Waarheid, regels en gezond verstand

Iedereen herkent waarheid. Waarom vechten we er dan zo mee? Waarom ontkennen we (velen althans) alles wat ons mogelijkerwijs in een kwaad daglicht zou kunnen stellen? Zijn we bang gemaakt voor straf? Is ons zoveel onrecht gedaan door projectie van boosheid, dat we in het gareel zijn gaan lopen om maar niet af te wijken van de geldende mening?
-

Echt wel. Schuld, Boete, Straf en Zonde (ludiek afgekort tot SBS-Z) blijft een bron van onderdrukking en het omgekeerde van inspiratie; de vernietiging ervan eigenlijk. Wie opgroeit in het westen leert wat die níet mag. Of je nu links gaat of rechts, voor of achter; je doet altijd alles verkeerd en krijgt steevast commentaar, correcties, suggesties, regelrechte scheldkanonnades en/of gevolgd door straf. De vicieuze cirkel lijkt geboren.

Mijn zoontje gooide afval weg in een willekeurige rolcontainer en werd aangesproken door een gepensioneerde vrouw dat hij dat voortaan wel even moest vragen. Het was immers haar rolemmer. Bezit dus. Hij was toen 12. Omgekeerde wereld. Wellicht dat daarom de straten vol liggen met zwerfafval in het oh zo vrije nee-derland.

Wie afwijkt wordt gestraft

Het credo luidt: "Gij zult gehoorzamen" en we controleren anderen op hun gedrag. Wie afwijkt wordt gestraft. Een waterdicht sociaal controlesysteem dat hersenloze, kneedbare, willoze, gehoorzame drones oplevert met verschrikte ogen en angstige reacties. "Uw wens is mijn bevel".

Precies zoals kerk ons dicteerde, eeuwen geleden al, en wat kennelijk van generatie op generatie kritiekloos wordt doorgegeven. "Zoals de ouden zongen piepen de jongen" in een ander daglicht.

Welbeschouwd luistert niemand meer naar het eigen gevoel omdat dat verdrongen is door de mantra van de samenleving (die niet samen-leeft): CONFORMEER. We volgen de autoriteit. Geen discussie.

Protest

Dat dat protest oplevert laat zich raden. Stil protest, met name, want niemand durft zich uitspreken. Het gevaar van straf en de projectie van boosheid ligt immers op de loer.
Het uit zich naar binnen toe in afwijkend gedrag, aandoeningen of ziektes oftewel 'boetedoening' - men is overtuigd dat men het fout gedaan heeft - en naar buiten toe in wraak en dus 'genoegdoening'; afreageren, dus.
Wraak en haat zijn af te lezen aan gezichten en gedrag van hen die langdurig zich hebben laten onderdrukken zonder in opstand te komen tegen de eigenlijke onderdrukker, de leefomgeving en vaak het eigen gezin als eerste.

Extreem gedrag is altijd te herleiden. We zijn structureel emotioneel verkracht. En dat collectief.

Tegen ons zelf opgezet - met zelfhaat tot gevolg

In feite kun je stellen dat we tegen onszelf zijn opgezet. Zeker als je bedenkt dat het woord ziel taboe is. Zelf is een ander woord ervoor.
Het resultaat is, dat mensen die (collectief) structureel emotioneel verkracht zijn, zichzelf tekort doen - door hun gevoel geen enkele ruimte meer te geven - en letterlijk of figuurlijk hun eigen ruiten ingooien. Zelf-haat, zelf-sabotage of zelf-vernietiging is dan gemakkelijk vast te stellen, voor wie de ogen niet in zijn zak, en zijn hoofd niet in het zand heeft.

Zelfhaat is geen klein ding. Wie richt nu zichzelf te gronde? Toch gebeurt dat doorlopend voor wie het durft zien. Van zoiets 'onschuldigs' als een tattoeage tot het opzettelijk stuk maken van spullen of mensen. Geweld is terug te vinden in zoiets kleins als een opmerking. "We zijn vandaag gesloten" of "we zijn nog niet open" heb ik talloze malen uit giftige kelen horen klinken wat mij de lust ontnam om er ooit nog te willen vertoeven. Nu ben ik iemand die dat uitspreekt omdat anders de lasten van die ander bij mij terecht komen maar de meeste mensen doen dat niet, of reageren zelf kwaad zonder zich te beseffen dat ze de boosheid en daarmee de lasten van de ander overnemen.

Waarheid, regels en gezond verstand

Terug naar waarheid. Het 'bespreekbaar' maken van een voorval is het moeilijkste dat er is als één van de partijen daar geen enkele trek in heeft en de dialoog doelbewust saboteert. In feite gaat men door met de reeds ingeslagen weg, verdedigt impliciet het eigen gedrag en valt opnieuw aan.
Men valt de ander lastig; die moet de lasten maar voor ons dragen.

Het dumpen van lasten bij een ander zonder vraag, overleg of toestemming kan men kwaadaardig en gewelddadig noemen. Per definitie is het een daad van agressie en door er niet over te willen praten op volwassen manier toont men niet alleen nóg meer agressie maar vooral kinderlijk gedrag. Geen volwassen gedrag maar kinderlijk gedrag van een heel volk dat al eeuwenlang onder de duim gehouden wordt en net doet alsof het dat zelf niet weet.

Wie louter kinderachtig gedrag kan vertonen in crisissituaties toont zich emotioneel onvolwassen en is dus nooit volwassen geworden. Wel fysiek maar niet emotioneel. Een kind in een volwassen lichaam, dus. Een tiener die het land regeert en zich met drogredenen verweert. Dat rijmt. Maar rijmt niet met gezond verstand.

In feite zijn wij dan volgelingen van een guru. Een guru die we niet per sé kennen en die zich onzichtbaar en ongrijpbaar manifesteert via media, politiek, onderwijs, justitie en instanties. We volgen Regels over hoe het hoort, die niemand heeft bedacht maar er gewoon zijn, die niemand onderschrijft en die ieder opgedrongen worden. Met alle vormen van geweld desnoods; wie niet conformeert krijgt te maken met het geweldsmonopolie van de staat en komt in de gevangenis.

Roep mij even na: "ik ben vrij..."++

bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1560248700751458

Hoe vreemd we doen

Wij mensen horen in te zien hoe vreemd we doen en hoe verdacht het is dat we zo tegen elkaar opgezet worden. De signatuur van verdeel en heers is duidelijk zichtbaar in dergelijk kinderachtig gedrag.
Ieder dient dus zijn of haar eigen onderzoek te doen. Wat beweegt ons? Waarom doen we zo? Waarom vallen we anderen lastig met wat ons dwars zit?

Vanzelfsprekend doe jij jouw ouders na. Daarmee spiegel je hen oftewel zo hou je hen de spiegel voor.
Dat niet alleen. Zo geven we gewoonten en gebruiken door van generatie op generatie, of ze nu positief en bruikbaar zijn, of niet; ook negatieve in het kader van "doe nu maar wat ik zeg". En juist daar gaat het mis.

De ergste vorm is de onuitgesproken manier van anderen beïnvloeden: vaders en (nog veel meer) moeders laten hun kinderen VOELEN wat ze van hen willen. Versterkt door BOOSHEID als pressiemiddel en als voertuig voor hun onvrede en onvermogen, leggen ouders op die manier hun kinderen op wat hen op hun beurt ook is opgelegd door hun ouders toen ze zelf klein waren. Het doen voelen wat er van je verlangd wordt stopt een kind in een onnatuurlijk keurslijf zonder dat het de vrijheid heeft te doen wat het wil; vrijheid heeft het niet en in plaats van dat ouders zich verbinden met kinderen, samen plezier maken en spelenderwijs het kind de gebruiken leert, gebeurt dit op commanderende toon en negatieve intentie. Alsof het kind iets fout gedaan heeft. Waardoor het kind zich wild schrikt omdat er een lading boosheid in elk bericht zit.

Het blindelings volgen van die weg van doorgeven, getuigt niet van intelligentie maar van conformeren oftewel van blind kuddegedrag. Er is derhalve geen positief aspect aan te vinden. Kennelijk is het volwassen geworden kind dat zo doet naar eigen kinderen, angstig om de loyaliteit te verbreken en zo buiten de groep geplaatst te worden en/of straf op te lopen, want de woede waarmee ouders hun kinderen sturen slaat diepe kraters van wonden als dat structureel plaatsvindt; zo krijg je in feite structurele emotionele verkrachting, waarbij kracht gelijk staat aan geweld.

Hier is het oeroude gebruik van de kerk zichtbaar: wie afwijkt, wordt gestraft. Het voorbeeld moet gesteld.
In het dorp waar iemand een misstap maakte werd je met de nek aangekeken ten teken dat je een misstap begaan had. Ultiem verraad bleek het te zijn, als je van de verkeerde kant was oftewel de verkeerde kerk. Je ging daar niet mee om. Dat dat pas verraad is naar iemand van jouw eigen soort, daar stonden de mensen niet of onvoldoende bij stil. Maar in feite was het precies omgekeerd zo.

Het is niet moeilijk om het in te zien, wanneer je eenmaal de ogen opent. Het is echter niet iedereen gegeven. Het vraagt bereidheid om voorbij het aangeleerde, slecht-menselijke gedrag te kijken. Juist dat laatste weerhoudt ons van natuurlijk handelen en gezond verstand en is er de grootste opponent van. Aangeleerde patronen zijn ons opgelegd en vallen onder afgedwongen loyaliteit wat natuurlijk handelen en gezond verstand in de weg staan.

Het is er echter tijd voor, om ons de ogen te openen, te gaan voor gezond verstand en natuurlijk handelen, en weg te blijven van het meedogenloos straffen van hen die afwijken, gelijk de vijf apen in het vijf-apen-experiment, die elkaar straften als één de ladder op klom naar de bananen, omdat dan de hele groep werd natgespoten.

"In het land der blinden is één-oog outcast" mag zo niet blijven. Het is onlogisch, tegenstrijdig en onnatuurlijk om zo te doen en zeker om zo te blijven doen.
We dienen individuele talenten op waarde te schatten en daarmee individuen op waarde te schatten in plaats van onszelf en onze kinderen in het vormpje van eenheidsworst te gieten, als het enige argument is, dat wij dat vroeger óók moesten. Leerplicht is er alléén voor de staat, niet voor de individu. Zoek het maar op. We worden gedwongen op een illegale manier en laten ons zo van onze vrijheid beroven en raken zo geïsoleerd van onze stam en van de hechte gemeenschap. Kinderen op school, werkende klasse op het werk en de ouden in het verzorgingstehuis. Niemand leeft meer samen, ouden en jongeren spelen niet meer door elkaar heen, niemand is ooit volwassen geworden en er is geen lol meer aan. Dat is wat ons is voorgeschoteld en we gaan er grif in mee zonder ooit voor onszelf te evalueren of dit wel klopt voor ons eigen gevoel.

