bezorgen. 

Dus heb je dat zelf te doen. 

Dat begint met te gaan staan. Niet als slachtoffer om wat jou ooit is aangedaan maar als verantwoordelijke die zélf zorgt dat ie krijgt wattie nodig heeft. 

Voel je het verschil? Een slachtoffer van een onderdrukkingsstaat wil gezien worden en vráágt eerherstel.
Een verantwoordelijk iemand zorgt zelf voor eer en trots en overwint de tekortkomingen in zichzelf door de lagen van z'n verdriet aan te gaan als de lagen van een ui en zo tot de kern te komen zonder een ander lastig te vallen. 

It's all a cry for love

Wat we doen, doen we om ons beter te voelen: het is een schreeuw om liefde en aandacht. Dit verhaal neemt je mee langs de uithoeken van ons eigen stupide gedrag en doet jou tegelijkertijd inzien waar die ongelijkheid en ons tekort vandaan komt en wat het belang ervan is. Het is in het belang van hen die op macht belust zijn om niets van hun macht prijs te geven en de ander in onwetendheid en onderdrukking te laten ravotten. Het verdeel en heers-concept is al eeuwen succesvol doordat het niet doorbroken kon worden maar mensen gaan vanzelf dood en nemen hun denkfouten mee het graf in. Jonge mensen hebben waarheid in zich leven en willen het anders en zien dat die ongelijkheid niet werkt en ellende voortbrengt en zullen massaal in opstand komen. Het gaat niet om een revolutie, het gaat om het leren (op) Staan als mens - de Mens die we eigenlijk zijn volgens onze eigen innerlijke Natuur en ons innerlijk Weten - in deze spannende tijd der Grote Veranderingen. ++

Meerleeslinks

“Wat wij mensen doen en waarom | verband tussen Tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom”; "Ieder mens kampt met onvervulde behoeften - op een enkeling na; Niemand spreekt ze uit want “dat hoort niet”, we zijn dat dus niet gewend; Het gevolg is, dat naar de achtergrond is geraakt wat er in ons leeft en wij er zelf niet meer bij kunnen. We hebben letterlijk geen idee welke behoefte er in ons leeft..." 
Misschien wel de belangrijkste blog tot nu toe sinds "Warm Menselijk Communiceren" en "Vrouw, ik heb je nodig" (met links ernaar in dit artikel): dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/07/wat-wij-mensen-doen.html

Corrigeerbaar gedrag | de verwoestende werking van emotionele kou | aanleiding, oorzaak en gevolg op ‘n rij | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/corrigeerbaar-gedrag.html

Protest: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/10/stil-protest-wat-betekent-het-eigenlijk.html

Lees ook eens: moneycrisis.wordpress.com/2014/07/24/oekraine-en-massa-bedrog
en wanttoknow.nl/hoofdartikelen/leef-in-angst-en-geef-je-macht-uit-handen

Prestatiegericht. Alles op Tijd. Alles extreem. Forceren. Wat doet dat met onze passie?

193 woorden | 

Prestatiegericht

Sporten, zoals wij dat doen, is niet gezond. Het is extreem. Er is niets mis met hardlopen maar neem nu de Dam-tot-Damloop - letterlijk in mijn Zaanse straatje: alles moet Op Tijd. Oftewel: alles is Prestatiegericht. Daar schieten wij het doel grondig voorbij. Alles moet extreem. Dat heet Forceren. Zo zit onze hele westerse opzij-opzij-opzij-wereld in elkaar.
 

Professionele voetballers mogen niets zelf bepalen maar zijn tot ding verworden. Topsport is business en passie is ondergewaardeerd tot irrelevant. Moge.

“Onze prestatiegerichte maatschappij jaagt ons in het Denken en zorgt dat we ons-zelf voorbij lopen, van het pad raken, gestoord doen, en ze niet op een rijtje hebben. Getuigt van extreem gedrag. Forceren heet dat. Da's allemaal het zelfde namelijk: “We zijn dan niet goed bij ons hart”. Zelf... is ziel namelijk. Weg van ons gevoel dus.

