Posts tonen met het label adhd. Alle posts tonen
Posts tonen met het label adhd. Alle posts tonen

zondag 3 september 2017

ADHD epidemie

ADHD epidemie | Anne. Ik las jouw stuk https://demonitor.ncrv.nl/de-adhd-epidemie/hoogleraar-de-winter-we-doen-allemaal-een-beetje-aan-doe-het-zelf-diagnostiek

 Knap stukje en beslist met passie geschreven. Er mist alleen iets aan en als je ervoor open staat zou het onderstaande er een aanvulling op kunnen zijn.

 Ander tijdperk | Er is helemaal geen sprake van een adhd-epidemie, maar van "een ander tijdperk".

 Zit je? We zien dat we anno nu overspoeld worden door jonge mensen met een ander binnenwerk; met een innerlijk kompas dat niet tegen onrecht, onrechtvaardigheid en onwaarheid kan.

 Dan zit je met een professor wel leuk in de richting, denk je misschien, maar een deskundige is hij niet, zelfs al heeft hij het fenomeen zijn hele leven bestudeerd, als hij niet weet wat adhd is en vooral als hij niet weet wat het binnenwerk van de huidige generaties met zich meebrengen. Experts op dat gebied vind je - helaas! - niet in universitaire kringen. Dan moet je in de alternatieve hoek zoeken. Je weet wel, die geitenwollensokken aluhoedjes die door het etablissement zo'n honderd jaar geleden opzij geschoven zijn, ondanks kennis en kunde van duizenden jaren, toen de allopathen ineens met pilletjes en drankjes als antibiotica als grote oplossing uit de hoge hoed kwamen, die niets met de kwaal te doen hadden en eerder van het tegenovergestelde van het ziektebeeld uitgingen - en dat dus ook bereikten. Symptomen werden gesmoord en zo ook de patiënt.

 Hoogbegaafde kids | Natuurlijk mag school die hoogbegaafde kids geen medicatie aanpraten, maar andersom dient er gekeken te worden waarom hoogbegaafde kinderen, die van alle markten thuis zijn, die alles snappen en alles overzien, die alle talenten bezitten en alles kunnen, waarom die niet mee kunnen komen op school. Misschien is het wenselijk die vraag eens even om te draaien.
Wat is er mis met school dat kinderen er niet kunnen functioneren? Wordt er wel onderzoek naar gedaan? Wordt er wel naar die kinderen, naar die briljante jonge mensen geluisterd, of gaan we zoals vanouds uit van doorgesnoven zelfbenoemde specialisten, die niets van de materie weten, de noodzakelijke kennis niet beheersen, die hun vak niet kennen, die die kinderen nooit gesproken hebben maar die vanuit PUUR EIGENBELANG wel even dicteren hoe het moet, niet gehinderd door enig besef, door enig gezond verstand of - als gezegd - zelfs niet gehinderd door enige kennis van zaken.

 Dat vind ik nogal wat.

 Dit is een heel groot ding. Ook mijn kinderen hebben voor regulier onderwijs gekozen en met hun torenhoge IQ (zoon: 154; dochter: komt buiten de schaal ;) ), krijgen zij doodleuk vmbo-advies. Da's het laagste niveau, een grote trechter voor alles waar we geen raad mee weten - en dus is dat vragen om problemen. En niemand lijkt in de oplossing geïnteresseerd, want de mensen die wel de aard van dit probleem doorgronden, die mensen, die de essentie in een oogwenk doorzien, die mensen zitten niet in het etablissement, ze hebben niets te zeggen en worden net als die arme kinderen in die veel te krappe schoolbanken zonder enige vrijheid, waar men snakt naar een zuchtje menselijkheid en hartelijkheid, niet gehoord, niet gezien, en niet gewaardeerd.
Goedemorgen.

 Vastlopen | Weet je waar deze ontwikkeling wèl goed voor is? Vastlopen.
We gaan massaal vastlopen, zolang er niet in oplossingen maar in lapmiddelen wordt gedacht.