Nee, natuurlijk klopt het niet. Daarom ontstaan er op microniveau spontane samenleefinitiatieven waarin dit weer terugkomt, omdat de huidige 'samenleving' niet werkt, omdat men niet samenleeft. Men leeft eigenlijk helemaal niet. Men kijkt tv en wacht tot men dood gaat zonder ooit geleefd te hebben.

Het is 2017. Dit is aquarius. Het tijdperk van grote veranderingen is aangebroken. De waterdrager toont ons vrijheid van denken en leven. Water kun je niet houden, het is het symbool van vrijheid. Je dient daarin mee te gaan anders krijg je het hopeloos van je ziel te verduren.
Van jezelf, dus.
Van niemand anders.++


eerder gepubliceerd op: fb.com/1239364092839922

Waarom ieder gesprek stiekem een heel gevecht is | pikken- en krabbensyndroom verklaard

Mannen kijken elkaar niet aan als ze spreken, want daar zit het risico in dat één van beiden de ander aanvalt. Ze vertonen het pikken-syndroom en vinden onderling uit wie de sterkste is.
Vrouwen tasten elkaar ook af en halen elkaar dolgraag naar beneden.
Dat noemt men krabbengedrag omdat je krabben rustig in een open krat kunt zetten en er nooit eentje uit klimt, die wordt door anderen teruggetrokken.

Hoe zit dat? En waarom? Wat gebeurt er werkelijk in het krachtenveld tussen mensen?
Ben je klaar voor onderwater? Voor het antwoord moeten we wel even diepziel-duiken. Kun je het aan?

Iemand z'n eigen plek gunnen

Het gedrag van beide seksen wordt gevoed door boosheid, en bij mannen gaat de aard van het gevecht om een eigen plek in te nemen wat hun vader hen nooit toestond, en bij vrouwen gaat het om eveneens het gemis van die vaderlijke omarming, maar dan om het kleine meisje van pappa te kunnen zijn en zo wezenlijk contact met hem te maken.

Dit zag ik ook niet aankomen; het vloeit zo uit m'n pen. Ik wist dit ook niet. Het verrast me. Zoals zoveel :)

Bezitsdrang

Er is meer over te zeggen. Bij beiden, m/v, gaat het om uiting van "bezitsdrang" en dat vindt z'n "basis van boosheid" in de eerste acht jaar die heilig zijn in een mensenleven. Niemand groeide op in geborgenheid en miste zo het gezien, gehoord en gewaardeerd worden met als gevolg dat we eigenwaarde en zelfvertrouwen ontberen.
Dat loop je niet zomaar in. Daar heb je uiteindelijk dan ook een heel leven voor.

Steun aan jezelf hebben geeft houvast in een mensenleven en daar gaat het mis. Dat kennen we niet. Als gevolg daarvan creëren we houding; ego dus. Dat hebben we dus te overwinnen om terug bij ons zelf te kunnen komen. Bij ons spontane, authentieke gedrag dus.

Niemand groeide op in geborgenheid en miste zo het gezien, gehoord en gewaardeerd worden met als gevolg dat we eigenwaarde en zelfvertrouwen ontberen.

Geen bezit van jezelf hebben heeft tot gevolg dat mensen het niet in zichzelf maar buiten zichzelf zoeken en zo anderen lastig vallen met hun lasten, of er verderfelijke gewoontes bij ontwikkelen, die consequent allemaal destructief van aard zijn.

Tot zover de inleiding tot de rest van jouw leven, om van overleven naar Leven te kunnen groeien.
Vragen?

naschrift | 

Deze ingeving kwam naar aanleiding van confrontatie met iemand die mij bewonderde om te blijven staan in het 'duel' dat hij bij mij neerlegde, en mij daarna een 'aanstormende ereplaats' toekende, voor het blijven.

Mijn zoontje toonde mij in 2011 dat hij zijn eigen gereedschap wilde toen hij bij Karwei voor tweehonderd euro aan spullen had uitgezocht. Een opmerkelijk tafereel dat mij leerde dat hij zijn eigen spullen en dus zijn eigen plek nodig had, net zoals mijn vader dat mij had verteld maar nooit had laten zien. Hij stond mij mijn eigen plek in de weg en gunde mij mijn eigen gereedschap niet.
Voor zoon heb ik inmiddels een eigen bakje met gereedschap klaarstaan, ten teken dat hij zijn eigen plek mag innemen.
Hij taant er niet naar. Logisch; hij weet het al.

bron: facebook.com/1150165528426446

Oplossing mondiaal probleem begint met doorzien

Dè oplossing voor ons mondiale probleem begint met doorzien wat er gebeurt; de belangrijke functie van elkaar lastigvallen. Er is mondiaal een oorlog aan de gang, een oorlog tussen mensen onderling. Dit artikel beschrijft de verklaring achter ons gedrag, vanuit het concept dat mensen elkaar en elkaars gedrag spiegelen en dat van onze leefomgeving weerspiegelen. Verdeel en heers in de praktijk, dus. Voor wie het wil zien.

05:20 uur. Wakker met tergende pijn in mijn buik. Opvallende pijn in mijn buik; ik grijp meteen naar de pendel [zie “Checken: pendelen of spiertesten”: facebook.com/832803566829312] en de check leert mij: da's de invloed van mijn vriendinnetje.

Essentie: vol boosheid |

Nooit eerder ervaren dat een “vriendin” zo “onvriendelijk” tegen mij was; ze valt mij drie keer per minuut aan met haar ellende en boosheid. Haar intentie is voelbaar en het is verre van prettig.

Dat is niet erg; ik heb toch niets anders te doen dan mij te ontwikkelen en leer ervan; ik krijg er bergen inzichten bij cadeau. Ik kom zelfs tot inzicht dat “kwalen” van vroeger gerelateerd zijn aan de invloed van mijn moeder en naderhand van mijn exgenote. Het leert ons bovendien dat relaties er niet zijn om het plezierig te hebben maar om elkaar te leren. Dat terzijde.

Mensen hebben niet in de gaten dat ze vol boosheid zitten die ze naargeestig genoeg maar kwijt moeten bij... hen die het dichtstbij staan, zoals hun familieleden. Mannen en vrouwen doen dit en vooral bij vrouwen valt mij op dat ze er goed in zijn om het geniepig te doen en dus zonder dat het merkbaar is voor anderen. Oh? Het ÍS merkbaar voor anderen, alleen was het tot voor kort niet traceerbaar en dus moeilijk te bewijzen in een rechtszaak, vooral als het kreng het blijft ontkennen.

Is dat werkelijk zo moeilijk te bewijzen? Ik ben inmiddels zeker dat dit wel degelijk bewijsbaar is. Bij mijn huidige vriendinnetje is alles gelukkig bespreekbaar en zij geeft haar aandeel gewoon ruiterlijk toe. Dat is voor het eerst. Dat is een teken van deze tijd. Tot voor kort bleken de mensen in mijn leven, mijn moeder en exgenote voorop, niet in staat om eerlijk te zeggen hoe het is, namelijk dat ze hun lasten bij anderen dumpen, vaak door het bloed onder de nagels vandaan peuteren.

Mijn kinderen zijn ook eerlijk, tot mijn verrukking, en hebben voldoende aan de wetenschap, dat ik hen niet veroordeel wanneer ze de waarheid spreken, waarna we gezamenlijk kijken naar wat er speelt en hoe het zit, in plaats van iemand de schuld in de schoenen te schuiven, wat traditioneel gezien altijd maar gepaard ging met boosheid en dus onnodig wonden maakt, hetgeen het grote probleem van deze samenleving is omdat het dialoog onmogelijk maakt.

Ik sta dus náást ze en niet boven ze en maak hen deelgenoot van mijn inzichten. Ik doe wat ik zeg en zeg wat ik doe, dus. Je kunt kinderen van alles vertellen maar ze letten vooral op het voorbeeld dat je stelt. Dat doen ze na. Aan instructies hebben ze niets als jij het stiekem toch anders doet.

Een deel van onze boosheid is afkomstig van het gegeven, dat wij mensen altijd overal buiten gehouden worden. Achterkamertjes-politiek in het groot en in het klein; mijn ouders vertelden mij nooit waar ze mee bezig waren en als ze het vertelden was het al besloten dus mocht je niet meedoen in het meedenkproces. Vreselijk betuttelend en in feite tonen ze waaraan zij zelf hadden bloot gestaan.

Naar binnen voor de boodschap |

Ik ben er zeker aan dat onze overheid en multinationals er alles aan doen om ons ziek te maken, met hun gif in lucht, water er voedsel. Niets van wat zij uitvreten heeft ook maar een positief doel. Beleid, dus. Helaas is dit een voor iedereen constateerbaar gegeven wat mensen al jaren in de ban heeft zonder dat ze er een antwoord op durven hebben oftewel: iedereen laat dit maar toe.

We kunnen dus van een externe factor ziek worden. Wanneer er echter iets onverwachts gebeurt in ons leven dienen we naar binnen te gaan om bij “ons zelf” (twee woorden) te checken wat er scheelt en dat hebben we nooit geleerd maar juist afgeleerd. Het omgekeerde dus van “natuurlijk handelen”.

Dit is essentieel. We dienen de boodschap uit ons zelf te halen maar dit kunnen we niet meer. Daarmee is de mens overgeleverd aan anderen zoals artsen, die zelf niets weten, niets kunnen en niets doen – niet als het gaat om het traceren van de boodschap achter een voorval, pijntje of kwaal. Ziektebeelden worden niet geleerd op de school voor artsen die niet voor niets “medicijnen studeren” heet. Oh, het woord “ziektebeeld” kennen ze er wel hoor – het begrip is echter herdoopt tot iets nietszeggends, iets leegs en “verstandelijks” dus, dat wil zeggen dat de essentie van het woord ziektebeeld volledig ontbreekt en zo ook de inhoud. Gevolg: niemand kent dus ziektebeelden. We leren alleen oplossingen om symptomen kortstondig te bestrijden.

Daarmee bestempelt de reguliere geneeskunde zichzelf trouwens per definitie tot kwakzalverij.
Zie: “Kanker - ziektebeeld, regulieren en kwakzalverij”: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/04/kanker.html;

“Medicijnen genezen niet”: wereld-nieuws.com/tros-radar-medicijnen-genezen-niet

“De Onbekende waarheid”: facebook.com/667257773383893

“Zelf kanker bestrijden” van Patrick van Velzen: facebook.com/534866996677352.

“Smit geneest volksvijand nummer één: kou”: renvogel.com/2011/03/31/olof_smit_geneest_volksvijand_nummer_1_kou.

Is er een boodschap of les? |

Wat ís dus die boodschap? Iemand die ziek is of dreigt te worden en van zijn lichaam een signaal krijgt dat de moeite van het onderzoeken waard is hoort niet naar de dokter te rennen – die niets weet van emotionele zaken en desgevraagd dan ook letterlijk stelt daar niet van op de hoogte te zijn – maar naar zichzelf en dus de pendel of spiertest op zichzelf los te laten. Da's de enige doel-treffende manier om de dialoog met zichzelf (weer) op gang te krijgen, namelijk.