Wees eens eerlijk... Zeg jij nooit: “Fiets eens even door”? 

Passie

En nu komt het... dit gaat ten koste van de passie. Levenslust dus. Wat doen wij onszelf aan??

Kan er nog veel méér over zeggen maar dit is de kern.
Vragen?

Inzicht bij het ochtendgloren. 
Mooi uitzicht hè. Op de vroege morgen.
 
Fijne dag

Betekenis van zwaarmoedigheid - omgekeerde van levenslust | ingevingen over levenslust en zonnestralen

 829 woorden | 

"Zwaarmoedigheid of depressie is het omgekeerde van levenslust" - over levenslust en zonnestralen

Kauwen op een houtje levert mooie ingevingen op. Stil zitten, niets doen en dingen boven zien borrelen vind ik een feest. Of het nu is over relaties, ADHD, autisme, voeding, chemtrails of de ontmoeting met iemand - wanneer dan ook. Ik heb me afgelopen jaren ingelezen in 1001 zaken over hoe het zoal toegaat op deze aarde en nu schiet me het één na het ander te voorschijn met een inzicht over hoe-het-zit. Deze ingevingen deel ik graag in mijn dagboek. Ze zijn letterlijk vanuit het hart want ingevingen komen nu eenmaal niet uit het verstand. Laat het een stimulering zijn om zelf óók (meer) naar het gevoel te duiken als zich iets meldt wat je niet 1-2-3 kunt duiden. Ieder signaal heeft een boodschap in zich en het gevoel wil gevoeld worden; op die manier wil onze ziel gehoord worden.

Depri, suï en burn-out versus 'levenslust'

Heb ooit een vriendin gekend die zichzelf depressief, suïcidaal en burn-out noemde. 
Nu valt mij in: dat zijn drie varianten van "ontwijken van levenslust".

Depri, suï en burn-out zijn drie smaken lui, oftewel passief en afwachtend gedrag. Niet erg leergierig of levenslustig - en tegelijk geeft zo iemand aan onredbaar te zijn; "you can't help a damsel in distress if she loves her distress"

"Ontwijken van levenslust" in verschillende vormen

Ieder normaal mens hoort in staat te zijn blij te leven en de nieuwe dag te begroeten zoals Anastacia dat doet, beschreven in het boek van Vladimir Megre: rollend in het gras en rondspringend van plezier. Ik herken dat. Zo herinner ik me een zonovergoten ochtend; het licht streek over de ochtenddauw over de velden van het Drentse Havelte of Oudheusden. Een militaire oefening waarbij ik, geloof het of niet, onder een militair voertuig heb liggen slapen tot de zon ons begroette.

Bij het krieken van de dag voelde ik de blijdschap door mijn aderen dánsen. Het was niet te houden - ik was niet te houden! Het zien van zo'n schoonheid doet ons hart sneller slaan en het bloed stromen. 

"De morgenstond heeft goud in de mond" is niet alleen een uitnodiging om vroeg op te staan om productief te worden, het is een uitnodiging om (de tijd te nemen om) de dag te omarmen. 
Iedereen die na het stappen de zon zag opkomen kan het beamen ;-)
Het is overweldigend mooi en een impuls van levenslust die je de hele dag niet meer kwijt raakt.
Ik herken het van vroeger dat ik, als ik vond dat ik te laat was opgestaan, dat gevoel de hele dag niet meer kwijtraakte. Voelde me overal te laat voor. Vóór de zon opstaan doet het omgekeerde: het enerveert en stimuleert ons van binnenuit en geeft een energie die ons niet meer loslaat.

Omgekeerd, wie "het allemaal niet meer ziet zitten" gaat laat naar bed, houdt zich (waarschijnlijk) bezig met dingen die er nauwelijks toe doen - en als zo iemand de kans krijgt gaat die steeds later naar bed. De vicieuze cirkel van depressiviteit ligt dus om de hoek. 
De remedie: vroeg slapen, vroeg op. 
En bak een chocoladetaart met cashews, neem een huisdier of leer een instrument bespelen om je cirkel te doorbreken. Dat vervult ons met plezier oftewel levenslust.