 Één van de drie studenten raakt zo gestoord als een draaideur, tien procent overweegt eruit te stappen en de trein voortijdig te nemen dwz nog voordat die stil staat en liefst frontaal, en de rest voelt zich zwaar gefrustreerd en niet gehoord, gezien noch gewaardeerd.
Aloha.
Daar heb je het. Alle shit op een presenteerblaadje. Voilà.
Maar wie doet er wat mee? Of aan? De gemiddelde politicus is bezig met spel en tumult in een tweede kamer die contraproductieve wetten produceert en gedraagt zich als goedbetaalde acteur als volksvermaak; de gemiddelde ouder wordt de hele dag beziggehouden in z'n dagbesteding, komt uitgeblust thuis en staat nergens meer open voor; de kids zelf slaan allang alarm maar niemand let op ze want de ouders werden vroeger zelf nooit gehoord dus vragen die nog meer aandacht dan de kids zelf en zien niets; de grootouders die ruim in de tijd zitten, zitten ofwel krap in de centen, zijn opgesloten in hun eigen zorgvolle opvangcentrum of komen hun huis niet uit op een paar boodschappen via de rollator of de elektrische driewieler na, en ieder kijkt dan maar tv en komt niet verder dan nieuws, een spel-show en een niets-programma waar je niet wijzer van wordt, en zo holt ieder in z'n eigen tredmolen zijn eigen leven voorbij. Zonder ooit geleefd te hebben. Op naar de by-pass vanwege alle stress.

 Blind | Zeg mij... Waarom is ieder daar blind voor gemaakt? Zien mensen niet hoe we beziggehouden worden in een idiocracy met verplichte dagbesteding die mensen arm en dom houdt en een propagandamachine die ze tegen elkaar opzet en tegen elkaar uitspeelt?

 Dan...is dit hun verdiende loon.
Wie niet horen wil, moet maar voelen. Zegt het gevoel. Het binnenwerk.++
--

 eerder gepubliceerd op facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1282576211852043 op 29 augustus 2017, 22:30 uur
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , ,

zaterdag 12 juli 2014

Ritalin: weet jij eigenlijk wel wat dat dóet?

904 woorden | 


Ritalin onderdrukt.

Punt. 
Wat kan IN GODSNAAM dan de beweegreden zijn om zo'n gruwelijk middel in te zetten om je kinderen te "kalmeren"? Welk doel is er éigenlijk mee gediend?
Gelijk de essentie op tafel. Daar hou ik van. 
Volkskrant kwam (vandaag, 12 juli 2014) met een geweldig want ontwapenend artikel hierover. Tevens beschouwingen uit wetenschappelijke hoek. Twee artikelen hieronder dus. Lees je even mee?





“Stop met kinderen ritalin voorschrijven”

Jan Vroomans − 11/07/2014, 18:00
“Dat kinderen door ritalin beter leren, is een bewering die niet klopt.”
Kinderen verdienen aandacht en respect in plaats van dat hun geest wordt bedwelmd met een drug die de potentie heeft van cocaïne of heroïne, schrijft Jan Vroomans. 'Het label adhd is moreel failliet.'
“Je kind vertellen dat er iets mis is met zijn hersenen - je hebt adhd - is niet-wetenschappelijk onderbouwd en derhalve onaanvaardbaar”
Het drogeren van kinderen met ritalin is het stelen van kindertijd ten behoeve van het gemak van volwassenen. We verstrekken middelen aan kinderen met de potentie van cocaïne en speed, terwijl er ook bij wetenschappers zorgen zijn aangaande de schadelijkheid van deze middelen (Gezondheidsraad, 2014). Behalve bijwerkingen, verslaving en ontwenningsverschijnselen, veroorzaakt ritalin vaak het gedrag dat men wil bestrijden.

 Dat kinderen er beter door leren, is een bewering die niet klopt. Dat kinderen zich beter focussen op saaie taken zegt nog niets over de uiteindelijke leerprestaties. Onderzoeken over leerprestaties spreken elkaar na vele jaren nog steeds tegen. Het is evident dat het drogeren van een kind ten koste gaat van de spontaniteit, creativiteit en mogelijke talenten van kinderen. In een studie van bijna dertig jaar toonde Nadine Lambert (2005) aan dat kinderen die ritalin gebruikten eerder gingen roken, zwaardere rokers werden en eerder cocaïne gingen gebruiken.