In dit geval deed de pijn mij, na enige minuten op de plee, beseffen dat er mogelijk een “kou gevat” is want dat is de “publieke opinie” in zulke gevallen maar daar wens ik mij niet bij neer te leggen wanneer het evident is, dat er méér speelt onder de oppervlakte. Kou vatten is een dooddoener en verlegt de aandacht tot buiten ons bereik; “het zijn externe factoren geweest en het kan iedereen overkomen”. GELUL. Gelul van de bovenste plank of beter: men lult elkaar de geest. Misleiden dus om aan de waarheid te ontsnappen.

Wanneer zoiets opvallends gebeurt met zó'n stekende pijn en ik pak de boodschap niet, dan ga ik voorbij aan het feit, dat:

* sinds ik mijn vriendinnetje ken ik last heb van een opgeblazen gevoel in mijn buik die zichtbaar opgezet is zonder dik te zijn. Opgeblazen, dus, vanaf een week vóór onze eerste ontmoeting, nadat ze een afspraak had gemaakt met mij en zij klaarblijkelijk “uitzag” naar onze ontmoeting en dus op voorhand haar shit al bij de te ontmoeten persoon had gedumpt die het maar voor haar moest gaan dragen;

* ademhalingsproblemen; mijn “ingetrokken buik” toont dagelijks hoe zíj verkrampt in het leven staat. Uit pure angst durft zij het leven niet in zich op te nemen en dus niet te ademen, maar projecteert die shit op mij dus zo laat ze mij voelen hoe zij zelf niet vrijelijk kan ademhalen oftewel “op eieren loopt” en dus het gevoel heeft dat ze er niet mag zijn oftewel het haar niet gegund is om zelfs maar te ademen;

* maagzuur dat af en toe opkomt en onverklaarbaar lijkt tenzij ik check en dit kan verbinden met het projecteren van mijn vriendinnetje (of een herinnering verbind met een eerdere relatie) die mij letterlijk het leven zuur maakt.
NB: Problemen met de maag toont dat men zich zorgen maakt. De check brengt dan zekerheid over wie dat gaat;

* hoesten en slijm als gevolg van geprojecteerde “kou”, niet te verwarren met verkoudheid die ik zelf had kunnen oplopen, maar de mentale en emotionele kou die mijn dinnetje ervaart en die ze uit pure ellende maar bij de dichtstbij zijnde dumpt.

Dit doet mij herinneren dat ik in de jaren '90 continu verkouden was maar verder kerngezond, in de periode dat ik met mijn ouders samenwerkte in hun familiebedrijf; de check bevestigt nu de vraag “Was dat mijn moeder('s invloed)?” met een ijzig duidelijke “JA”.
NB: kou toont dat men in het hoofd zit en verstandelijk bezig is zonder dat het gevoel mee mag doen; een vreselijke leefomstandigheid die iedereen het liefst wil ontvluchten;

* bewegingsvrijheid beperkende pijn in nek en schouder die bij het fietsen zorgde dat ik irritatie (!) voelde bij het draaien van mijn nek om naar het verkeer te kunnen kijken. Die verkramping was er zomaar opeens, wat ik na een paar dagen relateerde aan ooit opgedane voetbalblessures maar zonder enige fundering; dat idee was gewoon “verzonnen” en dus niet waar; gewoon onzin dus. Overigens voel ik deze pijn in toenemende mate opzetten tijdens dit schrijven – vermoedelijk leunt mijn dinnetje nu al weer op mij terwijl de zon nog niet eens op is. NB: verkramping is dezelfde kou als hierboven beschreven;

* pijnscheuten door mijn hele lichaam op wisselende plekken; niet continu maar wel met regelmaat in rug, armen, benen ten teken dat er iemand op leunt;

* zeurende, klagerige, irritant aanvoelende zenuwpijn in benen en billen die ik herken uit de periode dat ik met mijn exgenote samenwas die mij een peperdure autostoel-op-maat deed aanschaffen van zo'n Fl 3.000 (€1.500) om van die pijn verlost te zijn, wat natuurlijk niet lukte, zeker niet wanneer het kreng meereed en daarbij naast mij zat;

* concentratieverlies; geen idee wat ik aan het doen ben, onderweg op de fiets in trance zitten en mijn missie vergeten, iets gaan doen en onderweg vergeten wat dat was, hakkelen en naar woorden zoeken; wel drie keer van huis vertrekken omdat ik steeds terug moest voor wat ik vergeet bij vertrek; thermoskan, sleutels, portemonnee, handschoenen, klaargelegde spullen, boodschappenlijstje; heel irritant maar wel verklaarbaar. Ik ken dit uit de tijd dat ik als tiener van huis ging en twee keer terug moest en mijn moeder me daarbij uitlachte voor mijn gedrag, waarmee ik feitelijk haar invloed spiegelde, en wat ik nu terugzie bij mijn huidige vriendinnetje, en wat ik nu ook zie overeenkomen met de invloed van eerdere vriendinnetjes, tot de eerste aan toe.

Kanttekeningen: ingevingen over het voorgaande |

Wie doet dit? Zij of ik? | Er is nog wat over te zeggen. De check zegt, dat zij mij dit alles liet voelen. ALLES! Niets hiervan heeft met mij te maken en dat is natuurlijk logisch als ik naga, dat ik door de jaren heen bij eerdere voorvallen al merkte dat het niet klopte, dat er een boodschap onder stak die ik op dat moment nog niet pakken kon. Nu wel. Vandaar de terugblik naar vroeger.

Ongevraagd | Het opvallendste hierbij is, dat dit ongevraagd, zonder overleg en zonder toestemming gebeurt. Dat vraagt om onderzoek. Waarom gebeurt dit zo, waarom is het voor mensen die anderen belasten onbespreekbaar en waarom gaat mijn vriendinnetje, dat zich geenszins als vriendin opstelt, er gewoon mee door, ondanks dat ik het er met haar al tweeduizend keer over gehad heb en haar heb gesommeerd mij met rust te laten, zich niet met mij te bemoeien en mij niet lastig te vallen, wat drie keer hetzelfde betekent om de boodschap maar goed en duidelijk en eenduidig en volledig over te brengen?

Bespreekbaar | Bovendien is constateren één ding, bespreekbaar maken een ander. Ik durf te stellen: ik maak ALLES bespreekbaar. ALLES. Met iedereen zelfs. Met mijn kinderen en de anonieme belastingdienst. Kijk maar naar hoe ik schrijf; geen blad voor de mond, geen enkel filter. Waarom zou ik? Niks te verbergen immers. Het gaat om waarheid en dan staan kennis en inzichten centraal, niet de schaamte of de angst die ons opgelegd en aangeleerd is.

Dus ik heb mijn dinnetje niet één keer geconfronteerd met wat zij doet, maar wel duizenden keren. De mails zijn talrijk en de sms'jes hierover zijn zelfs letterlijk niet meer te tellen. Het merendeels heb ik inmiddels gewist, omdat ze het nu wel weet.

Ze weet het. Is dat zo? Weten en weten is twee; ieder mens weet echt zelf wel wat die doet. Dus iedereen WEET alles al. Maarr er naar handelen en het gedrag ten positieve veranderen is er nog niet bij dus brengt men niet in praktijk wat men zegt te weten. Waarom eigenlijk niet? En: is weten dan nog steeds “weten”? Of is het pas “weten” als je iets consequent weet toe te passen?

Lichamelijke klachten | Maagzuur duidt op zorgen. Als dit van iemand anders afkomt, weet je dat die zich zorgen maakt. De check brengt dan zekerheid over wie dat gaat.

Verwarring duidt op verwar-en-plunder oftewel verdeel-en-heers en daarmee spiegelen we het systeem. Wanneer we de verwarring van een ander oppakken laat die merken zo zijn of haar leefomgeving te spiegelen door het bij ons neer te leggen. Onplezierig maar noodzakelijk om er achter te komen wat er speelt.

Hakkelen valt daar ook onder; niet uit je woorden komen duidt erop dat iemand je letterlijk lastig valt en een deel van jouw mogelijkheden bij je wegkaapt. Stotteren is in dat licht ook beter te verklaren; de mens die bij het opgroeien geen ruimte kreeg om zichzelf te zijn, heeft moeite zich te uiten en toont dat zo.

Diarree duidt op angst – het “in de broek doen” voor een situatie is veelzeggend.

Rugpijn en pijn(scheuten) op andere plekken tonen dat iemand qua intentie de eigen last bij ons neerlegt hetgeen voor ons te veel is en klachten geeft.

Vermoeidheid duidt op “het zat zijn” en “meer lasten torsen dan men aan kan”.

Het lichaam liegt nooit | Dit is nog maar een greep. Ook praktische tegenwerking zoals sleutels zoekraken/zoekmaken, mijn spullen vernielen, trage computer of niet werkend internet, mij stoten, te laat vertrekken omdat zij zich aan mij vastklampt en mij niet wil laten gaan en allerlei onverklaarbare tegenslag onderweg zijn hier teken van. Het gaat mij er echter om, lichamelijke klachten en storingen te bespreken omdat “het lichaam nooit liegt” en de betekenis daarachter te duiden. Zoals zomaar je kop stoten en niet snappen waarom dat gebeurt.

Angst voor angst | Wanneer de stront ons “dun door de broek loopt” is er sprake van angst. Mijn dinnetje doet het dus in dr broek en je hoeft niet lang te zoeken waarvoor dat is. We worden afhankelijk gemaakt in deze maatschappij. Privacy kennen we niet. Alles wordt gecontroleerd. En wee je gebeente als je je niet gedraagt hoe het hoort. Continu lopen we tegen grenzen aan die anderen ons opleggen en waaraan warm menselijke logica volstrekt ontbreekt.

De oorzaak van de angst vergeten we in de loop der jaren, maarrr die is er wel degelijk; school heeft vanaf het vierde levensjaar blijvende schade aangericht maar daar kijken we niet naar en dat verdedigen we zelfs. Dus bij gebrek aan het duidelijk zien van de oorzaak blijft de oorzaak van angst steken bij de angst zelf: we hebben “angst voor de angst” zèlf, dus.

Tussentijdse conclusie |

Essentie | Dit is geen kanttekeningetje maar de essentie, zij het terloops vermeld; het hele artikel zit vol met dergelijke essentiële ingevingen en het gaat erom, wat de REDEN is dat mensen elkaar van alles aandoen en/of toewensen en niet om één inzicht alleen. Niets is op zichzelf staand; het gaat erom het verband in te zien en zo het overzicht terug te krijgen.

Spiegelen werkt heilzaam | Mijn ziel laat mij zien wat andere mensen doen en waarom, zodat ik ieder liefdevol de spiegel kan voorhouden, opdat men zelf tot inzicht kan komen en ervan kan leren.

