De vlieger vertelt: 'Kinderen stopte je in een crèche'

1356 woorden  | beluister als mp3

De Vlieger vertelt:

"Om zonsopkomst zat ik hier, aan het water, elke morgen. Op weg er naartoe zag ik al mensen lopen over straat. En fietsen. En autorijden. Om de file voor te zijn is het om half zeven al 'druk'. Mensen, die om 7:15 uur hun kantoor reeds binnenliepen. Heb ik ook gedaan, ooit. Dan heb je feitelijk geen leven meer en is je werk alles."

De Vlieger keek meewarig en somber naar zijn voeten, haalde diep adem en slikte een herinnering weg.

"Ik herinner me een manager die in Den Haag een appartement bewoonde, in Zoetermeer werkte voor een "belangrijk bedrijf" terwijl hij in het oosten, Vroomshoop of zo, zijn gezin liet. In het weekend was hij 'thuis'." Hij stopte even om zijn eigen woorden te voelen.

"Ik had met hem afgesproken, spontaan, uit ingeving. Ik wilde zijn verhaal horen. Een interview dus. Ik heb veel geleerd. Zijn naam weet ik niet meer. Ik weet wel nog dat zijn bedrijf er van buiten high-tech en belangwekkend uitzag. Aluminium-look of van roestvrijstaal of zo. Heel futuristisch... zogenaamd. Nu ik er bij stil sta... Heel kil eigenlijk."

"Ik bedacht me later dat hij de tijd die hij gereserveerd had voor mijn interview met hem, wel had kunnen gebruiken om vroeger van zijn werk te vertrekken, naar zijn gezin te rijden en er voor ze te zijn.

"Hij had zijn eigen leven. Een vrijwillig gekozen scheiding, weg van zijn gezin, weg uit de warmte, gewoon weg dus. Zag hij zijn kinderen opgroeien? Was hij betrokken langs de zijlijn bij het voetbal of was hij zijdelings langs de zijlijn van hun leven? Was hij zo belangrijk? Was hij zo onmisbaar? Wat deed hij zichzelf aan?" . .

"Knap verwarrend allemaal", vond zijn toehoorder. "De Vlieger vertelt over zijn eigen misstappen omdat het hem leidde tot waar hij moest zijn," zo informeert een toehoorder een nieuwkomer. De Vlieger hoort het niet en vervolgt:
"In 2005 werd mijn Beschermer in ere hersteld. Een noodzakelijke stap na lang zoeken. Het ging niet langer. De stress in mijn leven was te groot geworden. Zoeken werd Vinden. Binnen een paar maanden ging ik inzien hoe dingen niet klopten, hoe mijn leven eruit zag en hoe vreselijk ik dat werkelijk vond. En uiteindelijk zag ik in hoe ik zelf in dat leven stond. In de maanden erna vielen de schellen van mijn ogen."

"Wat ik zag was vreemd en vreselijk. Kinderen waren een noodzakelijk kwaad. 'Oh ja, die ook nog.'
Die stopte je het liefste weg in een crèche. Ze kregen geen ruimte om zichzelf te kunnen zijn. Voeden, halen en brengen hoorde er bij maar feitelijk verstoorde het een ritme."

"De vlieger vertelt: Kinderen stopte je in een crèche"

De toehoorders keken met grote ogen. Het duizelde ze. Een pauze was op z'n plaats. Chocola werd rondgedeeld, in grote brokken, veel puur en zonder suiker.

"Het moet veranderen. en... Het gaat ook veranderen. Dit is niet vol te houden. Het moment komt steeds dichterbij, dat je in je supermarkt niet meer je aardappels, vlees, en groente en pasta kunt kopen. Wat moet je dan?
Of... dat je dan alleen GMO-voedsel kunt krijgen. Wat allerlei klachten geeft, zodat we 50% van onze tijd bij dokters doorbrengen.

Moet het zo gaan?