 Indien een kind al vroeg in het leven wordt verteld dat het de eigen impulsen en gedragingen slechts onder controle kan houden met een pil, is het niet meer dan logisch dat het kind ditzelfde gedrag voortzet in zijn verdere leven.

 Groeistagnatie
Van ritalin is aangetoond dat kinderen een groeistagnatie en gewichtsafname van respectievelijk 2 centimeter en 2,7 kilo ondergaan tijdens het slikken van dit middel. Men heeft verder geen enkel idee wat de effecten zijn op de hersenen van het kind door de stagnatie van de groei in de jeugd en daarom worden dergelijke effecten ontkend.

 Adhd staat voor impulsiviteit, hyperactiviteit en concentratieproblemen [waar het werkelijk voor staat, daarover boog ik me reeds in het artikel Hoogbegaafden hebben het moeilijker. RJ]. Dit gedrag kan men echter ook bij kinderen ontwaren in het geval van saaie lessen, conflicten tussen ouders, mishandeling, te jong zijn voor het klasniveau, pesten, 's nachts niet uitrusten, een zwakke leerkracht, overvolle klassen, te grote prestatiedruk enzovoorts. Naar schatting is bij zo'n 90 procent van de kinderen onterecht adhd vastgesteld. Dit betekent dat honderdduizend kinderen ten onrechte ritalin slikken en onnodige risico's lopen.

 Het label adhd is moreel failliet. Je kind vertellen dat er iets mis is met zijn hersenen - je hebt adhd - is niet-wetenschappelijk onderbouwd en derhalve onaanvaardbaar. Ouders, leraren en overheid zijn met dit label echter vrijgepleit van het nemen van verantwoordelijkheid nemen voor respectievelijk opvoedingsproblemen, ordeproblemen en overvolle klassen. Kinderen verdienen duidelijkheid, aandacht en respect in plaats van het liefdeloze bedwelmen van hun geest en een kulverhaal over een afwijkend brein.
Ik roep leraren en ouders op zich te verdiepen in de achtergronden en stelling te nemen. Een steeds grotere groep auteurs biedt een fundament voor uw intuïtie die zegt dat het drogeren van kinderen niet goed kan zijn. Ik roep ouders op om, bij eigen twijfel, onderzoeken naar gedrag te weigeren. Een onderzoek naar gedrag is namelijk een enkeltje 'gedragsstoornis' met bijbehorende 'medicatie', resulterend in een verstoord zelfbeeld van het kind alsmede risico's op ernstige bijwerkingen en verslaving.

 Jan Vroomans is onderwijsspecialist/leerkracht speciaal basisonderwijs (bron)
Zo. Hoor je het ook een keer van een ander. Wat? Dat, wat je ALLANG WIST. Diep van binnen. Hoe duidelijk wil je het hebben. Waarom kwam je daar zelf niet op?

Heb nog een citaat voor je:
“Ritalin is een psychotrope drug en behoort tot de groep van drugs, zoals cocaïne en morfine het gedrag van het kind wordt beïnvloed door chemische eigenschappen, zonder een intrinsieke macht.
Dit is een inmenging in de vrijheid en privacy rechten van het kind, want terwijl sommige chemische stoffen veranderingen in gedrag veroorzaken, leert het kind dit door de chemie, maar niet hoe het kon zijn eigen gedrag kan veranderen”
-
“De ziekte heet ADHD, en Ritalin is het middel en zet de farmaceutische reus Novartis en anderen al decennia lang miljarden om, zegt de Amerikaanse neuroloog  Leon Eisenberg. Maar de waarheid komt altijd aan het licht, zelfs als het soms  iets langer duurt: Kort voor zijn dood in 2009 onthulde de 87-jarige de zwendel: hij had nooit kunnen denken dat zijn uitvinding op een dag zo populair zou zijn, zei hij in een rapport. “ADHD is een prima voorbeeld van een verzonnen ziekte!” (bron; rest van het artikel onderaan gekopieerd vanwege relevantie)

“Oordeel niet - vóél. Niet denken maar voelen!”