Kennelijk is dat mijn taak. Ik vermoed dat ik niet de enige ben; ik zie dat mensen elkaar doorlopend “spiegelen”. Ik vermoed dat dat een helende functie heeft; niets is immers helender dan iemand confronteren met diens eigen waarheid, waarna iemand zelf voor verbetering kan zorgen. Dat kun je terugzien in de blik in hun gezicht. Spiegelen werkt heilzaam.

Meer voorvallen |

Mensen hebben de pest in als ze iets bij je willen halen maar er niet in slagen | Er schieten mij meer voorvallen te binnen. Ik herinner mij een vakantie op de Canarische eilanden in 2006, om van mijn exgenote los te breken, waarbij ik in mijn geestesoog 's avonds in het donker een cactus langs de weg aanzag voor mijn exgenote. Wat mij bijbleef was de blik die mijn exgenote mij gaf en mij zo toonde intens kwaad te zijn voor het mislopen van wat ze van mij wilde jatten; levensenergie, namelijk. Niet de cactus uiteraard, maar mijn exgenote. Die cactus bracht mij slechts de herinnering en het inzicht over de intentie van mijn exgenote, die mij duizenden kilometers van huis in haar greep wilde houden.

Ik heb sindsdien die blik vaker gezien bij mensen die hun zinnen op mij hadden gezet en spreekwoordelijk hun tanden in mij hadden willen zetten, bijvoorbeeld bij een onaangekondigd bezoek van hun kant; op het moment dat ik rustig zei daarvoor geen gelegenheid te hebben, zag ik in de blik terug hoe mensen de pest in hebben om dat hapje mis te lopen. Zij hadden dus feitelijk geen enkele andere intentie dan bloedzuigen. Parasiteren, dus.

Onze lasten niet kunnen dragen | Ik krijg sinds enkele weken pijnscheuten in mijn linkervoet, wat mij herinnerde aan de langslepende pijn van toen ik 21 was, toen ik plotseling een ontsteking opliep in mijn linkervoet. Ik was een weekend met mijn ouders op pad geweest om te kamperen in Nederland, waarbij zich een ontsteking ontwikkelde in mijn linkervoet, die mij jarenlang van onderzoek naar onderzoek liet rennen en mij allerlei corrigerende steunzooltjes deed aanschaffen.

Eén arts stelde, dat ik uiteindelijk bij een orthopeet zou eindigen. Een voetendokter dus, die zou gaan snijden in mijn voet. Hij zei het nogal naargeestig dus extreem negatief en dat klonk destijds al erg opvallend en dus verdacht; ergo, hij had het niet over mij maar over zijn eigen pijn, op dat moment...

Wat betekent dat? Wat toont zo'n “doorgezakte voorvoet”, zoals men het noemde? Betekent dat niet gewoon: “Het leven niet kunnen dragen - en vooral de lasten van familieleden niet die letterlijk op mij leunden”? Tuurlijk wel.

Nu ik terugdenk herinner ik mij hoe mijn moeder's humeur in het lommerijke maar ver-regende Sint Oedenrode (“Rooi”, voor kenners) ver onder het nulpunt stak. In feite was zij dieptriest. Zij had geen zin om zichzelf te vermaken en dat verborg ze niet. Ze had gewoon openlijk de pest in, was emotioneel instabiel en liet dat ieder van ons (mij, mijn zus en mijn vader) duidelijk voelen. Iedereen meed haar zoveel mogelijk, overdag. Dit “leunen” van haar was echter niet te vermijden. Op gezette tijden hadden we contact, om te eten; zelfs als ik een zakje meevroeg weersprak zij dat want ze had liever dat ik bij haar kwam om te eten dan dat ik gezellig met mijn kornuiten zou doorbrengen. Ik herinner mij nu weer levendig het aan mij vastklampen wat zij toen opvallend deed. Ik meen dat mijn vader en/of mijn zusje mij er zelfs voor waarschuwde, gek genoeg. Zelfs op afstand had ze mij in haar greep en liet mij voelen hoe ik, een jongeling barstensvol levensenergie, haar shit maar moest dragen - en na jaren van leunen resulteerde dit in een deftige ontsteking, een opgezwollen voet en tergende pijn...

Verkleumd na visite | Tijdens een motorrit moest ik stoppen van de kou. Ik was verkleumd, leeg en moe. In 2013 was ik op de motor naar Eindhoven gereden en na mijn afspraak zocht ik aldaar iemand op die van de gelegenheid gebruik maakte om stiekem haar lasten bij mij neer te leggen. Uitputting was het gevolg.

Ambtenaren lusten je rauw | Vorige maand bezocht ik mijn gemeente en twee ambtenaren maakten mij NIET duidelijk wat er WELkon en WEL duidelijk wat er NIET kon en bleven daar, ondanks mijn herhaalde verzoeken om criteria, uitleg en onderbouwing, in hangen, met als gevolg dat ik op weg naar huis bijna van mijn fiets viel van narigheid, niets meer waard vond om voor te leven en keihard dood wilde; thuisgekomen viel ik van uitputting in slaap om drie uur later wakker te worden.

Inval-tandarts zorgt voor uitval | Een Braziliaanse inval-tandarts vermaande mij boos dat ik niet goed gepoetst had en dat ik een bezoek aan de mondhygiëniste nodig zou hebben, waar ik overigens kort tevoren was geweest. Leeg en moe en koud vertrok ik naar huis, een uur fietsen werd een rit van uuuren, om overal onderweg warm te kunnen worden en mezelf

Dat gelul over het poetsen was de “stok om de hond te slaan”. De ingang om mij zijn lasten cadeau te doen. Ongevraagd, zonder overleg, zonder mijn toestemming.

Kortom: iedereen doet het.

Hoe zit dat?

Ons lichaam toont dus wat er met ons gebeurt QUA INTENTIE. Het is immers de intentie die spreekt.

Hoe kun je jouw kind zoiets aan doen? Hoe kun je jouw partner – degene waarop je verliefd bent – zoiets aandoen? Hoe kun je dat wildvreemden aandoen? Scheldend op straat, foeterend tegen collega's op werk of wekelijks op het sportveld?

Wat drijft ons tot zulk gedrag?

We leunen op anderen en (voeden ons) bij uitstek op de energie van jonge mensen |

Mijn eigen kids zien soms bleek en dat nodigde vorig weekend iemand uit om er een duidelijke opmerking over te maken; “wat zie jij wit, hoe komt dat?” Terechte vraag en een signaal voor haar; het illustreerde wat ik haar al zo vaak verteld had over het leunen wat haar eigen familie en de juf op school op haar doen. Leunen is een eufemisme, hier. Het illustreerde mijn visie, dat sommigen op jonge kinderen vegeteren dus op hen leunen. Geloof je dat niet? Zeg gerust dat het niet zo is; bewijs het tegendeel maar met lulkoek oftewel onzinnige emotionele argumenten! Hoe kan een kinderbekje van een jong en vitaal kind zo bleek en afgetrokken eruit zien als ze niets anders doet dan “de hele week gelukkig naar school gaan”??? Of maak je je zelf schuldig aan parasiteren en kun je niet in jouw eigen spiegel kijken?

Bullshit. Tuurlijk is er wat mis en dien je te kijken naar wat er scheelt en wat er speelt.

IEDEREEN DOET DIT. Ieder mens leunt op die prachtige energie van jonge kinderen. Dat vraagt geen bewijs. Da's bekend en zie je bij ieder familiefeest. Iedereen snapt dit, diep van binnen. En tegenstrijdig genoeg hebben gewone mensen zoals jij en ik een verklaring van goed gedrag (VOG) nodig als we willen werken met jonge mensen, want dat is voorgeschreven, en komen elitaire mensen gewoon weg met je reinste pedofilie, de overtreffende trap van “zich vergrijpen aan jonge mensen”. Jonge mensen stralen (nog) alle kanten uit en dit is bere aantrekkelijk voor mensen die dat niet meer uit zichzelf kunnen halen en dus komen plunderen bij anderen. Geloof mij maar niet. Doe jouw eigen onderzoek.

[zie: “De wonderlijke energie van kinderen (en wat school met ze doet)”: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html]

Geen houvast | Vreselijk gedrag maar wel verklaarbaar; mensen leren geen houvast aan zichzelf dus moeten ze wat. Mijn eigen moeder voorop.

Dit is geen op zichzelf staand ding. Het begint al tussen verliefden die partners worden. IEDERE PARTNER LEUNT OP ELKAAR. Men heeft elkaar nodig om het leuk te hebben. Tot in het extreme toe; daarover heb ik zojuist een aantal lichamelijk kenmerken opgetekend die zich zelfs nu manifesteren, op dit moment dat ik dit schrijf. Kijk eens hoe erg dat is. Natuurlijk hoort dat zo niet maar we weten niet hoe het anders moet. Dus vermoorden we elkaar in een poging om ons het vege lijf te redden. Is dat niet wat overdreven?? Nee. Het is letterlijk poging tot moord te noemen als je nagaat hoe ziekmakend we met elkaar omgaan en elkaar letterlijk VERWENSEN, AANVALLEN, BELAGEN en zelfs continu BLOEDZUIGEN bij de ander.

Zo gaan we met elkaar om anno 21ste eeuw |

Dit is hoe anno 2017 de mensen met elkaar omgaan en ik zie NIEMAND die het anders doet. NIEMAND! Ik zie God Voor Dommen NIEMAND DIE HET ANDERS DOET! Wat een ellende!!!

Mijn vriendin vermoordt mij langzaam en wanneer ik klaarkom voelt het alsof ik doodga van de pijn èn na afloop is ál mijn energie verdwenen en moet ik bijkomen van De Daad. Aloha! De dievegge heeft mij uitgemergeld! Wat is dat voor streek!

Zelf weet ze niet wat een orgasme is, dus ze is zó boos dat ze zelf nog nooit is klaargekomen, maar du moment dat het echt lekker begint te worden (waar was ze voorheen dan, met haar aandacht?), is AL haar aandacht op mij gericht en laat ze niet zichzelf maar wel mij orgasmeren om mij vervolgens mentaal te bespringen en van al mijn levenslust te ontdoen. Bam! In één keer!

Gewelddadig bedgedrag lijkt meer op slagveld | Dit is geen gezeur over een exgenote maar een actuele situatie die ik terugzie bij letterlijk àlle bedpartners die ik ooit gekend heb en nu ik bijna vijftig ben kan ik daar een aardige trend in zien en die is ronduit gewelddadig te noemen. Het is iets structureels wat onze hele samenleving-die-niet-samen-leeft in de greep heeft en houdt...

Ga zelf maar na. Dit is alle mannen aan te zien; al die wijven (dat is het woord voor zulk gedrag) pakken hun bedpartner gelijk terug bij het orgasme en beroven hen ter plekke van hun levensenergie. DIT is wat er gebeurt, lieve mensen, en of je het nu durft onderkennen of niet doet niet ter zake. Het IS zo alleen (bijna) niemand ziet het in en niemand DURFT het in te zien, maar dat doet aan de agressieve feiten niets af.

