Posts tonen met het label parasiteren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label parasiteren. Alle posts tonen

woensdag 1 februari 2023

Transparantie is sleutel... maar in het verkeerde slot

Tegenwoordig wordt steeds meer bespreekbaar en dat is goed. Een groot goed, zelfs. We dienen transparant te zijn in ons gedrag, dat breng ons het verst... in de zoektocht naar onszelf. Je kunt immers niet verder groeien, dan naar jezelf.

Dat is ons streven. Vanuit de ziel gezien. Vanuit ons Wezen, dus.
Maar da's niet ons gedrag, dat er vaak haaks op staat. Waarom gebeurt dat? Een onderzoek.

We beginnen bij het begin: de constatering. Waar gaat het mis? Titel van het vorige artikel*).
Mij is opgevallen, dat wij mensen er kennelijk àlles aan doen om geen vorderingen te maken, geen positief gedrag te vertonen maar juist die zoektocht naar verbetering van levenskwaliteit consequent saboteren. Passioneel zelfs. Naar hartelust. Tegen beter weten in en tot bloedens toe. 

Stel, dat dat onze blauwdruk is geworden. Van het ego, dat regeert, ver verheven boven het gevoel. Dat is nogal wat. Welkom in de wereld van Verdeel en Heers.

Ik wil het niet alleen hebben over misstanden in de wereld in het algemeen maar over misstanden in onze wereld. Die van jou en mij. Dichterbij huis, dus. Want dáár kunnen we het verschil maken. Precies zoals Gandhi ons voorhield, dus; "begin bij jezelf."

Het doel van strijd |


Ten eerste: het lijkt wel of sommigen niet anders kunnen dan de strijd opzoeken. Zij gedragen zich constant negatief en verzieken de sfeer. De verstandhouding die zij meebrengen noemt men giftig; een relatie met hen heet toxisch.

Het punt is dat wat wij mensen doen, doorgaans onbespreekbaar gemaakt wordt. Iedereen doet alsof die iets op wil lossen - sommigen maken er een sport van om de ander het idee op te dringen, dat die het conflict veroorzaakt heeft - 
maar gedraagt zich vervolgens briljant (maar niet positief) om zo te verhullen, dat die eigenlijk niets liever wil dan strijd, ten koste van alles. Ten koste van waarheid, zelfs. Die sneuvelt als eerste in oorlog en liefde, zegt men, en als je dit artikel leest, blijkt waarom. Het ligt altijd aan een ander.

Iedereen is hiertoe in staat, mannen en vrouwen, ook kinderen; op elk niveau in deze samenleving die niet samenleeft. Direct of indirect, bewust en onbewust, weet men conflict te creëren waar men zich kennelijk mee voedt, op het parasitaire af. Doelbewust, dus. "Briljant negatief", zelfs.
Strijd om de strijd zelf, oorlogszucht zelfs, als voeding, dus. Continu conflict, op het sadistische af, om zich te kunnen laven aan elkaars levensenergie. Als vampiers.

Dit doen mannen èn vrouwen maar bij vrouwen; zowel openlijk in bijvoorbeeld werksituaties maar zeker in relaties, kun je hierop wachten. Er is altijd strijd. Het blijft alleen subtiel als de ander erin meegaat en zich niet verzet. En nu weet je waarom, zodat daarover geen "strijd" nodig is, ofwel geen onenigheid. En geen misverstand. En geen discussie... ander woord voor touwtrekken...

Er is iets mis en da's onbespreekbaar |


Eerst een voorbehoud. Niet zozeer van mij, maar van het mensdom zelf.
Wat ik mensen m/v zie doen, stuit zo langzamerhand iedereen tegen de borst maar toch doet het merendeel nog "alsof die gek is", zodat het gewoon zo blijft. Men ziet het niet of wil het niet zien. Zo verdedigt men dit verwerpelijke gedrag, in wezen. Dat verdedigen, op het ziekelijke af, heeft een naam. Komen we zo op.

Om daaruit te komen hebben we mannen èn vrouwen nodig. Samen. Dat is te maken stap zolang we onderling nog vechten en dat niet wensen op te geven. Dus laten we daar eens eerst naar kijken.

Het is niet anti-vrouw om het over gedrag van vrouwen te hebben |


Mannen doen raar, vindt men - want je bent niks zonder mening, en zeuren en klagen doet het goed - maar vrouwen lijken het te hebben uitgevonden. Hen zie ik het constant doen. Continu, zelfs. En hier gaan we het nu over hebben. De enige manier om iets op te lossen, is door de Heilige Huisjes te benoemen. Doe je mee? Daar gaan we.

Wat vrouwen doen weten we allemaal. Als dat publiekelijk wordt benoemd, zeker bij cabaret of comedy, lacht iedereen mee maar 1 op 1 gaat dat mis. Dan is er geen gesprek maar grijpt men de macht. Punt uut. Op dat moment is er geen dialoog meer mogelijk. Alles glijdt uit over de drie componenten furie, manie en hysterie oftewel boosheid, obsessie en Bezitsdrang, want het gaat om overheersen en dus om overmeesteren, onderwerpen en de baas spelen.

Goed, tot zover de samenvatting der bevindingen.

Nu de vrouwen zelf aan het woord. Over hoe het zit. 
Ik heb een aantal comédiennes gevonden met hun boodschap, want humor werkt meestal het beste:

1. "Girls are fukking insane", zo begint deze vrouw, Iliza Shlesinger, over haar ideale breakup:
https://youtu.be/JvTj4QX55NE

oftewel les één in "zo moet het dus niet"...

2. 
Monique Marvez: deze Mexicaanse comédienne noemt de drie dingen die zijn vereist, om een huwelijk een heel stuk makkelijker te maken: https://fb.watch/inkAv6OOAS/ 
Bovendien stelt zij: "Je kunt een man niet veranderen." Deze comédienne gaat nog verder en noemt drie dingen die een man van een vrouw wil - en geef haar eens ongelijk:
1. een man wil een vrouw in een goede stemming; "maak het gezellig", dus. Lijkt mij het nastreven waard.
2. wees stil ipv rumoerig; wees geen lastpak (dus opnieuw: "hou het gezellig" en vooral: "Doe niet zo moeilijk, en doe zeker niet achterlijk")
3. "lik hem" oftewel wees genereus ipv inhalig
(en dus opnieuw: "maak het gezellig" en "speel geen spelletjes")
-

3. Dan Gina Brillon, nummer drie, deze beschrijft in Own Your Crazy het gedrag van ALLE vrouwen... zo zit het dus, dames:
-

Daniele Kathryn Hage oftewel nummer 4 stelt: "Iedere man wil een relatie vol respect" - deze dame legt uit waarom: https://instagram.com/reel/CxQLU5qu0HT/?igshid=NTc4MTIwNjQ2YQ==
-

Christina Michelle Robinson, als vijfde: deze traditioneel ingestelde vrouw noemt - zo te zien uit eigen ervaring - 10 moeilijke dingen die vrouwen slecht kunnen horen maar zegt ze heel erg mooi en waarder dan waar - en iedereen weet dat ook: https://www.facebook.com/reel/484512167230824?s=yWDuG2&fs=e
-

Als zesde, deze geniale blijdrage van Emily W. King: "How to understand men and have better relationships" - https://fb.watch/ntwy3-n1O9/

En dan deze - een vol-geluld filmpje als zevende, met mijn observaties over wat er gaande is in de wereld: "vrouwen ondermijnen structureel de man, zichzelf en de hele wereld" | https://youtube.com/watch?v=DTUtJYAwtmE
-

8. Deze Nederlandse vrouw vertelt vol tranen hoe gelukkig ze is met haar man. Zo simpel kan het zijn; zij "hoeft niet meer te vechten,' zegt zij zelf:
-

Tot slot, als negende, voor de duidelijkheid... Vijf vragen die je als vrouw nooit meer moet stellen aan een man:
-

Merk even op dat geen van deze vrouwen van die belachelijke, neo-feministische oftewel denigrerende en overdreven denkbeelden hanteren maar warm-menselijke ideeën, vanuit gezond verstand. Het is net of deze vrouwen de moeite hebben genomen om naar (hun) mannen te luisteren. Die vrouwen zíjn er dus wel...
... net als cassie jaye, in haar docu red pill.
-



SM logisch gevolg van Opvoeding |


Mij is nog iets opgevallen. Het sadistische karakter van het gedrag van velen, als logisch gevolg van onze desastreuze en vooral destructieve Opvoeding, die niets van ons wezen heelhoudt, in combinatie met de hierboven beschreven zelfsabotage, geeft sadomasochistisch gedrag bij uitstek. Zelfkastijding, dus.