Zakt het muntje?? Ik ga je nu niet vragen “oordeel zelf”, dat zou onzinnig zijn. Het gaat niet om oordelen namelijk, da's al genoeg gebeurd. Da's bewezen lulkoek dus. Dat bracht de mensheid naar z'n eigen afgrond. Kijk gerust om je heen en zie wat er van klopt: “Een mens die consequent niet bij z'n gevoel en dus niet bij zijn gezond verstand zit” - dus vraag ik je: “Klopt dit voor jouw gevoel?” Goeie, hè? Zo niet, dan “ben je niet goed bij je hart” en hebbi werk aan de winkel.


Meerleeslinks:


 - - -

“Ritalin: Hoe de farmaceutische industrie, onze kinderen met opzet vernielt”


Het klinkt als de angstaanjagende verhaal van een horror thriller: Een wereldwijd bekende Amerikaanse kinderpsychiater probeerde in de jaren zestig zijn levendige scala aan psychiatrische kinderpatiënten, stil te krijgen. Als hij een daarvoor een pil ontdekt, waarmee de kinderen kunnen worden gekalmeerd, vindt hij in opdracht van de World Health Organization, een kinderziekte uit.

En je hebt een uiterst wereldwijde lucratieve, – maar zeer gevaarlijk voor de groei van de hersenen -, bron van inkomsten gekregen voor de farmaceutische en medische industrie. Miljoenen kinderen over de hele wereld slikken al tientallen jaren Ritalin, omdat zij zogenaamd ADHD hebben.


De ziekte heet ADHD, en Ritalin is het middel en zet de farmaceutische reus Novartis en anderen al decennia lang miljarden om, zegt de Amerikaanse neuroloog  Leon Eisenberg. Maar de waarheid komt altijd aan het licht, zelfs als het soms  iets langer duurt: Kort voor zijn dood in 2009 onthulde de 87-jarige de zwendel: hij had nooit kunnen denken dat zijn uitvinding op een dag zo populair zou zijn, zei hij in een rapport. “ADHD is een prima voorbeeld van een verzonnen ziekte”!

Een verzonnen ziekte. Dit blijkt uit een recent rapport van vorig weekend: Gezien de dramatische toename van het aantal ADHD diagnoses (tussen 1989 en 2001 wel 400-voudig) zijn de onderzoekers er nu het er vrijwel over eens dat ADHD meestal een snel geheven zwaard van Damocles is voor wat levendige kinderen, jongens komen veel vaker in aanmerking. De farma-kartel zal het waarschijnlijk een zorg zijn. Deze “verzonnen ziekte” is nu de mentale ziekte die zich in de wereld manifesteert. Ten onrechte, zo blijkt steeds meer uit wat uit ADHD of ADD (Attention Deficit Disorder) bekend is en vermeend genetisch veroorzaakt, vaak gebaseerd in werkelijkheid meer volledig natuurlijke redenen en heeft weinig te maken met een echte psycho-pathologie, zoals het voormalige hoofd van de Kinder-en Jeugdpsychiatrie van het Universitair Ziekenhuis van Hamburg Eppendorf, wijlen prof. dr. Peter Riedesser al een paar jaar eerder nadrukkelijk heeft verklaard: familiale problemen spelen vaak een belangrijke rol, die moeten worden onderzocht, ook vaak met jongens verband houdt met het feit dat ze vaak meer temperament hebben dan hun vrouwelijke evenbeelden. Maar het gedrag van de meisjes vooral die met betrekking tot de gedragscode  die ontwikkelt wordt voor zowel op de kinderdagverblijven als op school. Als de jongens wild spelen door hun natuur, worden hun al heel snel gedragsproblemen toegeschreven. ADHD is eigenlijk een probleem van verkeerd begrepen jongen heden ten dage.