We vermoorden elkaar en slurpen elkaars bloed, oftewel elkaars levensenergie. Waar heeft die ander dat aan verdiend? Zit daar liefde in? Of speelt er iets anders op de achtergrond??

Reptielen en elite |

Sommigen gaan verder en hebben het over reptielen. Zal wel. “Waar gaat het werkelijk om?” vind ik een interessantere vraag.

In het koningshuis in met name Engeland zou de Queen, volgens die roeptoeterende zelfbenoemde guru David Icke, bekend staan om het drinken van mensenbloed. Kan. Weet ik niet. Boeit mij niet. Wat mij wel boeit is: wat ZEGT het??? Dit toont onmiskenbaar, dat zij zich letterlijk VOEDT op anderen. In plaats van reptiel noemen, kun je zo iemand parasitair gedrag toedichten. Dat past beter en dekt de lading wèl.

Denk even verder. Dat is exact hoe “de elite” zich bedient; ze parasiteren op anderen – met of zonder fysiek bloed. Of dat (bloeddrinken) nu waar is of niet, het is TEKENEND en dus gaat het om het signaal, niet om de feiten; de BOODSCHAP moet helder worden en die is, dat wij mensen parasiteren op anderen en dat we daarin anderen nadoen die ons het leven zuur maken.

Logisch; kijk maar wat ZE - die machthebbertjes en regelgevertjes – ons aandoen; het gaat allemaal van kwaad tot erger en zij zitten ondertussen hoog en droog zich te vermaken en toe te kijken terwijl wij lijden. LEEDVERMAAK, DUS.

Parasiteren doen wij allemaal |

Parasiteren op anderen. Wij doen het allemaal. En waarom?? Slecht voorbeeld doet slecht volgen. Als de op macht beluste mannetjes en vrouwtjes zoals Queen Lizzie zich voeden op anderen, dan is “nadoen” niet meer dan een logische stap.........

Wij “gewone mensen” spiegelen namelijk feilloos dat waaraan we blootstaan. Er is zelfs een spreekwoord van: “Wiens brood men eet, wiens woord men spreekt.” Zoiets. De meesten zoeken niet en hebben daar zelf geen logische verklaring voor maar die ís er wel. Wij spiegelen onze leefomgeving en zo tonen wij exact, hoe er met ons omgegaan wordt.

Aan wie tonen wij dat? De mensen die ons het dichtstbij staan. Onze partners, kinderen en ouders dus. Mijn kinderen tonen het mij. Mijn vriendinnetje en exgenote(n) tonen het mij. Mijn ouders en zus tonen het mij. En... toevallige passanten die hun shit niet langer zelf wensen te dragen en mij met een uithaal blijk geven van hun boosheid en mij dus letterlijk “lastig vallen met hun boosheid”. En ik toon het anderen door mij netjes uit te spreken over wat ik zie gebeuren. Dat heet verantwoordelijkheid nemen.

Zie een leuke anekdote hierover op: hetlichaamliegtnooit.nl/artikelen/verlichting.

Een artikel om ermee te leren omgaan: “Hoe hou ik mijn Eigen-Waarde – juist in een ontmoeting?” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/eigenwaarde.html.

Wil je je nader verdiepen in de essentie van dergelijk intermenselijk contact, bekijk dan: “Essentie van een kennismaking: wat vrouwen doen wanneer ze een man zien | From Hero to Zero | De Zucht naar De Knuffel | Geboorte van de nieuwe mens”: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2016/03/essentie-van-een-kennismaking-zucht-naar-knuffel.html

Eindconclusie |

Wij mensen vallen elkaar lastig om elkaar te tonen aan wat voor soort onderdrukkende en discriminerende omgeving wij blootstaan.

Als we dit projecteren naar internationaal beleid kun je je afvragen waarom we Irak aanvielen in 2003, daarvóór Joegoslavië (NATO bemoeide zich met het beleid, zetten er rebellenlegers in, voerde bombardementen uit, en verdeelde het land; Milosevic stond terecht voor oorlogsmisdaden maar het tribunaal in Den Haag kreeg geen vat op hem omdat men geen enkel bewijs had, maar de oud-president wel het omgekeerde kon aantonen, hetgeen resulteerde in zijn dood omdat ze hem het leven zuur maakte en hij geen eerlijk proces kreeg en de echte daders vrijuit gingen) en daarna landen als Lybië en Syrië, met door CIA gesponsorde groepen als ISIS/Daesh; het toont onderdrukking. En erger. Het toont opzet, structuur en beleid. In negatieve dus destructieve zin.

Wanneer we dit projecteren naar huiselijk geweld dan kun je misschien gaan inzien, dat geen vrouw vrijuit gaat, omdat in de meeste situaties de vrouwen kwader zijn dan de mannen en hen het bloed onder de nagels vandaan peuteren en dus in de meeste gevallen de feitelijke aanstichtsters zijn van huiselijk geweld; sterker nog, ze begonnen er zelf mee, om zo te laten zien welke enorme onvrede zich in hen heeft verzameld omdat ze voelen de verschoppelingen van deze maatschappij te zijn. Hetgeen een ander licht op slachtoffers en daders werkt en verklaart waarom vrouwen vaak bij hun gewelddadige partners blijven; wie begon er nu eigenlijk met geweld bij de ander neer te leggen? [Zie Huiselijk Geweld: fb.com/1112039935572339]

Is het echt zó simpel? Ja, echt; zo simpel is het. Als een uitleg niet simpel is, is het niet te begrijpen en niet waar namelijk. En dit kan ieder zelf controleren en constateren. Wie eerlijk is tegen zichzelf, althans.

“Hoe kun je dit ZEKER WETEN?”

Pendelen. Haal het antwoord letterlijk uit jezelf. Zelf is ziel namelijk; dat onderdeel van ons menselijk lichaam waar we geen donder vanaf weten maar wat wel àlles bepaalt.

Hoe? Er zijn workshops voor zoals www.earthfather.eu die aanbiedt. Ik schreef er een gebruiksaanwijzing bij (zie eerdere link: “Checken: pendelen of spiertesten”: https://facebook.com/832803566829312) en heb er zelfs een rap over geschreven;

“Pak de pendel”| facebook.com/786009478175388

Helemaal Gelezen? Goed gedaan. Was een lange zit maarrr leerzaam.

RJ [slechts 5.247 woorden]

Naschrift |

Het mag duidelijk zijn dat ik mijn dinnetje meer dan dankbaar ben voor deze LES, want dat ís dit.

Hoe kun je er ooit anders achterkomen wat er scheelt in de wereld?

Dan moet je onder-ZOEK doen dus ik ben op ZOEK en wat ik VIND, DEEL ik.

Zo werkt dat. Kijk wat je ervan kunt gebruiken. Have fun!++

Vampiers zijn gewone mensen zoals jij en ik

Vampiers zijn gewone mensen zoals jij en ik die helaas een enorme bloeddorst hebben ontwikkeld uit pure kwaadheid ter compensatie van wat hen is aangedaan toen ze zich niet konden verweren.

Gewonde dieren zijn het gevaarlijkst

In feite laten àlle mensen zien dat we een enórm tekort hebben opgelopen en pakken dat terug. Onzichtbaar, onhoorbaar; alléén voelbaar. We laten zien dat we gewond zijn en gewonde dieren zijn het gevaarlijkst; zo ook de mens.

Het is niet erfelijk maar gedrag is wel overdraagbaar.

Overdraagbaar

Door jonge mensen structureel tekort te doen, vrijheid om zichzelf te zijn te misgunnen en langdurig aan elementaire tegenstrijdigheden bloot te stellen (kortweg: "in de kou laten staan") maakt zich een verdriet van hen meester over een uitzichtloze frustrerende situatie, en aangezien verdriet en onmacht optellen tot boosheid wanneer het gepresenteerde systeem maar waterdicht genoeg is, loopt iedereen met wurgneigingen rond, op zoek naar genoegdoening; er moet iemand bloeden voor wat hen is aangedaan.
En zo is de zucht naar de zondebok geboren: koelbloedige wraak vanuit een oververhit systeem.

Uitingsvormen: elke uiting is een spiegel

Dit kan zich uiten als sadisme en leedvermaak, maar ook als narcisme en zich verheven voelen boven anderen: "hij/zij die te goed is voor deze wereld" - de ivoren toren. Autisme of spasme is opgeven vanuit de ziel in de wanhopige, uitzichtloze situatie, en het zich terugtrekken, in een veilige eigen wereld.

Vanuit de ziel verklaard is alles simpel, eenvoudig en logisch.

Labels zijn fabels; het zegt meer over de klager dan over de drager

Labels zijn fabels daarentegen en dekken de lading vaak niet. De lading is: tekort aan ruimte en vrijheid om zichzelf te mogen zijn. 
Een label of etiket is een manier om ermee om te gaan, Lees: medicatie toe te kunnen dienen. Handel dus.
Afwijkend en extreem gedrag is een SPIEGELENDE uitingsvorm van frustratie en onmacht, een re-actie uit protest, en nooit een beschrijving van iemands karakter.
De ziel oftewel het wezen bepaalt het karakter. Niets anders.
Omgevingsfactoren bepalen re-actie en dus gedrag. Gek genoeg wordt dat zelden onderzocht vóór het toedienen van kalmeringsmiddelen als Ritalin (ik noem ze "bestrijdings-middelen") terwijl mijn biologieles vroeger wel voorzag in het onderscheid tussen binnen en buiten; genotype en fenotype.

Leedvermaak is extreem en een sadistische, bloeddorstige uitingsvorm; Amerikaanse humor staat er bol van en dat is elkaar afzeiken, vernederen en verpulveren - extreem negatief gedrag dus. En wij importeren dat. We noemen dat "gemeengoed" - met de nadruk op gemeen. 
Egotrippen - op het sportveld of in de klas - is een andere variant die ons toont dat we in een (denkbeeldige, zelfverzonnen) prestatiemaatschappij leven. Spiegelend gedrag dus. Het "zie mij eens" doet ons pijnlijk duidelijk maken dat bij niemand van ons de individuele kwaliteiten.
Agressie - of het nu verbaal is of fysiek - komt voor op elk sportveld maar veel vaker nog van docent naar leerling of naar groep. Dagelijks zelfs. Daarover gaat "De wonderlijke energie van kinderen | (en wat school met ze doet)"

"Jong geleerd, auw-t gedaan"; "zoals de auw-ders zongen, 'piepen' de jongen"

Voor het beste resultaat moet je jong beginnen, moeten de ontwerpers van dit systeem gedacht hebben. Van gewoon/gezond naar gewond is hierdoor vrij eenvoudig geworden als je maar vroeg genoeg begint - tegenwoordig niet met zes jaar maar al met vier worden kinderen uit hun vertrouwde leefomgeving weggestolen om verplicht over-corrigerend onderwijs te genieten met als doel conformeren, conditioneren en indoctrineren, kortom onderwerpen en structureel van vrijheid beroven. Van verdeel en heers naar verwar en plunder.

