"Hou je bek!" vs echt contact

'Contact is... warmte uitwisselen'

"Hou je bek!" | Het valt mij steeds vaker op dat tieners volwassenen op die manier van repliek dienen, wanneer je hen ergens rustig op wijst, zoals verblindende verlichting of geen verlichting voeren. Of met z'n drieën of vieren naast elkaar over een fietspad.

Wat mij vanavond inviel, was: "Zeg dat tegen jouw moeder", omdat dat een terzake doende reactie is; eens kijken of die dat pikt. Of, sterker nog... wellicht zegt moeder dat zelf al tegen het kind, zodat het kind dat voorbeeld volgt. Slecht voorbeeld doet slecht volgen, immers.

Hoe dan ook is het een dubbele zorgelijke ontwikkeling. Ten eerste is mij inmiddels duidelijk, dat kinderen rare dingen doen UIT PROTEST. Op die manier maken zij hun protest kenbaar, zeg maar. Door iets te doen wat niet mag, bij uitstek. Om de aandacht ergens op te vestigen. Logisch, toch?

Als je dan ook nog een grote mond krijgt wanneer je hen wijst op hun destructieve gedrag, en ze reageren dan in zo'n overtreffende trap, dan is dat dubbelop; dubbel protest, dus.

Zo'n extreem grote mond komt op mij overigens over als ontoerekeningsvatbaar gedrag. Kennelijk valt er niet te praten. Waar leert men dat? Op school? Op het schoolplein? Thuis? Bij vriendjes/leeftijdgenoten?

Onze jeugd is de toekomst. Maar niet alleen kinderen doen zo. Een gozer van in de 40 op de fiets sneed mij een half jaar geleden, in Wormer, zei nog sorry ook, maar dat bleek voor de vorm, want toen ik hem erop aansprak met een rustig "ik schrok ervan; niet doen" kreeg ik dezelfde agressieve respons; een escalerend "Hou je bek!" werd mijn deel. Uit de keel van een volwassene nota bene - alhoewel ik mijn twijfels heb over zijn mentale maturiteit oftewel geestelijke volwassenheid.

Ik ben hiervan niet eens zozeer geschrokken. Veel erger. Ik zie dit als voorteken, van waar we naartoe gaan, als mensheid. Ik zie dergelijke 'mensen' - denk ik? - de grootst mogelijke flauwekul uitkramen met de grootst mogelijke overtuiging èn zij vinden dan ook nog, dat zij in hun recht staan. Ten koste van jou, dus.

Ik begrijp dat iedereen 'gezien, gehoord en gewaardeerd' wil worden, maar... is dit dan de weg? 'De rest van jouw leven anderen opzadelen met wat jou dwars zit? Zonder ook maar ìets aan jouw eigen onvrede te doen, zodat je dit gedrag volhoudt tot jouw laatste snik'? In dat geval: prettig leven verder. Lijkt mij.

Waar zijn onze fatsoensnormen gebleven? Waar is onze logica of liever: ons 'gezond verstand' naartoe? Hoe halen wij 'mensen' het in ons botte hoofd om elkaar lastig te vallen, op niets af, zonder daar ook maar enige verantwoordelijkheid voor te nemen en zonder het fatsoen om de dialoog aan te gaan?

Een voordeel aan zo'n felle Hou-Je-Bek-reactie is er overigens wel. Het is gelijk duidelijk dat hier niet te praten valt en wees eerlijk: de meesten van ons beheersen die vaardigheid, de kunst van het praten, al helemaal niet; die beginnen gelijk te schreeuwen of te zeuren - en vaak een combinatie ervan - dus kun je de Hou-Je-Bekkers nog begrijpen ook. Want praten is een kunst, die weinigen beheersen, en die rust vereist. En daarenboven... wie al protestgedrag laat zien, geeft eigenlijk impliciet aan gewend te zijn, dat er meestal helemaal nergens over gesproken kan worden.

Wat een armoe, dan eigenlijk...