Een voorbeeld: Toen ik, een paar jaar geleden de moeder van een buurjongen zag huilen, vroeg ik haar wat er mis was. Zij antwoordde dat ze van de kleuterjuf  net had door gekregen dat haar zoon ADHD had, het zogenaamde hyperactief syndroom, en dat de jongen is nu het zeer krachtige geneesmiddel Ritalin zou moeten innemen. De jongen was eindelijk hyperactief. Ik was verrast, want dat was mijn mening, en moeilijk te geloven dat de jongen was onaangepast of hyperactief was, hij maakte een zeer gezonde en levendige indruk. Hoe weet de kleuterleidster, dat zo precies, vroeg ik de vrouw, want ze was geen arts of een psycholoog. De buurvrouw antwoordde dat de toezichthoudster ‘s avonds lessen kreeg over dit onderwerp.

Gelukkig bereikte ik Prof Riedesser onmiddellijk telefonisch en meldde het voorval. De arts riep de jongen bij zich en onderzocht hem grondig. Diagnose: Het kind was perfect in orde. Wat ik op dat moment niet wist: is dat de farmaceutische industrie, al geruime tijd trainingen verzorgt voor opvoeders, leerkrachten van kleuterscholen en scholen om een “nauwkeurig te kijken” naar levendige kinderen waarvan de ouders dan kennis kunnen nemen van de gevaarlijke diagnose en een juiste medicatie te geven.

Men moet weten dat Ritalin geen pil is, maar heel sterk spul: Het bevat methylfenidaat en grijpt in op de stofwisseling van de hersenen, waar aandacht en beweging worden gecontroleerd.

Het fatale: De effecten van methylfenidaat zijn bij de mens nog steeds niet volledig opgehelderd. Er is niets bekend over de gevolgen van de komende generaties, met gevaarlijke ziekten zoals die Parkinson worden geassocieerd met bijvoorbeeld de toediening van Ritalin. De bijwerkingen variëren van de kleine witte pil voor eetlust en slaapstoornissen, tot angst, spanning en paniek aanvallen tot aan verminderde groei. Daarbij: Ritalin is een psychotrope drug en behoort tot de groep van drugs, zoals cocaïne en morfine. Het wordt echter, zoals gezegd, al kleine kinderen gegeven, vaak jarenlang voorgeschreven. Omdat Ritalin de “ziekte” niet herstelt als de zware medicatie wordt stopgezet de symptomen onmiddellijk terugkomen.

“Ritalin is een pil tegen een uitgevonden ziekte, voor een moeilijke jongen”, zegt de Deutsche Apotheker Zeitung. En de uitvinder van ADHD, de bekroonde Amerikaanse neuroloog Eisenberg, zei aan het eind van zijn leven bezorgd: “De genetische aanleg voor ADHD is volledig overschat.” In plaats daarvan, zouden kinderpsychiater veel meer diepgaande psycho-sociale redenen moeten onderzoeken die kunnen leiden tot gedragsproblemen, zoals Eisenberg tegenover de Duitse wetenschapsjournalist en non-fictie schrijver Jörg Blech stelt, die door zijn uitgebreide kritiek op de farmaceutische industrie en on zijn boek De ziekteuitvinders bekend werd. Achteraf gezien, te laat, veel te laat!

Eisenberg gaf kort voor zijn dood, ook al in verslagen, de onderwerpen door, voorzover die er de oorzaak van zouden kunnen zijn en wat noodzakelijk was om te onderzoeken, veel dringender dan gelijk de fatale pil te geven is: strijden de ouders in het samenleven, er zijn problemen in het gezin? Deze vragen zijn belangrijk, maar het zou wel lang duren, zo wordt Eisenberg geciteerd, die eraan zou hebben toegevoegd met een zucht: “Een pil voorgeschreven aan de andere kant werkt zeer snel”.

“Onze systemen zijn voor jongens onvriendelijk geworden”, zegt de professor van farmaceutische onderzoek aan de Universiteit van Bremen, Gerd Glaeske. Jongens leven wild en nemen riskante experimenten. Hiervoor missen ze  vandaag de open ruimtes. Jongens probeerde de grenzen uit, die van toepassing zijn in ons systeem om die opvallend over te steken. “Om te zeggen dat jongens gestoord zijn, moet je ook praten over degenen die het gevoel hebben verstoord te worden,” zei de professor.