Van verdeel en heers naar verwar en plunder

En da's de invloed van kerk en adel, nu de staat en de multinational. Iedereen weet dat multinationals nauw verweven onderlinge banden hebben doordat de topmensen bij elkaar adviseren in de raden van bestuur. Er zwerven plaatjes van merken, bedrijven en hun verwevenheid op internet (onderaan). En ze willen dat jij hun rommel koopt dus houden ze je klein en onzeker en dan moet je wat; je hebt geen bezit van jezelf maar je kunt het kopen.

Zo simpel is het ontstaan. Die zucht naar wraak komt ergens vandaan en we dienen ons de aard en oorsprong te realiseren; door de boodschap achter ons verdriet tot ons te nemen creëert de ziel de oplossing al zodat we er bovenuit kunnen groeien.++

-

Meerleeslinks

De wonderlijke energie van kinderen | (en wat school met ze doet) - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html

Voorlopend artikel; Parasitair gedrag: pesten en bloedzuigen in de categorie bezitsdrang | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2016/02/parasitair-gedrag-pesten-en-bloedzuigen.html

Wat wij mensen doen en waarom: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/07/wat-wij-mensen-doen.html

"Zondagse preek over onderhuids laten voelen ipv saamhorigheid kweken": dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/08/zondagse-preek.html

Verraad, overtreffende trap van discriminatie en tegenovergestelde van saamhorigheid en de oorsprong ervan:  dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/12/kerstgedachte-tijdens-winterzonnewende.html

Leedvermaak doet onszelf tekort | facebook.com/822747047834964

Meer de diepte in over 'in de kou staan': "Smit geneest volksvijand nummer 1: kou" | renvogel.com/2011/03/31/olof_smit_geneest_volksvijand_nummer_1_kou

Rap: stabiel als mens | facebook.com/637333536376317

Droom: wij pikken alles omdat we gekneed zijn tot gehoorzaam volkje. Gehoorzame burgers en soldaten stellen geen vragen. Alléén in de kroeg: facebook.com/761042217338781

Zelfliefde en narcisme verklaard | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/10/zelfliefde-en-narcisme-verklaard.html

“Op termijn is niemand immuun voor verbetering | de Ivoren Toren”: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/04/op-termijn-is-niemand-immuun-voor-verbetering.html

Verwevenheid van merken, banken, media, tv, geld: sploid.gizmodo.com/fascinating-graphic-shows-who-owns-all-the-major-brands-1599537576 - zie de foto's onderaan

bron: facebook.com/836500026459666, 17 februari 2016, 13:14 |  

Parasitair gedrag: pesten en bloedzuigen in de categorie bezitsdrang

Deel 1: Parasitair gedrag: pesten en bloedzuigen

"Ik ben zó boos, ik kan zijn/haar bloed wel drinken!" Wie kent niet deze zegswijze die duidt op een ziedende boosheid? De vraag rijst wat er eerder was; de aanleiding, het voorval of... de boosheid zèlf?

In mijn jonge leven ben ik vaak blootgesteld geweest aan verzengende boosheid van anderen en begreep dat nooit. Wat had ík daarmee te doen? Ik kwam net kijken en kreeg de volle laag. Dat ging er bij mij niet in dus ik bleef zoeken en wijdde mijn leven aan het bestuderen van intermenselijk gedrag.

Zoektocht

De oorsprong van deze naargeestige projectie (een ander mens moedwillig geweld aandoen om er zelf beter van te worden) bleef mij decennia bezighouden en ook tijdens mijn gr-huwelijk kwam ik daar niet uit, maar wel zag ik een terugkerend patroon: als iemand zelf zijn of haar boosheid niet aan wil gaan, moet een ander het bezuren. Zo te zien steken veel v-echtparen in elkaar.

Kortom, wat ik nu deel zijn inzichten van de afgelopen decennia omdat mij dat tot in het oneindige heeft beziggehouden en kan tot dusverre niet anders concluderen dan dat velen hun boosheid niet de baas zijn en dat bij een ander willen neerleggen. Zie daar de "zucht naar de zondebok" en dat leerde mij dat men de eigen lasten niet wenst te dragen. Bij elk ongemak heeft een externe oorzaak het gedaan. Dat komt verduiveld overeen met de kerkelijke formule SBS-Z, oftewel: Schuld, Boete, Straf en Zonde. En dàt vindt zijn oorsprong in dat gevoel onderdrukt, vermoord en verboden is, zodat dergelijke kerkelijke onzin vrij spel kreeg en niet door gezond verstand voortijdig wordt doorzien en geneutraliseerd. In vorige blogs vind je er mijn visie op.

Leeswijzer: In deel 2 van deze blog: "Bezitsdrang uitgediept" ga ik specifiek in op de wil om te bezitten; dat is de categorie waaronder dit valt. Deel 3 kwam een dag later als aanvulling; een inzicht over de "essentie van parasitair gedrag: compenseren." Er kwamen meer aanvullingen bij:
Deel 4: "wie parasiteert mist de vaderlijke omarming" als kernachtige statement om dit fenomeen begrijpelijk te krijgen, aangevuld met Deel 7: "historie van pijn en extreme uitingsvormen", een ingeving die dagen later kwam.
Deel 5: "het grote schimmenspel" kwam als ingeving bij het ontwaken zo bij me op en staat chronologisch er tussen in, aangevuld met Deel 6: "Droom over onze rechtspraak", want rechters zijn eigenlijk priesters, vandaar hun toga.

Bloeddrinken: overtreffende trap van woede

De overtreffende trap van woede is bloed drinken en de vorm is projectie; je straft in feite een ander voor hoe jij je voelt. Knullig gedrag, maar wel gemeen-goed - met de nadruk op gemeen. Want iedereen doet het, dus iedereen doet knullig en dus kinderachtig want er zit geen grootmoedigheid in en ook geen grootzieligheid, alleen kleinzieligheid. Ingekort tot 'zielig gedrag'. Gewoon 'zielig' dus.

Bloeddrinken: psychisch vampirisme

Wat is bloed drinken? In de jaren '80 vond ik er een duidelijk artikel over, getiteld: "Sensitieven, energieën en psychisch vampirisme" van Alexandra Gabrielli en dat legde het wetenschappelijke werk van een psychiater bloot wat mij de ogen deed openen - ik stuur het je graag digitaal toe.

Het gaat over onderzoek van Dr Shafica Karagulla en haar boek "Breakthrough to creativity - your higher sense perception" en daaruit komt het volgende opmerkelijke citaat, dat ik al zovaak aan den lijve heb ondervonden:

"Op een middag kwam Diane bij mij voor een experment. (Diane is een sensitief die niet alleen de conditie van het fysieke lichaam in het energieveld kon waarnemen, maar ook zag zij een emotioneel of gevoelsveld). Ik kreeg bezoek van een patiente die ik vroeger behandeld had en die erop had gestaan mij te zien. Zij was een buitengewoon zelfzuchtige vrouw die eigenlijk helemaal niet zo ziek was. Ze wilde altijd de volle aandacht van iedereen in haar omgeving. Ik ben nogal ongeduldig met mensen die alle aandacht voor zich opeisen en die in werkelijkheid niet ziek zijn. Tenslotte loodste ik de patiente naar de deur, op een vriendelijke en professionele manier. Ik deed alsof ik in een goed humeur was. Daar ik wist dat Diane het emotionele veld kon waarnemen, vroeg ik haar wat ze vond van mijn huidige emotionele toestand. Ze antwoordde met haar karikteristieke directheid: 'Je bent uitgeput en geïrriteerd. De patiente ergerde je heel erg.' Diane vertelde dat ze 'rode stippen zag over mijn gehele emotionele veld, net alsof ik de mazelen had'. Ik moet toegeven dat Diane gelijk had. Ik concludeerde dat het moeilijk was iets voor haar te verbergen."

nb: het hele artikel is hier te vinden: (link volgt als ik het vinden kan - of stuur mij een bericht)

Het herkennen bleef lastig dus kun je zulke theorie pas in de praktijk brengen wanneer je ermee geconfronteerd wordt en dat gebeurt mij zó regelmatig dat het opvallend is.

Zulk zuigend gedrag valt in de categorie 'Bezitsdrang' en houdt in dat iemand geen bezit heeft van zichzelf en 'hèt' dus buiten zichzelf zoekt; levensgeluk bijvoorbeeld (in deel 2 hieronder ga ik er nader op in). Dat geldt voor de meesten van ons eigenlijk en is de definitie van koopkracht: "Ik heb geen bezit van mijzelf maar kan het kopen."

Afreageren van intense boosheid

Helaas blijft het daar niet bij want zuigen of 'levensenergie stelen' van anderen is de meest gebezigde variant waar geen enkele sigaret, chocola, alcohol, drugs of aankoop aan te pas komt om de zinnen te verzetten; zoals pesten niet onschuldig is, is bloedzuigen dat ook niet. Het is de eigen onvrede bekoelen op een ander. Afreageren van intense boosheid dus, zodat het niet uitmaakt wie je daarvoor pakt, als het maar een gewillig slacht-offer is.

Éigenlijk toont dat, hoe we zelf niets mochten en dus ook een ander geen levensplezier gunnen. Pesten is dat in het klein, omdat we dat al doen van jongs af aan, maar is geen klein ding. Het is zuivere bloeddorst en getuigt van parasitair gedrag.

Oplossing of antwoord: "Val mij niet lastig met jouw boosheid"

Dé oplossing ervoor heb ik niet; niet zolang mensen zulk gedrag nog laten zien.

Antwoorden heb ik wel: ik doe niet mee met het 'spelletje' maar benoem -inmiddels loepzuiver- welke intentie ik van iemand opmerk en stel eenvoudig:

"Val mij niet lastig met jouw boosheid."

Ergens een probleem van maken 

Mensen maken vaak een (groot) probleem van een (klein) probleem en laten zo hun boosheid voelen aan een ander met als doel die ander de LASTen te laten dragen.

Door het benoemen van de boosheid èn het doel -beLASTen van de ander- ontzenuw je gelijk de kern. De ander valt je LASTig en door het te benoemen herstel je dat.

Hartstochtelijke zuigers zijn echter creatief en breng je zo niet op andere gedachten, helaas. Door echter een 'nou èn'-houding aan te wenden, kun je buiten schot blijven en jezelf in veiligheid brengen; meer daarover in de blog 'eigenwaarde'. Het vraagt overigens een periode van zeven jaar afleren om dat continu 'vanzelf' te doen.

Oorsprong

Onderschat de oorsprong van deze ellende niet. Wanneer kerk en staat, en zo de macht achter de macht, dergelijk zuigend gedrag in de loop der eeuwen aan haar bevolking oplegt, ontkomt niemand eraan en bezigt ieder het zelf óók. Kinderen klein houden en niet de ruimte èn hun eigen plaats gunnen garandeert het continueren ervan via de volgende generaties en dat is een gruwelijke zaak.