Naar mijn kinderen toe neem en nam ik altijd de tijd om op hun niveau iets te bespreken, zonder ze tot de orde te roepen, zoals zij op school en elders al gewend zijn. Ik stelde oprechte vragen.
Evengoed krijg je dan geen antwoorden over de drijfveren, hoor; daarvoor moet je jouw oor op het zieltje te luisteren leggen. Maar je kunt wel laten zien hoe jij het wilt hebben en dat is:

* vriendelijk
* respectvol
* liefdevol

... want je streeft naar harmonie. Toch?

En je kunt tonen:

* oprecht open te staan voor drijfveren of beweegredenen zonder die te veroordelen, want dat gebeurt al veel te veel en dat smoort dialoog.

Sterker nog... iedereen leert in deze wereld, waarin alles lijkt te zijn omgedraaid, dat men elkaar De Baas wil spelen in plaats van vol interesse en respect met elkaar om te gaan.

Dat gaat natuurlijk op school al fout. Da's natuurlijk al een sterk achterhaald concept, bedoeld om mensen op productiedatum (leeftijd) klaar voor het bedrijfsleven te stomen, zodat ze kunnen functioneren, achter machines. Achter de lopende band, computer of ander geestdodend werk. Scholing is van oorsprong vormgegeven naar Pruisisch legervoorbeeld, zo begreep ik van deskundigen. Men leerde er orders opvolgen en kon overal ter wereld ingezet worden voor hetzelfde soort werk.

Ik weet inmiddels - in ieder geval - dat onze Opvoeding geen spat van ons Wezen overhoudt, dat je niet jezelf mag zijn maar daar juist van weggejaagd wordt en vooral: dat je als mens-in-wording verdomd weinig mag maar wel van alles moet.
Wat blijft er dan over voor een opgroeiend kind, dat niet gehoord, gezien of gewaardeerd wordt, anders dan PROTEST?

Daar kun jij het mee eens zijn of niet; feit blijft dat wij, in toenemende mate, met onverklaarbaar gedrag op straat te maken hebben met jongelui die zich vervolgens ontoerekeningsvatbaar, agressief en autoritair opstellen, en de vraag is: willen we dat? Kortom... moet dat zo blijven?

Wat nu, als wij vanaf nu, bij iedere interactie, zorgen dat we het hart laten spreken, en warmte laten stromen...

... in plaats van elkaar te kleineren, de loef af te steken, een poets te bakken of de baas proberen te spelen?

Het is toch LEUK om contact te maken en een paar woorden te wisselen? Dat is toch een verrijking?

Dat is toch véél leuker dan vol protest te zitten, dat er op de gekste momenten uit moet en tevoorschijn komt bij wildvreemden of toevallige ontmoetingen op straat, zodat je in wezen jezelf voor schut zet en dus jezelf tekort doet?

In feite geeft iedereen die protesteert weer, dat die verraden is. Dat is nogal wat. Dat vraagt begrip en zelfs tolerantie. En wat zei Gandhi daarover? "Verbeter de wereld, begin bij jezelf". Toch?

Mogen deze woorden de lezer eens op andere gedachten brengen.

rj

PS: de titel van dit stukje - "contact is ... warmte uitwisselen" - is mijn kortste gedicht geworden. Een inzicht uit 2014 over wat de interactie tussen mensen nou zo leuk maakt; 

de uitwisseling van warmte

Meerleeslinks:

* stel vragen youtu.be/W0WCwcN5LZo

* dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2023/07/de-strijd-tussen-gevoel-en-verstand.html

* dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html

* dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2023/06/houden-wij-wel-van-onze-kinderen.html

* dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2023/07/wat-echte-mannen-willen.html

bron: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2023/07/hou-je-bek-vs-echt-contact.html

De vrouw... haar minderwaardigheid en haar wraakzucht

Dat vrouwen kleingehouden worden is mij inmiddels wel duidelijk. Meer dan. Welk effect(en) dat heeft begint mij inmiddels langzamerhand te dagen. Welke vrouw weet zichzelf gelukkig te maken? Ik ken er geen. Ieder zoekt het buiten de deur oftewel buiten zichzelf. Op de cover van de LINDA zie ik staan: "Ik geef niet om een orgasme, doe mij maar een tas" - dus letterlijk gaat het om bezit en niet om LEVEN... OUCH...