De FAS schreef op 12 februari 2012 de diagnose ADHD de stijging zal verklaren in het falen op school, de wereldwijde verkoop van Novartis alleen al maakt 464 miljoen dollar uit met de pil die de ontwrichte jongens glad, volgzaam en rustig doen worden. Twintig jaar geleden is in Duitsland 34 pond methylfenidaat voorgeschreven door de artsen – tegenwoordig worden er 1,8 ton Ritalin over de hele wereld aan ongeveer tien miljoen kinderen voorgeschreven, in Duitsland zullen het er ongeveer 700.000 zijn.

Het Zwitserse Nationale Commissie van Advies inzake Biomedische NEK zei in een verklaring in november 2011 zeer kritisch te zijn over het gebruik van het ADHD medicijn Ritalin: het gedrag van het kind wordt beïnvloed door chemische eigenschappen, zonder een intrinsieke macht.

Dit is een inmenging in de vrijheid en privacy rechten van het kind, want terwijl sommige chemische stoffen veranderingen in gedrag veroorzaken, leert het kind dit door de chemie, maar niet hoe het kon zijn eigen gedrag kan veranderen. Dus het zou van belang zijn in de leerervaringen voor persoonlijke verantwoordelijkheid en interpersoonlijk gedrag en beperkt het kind de vrijheid, in het onvolgroeien van zijn persoonlijke groei zo kritiseerde NEK. Over de gezondheidseffecten van inname van psycho-farmaceutisch middel is echter, blijkbaar niets gezegd.

Peter Riedesser waarschuwde: “Hyperactiviteit kunnen tekenen zijn van een diepere storing, zoals depressie, die heel anders dan met Ritalin behandeld moet worden.”

De gerenommeerde wetenschapper en professor in de neurobiologie Gerald Huether  heeft al lang gewaarschuwd voor de onzorgvuldige vrijgeven van het zeer krachtige geneesmiddel voor jonge kinderen en nog in de veronderstelling dat we te maken hebben met ADHD als een echte ziekte, van genetische en biologische oorsprong. In een interview zei de wetenschapper, als de ziekte tientallen jaren geleden werd gedefinieerd, is het niet bekend hoe kneedbaar de hersenen van kinderen zijn, hoe de hersenen structuren ontstaan ​​tijdens de vroege kinderjaren op basis van ervaring alleen. “Op dat moment was er nog steeds een geloven in dat het zomaar een defecte genetische programma was die zou leiden tot dit soort aandoeningen,” “Dit idee is er geweest op vele manieren. Ze zadelde iedereen die verantwoord en evenwichtig was ermee op, niet alleen de ouders, maar ook de opvoeders en leraren. En ze kwam overeen met het reparatie-denken van die tijd, als er iets niet goed werkt, neem je maar een pil.

Betrokken ouders moeten niet hetzelfde geloven als de opvoeders en leraren dat hun kind ADHD heeft. Je moet eerst vragen stellen over het spelen zelf en ideeën uitwisselen met andere mensen waarvan ze weten dat hun kind daar op lijkt. Misschien is er een gedachte aan een manier waarop hij thuis, op school of vooral ka worden geholpen in de omgang met vrienden.

De neuroloog was een van de eerste uitgesproken criticus van de “ziekte” en de bijbehorende medicatie en voerde een paar jaar geleden verhitte professionele debatten. Hüther heeft zich ontpopt als een van de weinige wetenschappers die zich duidelijk hebben gepositioneerd als een pleitbezorger voor de kinderen: Volwassenen kunnen zelf beslissen of ze psychostimulantia gebruikt om zich beter aan te passen aan de absurde krachtige eisen van onze huidige maatschappij. Maar de kinderen kunnen niet zelf beslissen, dat is de beslissing die hun ouders moeten nemen als verantwoordelijke volwassenen. Nagenoeg de rest van de professionele wereld is verpakt in een discrete stilte over deze ernstige kwestie.

