Gebed | Ik zou de wereld graag een stukje mooier zien en mijn leven in het bijzonder.
Ik heb het nu even niet over mondiale problemen die sommigen meer bezighouden dan anderen maar menselijke, gemeten naar het gegeven, dat wij in een beschaving zouden leven.
Er zijn natuurlijk wel eens dagen dat het minder gaat maar als dat te lang te intens aanhoudt en zelfs aanvoelt als regelrechte vervloeking, dan is het een keer mooi geweest.
Ter introductie |
Ik wil beginnen met aangeven waarom ik hierom "vraag". En dat is omdat de maat aardig vol is en er iets verbeteren MOET.
Te beginnen bij het begin.
Ik heb me altijd goed kunnen vermaken en kan goed alleen zijn. Dat even eerst. Nu deel twee.
Ben getrouwd geweest en binnen een jaar na ons trouwen gebeurde iets ondefinieerbaars oftewel onbenoembaars en onbespreekbaars maar na verloop van tijd stond ik vertwijfeld naar ons huis te kijken, wat ineens niet langer mijn huis was. Ik was emotioneel op straat gezet. Mijn vrouw had twee kinderen geworpen, de buit was kennelijk binnen en ik kon gaan, zogezegd. Onze jongste was een jaar oud toen zij mij de hut uit joeg. Om vervolgens vijf jaar lang via advocaten en rechtszaken de boel te rekken en dat was ongeveer net zolang als we getrouwd waren geweest. Achteraf gezien was ons samenzijn acht jaar lang touwtrekken geweest en die jaren telde ik dubbel.
Een nieuwe relatie volgde, jaren later, die mijn hart ontstak in vlammen, zo blij was ik. Tot ik er op ludieke wijze achter kwam dat mijn lief zwanger was (op een terras in Oostenrijk, haar geboortegrond) en de hele wereld uiteindelijk veranderde in één groot drama - en ik kon gaan. Nog voor het kind één jaar oud was werd ik weggestuurd.
Geloof het of niet... dit gebeurde nog een keer. Het totaal kwam ermee op vier kinderen bij drie vrouwen. Tot grote hilariteit van alle surinamers die ik hierover spreek en ik ken er nogal wat.
Echter, wat mij opvalt als rode lijn: alleen het eerste kind was besproken. De rest kwam plotseling ter wereld omdat ik kennelijk gewild zaad had of zo. Maar in plaats van 'dankjewel' kreeg ik een grote bek. De boodschap was: "oprotten".
Patronen herkennen |
Drie keer is geen toeval meer maar een geduchte les. Dit alles leerde mij, dat er lijn zat in deze gang van zaken en die volgde ik. Tot ik bij mijn eigen moeder uitkwam. Daar ging het om. Haar moest ik hebben. Want daar was het ooit misgegaan. Dat vreselijke, vernederende, mensonterende, schandelijke gedrag had ik eerder nooit onderkend maar zo bleek ook m'n moeder zich te gedragen. Alleen zag ik dat voorheen niet.
Men zegt wel eens, dat je in jouw partner jouw moeder zoekt. Wat betekent dat? Dat we elkaar helpen te helen. Hoe? Ik vermoed, dat we elkaar helpen bij levenslessen en als vanzelf het bijpassende gedrag produceren, als spiegel voor elkaar. Dat doen zielen. Kijk maar hoe bij familie-opstellingen wildvreemde mensen zich uit het niets gedragen als de opgestelde familieleden. Als vanzelf gebeurt dat.
Ego |
Echter, veel aangeleerd gedrag is niet authentiek maar een reactie op de leefomgeving geweest en wordt inmiddels verward met karakter, wat het niet is. Het is een overlevingsmechaniek dat men kortweg ego noemt. Het bijpassende gedrag is meestal niet te harden maar zien we overal terug. Ik bedoel... IK zie dat gedrag overal terug, inmiddels. Is dat dan specifiek mijn les of wordt iedereen stiekem jarenlang, structureel, emotioneel gebrainwashed en geestesziek de wereld opgeschopt met een flinke dosis "Zoek het verder maar uit"?