"Het volk vermaakt zich met seks en televisie en weet niet wat biologisch eten is

"Het volk, het gros der mensen, is onnadenkend en doet maar wat. De meeste mensen lopen anderen achterna, niet zichzelf. Ze laten zich passief vermaken. Seks en TV is alles wat ze bezighoudt. Ze zorgen niet voor zichzelf, ze weten niet eens hóe. Ze weten niet wat biologisch eten is. Ze vinden het niet eens raar dat er een alternatief te koop is op de smaakloze bende die zij zelf naar binnen werken. Ze denken aan hun centjes. En sparen voor láter. En zeggen dat biologisch duur is. Dat is niet waar. Dat is een grove denkfout en een nalatigheid want ze doen zelf geen onderzoek maar papagaaien klakkeloos de berichten na die de mainstream media de wereld in toeteren. Niemand komt op het idee om uit te zoeken of te testen wat het verschil is. Hoe kan het dat er twee soorten voedsel zijn? Hoe bestaat dat? Wat is het belang daarvan?

"Wanneer heb je voor het laatst staan smullen van een hap aardbeien uit een nieuw jampotje dat nog op kamertemperatuur is? Wist je dat in pindakaas maar de helft pinda's zit - wat is dan de andere helft? De kaas van McDonald's cheeseburger is maar 50% kaas - waaruit bestaat dan de andere helft? En waarom bederft een hamburger niet als je die een jaar bewaart in hetzelfde papieren zakje als waarin het kwam?

"Wist je dat in "gewone" jam een berg suiker zit en in biologische jam alleen de vrucht zelf en verder niet? Wist je dat in biologische pindakaas 100% pinda zit? Wist je dat in biologische sesampasta alleen sesampasta zit en geen smaakversterkers en andere chemische bende?

"Je krijgt dus meer waar voor je geld. Meer smaak. Meer voedingsstoffen. En geen ongevraagde, onbekende, chemische toevoegingen die niets met voeding te maken hebben en ronduit belastend zijn voor je lichaam. Van melk is aangetoond dat deze duurder is dan biologische melk en alleen door de subsidie zo goedkoop verkocht kan worden. Hoezo is biologisch dan duurder? En hoezo zou niet alles biologisch zijn? Dat zijn slinkse methoden van de mainstream media om je de lust te ontnemen buiten de gebaande paden te lopen! 'Jij moet niet kritisch nadenken! Daar hebben wij onze wetenschappers voor!' Voedingscentrum doet dat ook zo. Die schermt met woorden. Zoals: 'Wetenschappelijk onderzoek' en 'onafhankelijk' en 'ministerie'. Wat ze willen, is over-heersen. Feitelijk zeggen ze: 'Wij denken wel voor jou'. En zo zijn er meer van die consumenten-organisaties. Die kun je dus niet vertrouwen.

"Iedereen proeft het verschil met biologisch voedsel. Iedereen. Echter, als je tientallen jaren gewend bent aan het smakeloze futloze eten vol smaakversterkers, dan is het even wennen ja. En omgekeerd. Als je alleen bio gewend bent, spuug je die kunstmatige troep na één hap al uit."

"Eigenlijk zou iedereen manager moeten zijn. Manager van z'n eigen leven.

"Ik dwaal af, zei de Vlieger. We hadden het over de manager en zijn werk. Eigenlijk zou iedereen manager moeten zijn. Manager van z'n eigen leven. Manager die bepaalt wat goed voor hem is.

"In 2005, hetzelfde jaar als mijn Beschermer in functie hersteld werd, zei mijn vader tegen mij: "Doe het anders dan ik, jongen, want ik deed het verkeerd". De woorden kwamen zo binnen dat ik er voor dagen niet over kon praten. Zo diep raakte mij dit.

"Tot die tijd was ik een opzij-opzij-opzij-mannetje. Ik ging voor de gulden. Geld verdienen. Kinderen waren bij-zaak. Ze mochten onze carrière niet in de weg staan. Uit zó'n tijdperk stam ik.

"Gelukkig is de gulden verdwenen uit mijn leven en daarmee de stress.