Lees de blog De wonderlijke energie van kinderen, en je begrijpt wat ik bedoel.++

Bron: facebook.com/82987813712185 van 3 februari 2016, 13:03 

Meerleeslinks bij deel 1:

Eigenwaarde: Hoe hou ik mijn Eigen-Waarde – juist in een ontmoeting? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/03/eigenwaarde.html

De Wonderlijke Energie Van Kinderen | (en wat school met ze doet) - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html

De vlieger en de zwever over vinden als resultaat van zoeken: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-vlieger-en-de-zwever.html 

"Eenmaal in de oase was er overvloed. Waar je ook keek, alles bloeide en droeg vrucht. De oude man vroeg aan de Vlieger waar hij vandaan kwam, het was hem aan te zien dat hij een lange reis achter de rug had."Ik kom van ver, een reis van jaren" en beet in de rijpe vrucht die hij van de oude man kreeg aangereikt. Deze keek vervolgens naar de Zwever en die zei:"Ik weet het niet. Soms denk ik het te weten, maar dat is te vluchtig", waarop de Vlieger glimlachte van herkenning.
"Vertel mij, Zwever, hoe je hier gekomen bent?" vroeg de Vlieger.-"Ik ga waar de wind mij voert. Ik fladder en ben telkens benieuwd waar zij me nu weer heen brengt."De oude man en de Vlieger luisterden aandachtig en knikten, terwijl de Zwever vervolgde:-"Ik blijf altijd maar even, vluchtig, voel me vaak ongemakkelijk om lang te blijven. Ik kom eigenlijk net aangewaaid." Hij wendde zich tot de man met de sterk uitziende vleugels en vroeg:-"En jij dan, Vlieger?"
De Vlieger keek naar de vrucht in zijn hand, als was het bezinning, veegde aandachtig zijn mond en haalde diep adem alvorens te antwoorden: 
"Ik ga recht waar ik heen wil. Ik neem geen omwegen. Ik geniet van de wind en ook al blaast zij me af en toe opzij, dan ervaar ik dat als een streling die ik met een glimlach begroet. Ik kom altijd waar ik zijn moet. Dat wil niet zeggen dat ik altijd weet waar ik uitkomt. Ik volg mijn hart en die dirigeert mij en leidt me naar plaatsen en mensen die ik te ontmoeten heb" en keek daarbij de oude man diep aan, die zijn blik beantwoordde."

Invloed van de kerk
"Zondagse preek over onderhuids laten voelen ipv saamhorigheid kweken": dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/08/zondagse-preek.html 

Verraad, overtreffende trap van discriminatie en tegenovergestelde van saamhorigheid: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/12/kerstgedachte-tijdens-winterzonnewende.html 

Wat is de reden dat mensen achter alles een aanval zien en alles als een probleem zien? facebook.com/828944033881932

Bezitsdrang uitgediept: facebook.com/829064537203215

Auw-ders en hoe hun boosheid landt bij kids | facebook.com/819072904869045

Eerdere blogs over dit onderwerp:
“Parasieten herkennen - bloedzuigers en ander modern vampirisme” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/06/parasieten-herkennen.html

“Verbale agressie hoef je nooit te tolereren | tips om met parasitair gedrag om te gaan” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/09/verbale-agressie-nooit-tolereren.html

--

Deel 2: Bezitsdrang uitgediept

Hoe zit dat nou eigenlijk met bezitsdrang? Drie situaties.

Ik stapte ooit een Ekoplaza binnen samen met een meer dan toffe metgezellige dame, die mij spontaan lekkernijen cadeau wilde doen en achterin de winkel merkte een jonge medewerkster ons op terwijl mijn gezelschap mij liefkozend over mijn borst streek, omdat we na een workshop en jaren van aanvaringen tot inzicht en waardering zijn gekomen en zij louter een gebaar van de meest pure liefde en waardering maakte... en de winkelmedewerkster wendde zich af en toonde gelijk dat ze dat niet leuk vond; ze liet daarbij dus ogenblikkelijk bezitsdrang voelen - kennelijk ben ik haar eigendom. Zonder het te weten overigens.

Ik ontmoette een jaar geleden iemand met wie ik kort enkele waardevolle maanden optrok en ik voel dat ze nu nog steeds elke dag over mijn schouder meekijkt bij alles wat ik doe; alsof ik bezit van haar ben en niemand anders er met mij vandoor mag gaan terwijl we sinds negen maanden geen enkel contact meer hebben en ik toch bij elk bezoek voel alsof zij over een heg staat te kijken om me in de gaten te houden en daarna als een Bridget Jones aanklopt met klimop in dr haar en vegen over dr gezicht.

Het mooiste komt nog. Toen ik 23 was en mijn eerste echte vriendinnetje leerde kennen (tot die tijd kwam het niet verder dan zoenen), voelde het tijdens het vrijen telkens alsof mijn moeder meekeek en ik niet alleen haar goedkeuring nodig had, maar ook aan haar verantwoording verschuldigd was voor alles wat ik met dat meisje deed. Mams belde zelfs toen ik maar niet thuis kwam. Hoe gestoord is dàt? 

Nu ik spiertesten beheers (zo krijg je de ziel-dialoog op gang) kan ik nagaan of zulke 'ideeën' wel kloppen. En wat blijkt? Ik zit er nooit naast. Voelen is weten en de pendel of spiertest brengt de bevestiging als dubbelcheck. Dus kennelijk hebben mijn moeder en àl die andere meiden in deze westerse wereld een ongezonde portie bezitsdrang aan boord die er niet om liegt. Over inbreuk op privacy gesproken.

Bezitsdrang is eenvoudig te verklaren: wie geen bezit heeft van zichzelf, zoekt het daarbuiten. Dus spullen kopen of stelen van anderen. Partners zijn favoriet.

Als ik terugkijk naar de keren dat ik nachtelijk gezelschap naast mij zag, heb ik het gevoel erna geclaimd te zijn; alsof iemand haar vlaggetje op mijn schouder heeft gezet met de tekst "hij is nu van MIJ" of "bezet" op m'n voorhoofd.

Ik begrijp ineens waarom velen na een nachtelijke vrijpartij er tussen uit knijpen om zo'n hachelijke vertoning de volgende ochtend mis te lopen: je loopt gevaar ingelijfd te worden en als je pech hebt krijg je gelijk gedicteerd hoe jij je verder dient te gedragen om mevrouw te plezieren.

Wat mij opvalt: er zit geen vrijheid in maar dwang en agressie. Bezit maakt niet vrij en een ander willen bezitten getuigt van ziek en ongezond gedrag.

Gek genoeg kan ik het niemand niet kwalijk nemen - en die meiden al helemaal niet (het vrouwelijke is verboden en de vrouw onderdrukt, dus wat wil je). Ze weten niet beter. Ze zijn, net als al die jongens hier in dit wilde westen, opgegroeid zonder enige eigenwaarde, zelfvertrouwen en dus zonder bezit van zichzelf. Dan móet je wat. En dat komt op een vreselijke manier tevoorschijn. 

Niemand ontkomt eraan; iedereen kent dit gedrag, ook zij die zeggen dat niet te hebben worden verrast door een familielid dat geen kus wil omdat het niet goed voelt en daarom afhoudt.

Bezitsdrang is één van de duidelijkste tekenen dat mensen kleingehouden worden en dus onderworpen zijn - als heel volk, zelfs. Er zit geen vrijheid in. 

Om vrij te zijn is het nodig weer bezit van onszelf te leren krijgen en zo "jouw eigen partner" te worden.

In de blog "Geen relatie, wel vrijheid" en "Wat wij mensen doen en waarom" lees je meer over hoe vrijblijvendheid de sleutel is tot succesvolle relaties, mits men eerst zijn of haar eigen partner durft te worden.

Bron: facebook.com/829064537203215, 1 februari 2016, 20:05.

Meerleeslinks bij deel 2:

* Eigen partner worden: facebook.com/574028149373523 

* Wat wij mensen doen en waarom | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/07/wat-wij-mensen-doen.html 

* "Geen relatie, wel vrijheid" | hoe we onze eigen partner hebben te zijn dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/03/geen-relatie.html

--

Deel 3: Essentie van parasitair gedrag: compenseren

Parasitair gedrag is om terug te pakken wat ons is aangedaan. Ooit. Het gebeurt stiekem en is een teken van binnenvetters die zich nooit hebben mogen uitspreken van hun eigen leefomgeving.

In stiekem gedrag zit geen openheid, geen waarheid, geen zuiverheid maar getuigt van leugenachtig gedrag - het verstoppen van de drijfveren en intenties - en van bezitsdrang.

"Don't get mad, get even" - zei mijn exgenote vaak en zij parasiteert enorm: ze pakt een willekeurig iemand terug voor wat haar is aangedaan, ooit. De zucht naar de zondebok.

Ons dochtertje toonde mij, dat ze dat zelf ook terugpakt. Tijdens een fietstocht liet ze dat voelen. Ik stopte om het met haar te bespreken zodat ze er overheen kan groeien omdat het indirect, laf en onecht is: het is via de achterdeur en ik leer mijn kinderen de voordeur gebruiken - het uitspreken van gevoel. Dat, wat verboden is in deze samenleving.

Bron: facebook.com/830330777076591 4 februari 2016, 12:30 | 


--

Deel 4: wie parasiteert mist de vaderlijke omarming

Zij die parasiteren missen steun; een mannelijke kwaliteit. Ze missen de vaderlijke omarming in hun leven, en dus tijdens opgroeien. 

Aangezien iedereen hiermee kampt zijn we de rest van ons leven bezig dit te zoeken, corrigeren of...te compenseren. Door bij een ander te halen.


bron: facebook.com/830713477038321, inzicht van 5 februari 2015, 9:24 |


--

Deel 5: het grote schimmenspel

In het grote schimmenspel van duwen en trekken gebruiken we alle trucs die we in huis hebben om energie te kunnen pikken van een ander, om ons op dat moment een stukje beter te kunnen voelen.
Wat begint met bewondering voor de energie of uitstraling van een ander, slaat vroeg of laat ongemerkt en onvermijdelijk om in "een gelegenheid tot woede etaleren", uitbuiten en de ander opzadelen met onze ellende.

Bij mijn huwelijk wist ik dat dit omslagpunt niet lang op zich zou laten wachten na onze trouwdag, om van pais en vree om te slaan naar tumultueus en naargeestig vaarwater - het was alsof er een tijdschakelaar was gaan lopen - en ook mijn meer dan toffe buurman was in het begin spontaan genegen om me met allerhande klusjes te helpen tot hij bij het "break even" punt was gekomen, dat hij kennelijk besloot genoeg voor mij te hebben gedaan en het tijd achtte om ruimte te maken voor zijn boosheid, en zo die genereus bij mij te stallen, kennelijk bij gebrek aan kennis of mogelijkheid om dat zelf te dragen. De opgebouwde goodwill werd geoogst.