Men heeft er namelijk duidelijk genoegen in om elkaar en zichzelf grondig tekort te doen, tegen te werken dus, oftewel te saboteren. Dan is dat per definitie sm.

Je kunt dat verdelen in enerzijds boetedoening en anderzijds genoegdoening. Boetedoening wil zeggen zichzelf tekort doen en genoegdoening de ander, oftewel er voldoening uit halen om een ander te benadelen. Dat past in het kader van: "Hoe kan ik een ander gunnen wat mij nooit gegund is."

Stockholmsyndroom: de onderdrukker verdedigen |


Onze Opvoeding zorgt voor het verdedigen van slecht menselijk gedrag - parasiteren voorop. Dit verdedigen van zelfsabotage, negatief en onderdrukkend gedrag heeft een naam: Stockholmsyndroom. De essentie ervan zie je nu beschreven, in dit artikel. Uit ingeving.

Niet alleen resulteert onze Opvoeding in Stockholmsyndroom maar dus ook in sadisme met fatalistisch karakter en dus sm; sadomasochisme.

Het belang van inzichten |


Dit vraagt niet om bewijs en is geen stelling of hypothese. Het is een inzicht vanuit de ziel en zoiets vertelt ons hoe het zit. Punt is, dat we dat hebben leren verwerpen, zodat we van God los zijn geraakt, de weg maar onszelf niet meer weten maar daar óók niet meer naar zoeken.

Want dat is verboden.

Een vicieuze cirkel en dus een sterk staaltje Verdeel en Heers is zo gecreëerd. Een huzarenstukje, zelfs. Want niemand ziet het in of niemand wil het inzien maar we bevechten elkaar erom. En erdoor. We slaan liever elkaar de hersens in dan óóit een oplossing na te streven. Zie daar SM en Stockholmsyndroom in één. En continu zichtbaar, om ons heen. Voor wie het durft te zien. De wereld lijkt zo te zijn ingericht. 

Met een filmpje van X-files ter illustratie:

Geen oplossing zolang ego overheerst |


Er is een maar. Transparantie is sleutel... maar niet in een wereld, waar gezond verstand bevochten wordt en verbannen, verboden en vermoord is.

Dus... dan kan ik niemand mijn kennis delen, kan ik niemand helpen, en aan niemand het estafettestokje doorgeven, sta ik voor gek met mijn website en ligtmijnwerkstil. Want die interesse bestaat niet. Die ontbreekt hardnekkig. Men is "liever lui dan moe" gemaakt en rent liever achter de eigen staart aan, als speelbal van De Staat. Verdeel en Heers in volle glorie.

Soit. Hetzijzo. Succes ermee.
Dan ga ik wat anders doen.

rj.

Care? Dare? Share: 
dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2023/02/transparantie-is-sleutel-maar-in-het-verkeerde-slot.html

*) het vorige artikel: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2023/01/waar-gaat-het-mis.html

PS: of de beweringen in dit artikel voor jou kloppen of niet is niet relevant wanneer de ziel gesproken heeft... dezelfde ziel die zo ziekelijk verboden, verbannen en vermoord is, in deze zieke wereld. Kijk maar...:








vrijdag 4 maart 2016

Liefde maakt blind. Loyaliteit nog meer; een ongeschreven contract met degene van wie je afhankelijk bent gemaakt

We reden met een opperbest humeur naar het feestje van tante -oudste zus van mijn moeder- in de wagen van zwager. Ik nam de trein terug, alléén. Dit was tien jaar terug.

Het escaleerde op de heenweg en ik werd als schuldige aangewezen.
Waarom? Omdat ik er iets van zei...

Mijn moeder begon midden tijdens de rit te zuigen door te vertellen over slecht nieuws dat ze ergens gelezen had. Op samenzweerderige toon vertelde ze erover alsof het wereldnieuws was maar in plaats van blij ervan worden, voelde ik mijn energie onmiddellijk naar beneden gaan en de sfeer vergallen en greep gelijk in: 
"Stop, het is negatief, praat daar niet over!" 
-'Maar Robert, het ís toch zo?' - zo vergoeilijkte (legitimeerde) ze haar zaak om slinks ermee weg te komen. 

Parasiteren zit in een klein hoekje


Ja, het was inderdaad zo - als we de media mogen geloven (doe ik niet overigens, eenzijdig en gekleurd en opruiend en manipulerend nieuws is voor mij geen nieuws).
Nou èn? Zij maakte er nu eigenbelang van door er op dat moment op die manier over te vertellen en zo de energie en sfeer naar beneden te halen.
Zuigen zonder opvallen... Da's een talent.

Mijn zus pakte die ellende ook op want niet veel later kwamen we bij de kruising van de A16; afslaan richting Capelle/Brienenoordbrug of rechtdoor richting Alexanderpolder. Zus twijfelde hardop over de route en overlegde niet maar dirigeerde naar het zuiden. Toen ik zei dat dat niet klopte en dat we moesten keren, schreeuwde ze, was plotseling in alle staten en was ik opeens een kreng.
De nagalm van die verwensing dreunde na, haar boosheid dreef de auto voort en mij eruit, om mij te helpen besluiten de terugweg alléén te reizen, per trein.

Gecertificeerde Verdeel-en-Heers-intrigrante


De oorzaak was de energie-aderlating die moeder geënsceneerd had, maar erg genoeg viel moeder mij naderhand weer aan door opnieuw samenzweerderig te stellen dat zus onder veel stress stond en ik haar beter kon ontzien; haar met rust diende te laten, was de boodschap dus. 
Hoe tegenstrijdig, naargeestig en opnieuw zuigend was dit?! Moeder creëert het probleem, komt er mee weg doordat de kinderen onderling gaan vechten -ik vocht niet maar mocht de klappen incasseren- en vervolgens kreeg ik opnieuw die verdekte aanval van mijn moeder.

Wat was de eigenlijke beweegreden van mijn moeder om dit te zeggen? Ze had de sfeer kapot gemaakt, ervan geprofiteerd en kwam nu voor een extra shot door mij te besluipen met een originele en briljante maar negatieve benadering.
Opeens wordt mij ook duidelijk dat zij zich stilletjes had zitten te vermaken tijdens het geruzie, vanuit haar plek op de achterbank.
En nu valt mij ook nog in, dat ze ons bovendien nog verder verdeelde en er zelf over heerste, als intrigante. Je hoort iets dergelijks immers uit te praten en op te lossen. Zij creëerde het omgekeerde. De ultieme, gecertificeerde, Verdeel-en-Heers-intrigante.

Bemoeizucht tijdens uitvaartbespreking


Hoe verklaar je anders het in het honderd lopen van het gesprek met de uitvaartverzekeringsdame waar mijn moeder zo nodig bij moest zijn en CONTINU onzinvragen zat te stellen, èn zat te gebaren dat ik stil moest blijven wanneer ik eens wat zei, en toen dat niet voldoende was, brutaal te stellen dat zus maar niet moest speechen bij de kist van haar vader.
Brutaal en arrogant maar was niet het ergste. Het was provocerend en ze wilde zich voeden met de wrijving die zou ontstaan hierdoor. Die kans kreeg ze niet want in twee seconden hing ik voor haar neus om haar tot de orde te roepen en toen ze daarop niet (maar dan ook echt NIET) reageerde, het op een brullen te zetten en haar gezicht tot op 2 millimeter te naderen om haar ongewenste gedrag haarfijn te benoemen. En toen het niet ophield, het gewoon keihard nóg eens te doen. En haar voor te houden wat ze hier eigenlijk kwam doen, waarna ze maar even een sigaretje ging roken.