De uitvinder van de ADHD, de voormalige Amerikaanse psychiater Leon Eisenberg, die later hoofd werd van de psychiatrie aan het Massachusetts General Hospital in Boston en een van de meest beroemde neurologen werd in de wereld, had in 1967  een seminar georganiseerd door de World Health Organization, samen met Mike Rutter, en al hun collega’s tegen de enorme weerstand weg te nemen van de psychiatrische deskundigen om zo de vermeende aandoening van de hersenen als een ziekte in de WHO Global catalogus van psychiatrische Lijden op te nemen. Ondanks de harde tegenwind is het, om welke reden dan ook, met succes erin geslaagd. De psychiater is dus een boze geest en koppig geval in de wereld, dit met het oog op om de terugkerende miljarden aan winst voor de farmaceutische industrie, niet laten schieten. Tot op heden heeft de vermeende psychische aandoening zijn plaats in de Diagnostic and Statistical Manual, tot op vandaag de dag zijn er miljoenen van ouders die geloven dat ze mentaal zieke kinderen hebben, en tot op de dag lopen miljoenen jongens en meisjes met dat stempel rond, als een handicapt te hebben.

Dit alles interesseert de farmaceutische industrie, heel weinig, en bieden nu, alleen al in Duitsland, zes bedrijven de drug aan onder verschillende namen. De octopus blijven onbewogen een van hun miljarden opstrijken, ongeacht de mogelijke zware gevolgen voor lichaam en ziel van het kind, ongeacht zelfs van de druk op de jonge generaties, die alleen maar funktioneren moeten, en gewoon onder de drugs zitten en dat ondanks een wereld die zich niet langer zal afvragen wat de natuurlijke oorzaken en redenen zijn, maar een niet aflatende dagelijks uitvinden van nieuwe kunstmatige gebreken, teneinde op passende wijze  de harde cash te incasseren. Welkom in de brave new world!

Bronnen: "Wie die Pharmaindustrie unsere Kinder vorsätzlich zerstört – Kopp-Verlag" - info.kopp-verlag.de/hintergruende/deutschland/eva-herman/ritalin-wie-die-pharmaindustrie-unsere-kinder-vorsaetzlich-zerstoert.html
www.wimjongman.nl
www.weeswaakzaam.com
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , , , , ,

woensdag 2 april 2014

Wie verloren is, zoekt niet

De Vlieger vertelt: 
856 woorden | beluister hier als mp3 - 12'15"
“Toen niemand nog internet had, en ik nog niet mijn vleugels had ontdekt, had ik een afspraak in Den Haag met iemand. Zo lang geleden… haar naam ben ik vergeten. We noemen haar maar Francis. Of Melissa. Een gelijkgestemde, die net als ik verbaasd was over onze gelijkenissen. Het was een intrigerende uitwisseling die heel fijn was. We hadden het over dingen die ons opgevallen waren zoals uiterlijke kenmerken, moeite in relaties, werk – zij werkte waar ze wilde en deed dat zo lang ze trek had, waaronder af en toe als postbode, lekker buiten.


“Één ding bleef me achtervolgen en ik kon er niet de vinger achter krijgen. Ik zag iets, voelde iets, merkte iets, maar begreep het niet. Natuurlijk begreep ik het wel, want ik had het gevoeld. Echter, nu, na jaren, zie ik in wat er scheelde: ‘Ze was verloren’. Dat straalde ze uit. Ze voelde zich verloren en wist niet wat ze moest. Een soort van opgeven dus. Ja, dat is het; niet weten wat je moet resulteert in opgeven bij sommigen. Zie je dat?
“Niet weten wat je moet resulteert in opgeven bij sommigen”
“Dat kende ik niet. Ik ging overal met twee voeten in en kreeg de bijnaam jonge dolle hond. Voelde me als een kind in de speelgoedwinkel. Ik wilde overal spelen en zocht daarin de verbinding maar werd daarin vaak niet begrepen. Dat label, die titel of zo je wilt die houding was meestal van mensen die oud of sjacho waren, zei mijn mentor, een man van onschatbare leeftijd, een tijdloos typ.
“Labels zijn fabels - zegt dus meer over de klager dan over de drager”
“Labels zijn fabels zeg ik altijd. Immers, iemand voor jonge dolle hond verslijten oftewel “naar beneden halen” wil zeggen dat zo iemand de lol van die energie niet snapt. En feitelijk is dat tegenstrijdig met wat we nodig hebben in deze tijd. Het zegt dus meer over de klager dan over de drager. Kijk eens met me mee, om ons heen? Anno 2012 stond alles eigenlijk al op knappen. Eén zetje nog en alles pleurt om, toch? De huidige leef-wijze moet en gaat dus drastisch veranderen, maar dat wordt nog zo lang mogelijk gerekt terwijl de rek er feitelijk al uit is. De meeste mensen doen alsof er niets aan de hand is en slijten zo hun dagen.