Iedereen doet het of is er toe in staat. De lokale ondernemer die mijn overhemden tailleerde voor een veel te hoog bedrag -hij kwam hoger uit dan hij vooraf had aangekondigd- vroeg mij nog eens langs te komen om te praten en deed vervolgens niets anders dan zuigen; via onnozele vragen legde hij een intrige om me heen als een ketting zodat ik niet weg kon komen en zette met zijn broeierige ogen spreekwoordelijk zijn tanden in mij. Door ogenblikkelijk te benoemen wat je merkt, kun je die 'bezwering' soms verbreken, vooral als die ander zelf al vindt dat het contract niet deugt. Maar als hij of zij genoeg voor je heeft gedaan, en dus een solide contract opgebouwd heeft met je, kan de ander de stellige overtuiging hebben dat er nu gezogen en geplunderd mag worden en dien je te rennen voor je leven.

Daar hoeft het geen ondernemer van pensioengerechtigde leeftijd voor te zijn. Een jong meisje van negen stond onherkenbaar ineens voor mijn neus in een winkel om alle aandacht op te eisen en bij mij de lichten uit te doen gaan. Daar is niets schattigs aan. Vanwege haar stemming herkende ik haar of haar intentie niet direct. Het is plunderen en iedereen kan het; velen doen het.

In mijn dagboek schreef ik over de ontmoeting van gisteravond met iemand die een nekhernia had opgelopen:

"Interessant wat er gebeurde. In eerste instantie kreeg ik geen gelijk toen ik inzag wat de reden was van die nekklacht en legde ze mijn opmerking omstandig en opvallend naargeestig terzijde. Er volgden meer momenten die ik als aanval voelde. Niet als aanval op mij specifiek maar op mijn energie.Toen ze meeliep naar de deur had ze mij geïsoleerd voor zichzelf en speelde een opvallend spel van trekken en duwen waarbij ze negatieve opmerkingen over geluiden van mijn gewrichten maakte; alles werd gebruikt om mij en mijn positie te verzwakken. Het was een regelrechte aanval.
Uit pure nieuwsgierigheid liet ik het toe maar het was voelbaar niet OK wat ze deed; het zuigen was begonnen. Gastvrijheid, een bordje eten (of ik nu gegeten had of niet maakte niet uit, ik kreeg en moest dankbaar zijn), een door mij geweigerd kopje thee wat mij al opvallend genoeg niet in dank werd afgenomen, het was allemaal in ruil zodat ik kennelijk geplunderd mocht worden... gewoon, omdat ik er was. Daar hoefde geen contract voor afgesloten te worden, er hoefde niets voor uitgesproken te worden. Plunderen stond kennelijk op mijn voorhoofd toen ik binnenkwam en plunderen gebeurde dan ook - bij vertrek helemaal. Het vriendelijke gezicht dat ik kende van een vorige ontmoeting had intussen plaatsgemaakt voor een heel andere blik; ik keek in een boosaardig en dwingend gezicht dat mij geen enkele ruimte gunde dan te voorzien in wat mijn gastvrouw van mij eiste: "Draag mij shit" dus ik was een acute bron van afleiding voor haar en een potentiële afhankelijkheid of verSLAAFing."

Hier zit geen liefde in. Het komt over als het besluipen en omsingelen van een prooi met woorden en intenties, en de prooi het gevoel geven dat hij geen ontkomen heeft, dan na toestemming en uitgeleide door de vampier zelf, als het leegzuigen succesvol en genoeg is geweest - want dat bepaalt de vampier zelf wel en niet ik.

Het omsingelen lijkt een onuitgesproken en onbespreekbaar contract en eigenlijk is het morele chantage om iemand te laten doen wat die ander wil. Je doet mee uit goed fatsoen, uit vrije wil of uit dwang.
Keuze heb je niet. Dwang dus. En eigenlijk is dat verkrachting want het is geweld zonder toestemming; die wordt niet gevraagd noch gegeven.

Waarheden worden naargeestig als onwaar overtroefd en vernietigd. Mijn ingeving was niet waar want het kwam niet uit. Kort gezegd had ik nooit gelijk, en werd een serie van onderwerpende intenties op mij afgevuurd, voorwaarde om te kunnen plunderen. En zo geschiedde. En ik stond erbij, keek ernaar en zag alles gebeuren.++


Bron: fb.com/831157400327262, 6 februari 2016, 7:13
Toffe reactie aldaar: "dit is alles wat ik nooit kan benoemen. dankje daarvoor!" (Hélène Vinck )


--

Deel 6: Droom over onze rechtspraak 

Wakker met een Droom: parasiteren is wat als priesters verklede magistraten legaal doen. Ze sluiten contract met je door je JA te laten zeggen op jouw naam en verwisselen voor je het weet van rol met je zodat ze ongehinderd en ongegeneerd een greep in jouw kas kunnen doen en jou kunnen uitkleden tot het bot, de eigen advocaat inclusief. Dat gebeurt volstrekt willekeurig en jij, burger, hebt er geen vat op. Dat is inherent aan het systeem en dient dus vermeden, ontlopen, of geridiculiseerd en exposed te worden, omdat het systeem van rechtspraak niet te vertrouwen is wanneer de fundering mist: de intentie om waarheid te laten spreken en recht te laten zegevieren.


Iedereen voelt aan dat het daar allang niet meer om gaat, om waarheid en recht-spreken. Ik wel. Wie dat niet onderschrijft etaleert eigenbelang om met mij een discussie te starten, touwtrekken dus, teneinde precies hetzelfde spelletje te kunnen spelen...

bron: facebook.com/831162256993443, 6 februari 2016, 7:31 |

Meerleeslink: "Agent, ik moet u corrigeren" - wat te doen als een uitvoerende de rol van begunstigde op zich neemt | facebook.com/808656059244063

--

Deel 7: historie van pijn en extreme uitingsvormen 

Stel, dat jij jouw vader nooit kon bereiken.
Dan woonde je in een emotionele woestenij die verdrietig maakt en je onmachtig doet voelen om het te kunnen veranderen, wat je ook probeerde, omdat hij opgegeven had om ooit nog gelukkig te worden.

Verdriet en onmacht kunnen ontwikkelen tot boosheid en ernstige uitingsvormen aannemen, van sabotage tot plunderen aan toe.

Onzichtbaar plunderen bestaat ook en dat heet zuigen, parasiteren of bloed drinken. Zie daar vampiergedrag verklaard.

Het is niet ondenkbaar dat je iemand in jouw omgeving kent die zich bedient van zulke zuigend gedrag. De oorzaak zou dus te traceren kunnen zijn in het gemis van wat we noemen "de vaderlijke omarming".

Oplossen ervan is niet erg gemakkelijk maar vraagt neutrale confrontatie met feiten, doorzettingsvermogen, begrip, tolerantie en heel veel liefde.
Bovendien kun je het nooit voor de ander doen maar altijd alléén voor jezelf; als de ziel je ingevingen geeft kom je er gelijk mee, anders niet, want zodra je ingevingen krijgt is de ander er klaar voor en eerder niet.

Het doel van herhaalde confrontatie is trouwens, dat de ander het verdriet dragelijk leert krijgen, zodat het een neutrale herinnering wordt zonder pijn - zodat die emotionele pijn zich niet telkens manifesteert bij iedere gelegenheid en ons continu 'kinderachtig' doet gedragen.

Mijn exgenote, kleine zusje en een dierbare maken zich schuldig aan zulk gedrag en ik zie wel hoe het loopt wanneer ik ingevingen met ze deel. Ik heb ze al losgeweekt uit hun ziekelijke verschansing en hun ivoren toren gaat er op termijn ook aan - het vraagt tijd en dat kan alleen met liefde.
Zo neem ik mijn verantwoording. Wat de ander ermee doet is mijn zaak niet.

"Je kunt een ander niet veranderen" is een grove misvatting. Iedereen coacht zichzelf dus dienen we uit te spreken wat we van een ander merken of opvangen en daarin leren vertrouwen dat dat altijd goed of raak is en nooit ongevraagd.

Kerk en staat en school hebben ons bij het gevoel weggejaagd en leerden ons in één beweging gelijk ook, dat je een ander niet kunt veranderen en dat je nooit ongevraagd advies mag geven.

Dikke vette larie natuurlijk; ieder mens is hier om te leren en kan wel degelijk veranderen - en vooral met jouw hulp oftewel door een ander te confronteren, mild en neutraal. Vanuit het hart is het altijd liefdevol.

bron: facebook.com/832461390196863 8 februari 2016, 19:08 | 

Naschrift: intense triestheid 

Ik zit nu de begrafenis-cd terug te luisteren (die ik voor mijn vaders begrafenis had samengesteld op basis van zijn wensen, en gefikt voor mijn zus, aangevuld met een paar toepasselijke stukken die zo in mij opkwamen) en bij het tweede of derde stuk besef ik opeens dat al deze muziek intense triestheid uitstraalt; het toont het immense verdriet waar mijn vader nooit over heeft kunnen praten waar die hij zo wel laat voelen. Het was zijn eigen wish-list bij zijn eigen kist.
De boodschap is aangekomen hoor, ouwe.
De muziek stopt, vier nummers dikke ellende aangehoord ;) 
En nu begint: 'People' van Barbra Streisand' - en ik bedenk:

"People... who need people... are (not the luckiest, but) the loneliest people... in the world"

Een half jaar voordat hij in coma het ziekenhuis binnengedragen werd, ging ik spontaan zijn favoriete songs op 't keyboard spelen, zoals Biscaya. Ik voelde zijn verdriet, zijn opgeven en zijn naderende dood. Een maand voor zijn overlijden zat ik rechtop in bed, furieus, en spamde hem vol met sms'jes en emails om hem in zijn levenslust aan te spreken. Het mocht niet baten. Hij had opgegeven.
De laatste maanden heb ik blij en zelfs trots kunnen terugdenken aan mijn vader die weliswaar nooit mijn vader is geweest en waarop ik dus meer dan terecht furieus op ben geweest, maar ik kon hem nu zien als de oprecht leuke man die hij óók was - hij was alleen niet stabiel en sloeg mij dagelijks met zijn shit om de oren en dat no kan. Dàt... hebben jij en ik te transformeren. Op deze pagina merk je hoe dat eruit ziet. Aan jou de keus om mee te doen aan jouw eigen leven... Of niet.

De cd die ik had gemaakt speelt nu "A swingin' safari"... muziek die mijn vader mij vroeger liet horen en die ik nu zelf graag speel en aan mijn kids voorspeel, live - en dan staat de tent op z'n kop.
Dàt... is levenslust ++

bron: facebook.com/832461390196863, 8 februari 2016, 19:08 |

Einde van deze blog in zeven delen. Vergeet niet de pdf met het onderzoek van de psychiater getiteld "Sensitieven, energieën en psychisch vampirisme" bij mij op te vragen via hetlichaamliegtnooit at gmail. 
Tot slot... hoe dan wel?? Plaatje...

Meerleeslink

Taboe doorbreken: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/02/taboe-doorbreken.html

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox