Nog even over WAARHEID.

Nog even over WAARHEID.

Waarheid DOET iets met je; het verandert jouw binnenwerk en tovert een innerlijke glimlach in je die doorstraalt in je hele gemoed.
Dat doet de ziel. Het gevoel, dus. Niet te verwarren met emotie of oude pijn.

Waarheid tekort doen door die terzijde te leggen getuigt van ego oftewel het laten overheersen van oude pijn die zorgt dat er aandacht wordt gevraagd voor de eigen situatie; ego heet niet voor niets overlevingsmechanisme (aangeleerd en noodzakelijk om te leren overleven) of comfort zone (niet bereid om te verlaten).

DE waarheid bestaat niet; die is althans niet voor ons mensen. Er bestaat wel ieders eigen waarheid; het is mijn talent om de waarheid om tijdens de interactie van 2 of meer mensen de drijfveren te doorgronden en te benoemen, te meer, daar ik mijn eigen waarheid niet langer laat beïnvloeden door mijn eigen pijnlijke verleden, waarin verdriet en onmacht dragelijk zijn gebleken zodat ik ze niet langer bij anderen neerleg als projectie van boosheid, woede, of zelfs woeste furie. Want dat gebeurt als verdriet en onmacht de overhand krijgen; het product ervan is boosheid immers. En die moet ergens heen.

Naar een ander, vaak. Daar zit geen waarheid in. Alleen oude pijn.
Waarheid doet geen pijn. Oude wonden wel. 
Oude wonden zijn, net als blauwe plekken, meestal niet van eigenaar verwisselbaar maar toch legt ieder van ons zulke pijn wel al te makkelijk elders neer. Bij een ander dus.
Mag. Maar helpt het? Of is het alleen maar leedvermaak met een tijdelijk karakter?

Het gegeven dat de meesten geen mogelijkheid noemen om inhoudelijk in gesprek te gaan toont, dat men ten eerste foutieve redenaties bij een ander legt en er vervolgens geen woord meer over wil horen; kennelijk is de boodschap: "Hier zijn mijn lasten en nu niet zeuren over dat ik vind dat jij ze moet dragen".
Denk-fout op denk-fout stapelen tot een prachtig ogende toren van Pisa maakt het een bezienswaardige trekpleister voor toeristen maar is verder inhoudsloos. Erger dan dat; het staat wezenlijk contact in de weg. Dialoog is onmogelijk.

Laat me jou wijzen op de essentie van hoffelijke omgang met elkaar, zoals die mij is opgevallen:

"Waarheid spreken is... een teken van liefde.Alles bij een ander neerleggen is... een vorm van terreur.Continu boos zijn is... agressie naar anderen.Liefde is... zorg-vuldig omgaan met onszelf en anderen”

Wat mensen nu zoal doen, continu, door elkaar lastig te vallen... is dat liefdevol? Of ontbreekt elke verantwoordelijkheid?
Het gaat om de vraag. De vraag is voor jou en het antwoord ook. 

Zolang mensen elkaar aanvallen uit drang tot overheersen en bezitten, is dialoog niet mogelijk en pakt een ontmoeting niet in ieders voordeel uit. Dit scherpzinnige bericht vol in-zichten diende ik echter niet voor mezelf te houden; op termijn kan het iets voor je en voor ieder van ons betekenen, dus bewaar dit goed en hang de blogs gerust aan jouw muur. 
In bedrijven waarin ik gewerkt heb noemden ze mij "het geweten van de directeur" (bijv. het geweten van Jaap). Mijn beeltenis hing jarenlang na mijn vertrek nog aan de muur, zo vernam ik.

Wat nu als ik er morgen niet meer ben?

Ik wil je ook attenderen op de film Struck By Lightning die op youtube is te bekijken. Zo van: "wat nu als ik er morgen niet meer ben? Hoe zie je me dán?" Daarover gaat de film Struck by Lightning.

Trailer: youtube.com/watch?v=JAakou4Kdhw

Fragment uit de film dat toont hoe mensen hem missen: https://www.youtube.com/watch?v=NSlxntuUG_E&feature=youtu.be&t=1h16m0s; helaas is die video verdwenen van internet. Het toonde: wat zou hij ervan vinden? Waarna men een andere beslissing nam - want de hoofdpersoon stond voor...

... Gezond Verstand.