Mijn zus deed weer hetzelfde: ze ging haar boosheid op mij botvieren; niet gelijk maar naderhand, of een andere dag zelfs.

Loyaliteit is een ongeschreven contract met degene van wie je afhankelijk bent gemaakt


De loyaliteit naar de ouder is spreekwoordelijk te noemen terwijl die de veroorzaakster is geweest van alle onvrede, maar het kind valt vanzelf terug in het oude drama en vecht 't uit met 'n ander jong uit het nest. 
nb: Niet alleen in dit geval; de ingeving meldt dat het meestal zo zit. Ga maar na: onderlinge strijd om mensen onderling bezig te houden is het uiteindelijke doel van Verdeel-en-Heers-praktijken.

Zwager probeerde naderhand op een nette toon, vanuit zijn gevoel, nog "netjes" tot moeder door te dringen. Maar dat lukte niet. Natuurlijk niet. Moeder is zelf echt wel op de hoogte van haar eigen zieke, parasiterende gedrag en legde keurig alles wat zwager aandroeg terzijde door het te negeren.

De verhullende streken van de heimelijke parasiet


Gek, dat mij nu pas invalt hoe zij parasiteerde en dat ik dat na heel veel jaar wel bij mijn exgenote herkende maar niet van mijn moeder. Nu wel. Zo zal het iedereen wel vergaan die loyaliteit naar de ouders kent, omdat afhankelijkheid van degene die je voedt en verzorgt nu eenmaal loyaliteit creëert.

Niet de eerste keer geweest. Ik herinner mij nog een dergelijk voorval. Ik heb op haar verjaardag tegen mijn moeder staan gillen op een parkeerplaats en ik begreep toen niet waarom.

Bij aankomst op de parkeerplaats voor een restaurant, boven op een duin, was iets gebeurd tussen mijn moeder en mijn vriendin, toen zwanger van mijn jongste kind. Nu was mijn vriendin sowieso al gevoelig en bovendien zwanger dus nog gevoeliger. Daar komt bij, dat zij waarschijnlijk de intentie van mijn moeder haarfijn had opgepakt omdat mijn vriendin zelf óók een handje had van spelletjes spelen en het dus bliksemsnel herkende. Ze viel uit naar mijn moeder en ik kon er niet omheen, wilde de zaak sussen maar voor ik het wist deed ik hetzelfde en brulde 't uit tegen de jarige.

Essentie: eigenbelang doet iemand situaties creëren en parasiteren


Herken patronen in gezinssituaties; "moeder steekt de fik aan en kinderen reageren er indirect op" -mijn zus althans- en gaan onderling vechten, om indirect te laten zien wat er gebeurt.

De eigenlijke boodschap is dus: Loyaliteit is een ongeschreven contract met degene waar je van afhankelijk bent gemaakt. 

Ingeving | De reden dat je verbeten naar jouw ouders bent en je ze toch niet de rug kunt toekeren: een loyaliteitsband staat kritisch gedrag in de weg van jou naar (één van) jouw ouders. De loyaliteit die ouders beschermt, de hand boven het hoofd houdt. Dat is de ongeschreven loyaliteitsband die iedereen kent, vanuit de afhankelijkheidssituatie die je als kind had naar ouders toe die volkomen onbereikbaar deden, uit angst om hun gevoel te tonen en zo zichzelf.

Ons gedrag spiegelt onze omgeving


Wat wij mensen doen is een afSPIEGELing van de wereld om ons heen, dus ik stuurde deze ingevingen maar eens naar mijn familie, vergezeld van deze tekst:
"Zus, jouw moeder is nooit jouw moeder geweest. Ze was er alleen fysiek, nooit emo of mentaal. Ze lachte je uit en liet je niet speechen bij papa's kist.De enige die er altijd voor je was, was ik. Ik liep nooit weg.Zij zoog en creëerde conflicten.Heb er over geschreven. Naar zwager gestuurd en staat op m'n fb pagina.
Zie, dat zij niet anders doet dan de Verdeel-en-Heers-wereld om ons heen."

Onze auw-ders konden er ook niets aan doen. Dat het zo gegroeid is althans. Ze hoeven het niet zo te laten.
Zie daar het bestaansrecht van "jezelf uitspreken".

bron: facebook.com/845335298909472, 4 maart 2016, 8:04 |

Meerleeslinks



Boosheid: historie van pijn en extreme uitingsvormen: facebook.com/832461390196863

Parasitair gedrag: pesten en bloedzuigen in de categorie bezitsdrang: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2016/02/parasitair-gedrag-pesten-en-bloedzuigen.html

Vampiers zijn gewone mensen zoals jij en ik die helaas een enorme bloeddorst hebben ontwikkeld uit pure kwaadheid ter compensatie van wat hen is aangedaan toen ze zich niet konden verweren: facebook.com/836500026459666

"Boos zijn is terecht, alleen dienen we zelf op onderzoek te gaan en niet een ander lastig te vallen met onze boosheid": facebook.com/822333527876316

"De motivatie van een intrigant kan politiek gericht zijn, of als middel om eigen ambities te verwezenlijken. De Romeinen kenden het verschijnsel al en spraken over divide et impera (verdeel en heers). Door een machtsblok te ondermijnen door onderlinge conflicten, kan de intrigant zijn machtspositie (of die van zijn opdrachtgever) gaandeweg verbeteren. Het kan voorkomen dat een groepering of zelfs een staat de rol van politiek intrigant op zich neemt en bepaalde bevolkingsgroepen of verschillende staten tegen elkaar uitspeelt": nl.wikipedia.org/wiki/Intrigant



woensdag 3 februari 2016

Parasitair gedrag: pesten en bloedzuigen in de categorie bezitsdrang

Deel 1: Parasitair gedrag: pesten en bloedzuigen


"Ik ben zó boos, ik kan zijn/haar bloed wel drinken!" Wie kent niet deze zegswijze die duidt op een ziedende boosheid? De vraag rijst wat er eerder was; de aanleiding, het voorval of... de boosheid zèlf?

In mijn jonge leven ben ik vaak blootgesteld geweest aan verzengende boosheid van anderen en begreep dat nooit. Wat had ík daarmee te doen? Ik kwam net kijken en kreeg de volle laag. Dat ging er bij mij niet in dus ik bleef zoeken en wijdde mijn leven aan het bestuderen van intermenselijk gedrag.


Zoektocht


De oorsprong van deze naargeestige projectie (een ander mens moedwillig geweld aandoen om er zelf beter van te worden) bleef mij decennia bezighouden en ook tijdens mijn gr-huwelijk kwam ik daar niet uit, maar wel zag ik een terugkerend patroon: als iemand zelf zijn of haar boosheid niet aan wil gaan, moet een ander het bezuren. Zo te zien steken veel v-echtparen in elkaar.

Kortom, wat ik nu deel zijn inzichten van de afgelopen decennia omdat mij dat tot in het oneindige heeft beziggehouden en kan tot dusverre niet anders concluderen dan dat velen hun boosheid niet de baas zijn en dat bij een ander willen neerleggen. Zie daar de "zucht naar de zondebok" en dat leerde mij dat men de eigen lasten niet wenst te dragen. Bij elk ongemak heeft een externe oorzaak het gedaan. Dat komt verduiveld overeen met de kerkelijke formule SBS-Z, oftewel: Schuld, Boete, Straf en Zonde. En dàt vindt zijn oorsprong in dat gevoel onderdrukt, vermoord en verboden is, zodat dergelijke kerkelijke onzin vrij spel kreeg en niet door gezond verstand voortijdig wordt doorzien en geneutraliseerd. In vorige blogs vind je er mijn visie op.