Nog iets, bij deze retorische vraag. Mijn laatste lief werd gediagnosticeerd als: bipolair, depressief en schizofreen. En nu komt het. Haar gedrag kwam sterk overeen met dat van de anderen, inclusief mijn moeder... achteraf gezien.
Heden |
Sinds twee jaar loopt een mooie vrouw achter mij aan met obsessieve stalk-neigingen en totaal gemis aan communicatieve vaardigheden, behalve dan om iets voor elkaar te krijgen of om iemand in te palmen. En zij heeft het op mij gemunt.
Dat lijkt allemaal leuk, lief en aardig maar prettig samenzijn en gewone normale dialoog is er niet. Dat is onmogelijk. Ik kan zeggen wat ik wil maar dat wordt genegeerd. Wat ervoor in de plaats komt is regelrechte terreur. Haar wil is wet. De rest moet buigen. Voor Hare Majesteit.
Kan zijn, dat zij dat zo geleerd heeft en kan ook zijn, dat half Nederland dat wèl normaal vindt maar als ik keer op keer aantoon dat zulk gedrag mij wegjaagt, is zij dan hardleers, geïndoctrineerd of gewoon oliedom?
Contact lijkt zinloos. Ik heb met haar gebroken en mij gedistantieerd maar moest zondag nog iets terugbrengen en ze vroeg mij binnen. Tegen beter weten in heb ik een onwrikbaar vertrouwen in het zelfherstellende vermogen van de mens, zelfs van haar, dus ik was nieuwsgierig en ging het aan. Maar dat bleek opnieuw zinloos. Ze zeurt bij voorkeur aan één stuk door over helemaal niets; allemaal verzonnen onzin om mij eronder te krijgen. Machtsvertoon en onderwerping. Om te kunnen overheersen. Als was ik een prooi. Een lekker hapje, of zo. Zo doorzichtig als wat, mensonterend en oorverdovend saai.
Narcisme dekt de lading niet |
Da's geen narcisme, wat slechts de uitingsvorm oftewel de symptomen beschrijft, maar zit veel dieper en komt overeen met de genoemde diagnose... schizofrenie, dus, met bipolair gedrag en depressiviteit als begrijpelijk gevolg.
Ik heb haar gisteravond geblokkeerd, voor de zoveelste keer, nadat ik hardop constateerde dat zij haar Mind Fuck Spelletje speelt, in mij haar Speeltje zoekt en slechts Macht wil oftewel mij als Bezit wil.
Ik merkte vandaag, dat zij mij haar kunstmatige, verzonnen, aanstellerige verdriet laat voelen. Da's heel knap maar wel negatief gebruik van talent. Alleen een beetje jammer dat ik erbij moet kokhalzen en haar nooit meer wil zien. Dan schiet zulks haar doel voorbij, lijkt mij. Tenzij het haar vooropgezette plan was om haar eigen ruiten in te gooien. Dat kan, natuurlijk. Da's zelfsabotage.
Ook jammer, dat het mijn hele middag moet beheersen en bederven en mijn hoofd zodanig verwart, dat ik mijn sleutels niet kan vinden en doelloos en besluiteloos, als een kip zonder kop rondren en uiteindelijk maar aan de waterkant ga zitten staren, voor mij uit.
Dit gedrag van haar komt over als vervloeking en dat acht ik het ergste en verraderlijkste dat er is. Ik ken dit heel mijn leven al, zag van alles mislukken, mijn werk, mijn liefdes en nu mijn levenslust, nadat deze vrouw de afgelopen maand mij emotioneel heeft lopen stalken door mentaal aan mij te trekken zonder zich te uiten of uit te spreken. Gewoon dagelijks tiranniseren. Zelfs op afstand. Juist dan!
Beklagend beklag |
Ben nadrukkelijk geen slachtoffer, ik stel mij nooit aan, ik overdrijf niet en zoek geen medelijden. Het is veel erger. Want stel nou, dat het echt zo is? Ik observeer en deel mijn waarnemingen. Als toeschouwer.
Dit gebeurt mij echter doorlopend. Al 50 jaar. En ik heb er zat van.
Dus hierover beklaag ik mij. Dit is geen leven. Dit is een hel. En zo is het wel genoeg.