Iemand die nooit droomt, gaat te laat naar bed

Levensplezier, daar hoort fijn dromen ook bij. Echter, "op tijd naar bed moeten" haalt de rebel in ons boven. Dat moest vroeger immers dus nu laten we ons dat niet aanpraten. Toch is het onze natuur, om ons te richten naar de zon. 

Daar komt bij, dat "Iemand die nooit droomt, te laat naar bed gaat". Die slaapt wellicht tekort en heeft elk beschikbaar uur nodig om te tanken en heeft derhalve geen gelegenheid tot dromen en daarbij z'n levenslust te vieren - want dromen is een manier van onze ziel om te communiceren met ons; en als je jezelf geen levenslust gunt doet de ziel ook niet mee. Zo komt in mij op.
Vroeg slapen en vroeg op getuigt van levenslust en dan doet de ziel vanzelf ook weer mee.

Kortom: ieder  mens doet er dus goed aan tijdig te gaan slapen. Nu, in juni, hebben we de langste dagen en is het pas om tien uur donker. Wat is erop tegen om rond tien uur of zelfs 21:30 uur die rust te gaan pakken? Bedenk eens: Waarom niet?

Je wordt daardoor vanzelf vroeg(er) wakker en staat op met een energie en levenslust die je die dag niet meer vergeet.

's Avonds komen we gemiddeld toch niet veel verder dan tv kijken en ons over-eten, toch? Kunnen we beter onze tijd nuttig besteden en investeren in ons zelf. Probeer het eens en kijk wat het je brengt.

Levensplezier, levenslust, levensgeluk

Volgens mij hangt het samen. Wie levensplezier kent, is gek op (het) leven en heeft niemand anders nodig buiten zichzelf om zich vitaal, gelukkig en gezond te voelen.

Er is veel over te zeggen. Ik hou het hier nu bij. Vragen staat vrij. ++ 

ps: discussiëren kan ook...

...in deze nieuwe Gezond Verstand-groep op facebook

Geciviliseerde beschaving | Wat is er geciviliseerd aan onze beschaving? | ingevingen tijdens Hemelvaart

Inleiding: Geciviliseerde beschaving en Hemelvaart

785 woorden

Thema: Hemelvaart. Is beschaving: "Onderdrukking van creativiteit, het zelf en het individu"? Vier stadia van mind control en social engineering volgens KGB. Is onderwerping en onderdrukking niet gewoon een denkfout? De illusie van beschaving. Niemand heeft onvermogen. Hoe breng je het levensplezier weer terug?

Hemelvaart heette eerst 'Dormitio Mariae'; ontslaping

Schilderij uit 1516-1518 van Tizian, 
over de Tenhemelopneming van
Maria. Hangt in Venezia, 690x360cm

Wat betekent hemelvaart? Ik zoek het op en lees: "Op donderdag de veertigste dag na Pasen vieren christenen de hemelvaart ('Ascensionis Domini') van Jezus Christus. Het is de veertigste dag na zijn opstanding uit het graf en tien dagen voor Pinksteren (nederdaling van de Heilige Geest)."

Zal wel. Maar het wordt interessanter: "Aanvankelijk was 'Ontslaping' de naam voor deze feestdag: 'Dormitio Mariae' (Latijn) en 'Koimesis Theotokou' (Grieks). In het westerse christendom werd, onder invloed van apocriefe teksten en volkslegenden, vanaf de achtste eeuw de term 'Tenhemelopneming van Maria' gebruikt. In het Nieuwe Testament staat echter nergens dat Maria in de hemel is opgenomen." Hoe dan ook, "belevers" pleiten voor een moment van bezinning, iig.

Daar ga ik voor. Ik zie vandaag allerlei ingevingen langskomen - en postte ze direct op de facebook-pagina. Zoals de volgende, over "geciviliseerd leven". Beschaving dus - of wat er voor door moet gaan...

Is beschaving onderdrukking van creativiteit, het zelf en het individu?

Wat we collectief een “geciviliseerde beschaving” noemen is eigenlijk een maatschappij waarin iedereen conformeert naar Pruisisch model*). Iedereen hetzelfde. Niemand wijkt af. We “gedragen” ons. En houden elkaar in de gaten, niemand mag afwijken.

Wat het betekent, dat iedereen genormaliseerd en gestandaardiseerd “leeft”: niemand oorspronkelijk. Niemand is… zichzelf.

Zo leven is desastreus voor creativiteit.

Niemand durft zich uit te spreken.
Niemand durft zich te laten zien.

Iedereen is bang.

Eigenlijk is iedereen bang èn vaak onderhuids kwaad om zichzelf niet te kunnen of te mogen zijn. Vaak onbewust.

Vier stadia van mind control en social engineering

Ik las, hoe KGB programma’s heeft om een volk met lage moraliteit (lees: het ontbreken van kennis over wie ze zijn en wat ze kunnen en het gebrek aan een sterke mentaliteit) achtereenvolgens vier stappen kent om te kneden (en denk niet dat KGB de enige is/was).

De vier stadia van mind control en social engineering: 
1. Demoralisering
2. Destabilisering
3. Crisis
4. Normalisering

Uit: "KGB agent tells you what the illusion is! (the real illusion).wmv" (8 minuten)

Onderwerping en onderdrukking is een denkfout

Toch is dat een denkfout. Het is een denkfout om te denken dat we onszelf niet mogen zijn, dat we toestemming nodig hebben; dat hebben we zo toegelaten.

Dat mensen niet reageren op blogs, mij ontvrienden op facebook of besluiten de pagina “het lichaam liegt nooit” niet langer te volgen is door confrontatie met de werkelijkheid of de eigen spiegel, of uit onvrede over iemands eigen situatie. Of het onvermogen om er iets aan te doen. Dènken we… (denkfout dus)

Niemand heeft onvermogen

Wel bestaat het gebrek aan wil. Het “willen” is een te maken mentale stap in het rijtje “ik wil, ik kan, ik doe” en, heel eerlijk, heeft het mij jaaaaren gekost om die te kunnen nemen en uiteindelijk los te breken van het systeem... en vervolgens ook nog eens een lange tijd van jaren om mijn eigen weten, het weten van uit de ziel, en zo mijn eigen spiritualiteit te omarmen. Om… mezelf te omarmen, dus eigenlijk.

(NB: Obama denkt daar anders over; in deze speach van 19 seconden legt hij uit: "ordinary men and women are too small-minded to govern their own affairs...individuals must surrender their rights to an all-powerful sovereign")

De illusie van beschaving

Zijn de mensen blij? Of gelukkig? Weten ze eigenlijk wel, wat dat is? Ik zie weinig blije gezichten. In andere culturen, waar “beschaving” naar Pruisisch model*) de mensen nog niet geconformeerd en onderdrukt heeft, zie je blije gezichten. Waar de creativiteit verdwijnt en de mens zichzelf laat onderdrukken, ontstaat iets heel anders. Wat precies? Nou, dat zie je nu om je heen. Hoe kan dat? Dat laat ik je zelf beantwoorden met deze vragen:

Hoe breng je het levensplezier weer terug? 

Wat is LEVEN eigenlijk? Vind je dat niet interessant om te weten?

Welke kennis is ons ontnomen, zodat we te mennen zijn als sheeple?

Wat is één met jezelf zijn? Wat brengt dat?

Hoe breng je het levensplezier weer terug?

Elementaire vragen. De weg er naar toe vind je door te luisteren naar je lichaam. Dat liegt nooit immers.

Ieder hoort die vraag zelf te kunnen beantwoorden. Let op: zelf is een ander woord voor ziel. De ziel heeft alle antwoorden. Wat weerhoudt je ervan om je eigen ziel te raadplegen?

...

Wie die vragen niet zelf kan beantwoorden, heeft de weg naar binnen af te leggen en weer één te worden met zichzelf. Een te maken stap voor ons allemaal. Of het je lukt in dit leven weet niemand, maar je kunt er wel mee starten. Waarom niet? Wat heb je te verliezen? 

Kijk zelf maar - Workers of the world... Relax!

*) wat school stuk maakt volgens Pruisisch model lees je in: de-wonderlijke-energie-van-kinderen
Meerleeslink: Gif in Alles.

Gebruikte links: 

•  "KGB agent tells you what the illusion is! (the real illusion).wmv" - https://www.youtube.com/watch?v=P-Mc0A46p3A&list=PLABDC4A85F9173E7E&index=8
• Meer: Ex Soviet KGB subversion expert teaches how to subvert a nation and psychological warfare on a unaware society.: https://www.youtube.com/watch?v=hoyrMhZFdmY
• Obama Announces New World Order 2014 Speech:

"Ik sta buiten" | het onnadenkende gedrag van mensen

1415 woorden

Voor al die lieverds die niet nadenken. Of roken en niet nadenken. Of bellen en niet nadenken. Op... naar een samen-leving waarin we weer samen-leven. 

NB: Geen zin in lezen? Kijk dan plaatjes - vooral onderaan! :-)

Sta geld te pinnen, iemand in de rij naast mij steekt een sigaret op. Nu vind ik dat ronduit smerig dus ik hoopte al dat de wind de rook zou meenemen, ver van mij. Als ik achter iemand aanrijd die rookt dan ruik ik dat al - en geloof me, das niet goed voor mijn humeur. Word er boos en heel erg verdrietig van. Of het nu op de fiets is of op de (snel)weg, of lopend achter iemand aan; als niet-roker is dat gewoon niet fijn. Verre van zelfs. Het ontneemt me acuut een stukje levensplezier zelfs.

Het gekke is dat rokers dat niet lijken te snappen - of niet willen snappen; zeg jij het maar. Ik vermoed, dat ze zichzelf daarmee kennelijk zo verdoofd hebben voor impulsen -waarom zou je anders roken??- dat ze zich feitelijk afgesloten hebben. Op het autistische af dus, eigenlijk. 

Ik zorgde snel klaar te zijn want ik voelde al aan dat dialoog geen enkele zin had - dat heb je soms. Gebrek aan bereidheid aanvoelen van mensen, bedoel ik. Toch probeerde ik het, het was een impuls. Netjes uiteraard. In het voorbijlopen sprak ik haar aan. 
"Sorry mevrouw, ik wil er toch iets van zeggen; u rookt en dat hindert mij." 
Lekker als dat ongegeneerd uit je bek floept zonder na te denken. Mild maar raak, zeg maar.

Interessant om te zien wat gebeurde. Ze kon er niet mee omgaan. De boel ging gelijk op tilt. Ik zag haar zoeken naar antwoorden maar d'r register leek leeg. Uiteindelijk hield ze het erop: 
"Ik sta buiten" - oftewel zoek het zelf maar uit. 

"Zoek het zelf maar uit"...Doe Maar zong er al over herinner ik me nu. Een vrolijk deuntje trouwens. Waar zong Doe Maar nou niet over?? Bang... Doe maar net alsof je neus bloedt... Yep.

Ik sta buiten. Punt. 

"Hier mag het". "Ik volg de regels". "Meer kan ik niet doen". Of, zoals een andere onvolwassene in volwassen verpakking me ooit toewierp: "Je mag nergens roken!"

Het ging te ver om aan te dragen dat het dan dus kennelijk óók mag om iemand te hinderen, stomtoevallig omdat je beiden buiten bent, in de openbare ruimte. 
Het ging óók te ver om te vragen: "Besef je dat je mij èn jezelf aan het vergiftigen bent?"
Het ging óók te ver om haar en haar peuk doelgericht nat te spuiten of te overgieten met mijn waterfles die ik altijd mee heb. 