Leeswijzer: In deel 2 van deze blog: "Bezitsdrang uitgediept" ga ik specifiek in op de wil om te bezitten; dat is de categorie waaronder dit valt. Deel 3 kwam een dag later als aanvulling; een inzicht over de "essentie van parasitair gedrag: compenseren." Er kwamen meer aanvullingen bij:
Deel 4: "wie parasiteert mist de vaderlijke omarming" als kernachtige statement om dit fenomeen begrijpelijk te krijgen, aangevuld met 
Deel 7: "historie van pijn en extreme uitingsvormen", een ingeving die dagen later kwam.
Deel 5: "het grote schimmenspel" kwam als ingeving bij het ontwaken zo bij me op en staat chronologisch er tussen in, aangevuld met Deel 6: "Droom over onze rechtspraak", want rechters zijn eigenlijk priesters, vandaar hun toga.


Bloeddrinken: overtreffende trap van woede


De overtreffende trap van woede is bloed drinken en de vorm is projectie; je straft in feite een ander voor hoe jij je voelt. Knullig gedrag, maar wel gemeen-goed - met de nadruk op gemeen. Want iedereen doet het, dus iedereen doet knullig en dus kinderachtig want er zit geen grootmoedigheid in en ook geen grootzieligheid, alleen kleinzieligheid. Ingekort tot 'zielig gedrag'. Gewoon 'zielig' dus.


Bloeddrinken: psychisch vampirisme


Wat is bloed drinken? In de jaren '80 vond ik er een duidelijk artikel over, getiteld: "Sensitieven, energieën en psychisch vampirisme" van Alexandra Gabrielli en dat legde het wetenschappelijke werk van een psychiater bloot wat mij de ogen deed openen - ik stuur het je graag digitaal toe.

Het gaat over onderzoek van Dr Shafica Karagulla en haar boek "Breakthrough to creativity - your higher sense perception" en daaruit komt het volgende opmerkelijke citaat, dat ik al zovaak aan den lijve heb ondervonden:

"Op een middag kwam Diane bij mij voor een experment. (Diane is een sensitief die niet alleen de conditie van het fysieke lichaam in het energieveld kon waarnemen, maar ook zag zij een emotioneel of gevoelsveld). Ik kreeg bezoek van een patiente die ik vroeger behandeld had en die erop had gestaan mij te zien. Zij was een buitengewoon zelfzuchtige vrouw die eigenlijk helemaal niet zo ziek was. Ze wilde altijd de volle aandacht van iedereen in haar omgeving. Ik ben nogal ongeduldig met mensen die alle aandacht voor zich opeisen en die in werkelijkheid niet ziek zijn. Tenslotte loodste ik de patiente naar de deur, op een vriendelijke en professionele manier. Ik deed alsof ik in een goed humeur was. Daar ik wist dat Diane het emotionele veld kon waarnemen, vroeg ik haar wat ze vond van mijn huidige emotionele toestand. Ze antwoordde met haar karikteristieke directheid: 'Je bent uitgeput en geïrriteerd. De patiente ergerde je heel erg.' Diane vertelde dat ze 'rode stippen zag over mijn gehele emotionele veld, net alsof ik de mazelen had'. Ik moet toegeven dat Diane gelijk had. Ik concludeerde dat het moeilijk was iets voor haar te verbergen."
nb: het hele artikel is hier te vinden: (link volgt als ik het vinden kan - of stuur mij een bericht)

Het herkennen bleef lastig dus kun je zulke theorie pas in de praktijk brengen wanneer je ermee geconfronteerd wordt en dat gebeurt mij zó regelmatig dat het opvallend is.

Zulk zuigend gedrag valt in de categorie 'Bezitsdrang' en houdt in dat iemand geen bezit heeft van zichzelf en 'hèt' dus buiten zichzelf zoekt; levensgeluk bijvoorbeeld (in deel 2 hieronder ga ik er nader op in). Dat geldt voor de meesten van ons eigenlijk en is de definitie van koopkracht: "Ik heb geen bezit van mijzelf maar kan het kopen."



Afreageren van intense boosheid


Helaas blijft het daar niet bij want zuigen of 'levensenergie stelen' van anderen is de meest gebezigde variant waar geen enkele sigaret, chocola, alcohol, drugs of aankoop aan te pas komt om de zinnen te verzetten; zoals pesten niet onschuldig is, is bloedzuigen dat ook niet. Het is de eigen onvrede bekoelen op een ander. Afreageren van intense boosheid dus, zodat het niet uitmaakt wie je daarvoor pakt, als het maar een gewillig slacht-offer is.

Éigenlijk toont dat, hoe we zelf niets mochten en dus ook een ander geen levensplezier gunnen. Pesten is dat in het klein, omdat we dat al doen van jongs af aan, maar is geen klein ding. Het is zuivere bloeddorst en getuigt van parasitair gedrag.



Oplossing of antwoord: "Val mij niet lastig met jouw boosheid"


Dé oplossing ervoor heb ik niet; niet zolang mensen zulk gedrag nog laten zien.

Antwoorden heb ik wel: ik doe niet mee met het 'spelletje' maar benoem -inmiddels loepzuiver- welke intentie ik van iemand opmerk en stel eenvoudig:


"Val mij niet lastig met jouw boosheid."


Ergens een probleem van maken 


Mensen maken vaak een (groot) probleem van een (klein) probleem en laten zo hun boosheid voelen aan een ander met als doel die ander de LASTen te laten dragen.
Door het benoemen van de boosheid èn het doel -beLASTen van de ander- ontzenuw je gelijk de kern. De ander valt je LASTig en door het te benoemen herstel je dat.

Hartstochtelijke zuigers zijn echter creatief en breng je zo niet op andere gedachten, helaas. Door echter een 'nou èn'-houding aan te wenden, kun je buiten schot blijven en jezelf in veiligheid brengen; meer daarover in de blog 'eigenwaarde'. Het vraagt overigens een periode van zeven jaar afleren om dat continu 'vanzelf' te doen.


Oorsprong


Onderschat de oorsprong van deze ellende niet. Wanneer kerk en staat, en zo de macht achter de macht, dergelijk zuigend gedrag in de loop der eeuwen aan haar bevolking oplegt, ontkomt niemand eraan en bezigt ieder het zelf óók. Kinderen klein houden en niet de ruimte èn hun eigen plaats gunnen garandeert het continueren ervan via de volgende generaties en dat is een gruwelijke zaak.

Lees de blog De wonderlijke energie van kinderen, en je begrijpt wat ik bedoel.++


Bron: facebook.com/82987813712185 van 3 februari 2016, 13:03 

Meerleeslinks bij deel 1:

Eigenwaarde: Hoe hou ik mijn Eigen-Waarde – juist in een ontmoeting? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/03/eigenwaarde.html

De Wonderlijke Energie Van Kinderen | (en wat school met ze doet) - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html

De vlieger en de zwever over vinden als resultaat van zoeken: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-vlieger-en-de-zwever.html 

"Eenmaal in de oase was er overvloed. Waar je ook keek, alles bloeide en droeg vrucht. De oude man vroeg aan de Vlieger waar hij vandaan kwam, het was hem aan te zien dat hij een lange reis achter de rug had."Ik kom van ver, een reis van jaren" en beet in de rijpe vrucht die hij van de oude man kreeg aangereikt. Deze keek vervolgens naar de Zwever en die zei:"Ik weet het niet. Soms denk ik het te weten, maar dat is te vluchtig", waarop de Vlieger glimlachte van herkenning.
"Vertel mij, Zwever, hoe je hier gekomen bent?" vroeg de Vlieger.-"Ik ga waar de wind mij voert. Ik fladder en ben telkens benieuwd waar zij me nu weer heen brengt."De oude man en de Vlieger luisterden aandachtig en knikten, terwijl de Zwever vervolgde:-"Ik blijf altijd maar even, vluchtig, voel me vaak ongemakkelijk om lang te blijven. Ik kom eigenlijk net aangewaaid." Hij wendde zich tot de man met de sterk uitziende vleugels en vroeg:-"En jij dan, Vlieger?"
De Vlieger keek naar de vrucht in zijn hand, als was het bezinning, veegde aandachtig zijn mond en haalde diep adem alvorens te antwoorden: 
"Ik ga recht waar ik heen wil. Ik neem geen omwegen. Ik geniet van de wind en ook al blaast zij me af en toe opzij, dan ervaar ik dat als een streling die ik met een glimlach begroet. Ik kom altijd waar ik zijn moet. Dat wil niet zeggen dat ik altijd weet waar ik uitkomt. Ik volg mijn hart en die dirigeert mij en leidt me naar plaatsen en mensen die ik te ontmoeten heb" en keek daarbij de oude man diep aan, die zijn blik beantwoordde."