Beschamende beschadigde beschaving |
Wat is er in godsnaam mis met ons?? 9 van de 10 vrouwen die ik ontmoet (heb) doet of deed knettergek (d.w.z vergelijkbaar met het hierboven beschreven gedrag) en de tiende is bezet maarrr... niemand is gelukkig. Niemand is gelukkig maar iedereen vecht elkaar de tent uit.
Ik weet niet wat ik zie...
Waar ben ik terechtgekomen??
Wat is hier beschaafd aan???
Ik kan me wel terugtrekken en niet meer meedoen met de wereld maar dat past geen mens, want we zijn sociale dieren. Bovendien heb ik dat al gedaan, jarenlang, om mijn eigen shit te leren dragen, dus dat station is gepasseerd. Ik wil midden in het leven staan, genieten en officieel gelukkig zijn...
...en dat lijkt niet te mogen.
Ik heb me altijd goed kunnen vermaken en kan goed alleen zijn. Daar ligt het probleem niet.
Het probleem zit in de menselijke interactie, wat mij betreft. Mensen lijken niet in staat te zijn om respectvol en volwassen met elkaar om te gaan. In de kortste keren is het haren trekken geblazen. En erger. Men zit vol haat, woede en obsessie (furie, manie en hysterie noem ik dat). Het lijkt een ongeschreven regel te zijn dat we niet gelukkig mogen worden. Want dan zwaait er wat.
Dat lijkt te verklaren waarom mensen zo gemakkelijk met elkaar vechten. Maar wat is daar geciviliseerd aan??
Ik heb vanavond mijn frustraties gevoeld over het leven in het moderne, beschaafde westen, waar mensen elkaar op voorhand scannen, aftasten en inschatten, om te bepalen hoe men zich gedraagt, onderdadig of dominant, zonder ooit zichzelf te zijn maar dus per definitie in het Oude Denken zitten - dat van Bezit. Het is geen positief gebruik van talent.
We komen naakt en gaan naakt. Er is geen bezit. Denken in bezit is geweest, da's vorige eeuw, vorig millennium zelfs; da's nu een Misvatting en een grove Denkfout.
Leg dat maar uit aan hen die de overgang naar het Nieuwe Denken niet aanvaarden maar bevechten, tegen beter weten in en tot bloedens toe.
Dus.. daarover gaat mijn gebed. Want dit kan ik niet alleen.
Nieuwe Denken |
Waar bestaat dat nieuwe denken dan uit?
Geen idee, eigenlijk. Het oude denken voldoet kennelijk niet dus moet er een andere manier zijn maar niemand die dat weet. Alhoewel Einstein er wel iets over zei: "We kunnen de problemen niet oplossen met dezelfde manier van denken als waardoor ze zijn ontstaan" dus moet er wel een andere manier zijn. Maar niemand kent die.
En bovendien, al zou iemand die manier kennen, dan zou die niet welkom zijn in een westerse wereld vol indoctrinatie en collectieve onderwerping, want men verdedigt gedachteloos het Systeem met haar regels, die niemand heeft bedacht, niemand onderschrijft en ieder opgedrongen krijgt... en die men blindelings volgt, uit angst voor straf.
En daarmee is de vicieuze cirkel weer rond. Want er valt niet te ontsnappen uit een manier van leven of van handelen, waarbij geldt: "Wie afwijkt wordt gestraft"...
PS: zo'n open einde is slechts schijn... tis al eerder besproken, in eerdere blogs.
Gebed |
Wat ik zou willen, is meer soortgelijken ontmoeten. Sprankelende, levendige, nieuwsgierigen. Mensen vol levenslust, die bereid zijn hun kwaliteit van leven te verbeteren en snappen hoe het toegaat om het samen leuk te maken...
Mijn wereld is lang genoeg dor geweest. Iedereen is mij ontvallen. Laat mij nu maar eens zien, dat ik vrienden heb.
Tot nu toe zie ik het omgekeerde. Want zolang ik louter omgeven lijk door zombies is er geen lol aan. Dat trekt geen mens. Ik heb dat ervaren en da's lang genoeg geweest. Het mag een keer verbeteren.
rj