Dus wat leren we onze vrouwen? Je mag niets, weet niets en kunt niets. (En kunt niks). Dat... is de boodschap onderaan de streep. Geen wonder dat die meiden furieus zijn. En de gevolgen zijn desastreus - want de vrouw is de spil van elk gezin en elk samenzijn en breng de zwaarst wegende stem in over het lot van de kinderen...

Dat het zo is gegroeid is al erg genoeg. Moeten we het dan ook maar zo laten?
Wat doen we eraan om dat recht te zetten??  
Het feminisme mag doorstarten naar een twee punt nul versie en zorgen dat de vrouwen zichzelf gelukkig leren maken - ècht gelukkig, dus zonder een ander dwars te zitten, wat tot noch toe haar favoriete spelletje was uit puur tijdverdrijf, leedvermaak en machtswellust...

Uitnodiging tot dialoog

Dit is een uitnodiging tot dialoog. Daar staat dit topic open voor. Om samen te bedenken hoe het beter kan. Zijn we daartoe al in staat?

Enne, dialoog - dat is dus een gesprek, een respectvol overleg. Waarin ieder een bijdrage ter tafel mag brengen. Graag zelfs. Een bijdrage is constructief van aard. Geen touwtrekkerij om je oude pijn te dumpen waar dat niet hoort. Onthou dat. Tx.
Voor de volledigheid: ter tafel wil zeggen niet op mijn bord maar als neutraal gegeven, midden op "de tafel".

Het volgende schreef ik aan een dierbare en hoewel de situatie per persoon kan verschillen, is het achterliggende gedoe ongetwijfeld voor meer mensen herkenbaar. Zie het dus als een...

Liefdesbrief, onderuit de zak

"Wat ik beschreef zijn zaken die ik onmogelijk weten kan want 't zijn jouw meest persoonlijke gedachten. Je ziet dat ik de dingen inzie die jouw ziel mij wil laten weten. Het is daardoor onmogelijk dat ik ernaast zit omdat dit het talent is dat spreekt - en dat heeft iedereen, jij ook, dus dien jij het te gebruiken. Alleen zou jij het liefste de hele boel ontkennen. Ook dat laat jij voelen. Bluffen en proberen ermee wegkomen.

Nooit doen. Wees altijd eerlijk. Sowieso tegen jezelf.

Aan liegen is een eind gekomen en tot nu toe heb je vooral tegen jezelf gelogen. Roken is er het meest zichtbare bewijs van waarbij jouw geneugten - en levensplezier - in rook op gaan. Sowieso is het je aan te zien want je bent niet gelukkig. En zoon houdt je de spiegel voor omdat je geen geld aan jezelf spendeert. Daarom bietst hij zoveel bij je. Eigen schuld heet dat; hij houdt je de spiegel voor omdat je dat geld toch niet gebruikt en hij er wèl een doel voor weet. Hij heeft er diezelfde dag lol van èn komt elke dag te kort. Zo hoort dat. Sparen is onzin. Geld heb je om van te leven dus dien je dat uit te geven en die mindset, instelling of levenshouding ga jij never nooit bereiken zolang jij je zo emotioneel kreupel gedraagt.

Waarom denk je dat ik suggereerde om lekker eten in huis te halen?? Ik had het over kerst maar daar ging het natuurlijk niet om. Ik wist niet dat je afgelopen zondag een feestje zou hebben maar dáár was het natuurlijk voor bedoeld. En? Deed je dat?

Natuurlijk niet. Je bent een krentenkakker net als je man, de geldwolf. Je hebt gratis koeken en ander lekkers van de b-bakker opgehaald en serveert dat als jouw kinderen en oh zo dierbare kleinkinderen komen voor jouw verjaardag.