Normaal gesproken hoeft dat niet natuurlijk, je inhouden bedoel ik... dan spreek je je gewoon uit of doe je gewoon wat in je opkomt - maar nu ging dat niet. Het kwam gewoon mijn strot niet uit, wellicht omdat de grammofoon-plaat aan gene zijde bleef hangen met: "Ik sta buiten"... "ik sta buiten"... Meer zinnigs kwam niet in d'r op. Rookte al te lang denk ik. Zinloze missie dus. Hoe onnadenkend, dom en a-sociaal kunnen mensen zijn... 

"Hoe onnadenkend, dom en a-sociaal kunnen mensen zijn"

Roken onderdrukt emoties

Roken onderdrukt emoties en is een taaie gewoonte voor wie niet aan zichzelf wil werken. Een roker liegt tegen zichzelf. Meeroken is schadelijk - sommigen menen net zo schadelijk of misschien wel schadelijker dan roken. 

Verzin ik niet. Deze bevindingen tekende ik op bij jarenlang mensen helpen te stoppen met roken; vaak letterlijke uitspraken van rokers zelf. Zinloze bezigheid trouwens, want iedereen moet zelf kunnen stoppen met roken maar ik heb er een tijdje van geleefd. Immers, sigaretten zijn über duur en stoppen is een investering in je gezondheid... Of zo iets. Zo kwamen de mensen binnen althans.

Normaal, logisch gedrag, hoe ziet dat eruit?

Ze had sorry kunnen zeggen en/of de peuk kunnen doven. Of vragen stellen en de dialoog aangaan. Kwam niet in d'r op. Dat heet namelijk "rekening houden met elkaar" en "je hart laten spreken". Nix daarvan. Stellig d'r laatste stukkie rechten verdedigen, is wat ik zag. Verschansen dus. Weg van alle verstand... Weg van zich-zelf. Triest. Diep triest. Eigenlijk

Ik denk wel eens, vooral als ik mensen zie roken, vooral als ik achter een roker aan loop en dan gelijk mijn route aanpas... "hoe onnadenkend, dom en a-sociaal kunnen mensen zijn?" 

Ik woon naast een houten kerkje waar regelmatig gezongen wordt, het wordt verhuurd aan van alles en nog wat. De rokers staan buiten maar hebben geen idee dat hun rook op twee-drie meter afstand in mijn tuin en keuken terecht komt. Ik heb daarom gevraagd of ze om het hoekkie konden gaan staan omdat daar "trek" is. Wind dus. Dan heb ik er geen last van. De peukendoos staat daar inmiddels ook al. Kleine moeite, toch? Gisteravond wilde ik er niets van zeggen, leek me zinloos. Toch gedaan. Het overkwam me, kon d'r nix aan doen, echt niet! Ik sloot mijn keukendeur, liep via voordeur buiten voor een wandeling -prachtig weer- en liep tóch even langs de rokers. Iemand zei uitnodigend: "Kom maar verder hoor", een vriendelijk ogende man.
-"Nou nee, ik hou die rook graag op afstand; ik wilde graag doorgeven dat de rook zelfs in mijn keuken komt en vragen of ze hier om het hoekkie willen gaan staan - wilt u dat doorgeven, ik durf niet dichterbij te komen hoor!" Hier hoort een smiley achter, die was echt namelijk. 

"Ik denk dat dat weinig zin heeft", zei de vriendelijke man - precies  wat ik kennelijk al aangevoeld had dus! 
Zonder na te denken en voor ik er erg in had zei ik met een enorme grijns: 
-"Maar ik heb een waterkanon! En die mist nooit!"

We lachten en ik vervolgde mijn weg om met diezelfde über grijns even later tussen 30 stretchende hardlopers in felgekleurde kleding door te lopen die een wijde kring over het brede voetpad hadden gemaakt, en groette iedereen vriendelijk met een korte opmerking. De groep lichtte op, ik kreeg van mensen dezelfde warme glimlach terug, behalve van de instructeur, die me niet zag aankomen en waar ik vlak langs liep... hij was overrompeld...

Ik heb de oplossing. Ik zorg  voortaan dat mijn waterpistool van Action mee is - en geladen. Water is onschuldig. Rook niet. Lekker pûh.