De boodschap van deze film lijkt te zijn: we missen gezond verstand.++

rj

Meerleeslinks

Zie de blog: "Onberispelijk gedrag: het belang van Intentie in Geweldloos Communiceren": dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/06/overtuigen-kan-niet.html

En ook: Koudwatervrees, angst voor het onbekende, gevolgd door verdedigen van eigen gedrag: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/koudwatervrees-angst-voor-het-onbekende.html

Ten slotte: Uiteindelijk begint alle ellende (strijd, jaloezie, leedvermaak, bezitsdrang) bij het gemis aan liefde, warmte en gevoel...: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/uiteindelijk-begint-alle-ellende-bij-gemis.html

[bron: facebook.com/1326120680830929]

"Er is meer tussen hemel en aarde" - maar wat dat is negeren we volledig

"Er is meer tussen hemel en aarde."

Van de mens en zijn ziel weten we niets maar vanuit ons denken menen wij de wijsheid in pacht te hebben en serveren alles af wat niet in ons straatje past. De arrogantie vanuit het Denken is spreekwoordelijk te noemen en vooral leidend; en waar denken regeert is gevoel verbannen, en doet kleinzieligheid zijn intrede om grootzieligheid angstvallig weg te houden.

Verdeel en heers

Wie afwijkt wordt gestraft, zoals kerk en adel dat geïntroduceerd hebben. Het voorbeeld moet gesteld. Hou jij ze arm, hou ik ze dom, zo sprak de geestelijke tegen de groot-industrieel. Verdeel-en-heers is een feit en diep geworteld in onze samen-leving die niet samen leeft en onderdeel van onze 'cultuur' van normen en waarden waar geen plek is voor gezond verstand. Wie zich daar aan waagt is een hippie en wordt uitgelachen. We tonen leedvermaak omdat we de ander niet kunnen gunnen wat ons nooit gegund was. We zijn collectief tegen elkaar opgezet en vechten onderling met woorden en intenties tot bloedens toe. De prestatiemaatschappij laat iedereen rennen om torenhoge lasten te kunnen opbrengen; de overproductie wordt door belastingen en oorlog bij ons weggenomen. En ieder vindt dat 'normaal'. De norm, dus.
Wie ontsnapt uit de rat-race wordt teruggefloten door de rest; een waterdicht concept. Iedereen is onderworpen en de mensen overheersen elkaar. Via betutteling tonen wij elkaar waaraan ieder zelf blootgestaan heeft. Pure vernedering om de ander klein te houden en niemand het licht in de ogen te gunnen. Het is niet persoonlijk maar desnoods maken we dat er wel van.

Voor velen is het niet te doen en die nemen de trein frontaal in plaats van opzij in te stappen en netjes te wachten tot die eerst stil staat. Geen wonder. Ze offeren zich met liefde op om de rest te laten zien hoe ieder van ons zelf een niet-volhoudbaar systeem in ere houdt.

Het overlevingsmechanisme 

Er is hoop. Er is verlangen. Er zijn wensen. Kleine en grote behoeften gevoed door ego, het overlevingsmechanisme dat ons graag in onze comfort zone houdt. Maar uiteindelijk gaat het niet om hoop maar om geduld. Dit kan niet zo blijven alleen kun je in je eentje niet zo gek veel veranderen als de grote massa niet mee wil doen. Dan verklaren ze je voor gek om niet op te vallen en jou op jouw plaats te zetten.
Een lachwekkend spektakel waar geen waarheid in zit maar pijn. Oude pijn.
Waarheid doet geen pijn. Oude wonden uit het verleden wel.

Speelbal van wellusten van geconformeerden die niet bij hun gevoel zijn

Zolang niemand zijn of haar gevoel serieus neemt ben je speelbal van de wellusten van geconformeerden die na minstens twaalf jaar school geïndoctrineerd zijn om het systeem te verdedigen want hoe kunnen ze jou gunnen wat hen nooit toegestaan was?

Een levensgevaarlijke situatie waarin iedereen samen lijkt te spannen om jou voor gek te (doen) verklaren, terwijl het precies andersom is.

Het is zoals Gandhi zei. Al ziet of zegt één man de waarheid. De waarheid blijft nog steeds de waarheid.++

[bron: fb.com/1321989377910726, gepubliceerd op 18 oktober 2017, 7:57]

Aanvulling | competitie om te bezitten wat een ander heeft - èn zelfs om die ander te bezitten

Als alles draait om bezit in deze wereld en competitie ook - het bezitten (own) van de ander - dan is jaloezie ook snel verklaard; competitie dus om te bezitten wat een ander heeft - èn zelfs om die ander te bezitten


[bron: fb.com/1322314897878174, gepubliceerd op 18 oktober 2017, 17:00]