"De mensen racen opgefokt over de straten. Opzij! Ik moet erdoor! Het woord stress heeft plaats gemaakt voor een 2.0 versie. Opgefokt. Niet meer bij zichzelf. Wat ik in mijn hoofd heb, gaat voor.

"Een vrachtwagen haalt mij in om mij te snijden en nog voor mij de afrit te nemen. Zijn telefoonnummer prijkt aan de zijkant... Zal ik?

"De bestuurder van de rode Audi cabrio snijdt mij omdat ik met 42 km/h de afslag op een klaverblad heb genomen in plaats van met 62 km/h. Op mijn groot-licht-flits reageert hij met remmen en gaat traag voor mij rijden. Ik voel mij bedreigd, want ik voel diens energie. En die energie zegt: 'wat moet je nou mannetje, jij bent fout, niet ik'. En dat met twee kleine kinderen achter in de auto. Hoe onnadenkend kunnen we zijn.

"We zijn als volk nooit volwassen geworden. We zijn dus allemaal onvolwassen. Kinderlijk. Kinderachtig. Kleinzielig. Dat is een bewezen feit. We tikken elkaar op de vingers als we het niet volgens de regels doen, niemand denkt zelf, niemand zegt wat die nodig heeft. Daarom zei ik: iedereen doet maar wat en loopt achter een ander aan. Niet zichzelf.

"Ken je de film met de titel 'the age of stupid'?"

Meer lezen: de Vlieger en de Zwever en Wie verloren is, zoekt niet

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox

Wie verloren is, zoekt niet

De Vlieger vertelt: 

856 woorden | beluister hier als mp3 - 12'15"

“Toen niemand nog internet had, en ik nog niet mijn vleugels had ontdekt, had ik een afspraak in Den Haag met iemand. Zo lang geleden… haar naam ben ik vergeten. We noemen haar maar Francis. Of Melissa. Een gelijkgestemde, die net als ik verbaasd was over onze gelijkenissen. Het was een intrigerende uitwisseling die heel fijn was. We hadden het over dingen die ons opgevallen waren zoals uiterlijke kenmerken, moeite in relaties, werk – zij werkte waar ze wilde en deed dat zo lang ze trek had, waaronder af en toe als postbode, lekker buiten.

“Één ding bleef me achtervolgen en ik kon er niet de vinger achter krijgen. Ik zag iets, voelde iets, merkte iets, maar begreep het niet. Natuurlijk begreep ik het wel, want ik had het gevoeld. Echter, nu, na jaren, zie ik in wat er scheelde: ‘Ze was verloren’. Dat straalde ze uit. Ze voelde zich verloren en wist niet wat ze moest. Een soort van opgeven dus. Ja, dat is het; niet weten wat je moet resulteert in opgeven bij sommigen. Zie je dat?

“Niet weten wat je moet resulteert in opgeven bij sommigen”

“Dat kende ik niet. Ik ging overal met twee voeten in en kreeg de bijnaam jonge dolle hond. Voelde me als een kind in de speelgoedwinkel. Ik wilde overal spelen en zocht daarin de verbinding maar werd daarin vaak niet begrepen. Dat label, die titel of zo je wilt die houding was meestal van mensen die oud of sjacho waren, zei mijn mentor, een man van onschatbare leeftijd, een tijdloos typ.

“Labels zijn fabels - zegt dus meer over de klager dan over de drager”

“Labels zijn fabels zeg ik altijd. Immers, iemand voor jonge dolle hond verslijten oftewel “naar beneden halen” wil zeggen dat zo iemand de lol van die energie niet snapt. En feitelijk is dat tegenstrijdig met wat we nodig hebben in deze tijd. Het zegt dus meer over de klager dan over de drager. Kijk eens met me mee, om ons heen? Anno 2012 stond alles eigenlijk al op knappen. Eén zetje nog en alles pleurt om, toch? De huidige leef-wijze moet en gaat dus drastisch veranderen, maar dat wordt nog zo lang mogelijk gerekt terwijl de rek er feitelijk al uit is. De meeste mensen doen alsof er niets aan de hand is en slijten zo hun dagen.