Ik loop even verder zie bij Febo een bordje: "Niet bellen tijdens het bestellen"... Ah! Gelukkig! Het ligt niet aan mij! 

OK, even een time-out voor Uri onze guri:

Naschrift

Een waterpistool is het toppunt van kinderachtigheid, yep, I know - en daarom juist buitengewoon geschikt om iemand te confronteren met het eigen, karikaturale, niet-normaal menselijke gedrag. Leuk toch? Boos worden is geen optie. Water is onschadelijk - toch? Of loop je nooit in de regen?

"We mogen elkaar best confronteren met ons karikaturale gedrag dat niets met normaal menselijk gedrag te doen heeft."

Ik kan niet anders. Ik doe niet anders. Lachen toch?

Kort door de bocht
Noot: Eerder werd ik op de vingers getikt dat een schrijfsel "kort door de bocht" was. Dat ligt er aan hoe je het wilt zien... Ik heb het nu over een ingeving over een bepaalde situatie die ik uitgewerkt heb tot waarheid - míjn waarheid. Dat hoeft niet de jouwe te zijn. Sterker nog, dat zal zelden het geval zijn. 
Het gaat erom wat de intentie is van iemand. Dat is de kern. 
Kan zijn dat iemand niet open staat voor wat er in mij opborrelt. Echter, soms heb je de zaak open te breken door je uit te spreken. Dat is wat ik doe. Onbevreesd en zonder na te denken praat ik met het hart op de tong. Dat is een groot goed: te melden wat het hart je ingeeft; kennelijk "is het nodig", nu. Immers: het lichaam liegt nooit. 

Dieren (van verschillende soorten!) laten ons zien hoe samen-leven eruit ziet

Ten slotte... zelfs dieren laten ons zien hoe affectie hoort te werken (klik op een plaatje om te vergroten). Op facebook gonst het van de filmpjes van dieren van verschillende soorten die met elkaar spelen zoals een hond en een olifant, een kat en een hinde, etc. Dit vond ik zelf ook vrij ongewoon om te zien - maar tegelijk zo mooi:

*Een hond en vogel spelen samen: klik hier 

*Aap en hond zijn gelijk de beste maatjes na ogenblikkelijke zielsherkenning: klik hier

*Nog mooier: boerderij-kat zoogt drie kuikens: klik hier

Verbazingwekkend, vind je niet?

Als dieren dat kunnen...waarom wij dan niet?

Update 28 januari 2016: voortschrijdend inzicht

Boosheid of verdriet... wat onderdruk jij met roken? | Ik ben eruit... Ik zie ineens in waarom ik boosheid, agressie of intens verdriet ervaar wanneer ik sigarettenrook ruik: dat is wat de roker niet wenst te voelen en dus zelf uitstraalt!

Dáárom is roken zo onbeleefd: mensen houden het letterlijk niet bij zichzelf maar laten jou en mij mee-'genieten' van hun eigen misère.

Toppunt is beschreven in een blog van vorig jaar. Ik sprak een vrouw aan wier rook mij hinderde. Ze sprong op slot en kermde uit: "Ik sta buiten" oftewel 'het mag' en 'niets met jou te maken' en 'ik doe waar ik zin in heb' en 'het interesseert mij niet dat het jou hindert' en 'ik ben boos dat zie je toch anders hoef ik niet te roken...'

Aï...hashtags vergeten... ##

Naschrift/toedracht: In de categorie Boosheid zie ik steeds meer in hoe mensen die van hun uiten of verbergen of beide - uiten door te verbergen.

Ingeving: Daarom is het belangrijk om mensen met precies dezelfde kwaadaardigheid te confronteren door diezelfde stemming exact te spiegelen en zo te laten voelen, anders vermorzelen ze je met het gewicht van hun boosheid.
Of het nu om roken gaat of iets anders, die boosheid moet eruit - maar hoort niet bij een ander terecht te komen.

[bron: facebook.com/826966970746305, 28 januari 2016, 12:28]