Invloed van de kerk
"Zondagse preek over onderhuids laten voelen ipv saamhorigheid kweken": dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/08/zondagse-preek.html 

Verraad, overtreffende trap van discriminatie en tegenovergestelde van saamhorigheid: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/12/kerstgedachte-tijdens-winterzonnewende.html 

Wat is de reden dat mensen achter alles een aanval zien en alles als een probleem zien? facebook.com/828944033881932

Bezitsdrang uitgediept: facebook.com/829064537203215

Auw-ders en hoe hun boosheid landt bij kids | facebook.com/819072904869045

Eerdere blogs over dit onderwerp:
“Parasieten herkennen - bloedzuigers en ander modern vampirisme” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/06/parasieten-herkennen.html

“Verbale agressie hoef je nooit te tolereren | tips om met parasitair gedrag om te gaan” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/09/verbale-agressie-nooit-tolereren.html

--

Deel 2: Bezitsdrang uitgediept

Hoe zit dat nou eigenlijk met bezitsdrang? Drie situaties.

Ik stapte ooit een Ekoplaza binnen samen met een meer dan toffe metgezellige dame, die mij spontaan lekkernijen cadeau wilde doen en achterin de winkel merkte een jonge medewerkster ons op terwijl mijn gezelschap mij liefkozend over mijn borst streek, omdat we na een workshop en jaren van aanvaringen tot inzicht en waardering zijn gekomen en zij louter een gebaar van de meest pure liefde en waardering maakte... en de winkelmedewerkster wendde zich af en toonde gelijk dat ze dat niet leuk vond; ze liet daarbij dus ogenblikkelijk bezitsdrang voelen - kennelijk ben ik haar eigendom. Zonder het te weten overigens.


Ik ontmoette een jaar geleden iemand met wie ik kort enkele waardevolle maanden optrok en ik voel dat ze nu nog steeds elke dag over mijn schouder meekijkt bij alles wat ik doe; alsof ik bezit van haar ben en niemand anders er met mij vandoor mag gaan terwijl we sinds negen maanden geen enkel contact meer hebben en ik toch bij elk bezoek voel alsof zij over een heg staat te kijken om me in de gaten te houden en daarna als een Bridget Jones aanklopt met klimop in dr haar en vegen over dr gezicht.

Het mooiste komt nog. Toen ik 23 was en mijn eerste echte vriendinnetje leerde kennen (tot die tijd kwam het niet verder dan zoenen), voelde het tijdens het vrijen telkens alsof mijn moeder meekeek en ik niet alleen haar goedkeuring nodig had, maar ook aan haar verantwoording verschuldigd was voor alles wat ik met dat meisje deed. Mams belde zelfs toen ik maar niet thuis kwam. Hoe gestoord is dàt? 

Nu ik spiertesten beheers (zo krijg je de ziel-dialoog op gang) kan ik nagaan of zulke 'ideeën' wel kloppen. En wat blijkt? Ik zit er nooit naast. Voelen is weten en de pendel of spiertest brengt de bevestiging als dubbelcheck. Dus kennelijk hebben mijn moeder en àl die andere meiden in deze westerse wereld een ongezonde portie bezitsdrang aan boord die er niet om liegt. Over inbreuk op privacy gesproken.

Bezitsdrang is eenvoudig te verklaren: wie geen bezit heeft van zichzelf, zoekt het daarbuiten. Dus spullen kopen of stelen van anderen. Partners zijn favoriet.

Als ik terugkijk naar de keren dat ik nachtelijk gezelschap naast mij zag, heb ik het gevoel erna geclaimd te zijn; alsof iemand haar vlaggetje op mijn schouder heeft gezet met de tekst "hij is nu van MIJ" of "bezet" op m'n voorhoofd.
Ik begrijp ineens waarom velen na een nachtelijke vrijpartij er tussen uit knijpen om zo'n hachelijke vertoning de volgende ochtend mis te lopen: je loopt gevaar ingelijfd te worden en als je pech hebt krijg je gelijk gedicteerd hoe jij je verder dient te gedragen om mevrouw te plezieren.

Wat mij opvalt: er zit geen vrijheid in maar dwang en agressie. Bezit maakt niet vrij en een ander willen bezitten getuigt van ziek en ongezond gedrag.

Gek genoeg kan ik het niemand niet kwalijk nemen - en die meiden al helemaal niet (het vrouwelijke is verboden en de vrouw onderdrukt, dus wat wil je). Ze weten niet beter. Ze zijn, net als al die jongens hier in dit wilde westen, opgegroeid zonder enige eigenwaarde, zelfvertrouwen en dus zonder bezit van zichzelf. Dan móet je wat. En dat komt op een vreselijke manier tevoorschijn. 

Niemand ontkomt eraan; iedereen kent dit gedrag, ook zij die zeggen dat niet te hebben worden verrast door een familielid dat geen kus wil omdat het niet goed voelt en daarom afhoudt.

Bezitsdrang is één van de duidelijkste tekenen dat mensen kleingehouden worden en dus onderworpen zijn - als heel volk, zelfs. Er zit geen vrijheid in
Om vrij te zijn is het nodig weer bezit van onszelf te leren krijgen en zo "jouw eigen partner" te worden.

In de blog "Geen relatie, wel vrijheid" en "Wat wij mensen doen en waarom" lees je meer over hoe vrijblijvendheid de sleutel is tot succesvolle relaties, mits men eerst zijn of haar eigen partner durft te worden.

Bron: facebook.com/829064537203215, 1 februari 2016, 20:05.

Meerleeslinks bij deel 2:

* Eigen partner worden: facebook.com/574028149373523 
* "Geen relatie, wel vrijheid" | hoe we onze eigen partner hebben te zijn dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/03/geen-relatie.html

--

Deel 3: Essentie van parasitair gedrag: compenseren


Parasitair gedrag is om terug te pakken wat ons is aangedaan. Ooit. Het gebeurt stiekem en is een teken van binnenvetters die zich nooit hebben mogen uitspreken van hun eigen leefomgeving.

In stiekem gedrag zit geen openheid, geen waarheid, geen zuiverheid maar getuigt van leugenachtig gedrag - het verstoppen van de drijfveren en intenties - en van bezitsdrang.

"Don't get mad, get even" - zei mijn exgenote vaak en zij parasiteert enorm: ze pakt een willekeurig iemand terug voor wat haar is aangedaan, ooit. De zucht naar de zondebok.

Ons dochtertje toonde mij, dat ze dat zelf ook terugpakt. Tijdens een fietstocht liet ze dat voelen. Ik stopte om het met haar te bespreken zodat ze er overheen kan groeien omdat het indirect, laf en onecht is: het is via de achterdeur en ik leer mijn kinderen de voordeur gebruiken - het uitspreken van gevoel. Dat, wat verboden is in deze samenleving.

Bron: facebook.com/830330777076591 4 februari 2016, 12:30 | 


--

Deel 4: wie parasiteert mist de vaderlijke omarming


Zij die parasiteren missen steun; een mannelijke kwaliteit. Ze missen de vaderlijke omarming in hun leven, en dus tijdens opgroeien. 