Allemachtig. Gratis spul. Mag het niks kosten of zo?? Waarom mag het geen feestje zijn?? Weet je je geen raad met al die aandacht als er mensen komen of zo? Wat een onzin. Misplaatste aanstellerij. Had de catering laten aanrukken, zet een band neer en had zelf de capelmeester gespeeld. Ik heb het je nog zo gezegd - al verkeerde ik in de veronderstelling dat je dat met kerst te doen had, tot ik zaterdag pas vernam dat ze op jouw verjaardag zouden komen - maar nee... alles negeren.
Kijk eens van een afstand hoe deze geforceerde, haast spastische, jezelf-klein-houderij eruit ziet... Moet ik het nog eens voor je opsommen? Je gaat nooit zelf op vakantie. Je koopt niets leuks voor jezelf. Ik zei je een keyboard te regelen om jezelf te leren vermaken en je wachtte een maand tot je zoon met een afdankertje aan kwam. En nu die er is speel je er niet op maar je ziet het als bezit of voor als iemand langskomt die erop speelt, zoals ik. Als ik te vaak kom word je nijdig en wijt je dat aan je man zonder bij jezelf te rade te gaan waarom je zo kwaad bent en wat dat betekent.
Je man heeft er een scharrel bij - via DE KERK nota bene, hoe schijnheilig en tegenstrijdig wil je het hebben, ook gezien de regeltjes die kerk er op na houdt - en gaat met haar een flinke tijd op vakantie elke zomer. Hij heeft uitstapjes met haar. Hij zet de blommen buiten. En iedereen weet het. Zelfs en vooral jij.

En jij? Jij zit thuis, komt nergens, gaat nergens, beleeft niets want dat mag niet - van wie niet? - en haalt wat gratis spullen op via weggeefgroepen en fietst de streek in de rondte om die bende op te halen. Met die spulletjes ophalen is niets mis maar aloha (ALOHA!) mag jij een keer aan jezelf denken??? Zo ja... wanneer???

Waarom mag jij niet gelukkig zijn????

Wie heeft dat tussen jouw oren gepropt?
En wat ga jij ondernemen om dat eruit te krijgen?

Kun je naar een alternatief genezer via je zorgverzekeraar?? Doen. Kost je niks en levert de wereld op. Het doet jouw eigen kennis wakker schudden als je anderen bezig ziet en mij geloof je toch niet. Ik ben al 2,5 jaar met je bezig en je bent een stuk minder onrustig maar nog ver verwijderd van wie je bent en hoort te zijn.

Iemand die 74 is geworden hoort een keer aan zichzelf toe te geven en te leren LEVEN. Doen wat je leuk vindt, dus.

En? Doe je dat? M'n hoela. Jouw dag-, week- en maand-ritme bestaat uit de krant bezorgen in het allerholst van de nacht en als morgenster zie je het krieken van de dag, zie je hen die stilletjes en verdrietig uit werken gaan en hen die uit de kroeg zich zwalkend een weg zoeken om te slapen of te bijslapen. En tussen al hun verdriet zit jij met jouw verdriet. En de boosheid waartoe dat gefermenteerd is.

Boos of niet... je laat 'iets' jouw levensgeluk in jouw weg staan en het wordt tijd om daar naar te kijken. Omdat iedereen het aan je ziet en jij de enige bent die het niet wil zien en niet wenst onder ogen te komen.

Dat heet verraad van jezelf of 'jezelf tekort doen'.
Dat niet veranderen heet lui, passief gedrag.
En ook dat mag allemaal. Maar zeg eens... past het je?