“Hoe lang nog… Dus dat geeft een flinke bons, straks. Dan heb je mensen nodig met een niet te stoppen energie en een enthousiasme om ervoor te gaan en wat nieuws neer te zetten. Van die adhd’ers, hahaha, die van geen stoppen weten en iets positiefs neerzetten voor zichzelf en anderen - en bovendien anderen daarin mee willen nemen. Mensen die dat niet kunnen waarderen geven daarmee ronduit aan, dat ze levensmoe zijn en het wel best vinden zo, om passief in dat over-leven te blijven zitten en de status quo te behouden. Lui, dus. Feitelijk heb je daar nu niets aan dus.

“Een jonge dolle hond daarentegen is niet te houden en blaakt van energie en levenslust. Alleen heeft zo iemand bij te leren voor het zover is. Niet hoe hij zich aanpast, aan de over-geconformeerde meerderheid, want dat is totaal niet interessant, da’s bijzaak en niet relevant. Maar wel heeft hij te leren wat hij waard is en wat hij komt brengen en vervolgens zijn talenten tot ontwikkeling brengen, door er aandacht aan te schenken, het langzaam te laten groeien en zelf meegroeien tot volwassenheid, en daarbij alle relevante stadia te doorlopen. Een traject van jaren maar dat gaat ongemerkt als je tijd en gelegenheid aan jezelf schenkt… ‘the true meaning of a sabbatical’, dus.”
“Sabbatical is tijd voor jezelf”
De Vlieger had die morgen zijn ontbijt royaal aangevuld met pure rauwe chocola, zijn ogen straalden, het was hartverwarmend om hem bezig te zien en zijn geestdrift was aanstekelijk terwijl hij vervolgde:

“Het resultaat van het zoeken maakt dat zo iemand straalt en te benijden is. Opnieuw lui en passief gedrag dus weer van de ‘achterblijver’ die wel jaloers is maar niet zelf aan de slag wil.
“De zoeker en de achterblijver”
“Zijn hele wezen straalt de oplossing uit en lijkt te roepen: ‘Zo kan het ook’. Daarmee doet de zoeker zichzelf èn zijn omgeving een groot plezier. Door te laten zien hoe het anders kan. Niet bij de pakken neer zitten en niets doen. Welnee, aanpakken! En zelfs dat niet; hij lijkt te doen wattie leuk vindt en volgt zo zijn hart. Zo toont hij de weg. Hij laat zien dat het leven wèl leuk is terwijl de kranten en media jaren kommer en kwel geroepen hebben oftewel, de achterblijver heeft zich een berg stress laten aanpraten en gaat nu onder die fictieve lasten gebukt… en dat terwijl de zon gewoon schijnt…!”

“Wie verloren is, zoekt niet.”
“Kortom… Wie verloren is, zoekt niet... keert niet naar binnen, in zichzelf”, concludeerde de Vlieger en besloot daarmee de uitleg rond zijn ingeving. De Vlieger keek zijn metgezel veelbetekenend aan. Beiden zwegen terwijl ze naar het kloppen van hun eigen hart luisterden en genoten van het geroezemoes van vogels en insecten. Konijnen huppelden tot vlakbij. Het was een mooie dag. Het ís een mooie dag.++
-

Meerleeslink: 



Drieluik: 
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , , , , , , , , , ,
Abonneren op: Posts (Atom)