Aangezien iedereen hiermee kampt zijn we de rest van ons leven bezig dit te zoeken, corrigeren of...te compenseren. Door bij een ander te halen.


bron: facebook.com/830713477038321, inzicht van 5 februari 2015, 9:24 |


--

Deel 5: het grote schimmenspel


In het grote schimmenspel van duwen en trekken gebruiken we alle trucs die we in huis hebben om energie te kunnen pikken van een ander, om ons op dat moment een stukje beter te kunnen voelen.
Wat begint met bewondering voor de energie of uitstraling van een ander, slaat vroeg of laat ongemerkt en onvermijdelijk om in "een gelegenheid tot woede etaleren", uitbuiten en de ander opzadelen met onze ellende.

Bij mijn huwelijk wist ik dat dit omslagpunt niet lang op zich zou laten wachten na onze trouwdag, om van pais en vree om te slaan naar tumultueus en naargeestig vaarwater - het was alsof er een tijdschakelaar was gaan lopen - en ook mijn meer dan toffe buurman was in het begin spontaan genegen om me met allerhande klusjes te helpen tot hij bij het "break even" punt was gekomen, dat hij kennelijk besloot genoeg voor mij te hebben gedaan en het tijd achtte om ruimte te maken voor zijn boosheid, en zo die genereus bij mij te stallen, kennelijk bij gebrek aan kennis of mogelijkheid om dat zelf te dragen. De opgebouwde goodwill werd geoogst.

Iedereen doet het of is er toe in staat. De lokale ondernemer die mijn overhemden tailleerde voor een veel te hoog bedrag -hij kwam hoger uit dan hij vooraf had aangekondigd- vroeg mij nog eens langs te komen om te praten en deed vervolgens niets anders dan zuigen; via onnozele vragen legde hij een intrige om me heen als een ketting zodat ik niet weg kon komen en zette met zijn broeierige ogen spreekwoordelijk zijn tanden in mij. Door ogenblikkelijk te benoemen wat je merkt, kun je die 'bezwering' soms verbreken, vooral als die ander zelf al vindt dat het contract niet deugt. Maar als hij of zij genoeg voor je heeft gedaan, en dus een solide contract opgebouwd heeft met je, kan de ander de stellige overtuiging hebben dat er nu gezogen en geplunderd mag worden en dien je te rennen voor je leven.

Daar hoeft het geen ondernemer van pensioengerechtigde leeftijd voor te zijn. Een jong meisje van negen stond onherkenbaar ineens voor mijn neus in een winkel om alle aandacht op te eisen en bij mij de lichten uit te doen gaan. Daar is niets schattigs aan. Vanwege haar stemming herkende ik haar of haar intentie niet direct. Het is plunderen en iedereen kan het; velen doen het.

In mijn dagboek schreef ik over de ontmoeting van gisteravond met iemand die een nekhernia had opgelopen:
"Interessant wat er gebeurde. In eerste instantie kreeg ik geen gelijk toen ik inzag wat de reden was van die nekklacht en legde ze mijn opmerking omstandig en opvallend naargeestig terzijde. Er volgden meer momenten die ik als aanval voelde. Niet als aanval op mij specifiek maar op mijn energie.Toen ze meeliep naar de deur had ze mij geïsoleerd voor zichzelf en speelde een opvallend spel van trekken en duwen waarbij ze negatieve opmerkingen over geluiden van mijn gewrichten maakte; alles werd gebruikt om mij en mijn positie te verzwakken. Het was een regelrechte aanval.
Uit pure nieuwsgierigheid liet ik het toe maar het was voelbaar niet OK wat ze deed; het zuigen was begonnen. Gastvrijheid, een bordje eten (of ik nu gegeten had of niet maakte niet uit, ik kreeg en moest dankbaar zijn), een door mij geweigerd kopje thee wat mij al opvallend genoeg niet in dank werd afgenomen, het was allemaal in ruil zodat ik kennelijk geplunderd mocht worden... gewoon, omdat ik er was. Daar hoefde geen contract voor afgesloten te worden, er hoefde niets voor uitgesproken te worden. Plunderen stond kennelijk op mijn voorhoofd toen ik binnenkwam en plunderen gebeurde dan ook - bij vertrek helemaal. Het vriendelijke gezicht dat ik kende van een vorige ontmoeting had intussen plaatsgemaakt voor een heel andere blik; ik keek in een boosaardig en dwingend gezicht dat mij geen enkele ruimte gunde dan te voorzien in wat mijn gastvrouw van mij eiste: "Draag mij shit" dus ik was een acute bron van afleiding voor haar en een potentiële afhankelijkheid of verSLAAFing."
Hier zit geen liefde in. Het komt over als het besluipen en omsingelen van een prooi met woorden en intenties, en de prooi het gevoel geven dat hij geen ontkomen heeft, dan na toestemming en uitgeleide door de vampier zelf, als het leegzuigen succesvol en genoeg is geweest - want dat bepaalt de vampier zelf wel en niet ik.

Het omsingelen lijkt een onuitgesproken en onbespreekbaar contract en eigenlijk is het morele chantage om iemand te laten doen wat die ander wil. Je doet mee uit goed fatsoen, uit vrije wil of uit dwang.
Keuze heb je niet. Dwang dus. En eigenlijk is dat verkrachting want het is geweld zonder toestemming; die wordt niet gevraagd noch gegeven.

Waarheden worden naargeestig als onwaar overtroefd en vernietigd. Mijn ingeving was niet waar want het kwam niet uit. Kort gezegd had ik nooit gelijk, en werd een serie van onderwerpende intenties op mij afgevuurd, voorwaarde om te kunnen plunderen. En zo geschiedde. En ik stond erbij, keek ernaar en zag alles gebeuren.++


Bron: fb.com/8311574003272626 februari 2016, 7:13
Toffe reactie aldaar: "dit is alles wat ik nooit kan benoemen. dankje daarvoor!" (Hélène Vinck )


--

Deel 6: Droom over onze rechtspraak 


Wakker met een Droom: parasiteren is wat als priesters verklede magistraten legaal doen. Ze sluiten contract met je door je JA te laten zeggen op jouw naam en verwisselen voor je het weet van rol met je zodat ze ongehinderd en ongegeneerd een greep in jouw kas kunnen doen en jou kunnen uitkleden tot het bot, de eigen advocaat inclusief. Dat gebeurt volstrekt willekeurig en jij, burger, hebt er geen vat op. Dat is inherent aan het systeem en dient dus vermeden, ontlopen, of geridiculiseerd en exposed te worden, omdat het systeem van rechtspraak niet te vertrouwen is wanneer de fundering mist: de intentie om waarheid te laten spreken en recht te laten zegevieren.


Iedereen voelt aan dat het daar allang niet meer om gaat, om waarheid en recht-spreken. Ik wel. Wie dat niet onderschrijft etaleert eigenbelang om met mij een discussie te starten, touwtrekken dus, teneinde precies hetzelfde spelletje te kunnen spelen...

bron: facebook.com/8311622569934436 februari 2016, 7:31 |

Meerleeslink: "Agent, ik moet u corrigeren" - wat te doen als een uitvoerende de rol van begunstigde op zich neemt | facebook.com/808656059244063


--

Deel 7: historie van pijn en extreme uitingsvormen 


Stel, dat jij jouw vader nooit kon bereiken.

Dan woonde je in een emotionele woestenij die verdrietig maakt en je onmachtig doet voelen om het te kunnen veranderen, wat je ook probeerde, omdat hij opgegeven had om ooit nog gelukkig te worden.

Verdriet en onmacht kunnen ontwikkelen tot boosheid en ernstige uitingsvormen aannemen, van sabotage tot plunderen aan toe.

Onzichtbaar plunderen bestaat ook en dat heet zuigen, parasiteren of bloed drinken. Zie daar vampiergedrag verklaard.