Zeg eens, klein meisje... zou het kunnen dat jij niet goed genoeg bent voor deze wereld en toch niets kunt bereiken en dat jij je klein laat houden door die overtuiging die niet eens van jou is? Maar opgedrongen?"++

Haar reactie hierop

"Is allemaal waar"

Dat is klasse.
Hoe tof dat er steeds meer mensen zijn die durven ontspannen en zich durven uitspreken, zonder angst om op hun kop te krijgen...


gepubliceerd op facebook.com/1369986719777658

"Het voelt zo" als een vrijbrief om anderen te terroriseren zonder zelf ooit verantwoording te nemen voor oude pijn

Poging tot dialoog |

 
Hoe reageer jij op een stiekeme, verborgen aanval?
Antwoord: die neutraliseer je door te benoemen wat de ander doet op jouw terrein.
 
Uit het leven gegrepen. Eerst probeer ik tot DIALOOG te komen. Voorbeeld; iemand schreef een reactie onder een post*) van mij: 'Mijn hart krimpt steeds zo ineen bij je "niet gezien en gehoord" voelen..', wat ik als volgt beantwoordde:
 
"Wat VOEL je? Wat WIL je?" Da's elementair hier en dat heet "uitspreken". Deed jij nu niet en ik doe het altijd. Durf jij (voortaan) te verwoorden wat er in jou leeft voordat je dat voor mij in gaat vullen om zo tot dialoog te komen ipv tot zulke directieve correctie?
 
Haar reactie: 'Het is niet mijn bedoeling om in te vullen of om te corrigeren..ik vertel wat er in mij gebeurt..nu gebeurt het weer..ik ervaar een hardheid in je woorden. En dat is ok..en het raakt me..voel me niet uitgenodigd tot een dialoog. Merk dat ik op slot ga, dicht ga'

'Het voelt zo'...

Als iemand je zo benadert - zo uit de hoogte zonder zelf "mee te doen" - zeg of schrijf je bijvoorbeeld rustig terug:
 
WIE voelt dat? WAAR voel je dat? (in zichzelf, immers)

Wees eerlijk tegen jezelf; nu lijkt het erop dat je bij jezelf weg loopt en op mijn terrein gaat touwtrekken. Daar maak ik je liefdevol op attent.
 
Weet dit van mij:
* waarheid doet geen pijn; oude wonden wel
* waarheid spreken is een teken van liefde
* alles bij anderen leggen is terreur naar anderen
* continu boos doen/zijn is terreur naar jezelf en anderen
* liefde is... zorgvuldig zijn met je zelf en anderen
 
"Het voelt zo" is een vrijbrief om anderen te terroriseren met oude pijn waar iemand geen enkele verantwoording voor wenst te nemen en zulk gedrag is niet langer te tolereren; neem zelf jouw verantwoording voor wat je voelt en spreekt dat uit zonder er anderen mee lastig te vallen.
 
Jij draait dat om; valt er nu mij mee lastig zonder er verantwoording voor te nemen.
 
Jij oordeelt en stelt geen vragen.
Bij volwassen gedrag mag dat precies andersom; vragen stellen zonder ooit te oordelen...
 
Helder zo?
 
bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1210918752351123 
 

Zin en onzin van mediteren

Mediteren is onzin als dat niet is gericht op dialoog met jezelf.

Mediteren met als doel de gedachten tot stilte te manen is verkrachting ( = het geweld aandoen) van jezelf.
Mediteren dient erop gericht te zijn om antwoorden uit jezelf te vissen en de pendel dien je te hanteren om te verifiëren.

De valkuil is pijn ontwijken en dus weglopen voor jezelf.
Weglopen doen velen, daar zit geen eer in.
De pijn verdwijnt bovendien direct zodra je gaat staan en alles naar binnen laat komen en naar de boodschap op zoek gaat - net zo vaak tot het een gewoonte wordt en het van-zelf gaat.
Zo krijg je de ziel-dialoog op orde.
Nu heb je jouw verdediging op orde en hou je alles buiten de deur, bang voor pijn die er niet is; het zijn signalen van de ziel die je attenderen op huiswerk. Meer niet. Minder ook niet.