“Hoe lang nog… Dus dat geeft een flinke bons, straks. Dan heb je mensen nodig met een niet te stoppen energie en een enthousiasme om ervoor te gaan en wat nieuws neer te zetten. Van die adhd’ers, hahaha, die van geen stoppen weten en iets positiefs neerzetten voor zichzelf en anderen - en bovendien anderen daarin mee willen nemen. Mensen die dat niet kunnen waarderen geven daarmee ronduit aan, dat ze levensmoe zijn en het wel best vinden zo, om passief in dat over-leven te blijven zitten en de status quo te behouden. Lui, dus. Feitelijk heb je daar nu niets aan dus.

“Een jonge dolle hond daarentegen is niet te houden en blaakt van energie en levenslust. Alleen heeft zo iemand bij te leren voor het zover is. Niet hoe hij zich aanpast, aan de over-geconformeerde meerderheid, want dat is totaal niet interessant, da’s bijzaak en niet relevant. Maar wel heeft hij te leren wat hij waard is en wat hij komt brengen en vervolgens zijn talenten tot ontwikkeling brengen, door er aandacht aan te schenken, het langzaam te laten groeien en zelf meegroeien tot volwassenheid, en daarbij alle relevante stadia te doorlopen. Een traject van jaren maar dat gaat ongemerkt als je tijd en gelegenheid aan jezelf schenkt… ‘the true meaning of a sabbatical’, dus.”

“Sabbatical is tijd voor jezelf”

De Vlieger had die morgen zijn ontbijt royaal aangevuld met pure rauwe chocola, zijn ogen straalden, het was hartverwarmend om hem bezig te zien en zijn geestdrift was aanstekelijk terwijl hij vervolgde:

“Het resultaat van het zoeken maakt dat zo iemand straalt en te benijden is. Opnieuw lui en passief gedrag dus weer van de ‘achterblijver’ die wel jaloers is maar niet zelf aan de slag wil.

“De zoeker en de achterblijver”

“Zijn hele wezen straalt de oplossing uit en lijkt te roepen: ‘Zo kan het ook’. Daarmee doet de zoeker zichzelf èn zijn omgeving een groot plezier. Door te laten zien hoe het anders kan. Niet bij de pakken neer zitten en niets doen. Welnee, aanpakken! En zelfs dat niet; hij lijkt te doen wattie leuk vindt en volgt zo zijn hart. Zo toont hij de weg. Hij laat zien dat het leven wèl leuk is terwijl de kranten en media jaren kommer en kwel geroepen hebben oftewel, de achterblijver heeft zich een berg stress laten aanpraten en gaat nu onder die fictieve lasten gebukt… en dat terwijl de zon gewoon schijnt…!”

“Wie verloren is, zoekt niet.”

“Kortom… Wie verloren is, zoekt niet... keert niet naar binnen, in zichzelf”, concludeerde de Vlieger en besloot daarmee de uitleg rond zijn ingeving. De Vlieger keek zijn metgezel veelbetekenend aan. Beiden zwegen terwijl ze naar het kloppen van hun eigen hart luisterden en genoten van het geroezemoes van vogels en insecten. Konijnen huppelden tot vlakbij. Het was een mooie dag. Het ís een mooie dag.++

-

Meerleeslink: 

de Vlieger en de Zwever

Drieluik: 

De vlieger en de zwever: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-vlieger-en-de-zwever.html

Wie verloren is, zoekt niet: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/04/wie-verloren-is-zoekt-niet.html

Kinderen stopte je in een creche: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/04/kinderen-stopte-je-in-een-creche.html

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox

De Vlieger en de Zwever

Eenmaal in de oase was er overvloed. Waar je ook keek, alles bloeide en droeg vrucht. De oude man vroeg aan de Vlieger waar hij vandaan kwam, het was hem aan te zien dat hij een lange reis achter de rug had.