Het is niet ondenkbaar dat je iemand in jouw omgeving kent die zich bedient van zulke zuigend gedrag. De oorzaak zou dus te traceren kunnen zijn in het gemis van wat we noemen "de vaderlijke omarming".

Oplossen ervan is niet erg gemakkelijk maar vraagt neutrale confrontatie met feiten, doorzettingsvermogen, begrip, tolerantie en heel veel liefde.
Bovendien kun je het nooit voor de ander doen maar altijd alléén voor jezelf; als de ziel je ingevingen geeft kom je er gelijk mee, anders niet, want zodra je ingevingen krijgt is de ander er klaar voor en eerder niet.

Het doel van herhaalde confrontatie is trouwens, dat de ander het verdriet dragelijk leert krijgen, zodat het een neutrale herinnering wordt zonder pijn - zodat die emotionele pijn zich niet telkens manifesteert bij iedere gelegenheid en ons continu 'kinderachtig' doet gedragen.

Mijn exgenote, kleine zusje en een dierbare maken zich schuldig aan zulk gedrag en ik zie wel hoe het loopt wanneer ik ingevingen met ze deel. Ik heb ze al losgeweekt uit hun ziekelijke verschansing en hun ivoren toren gaat er op termijn ook aan - het vraagt tijd en dat kan alleen met liefde.
Zo neem ik mijn verantwoording. Wat de ander ermee doet is mijn zaak niet.

"Je kunt een ander niet veranderen" is een grove misvatting. Iedereen coacht zichzelf dus dienen we uit te spreken wat we van een ander merken of opvangen en daarin leren vertrouwen dat dat altijd goed of raak is en nooit ongevraagd.

Kerk en staat en school hebben ons bij het gevoel weggejaagd en leerden ons in één beweging gelijk ook, dat je een ander niet kunt veranderen en dat je nooit ongevraagd advies mag geven.

Dikke vette larie natuurlijk; ieder mens is hier om te leren en kan wel degelijk veranderen - en vooral met jouw hulp oftewel door een ander te confronteren, mild en neutraal. Vanuit het hart is het altijd liefdevol.

bron: facebook.com/832461390196863 8 februari 2016, 19:08 | 


Naschrift: intense triestheid 


Ik zit nu de begrafenis-cd terug te luisteren (die ik voor mijn vaders begrafenis had samengesteld op basis van zijn wensen, en gefikt voor mijn zus, aangevuld met een paar toepasselijke stukken die zo in mij opkwamen) en bij het tweede of derde stuk besef ik opeens dat al deze muziek intense triestheid uitstraalt; het toont het immense verdriet waar mijn vader nooit over heeft kunnen praten waar die hij zo wel laat voelen. Het was zijn eigen wish-list bij zijn eigen kist.
De boodschap is aangekomen hoor, ouwe.
De muziek stopt, vier nummers dikke ellende aangehoord ;) 
En nu begint: 'People' van Barbra Streisand' - en ik bedenk:
"People... who need people... are (not the luckiest, but) the loneliest people... in the world"
Een half jaar voordat hij in coma het ziekenhuis binnengedragen werd, ging ik spontaan zijn favoriete songs op 't keyboard spelen, zoals Biscaya. Ik voelde zijn verdriet, zijn opgeven en zijn naderende dood. Een maand voor zijn overlijden zat ik rechtop in bed, furieus, en spamde hem vol met sms'jes en emails om hem in zijn levenslust aan te spreken. Het mocht niet baten. Hij had opgegeven.
De laatste maanden heb ik blij en zelfs trots kunnen terugdenken aan mijn vader die weliswaar nooit mijn vader is geweest en waarop ik dus meer dan terecht furieus op ben geweest, maar ik kon hem nu zien als de oprecht leuke man die hij óók was - hij was alleen niet stabiel en sloeg mij dagelijks met zijn shit om de oren en dat no kan. Dàt... hebben jij en ik te transformeren. Op deze pagina merk je hoe dat eruit ziet. Aan jou de keus om mee te doen aan jouw eigen leven... Of niet.

De cd die ik had gemaakt speelt nu "A swingin' safari"... muziek die mijn vader mij vroeger liet horen en die ik nu zelf graag speel en aan mijn kids voorspeel, live - en dan staat de tent op z'n kop.
Dàt... is levenslust ++

bron: facebook.com/832461390196863, 8 februari 2016, 19:08 |

Einde van deze blog in zeven delen. Vergeet niet de pdf met het onderzoek van de psychiater getiteld "Sensitieven, energieën en psychisch vampirisme" bij mij op te vragen via hetlichaamliegtnooit at gmail. 
Tot slot... hoe dan wel?? Plaatje...




Meerleeslink



Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox

donderdag 16 april 2015

Op termijn is niemand immuun voor verbetering | de Ivoren Toren

Zich verheven opstellen heeft ‘n functie: de aandacht vestigen op een groot, diep weggestopt probleem, dat op die manier dragelijk is gemaakt. 
Verdriet en onmacht worden op die manier weggemoffeld voor het oog van de wereld.


Zo’n hautaine, koninklijke houding van “ik ben te goed voor deze wereld” tref ik bij meer mensen dan ik had verwacht. Ik dacht dat het een zeldzaamheid was waar ik toevallig mee getrouwd ben geweest (dat waren tropenjaren kan ik je zeggen) maar velen kunnen er wat van. Tis een Ivoren Toren in Sjieke Verpakking compleet met koninklijk gedrag, neus in de wind, onbereikbaar, onbenaderbaar; doet nergens aan mee maar bekijkt alles van een afstandje. Bekijkt op zijn of haar gemak hoe ergens mee om te gaan en handelt dan pas, indirect. Staat boven de rest en kijkt op iedereen neer. 


Gedrag of ziekte


Soms is het slechts “gedrag” en dus relatief gemakkelijk af te leren door herhaaldelijke confrontatie. Bij anderen zit het dieper en is het een manier van leven geworden, zit vast als een “ziekte, diep geworteld en als deel van het karakter, hand-in-hand gaand met opzichtig toneelspel en parasiteren oftewel bloedzuigen en dus ziekelijk gedrag zonder medicijnen.  Een ziektebeeld dat zich kenmerkt in alles omdraaien door wat er in hen leeft bij de ander neer te leggen oftewel projecteren

Zolang het “slechts” gedrag is is het nuttig en noodzakelijk om mensen daarop te wijzen. Zit het dieper dan kun je niets, is elke poging tot rede zinloos - je merkt dat aan antwoorden, men ontwijkt of negeert of gaat nergens op in of stelt geen vragen en moet je wachten tot het spanningsveld te groot is geworden voor deze mensen en ze er zelf wat mee moeten... want iedereen om hen heen spiegelt hen in hun gedrag dus het wordt vanzelf een keer teveel.


Op termijn is niemand immuun voor verbetering


Zo regelt de ziel dat. Op termijn is niemand immuun voor verbetering. Daar hebben we uiteindelijk een heel mensenleven voor. 
Logisch, want de ziel wil ons gelukkig en gezond zien en hautain afstandelijk gedrag is niet bevorderlijk voor ons welbevinden en dus niet voor onze gezondheid; we doen onszelf dan continu grondig te kort - en willen dat zelfs niet weten. Een vorm van emotionele en mentale automutilatie om de aandacht te trekken voor een enorm probleem: weggestopt verdriet dat er niet mag zijn, want dat hoort niet, jíj draagt jouw problemen wel en zal dat wel eventjes laten zien, met opgeheven hoofd.. 

Het is een vorm van zelfsabotage die z’n weerga niet kent: niet-penetreerbaar en decennia vol te houden. Maar niet lang meer nu Aquarius gas geeft en ons collectief tot inzicht brengt. 


Over ons...


Ik ben niet beter dan een ander. Ik liep ook met een ivoren toren en werd daarop jaren geleden liefdevol geattendeerd zodat ik nu open in het leven kan staan, meer en meer. Ik geef het op mijn beurt liefdevol het estafettestokje door, zodat ook een ander de eigen levenskwaliteit kan verbeteren. En dat begint met in-zicht.