Lukt 't niet? Dan staat jouw (aangeleerde) menselijke gedrag jezelf nog in de weg. Ziel laat je onbestemd voelen. Duik erin voor de boodschap. Voel altijd de boodschap. Zitten voor twee uur met een kop thee doet wonderen.

bron: facebook.com/835115123264823, 13 februari 2016, 22:41 | 

Meerleeslinks

Hoe het werkt: “Hoe word ik een zonnetje in huis.” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/hoe-het-werkt-hoe-word-ik-een-zonnetje.html

Zelf-sabotage voor dummies: hoe gaat dat in de praktijk? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/zelf-sabotage-voor-dummies.html

Zondagse preek: onderhuids verwijten is geen dialoog en geen saamhorigheid creëren

Het is makkelijk om je te verontschuldigen voor iets dat je niet gedaan hebt... of zelfs voor het feit dat je leeft. Mensen nemen je al snel van alles kwalijk en de kern lijkt mij, dat ze niet kunnen verkroppen dat jij afwijkt van de norm en wel hierom... omdat zij dat zichzelf niet toestaan.

Bedrijfsleidster van een ekoplaza*) betrapte ik ooit op een dergelijke denk-fout en stelde mij een smerige vraag die ik gelijk breder trok door terug te vragen: "Bedoel je met 'waarom ik hier ben' - op AARDE??" 

Terecht van mij om dat zo te vergroten. In feite nemen mensen mij mijn bestaan kwalijk. Ik ben een spiegel en laat zien wat anderen doen en dat vindt niemand prettig. Well...so what? Nou en? Wiens zaak is het eigenlijk als jij de pest in hebt? Wiens zaak is het als ik een assistent bedrijfsleidster aanspreek op haar boosheid waarmee ze werkelijk al mijn inbreng snoeihard afkapt ('Mooi weer zeg...' -"Niet als je binnen moet werken!"), omdat het nu eenmaal altijd gaat om de intentie bij wat iemand doet en niet om wat men doet maar hoe. 

Onderhuidse terreur in de speeltuin

Gister was ik met mijn bezoek in een speeltuin en zijn dochtertje van twee lieten we darren; vervolgens ontmoetten wij daar een vrouw met een bijzonder aantrekkelijk gezicht en haar dochtertje van dezelfde leeftijd als ons 'proppie'.

Ik kan mijn bek nooit houden en attendeerde deze vrouw op wat mij al eerder was opgevallen. Zij straalt iets uit en iedereen reageert erop. Dus ik benoemde dat voor dr. Kan ik niets aan doen, het komt zo in mij op en moet er uit. Soort positieve Gilles de la Tourette; mijn ziel laat het me zeggen - daarin ben ik net een klein kind en kan me niet verstoppen. 
Die paar woorden uitwisselen ging heel goed, ik ging m'n eigen gang daarna, tot haar beeldschone dochtertje contact met mij maakte en me stralend aankeek. Ze reikte naar een rekstok die hoog boven haar was en ze wilde duidelijk dat ik haar hielp, maar ik vroeg haar vooraf drie keer uitnodigend en met blij enthousiasme, nog voordat ik haar aanraakte: "Zal ik je helpen?" Een soort van uitstel om het nog leuker te maken vanuit welwillende verbinding en tegelijk gaf ik de moeder de gelegenheid om er iets van te zeggen of iets te veranderen als het niet OK zou zijn. Ik tilde het meiske van twee naar de rekstok en maakte er een spel van; toen ze zich niet meer kon houden zette ik haar er boven op en daarna ook op de lagere rekstok ernaast. Dat was eng hoog voor dr en opeens was de energie veranderd, riep mama haar spruit bij zich en vertrok zonder een woord en zonder een blik... 

Je zou kunnen stellen dat mij iets onderhuids verweten werd, alsof ik iets gedaan had wat niet door de beugel kon, zonder er een woord aan te wijden. 

Dit is hoe mensen met elkaar omgaan. Niet vrij maar met onderhuidse signalen "want je weet zelf wel wat je verkeerd gedaan hebt." Dit is zó achttiende eeuw. Van toen de kerk de mensen nog in de greep had. Oh wacht... de kerk heeft de mensen dus nog steeds in de greep!