"Ik kom van ver, een reis van jaren" en beet in de rijpe vrucht die hij van de oude man kreeg aangereikt. Deze keek vervolgens naar de Zwever en die zei:

"Ik weet het niet. Soms denk ik het te weten, maar dat is te vluchtig", waarop de Vlieger glimlachte van herkenning.

1845 woorden | beluister hier als mp3

"Vertel mij, Zwever, hoe je hier gekomen bent?" vroeg de Vlieger.
-"Ik ga waar de wind mij voert. Ik fladder en ben telkens benieuwd waar zij me nu weer heen brengt."
De oude man en de Vlieger luisterden aandachtig en knikten, terwijl de Zwever vervolgde:
-"Ik blijf altijd maar even, vluchtig, voel me vaak ongemakkelijk om lang te blijven. Ik kom eigenlijk net aangewaaid." Hij wendde zich tot de man met de sterk uitziende vleugels en vroeg:
-"En jij dan, Vlieger?"

De Vlieger keek naar de vrucht in zijn hand, als was het bezinning, veegde aandachtig zijn mond en haalde diep adem alvorens te antwoorden: 

"Ik ga recht waar ik heen wil. Ik neem geen omwegen. Ik geniet van de wind en ook al blaast zij me af en toe opzij, dan ervaar ik dat als een streling die ik met een glimlach begroet. Ik kom altijd waar ik zijn moet. Dat wil niet zeggen dat ik altijd weet waar ik uitkomt. Ik volg mijn hart en die dirigeert mij en leidt me naar plaatsen en mensen die ik te ontmoeten heb" en keek daarbij de oude man diep aan, die zijn blik beantwoordde. 


-"Net als ik dus", haastte de Zwever zich, "want ik weet het ook niet!" 
"Ik moet je corrigeren", zei daarop de Vlieger rustig, terwijl hij naar diens voeten keek, "want dat is niet vergelijkbaar, net als je deze vrucht niet met een andere kunt vergelijken. Je moet daarvoor weten wat het verschil tussen Zweven en Vliegen is. Ik was als jij en wist het ook niet maar begon een lange, lange reis en ben overal geweest voor raad. Toen ik genoeg van reizen had zette ik me neer en keek voor mij uit, wachtend, in rust. De rust bracht mij ingevingen. Ideeën die niet van mij waren maar wel in mij te horen, te voelen, en te zien waren. Het was dus 'als' van mij, het werd mij als het ware getoond; ín mij, niet vàn mij."

"Deze 'ideeën' werden talrijker en duidelijker en sterker naarmate ik mezelf vaker neerzette en de rust toenam. Het beviel me en dit ging jaren voort. Uiteindelijk merkte ik na zeven jaar dat de moedwillige gedachten van het Verstand zich neerlegden en hun meerdere accepteerde in de ingevingen vanuit het Gevoel. Echter niet eerder dan zich nog één keer te melden..."
Hij keek op naar zijn metgezellen en de oude man en de Zwever luisterden ademloos toe en keken hem aan.

"De rust bracht mij ingevingen. Ideeën die niet van mij waren maar wel in mij te horen, te voelen, en te zien waren

"Het Verstand meldde zich overwonnen. Dat was een heuglijk feit, een feestdag... in alle bescheidenheid trouwens want het speelde zich af in mij. Het was dus geen verlies maar een verrijking. Het voelde lichter en het Verstand voelde blij aan, alsof het zijn evenknie had gevonden in het Gevoel. Een gelijkwaardig huwelijk dat uitzicht gaf op een leven zoals ik als kind had gedroomd: alles ervaren vanuit het Voelen..." De Vlieger keek in de verte voor zich uit, tussen de beide anderen door; "en het Denken dat slechts dán in beweging komt, als het daartoe uitgenodigd wordt... in plaats van zich op te dringen om als eerste te zijn."