Meer lezen 


Meer lezen over zelfsabotage: zie voorgaande blogs. Er zit een lijn in.
De grootste Zonde die we elkaar kunnen aandoen: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-grootste-zonde.html
Voornemen: niet meer ALLES OMDRAAIEN | “Alsof jij de wijsheid in pacht hebt”... | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/voornemen-niet-meer-alles-omdraaien.html
De boodschap van 2014 | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-boodschap-van-2014.html
Verslaafd aan geld | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/verslaafd-aan-geld.html
Geen houvast maar houding zonder vaderlijke omarming | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/geen-houvast-maar-houding-zonder-vader.html
Luisteren naar elkaar is de boodschap willen horen | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/luisteren-is-de-boodschap-willen-horen.html
Zelfsabotage, het stille verdriet | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/zelfsabotage-het-stille-verdriet.html
Dieptepunt: de mensheid op zijn slechtst. En de weg die we gaan om eruit te komen. | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/dieptepunt-de-mensheid-op-zijn-slechtst.html
Zelf-sabotage voor dummies: hoe gaat dat in de praktijk? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/zelf-sabotage-voor-dummies.html
Hoe het werkt: “Hoe word ik een zonnetje in huis.” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/hoe-het-werkt-hoe-word-ik-een-zonnetje.html
Wat we zoeken en vinden in “Feestjes” | hoe we met Seks onder de duim gehouden worden | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2015/01/wat-we-zoeken-en-vinden-in-feestjes.html
Ik wil het even over vrouwen hebben, met je… (Wat Wilde Wijven Willen) | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/02/wat-wilde-wijven-willen.html


woensdag 10 september 2014

Verbale agressie hoef je nooit te tolereren | tips om met parasitair gedrag om te gaan

900 woorden |
In sommige (werk)situaties komen we vaak in persoonlijke conflicten terecht. Verwarrend, vaak. Wat kun je ermee doen? Enkele simpele tips volgen hier, om bij jezelf en om bij de kern te blijven (meer ervan schreef ik eerder al in de blog Eigen-Waarde).

Verbale agressie, als je er slachtoffer van bent of was, zou ik nooit onbesproken laten noch accepteren. Dat mag je best benoemen zodra het voorkomt: “Hier schrik ik van. Is dat nodig? Moet dat zo?” Het is wel het minste èn het kortste - maar niet het makkelijkste want je geeft aan wat je voelt èn legt de bal terug bij de ander - en dat moet je durven.

Als dat alles is wat je te zeggen hebt, dan leg ik dat naast me neer” is sowieso een krachtig signaal; je pakt het “cadeau” van de ander niet aan, zoals in het verhaal van de oude Samurai die beledigd werd en niet reageerde (link volgt onder).


Helemaal leuk is: “Ik zoek naar iets positiefs in wat je zegt maar kan het niet vinden - (help me even?)” Het kan helpen de sfeer te veranderen. Het confronteert de ander met wat er gebeurt en daagt de ander uit verantwoordelijkheid te nemen.

De bottomline vind ik: “Ik ervaar dit als verbale agressie, als emotionele terreur eigenlijk... Wat wil je nu èigenlijk zeggen?” - om gelijk tot de kern te komen en de ander te helpen beseffen wat er gebeurt door te confronteren èn je gevoelens te verwoorden; alles in één klap. Magnifiek.


Spreek altijd vanuit jezelf


De kern is deze. Je spreekt altijd vanuit jezelf en confronteert de ander met wat je merkt, voelt of ziet gebeuren.
 

Als iets voorvalt dat jou naar doet voelen wat je niet kunt plaatsen, kun je altijd zeggen: “Je bent nu niet duidelijk”. Vind ik een heel sterk begin. Want iemand confronteert jou met iets persoonlijks wat je niet aan zag komen en wat je niet kunt plaatsen bij de situatie. Iemand kan zich dan herstellen - of het een graadje erger maken. 


Stel vragen. Ga voor de dialoog


Stel vragen. Dat is dodelijk voor de negatieve houding van mensen in zo'n negatieve flow; dan moeten ze wat. En je krijgt boven waar het om gaat. Of ze lopen weg. En nemen zo hun probleem mee.

Laat het gerust volgen door: “Wil je je uitspreken? Want ik begrijp je boodschap niet.”

En: “Wat heeft dit met mij te doen?” - het is relevant en oprecht. En je stelt een vraag; een uitnodiging om zich te verduidelijken.


Mild: “Ik ervaar dit als een aanval en trek mij terug als dit vaker gebeurt, ik word hier bang van. Vind je het niet fijn om mij als collega/partner/vriend(in) te hebben?” - biedt alle gelegenheid voor dialoog. 


Zo maak je dingen bespreekbaar. Het komt jouw eigenwaarde en de sfeer ten goede als jij zo'n noot gelijk kraakt - of nadat je hersteld bent van zo'n kinderachtige uithaal, in de re-bounce. Zie maar wat je past.

Laat je nooit wegsturen met “het was maar een grapje” of “kun je daar niet tegen?” want dat is gruwelijk gedrag en meer van hetzelfde. Men neemt dan geen verantwoordelijkheid voor eigen wandaden. Een glas water in het gezicht doet dan wonderen, kan ik je verklappen.


Het doel van een aanval


Als niets werkt en je dat inmiddels weet van de ander, kun je zo iemand voortaan beter de pas afsnijden. Het doel van een aanval is meestal: energie stelen. Parasiteren dus. Immers, men legt eigen onvrede bij jou en profiteert van de verwarring en dat alles om zich beter te voelen. En voor je het weet draaien ze alles om en noemen ze jou de agressor. Zo iemand gebruikt talenten niet positief - zie “Gebruik je talenten positief”.

Dus...dienen we dat te benoemen ("Je -parasiteert en- gebruikt jouw talenten nu niet positief") en ons rap uit de voeten te maken.

Waarom we ons nu moeten uitspreken

 
Het is Aquarius. Tijdperk van de waterdrager. Water is een symbool van vrijheid; probeer water maar eens te houden (met twee handen). Het is belangrijk om nu naar ons hart te gaan en dat wat als Waarheid voelt nu ter tafel te brengen. Of de ander het nu kan horen of niet.



Waarheid spreken is een teken van liefde. 



Waarheid spreken is een teken van liefde. 
Alles bij een ander neerleggen is een vorm van agressie en terreur.
Continu boos zijn is terreur naar anderen.
Liefde is... zorg-vuldig omgaan met onszelf en anderen

Het is tijd om elkaar liefdevol te attenderen op misstanden en karikaturaal gedrag. 



Train jezelf 


Schrijf de vetgedrukte zinnetjes gerust voor jezelf op. Deze tips komen niet uit de lucht vallen. Nou ja... eigenlijk juist wel. Ze kwamen zó in mij op naar aanleiding van “rare” situaties waardoor ik bij mezelf te rade ging over hoe ik dit voortaan zou kunnen aanpakken. Ik schreef ze op en stopte ze in mijn portemonnee om af en toe naar te kijken en mezelf zo te oefenen in het hebben van een weerwoord. Dat is vaak lastig immers, als je door emoties overmand wordt, om dan rustig en bij jezelf te blijven.

Echter, door in neutraliteit te bespreken wat er zich aandient, kun je de escalatie op tijd ontzenuwen en een prettiger sfeer creëren. In ieder geval voor jezelf als de ander er niet voor mocht openstaan. 

De ultieme manier om bij jezelf te blijven en nooit meer door de emotie van het ogenblik overmand te hoeven worden, is door je eigen partner te worden. Dan werk je je onverwerkte emoties door en kun je er niet meer op triggeren. Een mooi voorbeeld ervan lees je hier, met daarin ook een verwijzing naar het verhaal van de Samurai. Enjoy! ++


Meerleeslinks:

Dit is mijn studieterrein en expertise. Ontmoet mij op fb.com/hetlichaamliegtnooit voor dialoog.