Wij zijn letterlijk niets waard op communicatief gebied zolang we ons niet uitspreken over wat we voelen en wat we willen en intussen maar schijnheilig lachen naar elkaar zonder te verwoorden wat in ons leeft. Dialoog en uitspreken is kennelijk taboe.

Dialoog is taboe. 

Onze vermoedens en ons wantrouwen komen als projectie tevoorschijn "want je leest zulke rare dingen tegenwoordig" terwijl we het om te beginnen bij onszelf dienen te zoeken; zo straffen we een ander voor hoe wij ons voelen. 
Wie zei daar: "verbeter de wereld, begin bij jezelf"...?

Zolang we niet eerlijk zijn naar onszelf, kunnen we ook niet eerlijk zijn naar een ander. ++

-

Naschrift:

Laat dit mijn zondagse preek voor vandaag zijn; eentje waar je wèl wat aan hebt :) ; dit toont ons wat wij mensen doen èn wat we te doen hebben en is positief qua intentie. In tegenstelling tot wat kerk of moskee ons wijsmaken; de mensen vertrekken daar niet blij en opgeladen en vol hoop... maar juist verslagen en vol VERWARRING, zo viel mij op. 
Dat no kan.
Ik heb nog nooit een preek gehoord die positief is. Let maar op jouw eigen gevoel erbij. Blijf daar dus verre van en zoek het bij jezelf en niet bij zo'n verdorven instituut als kerk of staat met de media als haar pr-machine, die ons WAARSCHUWT voor elkaar ipv de SAAMHORIGHEID propageert; "verdeel en heers", dus, en "geloof in kerk en staat" en niet in jouw buurman... Want die spoort niet. Du-uh.

bron: facebook.com/755865601189776, zondag 16 augustus 2015, 7:44 uur

*) Dit...ging eraan vooraf: facebook.com/674947695948234

Flexibele opstelling tov touwtrekken; liever vragen stellen dan kinderachtig zijn

867 woorden | 2 gekoppelde artikelen |

Wie zich flexibel opstelt en zich openstelt voor nieuwe zienswijzen, komt minder snel in vruchteloos “touwtrekken” terecht.

Ik herinner me dat ik wel eens een mentale (=taal van het Verstand) beslissing had genomen en dan onwrikbaar een discussie inging - om er dan met verbale kleerscheuren weer uit te komen. Dat werkte dus niet soepelkes. Leuk, als je discussie zoekt -wie wil dat?- of blauwe plekken ambiëert maar niet positief voor ieders humeur noch bevorderend voor een soepele verstandhouding. Alleen weggelegd voor doorgewinterde bloedzuigers en andere verwanten van de familie Dracula.

De dialoog aangaan en vragen stellen

Wil niet zeggen dat je domweg maar moet toegeven “voor de lieve vrede”. 
Nope.
Wil zeggen dat je alert mag zijn op het gegeven, dat je ook maar mens bent en de ander wellicht een idee, inzicht, ingeving of inspiratie deelt die mogelijk een nieuwe wereld voor je openen kan en daarom niet zonder meer vertrappeld hoeft te worden.

Luisteren kan geen kwaad. Doorvragen kan ook geen kwaad. Dat hebben we alleen nooit geleerd. Daarom zie je mensen, ook van 40+ en zelfs hier op facebook, zo lief en aardig het touwtrekken verkiezen boven “gewoon” vragen stellen.

Een simpel “Wat bedoel je?” doet wonderen.
Simpel verklaren hoe je je voelt bij iets van de ander, doet óók wonderen, omdat je het gesprek dichtbij jezelf houdt -gevoel delen is heel oprecht- en je kunt de ander zo uitnodigen jou te helpen begrijpen wat er werkelijk speelt, ipv gelijk en breinloos een aanval lanceren...zoals kleine kinderen dat zo schattig plegen te doen

Wat gebeurt er eigenlijk?