Ademloos keken zijn toehoorders en wachtten tot hij verder ging. "De sleutel vond ik in mij zelf, en daarin is 'Zelf' een woord met een betekenis die ik bij niemand meer terug heb kunnen vinden." Hij leek betreurd maar betekenisvol keek hij de oude man en de Zwever aan, met een twinkeling in zijn oog, die hij zag weerspiegelen in de ogen van de oude man, in wie hij een gelijke of in ieder geval gelijkgestemde herkende, omdat diens hart jong was gebleven en diens nieuwsgierigheid regeerde over zijn daden. Geduldig wachtte de oude man op het vervolg, terwijl de Zwever inmiddels licht ongedurig was geworden.

"Ik begreep wat 'Zelf' eigenlijk betekende, toen ik dagenlang neerzat en de weken, maanden en zelfs jaren verstreken. Het is niet zo dat ik niets anders deed, integendeel, alleen zorgde ik dat er royaal tijd met mij zelf was, elke dag". De oude man herhaalde mompelend zijn laatste woorden. De Vlieger mikte een pit met een boog tussen struiken en vervolgde: 
"Ik weet niets. Mijn hoofd is leeg. Mijn gedachten zijn in afwachting van de inbreng van het hart, dat, wat we ingeving noemen. Mijn gedachten komen pas in tweede instantie op gang, nadat er informatie vanuit mij zelf beschikbaar is gekomen. Nou kijk, daar heb je het: zelf... hart... dat is het zelfde. De ingeving komt van binnen. Die is afkomstig van datgene, dat we Ziel noemen."

De Zwever wilde reageren, tegensputteren en iets inbrengen, maar de Vlieger was hem voor. 
"Wacht even voor je verder gaat en mij onderbreekt. Wil je zo goed zijn te bekijken wat je doet? Kijk vooral naar je intentie. Bezie je eigen daden en merk op wat de oorsprong is van je daden." 
De Zwever keek hem beduusd aan. Hij voelde zich doorzien en klein bij iemand die kon Vliegen en wilde zich niet laten kennen, maar de Vlieger was hem voor geweest. De Zwever berustte erin, knikte en luisterde.

Liefdevol zei de Vlieger tot hem: "Ik was net als jij en wist niet beter. Ik was onwetend. Ik was ook een zoeker. Alleen ik ben nooit gestopt met zoeken. Ik vond waarheid... in mij zelf."
Hij keek de Zwever nu recht aan: 
"Díep in mijzelf. Zo diep, dat het voor mij niet te bereiken is maar wel míj bereiken kan, want zodra het opborrelt kan ik er bij, en de vruchten ervan plukken." De Zwever keek onwillekeurig naar de vruchten aan de boom naast hem. Hij begreep het niet maar wel op een dieper niveau. Als vanzelf pakte hij een vrucht van een tak en nam een hap. De Vlieger keek hem blij, open en geamuseerd aan. En vooral vriendelijk en warm.

"Díep in mijzelf. Zo diep, dat het voor mij niet te bereiken is maar wel míj bereiken kan, want zodra het opborrelt kan ik er bij, en de vruchten ervan plukken.

"Je wilde zojuist iets inbrengen wat lijkt een bijdrage te zijn maar niets bijdraagt aan wat ik zojuist verteld heb omdat dit míjn ervaring is. Je kunt je er niet in verplaatsen want je hebt het niet zelf meegemaakt. Wat anders rest je, dan te luisteren tot ik uitgesproken ben?"

Deze waarheid sloeg de Zwever om de oren en hij kon tijdelijk geen woord uitbrengen. Hij was als verdoofd en vergat zelfs de hap in zijn mond. De Vlieger daarentegen keek hem mild en begripvol aan. Geen spoor van verwijt. De boodschap leek mild en zacht uit zijn mond te komen, als een warme deken, terwijl zijn woorden aanvankelijk nog een aanval leken, ervoer de Zwever dat alleen in zichzelf en niet in de ogen van de Vlieger. 

De Vlieger vervolgde: "Jij wilde jouw waarheid inbrengen, echter, deze is geen ingeving en dus niet afkomstig van binnen, maar afkomstig van het Verstand. Het zou ruïneren wat ik je verteld heb. Waarheid bloeit als een bloem. We geven haar de ruimte opdat ze zich openen kan en ons kan verblijden met haar pracht, want dat is haar boodschap.
Verstand heeft de neiging de essentie te ontkrachten die bloeit als een bloem door deze te willen omvatten en bevatten en overheersen en controleren. De boodschap wordt vernietigd en de essentie van de waarheid wordt leeggezogen. Uitgeput. Zie je in hoe destructief dat eigenlijk is?"

Zwever knikte instemmend. Hij luisterde gebiologeerd. Hij kon met z'n mond vol trouwens ook niet veel anders. Hij had tegen de Vlieger willen zeggen "Ik begrijp jou niet", maar de Vlieger leek zijn gedachten te raden en was hem opnieuw voor:
"Geen wonder, want je kunt alleen kennen wat je in jezelf hebt omarmd. Daarom dienen we door te gaan met zoeken tot we de kennis vinden die als waarheid voelt. Die kennis vindt óns overigens en niet andersom, anders zou het afkomstig kunnen zijn van het Verstand. En zoals je weet, maakt die er meestal een potje van, in z'n eentje."

"Zie je in, hoe Verstand eigenlijk de boventoon wil voeren en alles overheersen?
Zie je in, hoe Verstand forceert, uitput en stuk maakt?
Zie je in, hoe Verstand eigenlijk teugelloos is en schreeuwt om hulp omdat het zijn partner kwijt is?"
Het daverde door het lijf van de Zwever heen terwijl de oude man met fijn toegenepen oogjes toeluisterde.

"Zie je in, hoe belangrijk het is dat we dat Verstand de plek gunnen, die het verdient? Náást het Gevoel in plaats van er bóven?"

"Geen wonder, want je kunt alleen (her)kennen wat je in jezelf hebt omarmd"

De Zwever en de oude man krabbelden nu beiden aan het hoofd. De Vlieger haalde diep adem en zag dat de boodschap z'n doel bereikt had en was uitgesproken. Voor nu. 

De oude man stelde voor een eind te lopen en zwijgend volgden de beide anderen hem. Ze liepen een heel stuk tot de oude man voorstelde om te gaan zitten en ieder voedsel aanbood. De pauze was weldadig geweest maar nu zag de Zwever zijn kans schoon om te vragen:
-"Geloof jij?"
De oude man zag de Vlieger diep ademhalen en gaf hem de gelegenheid om te antwoorden: 
"Dat heb ik nooit gekend. Ik vertróuw."

Dit antwoord had de Zwever niet verwacht. De mannen keken elkaar aan terwijl de Vlieger vervolgde: 
"Ik leef vanuit vertrouwen. Geloven... dat is niet zeker weten. Ga zelf maar na: hoe heet je? Geloof je dat of wéét je dat?"

"Geloof heb ik nooit gekend. Ik vertróuw.

De Zwever begon langzaam in te zien hoe de Vlieger in het leven stond maar wilde zich niet laten kennen. Hij zag nu diens sterke vleugels in volle glorie. Hij bewoog zich en maakte zich klaar om iets te zeggen, maar de oude man zei: 

--"Ik wist wel dat je ons iets bijzonders zou leren..." 
"Zo bijzonder is het niet. Het is voor ieder bereikbaar zelfs."
--"Het bijzondere is, dat het zo simpel is, vind je niet, Zwever?"

De Zwever keek nu nors voor zich uit en de Vlieger nam opnieuw het woord. "Net als ieder MensenKind was ik onzeker, schuw, angstig, zwak; jazeker. Dat is voorbij. Ik leef voorbij angst. Dat doet mij vliegen in plaats van lopen." En inderdaad, zijn vleugels toonden kracht, als was het van binnen uit. Ze zouden hem ver brengen, dacht de Zwever bij zichzelf na deze bemoedigende woorden.++

-

rj

Meerleeslinks

Drieluik: 

De vlieger en de zwever: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-vlieger-en-de-zwever.html

Wie verloren is, zoekt niet: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/04/wie-verloren-is-zoekt-niet.html

Kinderen stopte je in een creche: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/04/kinderen-stopte-je-in-een-creche.html