Dus wat gebeurt er? Ieder reageert vanuit z'n eigen stuk en brengt PER DEFINITIE een nieuw gespreksonderwerp in (wat óók aandacht behoeft immers) door het niet simpel te houden maar geraakt te doen.
Zucht. En zo ploeteren we maar raak...

Dialoog...

“Dialoog is een beeldschoon ding. Daarbij respecteren en waarderen de gesprekspartners elkaar en doen dat vanuit verbinding. Schreeuwen is dan niet nodig, laat staan overschreeuwen, omdat ieder gehoord wordt en dat weet van elkaar.
Sommigen staan niet open voor dialoog. Soms verkiest men discussie, ander woord voor touwtrekken.”

Wil je me helpen?

Bottomline: ik vermoed, dat dit toch anders kan.
En jij? Wil je meedenken? Wat denk jij? En HOE DAN?
Is dialoog toch mogelijk? Ook als iemand potdicht zit of in een ivoren toren woont?
Suggesties welkom. Reageren kan ook op facebook. ++

- - -

Deel twee: 

“Kinderachtig | het merendeel der mensen is emotioneel nog niet volwassen en hun gedrag is daarom kinderachtig”

Ik ken het als geen ander; ik was tot mijn 38ste nooit ouder geworden dan vijftien jaar - en kon daardoor 'beregoed' opschieten met de tieners van nextdoor. Leuk detail, idd.

Meer dan dat; ook een belangrijk detail. Kijk maar: inmiddels heb ik de inhaalslag gemaakt en er is niets leuks aan, aan in je eentje volwassen worden. In die zin: 'In het land der blinden is één-oog outcast'. Mensen die je niet kunnen horen -en dat zijn er nogal wat- noemen zo iemand een bet-weter, of voelen je energie en vallen aan als Dracula himself. Of komen gezellig bloed drinken (ipv op de thee:) en als je dat niet toelaat worden ze pissig. Allemaal niet leuk, toch?

Wat ís kinderachtig?

Mensen halen je graag naar beneden merk ik. Is dat omdat ze zelf niet omhoog willen, wellicht? Geen getuige willen van hun onvermogen? Is dat het?

Kinderen spelen graag, niets mis mee. Spelen is leuk. Dat is leeftijd-onafhankelijk (of zou het moeten zijn).
Ik zie ook mensen van 56+ (en '25-') die potdicht zitten en dus alles afkeuren wat afwijkt. Dat vind ik minder gunstig. Die kunnen venijnig uit de hoek komen om de beschreven reden. Pijnlijk ook. Om volwassenen van eerbiedwaardige leeftijd zichzelf zo te zien vernederen.

Wat doe je ermee? Negeren?

Ik geef graag antwoord als iemand de moeite neemt te schrijven. In sommige gevallen zou een ander liever stil blijven terwijl ik dan toch een ingeving heb en die deel. Het doel ervan is simpel. Ik probeer tot dialoog te komen. Inderdaad - dwars door dat kinderachtige gedrag heen. Kijken of het lukt. Via vragen en confronteren-met-wat-ik-zie-gebeuren probeer ik dan om het ijs te breken. IJs staat voor kilte; de kilte van de Mind. Om de Warmte van het Hart te bereiken. Soms lukt dat. Soms niet. Heel vaak wel trouwens. En dat is kicken. Omdat het zoveel fijner is om samen lol te maken dan om te sparren over futiliteiten; zonde van de energie toch?

Ik schrijf 'ik' maar daar heb ik weinig in te doen. Het is mijn ziel die me die impuls geeft - en die volg ik altijd blindelings. En daarin staat mijn ziel niet alleen; die heeft kennelijk overleg gehad met de ziel van de ander! Mijn intentie is dus positief. Altijd. De helpende hand toestekend. Of dat nu zinvol is of niet - vanuit Menselijk Gedrag kunnen we dat tegenhouden immers, terwijl de ziel groen licht gaf. Sabotage dus. Dat is mijn zaak niet. Ik neem míjn verantwoordelijkheid. Wat ook een ander ermee doet... ++

Reageren kan ook op facebook