Posts tonen met het label verloren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verloren. Alle posts tonen

maandag 15 november 2021

Eerste hulp bij alleen zijn

Eerste hulp bij alleen zijn.


Toelichting oftewel aanleiding:

Gister zocht ik bij "Spaarne 66" wat gelijkgestemden op en hoewel dat op zichzelf natuurlijk heel gezellig was, met glühwein, warme choco en uienbrood erbij, merkte ik na afloop een enorme dip die eigenlijk nu nog steeds doorwerkt, alsof eerdere ontmoetingen met hetzelfde belastende gevoel cumulatief zijn dus opstapelen.

Komt hierop neer: ik verliet Haarlem met een driest gevoel. Het voelde VERLOREN.

Dat heb ik eerder ervaren, eerder in Haarlem en ook in Amsterdam, waar mensen elkaar opzoeken voor steun (m.p., Dam, Westerpark, Vondelpark, het maakt niet uit waar) en wsl geen moment alleen kunnen zijn. Ik ervaar het ook bij één op één ontmoetingen, waarbij men zich aan de ander vastklampt, als het ware, om nooit meer alleen te zijn. En meer. Men neemt elkaar in de greep.

Dit is geen prettige constatering. Wat mij betreft houdt dit in, dat:

- iedereen ongelukkig is
- ieder haalt, zuigt en (dus) erop los vampiert 
- niemand op zichzelf staat
- iedereen een ander nodig heeft; voor steun, balans en evenwicht - en da's drie keer hetzelfde
- alles dus duidt op eigenbelang (!)
- de wereld op omvallen staat en een gevaarlijke plek is
- wij zelf die agressieve zombies zijn die we op films zien; de zombies die op elkaar parasiteren, elkaar opvreten en verder niets bijdragen.

In 2014 kwam hierover een rap over tevoorschijn: "het ergste rapen is de mond", die vind je op YouTube. Link volgt, onderaan. Staat ook op dagboek van een vreemdeling.
-

Deel twee. 


Waar is de eerste hulp voor zulks? Hoe kunnen we die steun in onszelf vinden als ons collectief geleerd is daar niet te zoeken, vanwege taboe, zodat we op elkaar aangewezen zijn en elkaar lastigvallen met dat wak in ons hart??

STEL... jij voelt je alleen, net als ieder ander; hoe los je dat op?

Film? Chocola? Alcohol? Druks? Spel? Gamen? Internetten? Winkelen? Sporten? Werk? Seks? Partner? Relatie(s)? Macht...??

We zoeken afleiding en kortstondig vertier; de hang naar verslaving is geboren. En de kooplust oftewel koopkracht ook. Want: "we hebben geen bezit van onszelf maar kunnen het wel kopen", aldus mijn mentor. 
-

Drie. Valt het op te lossen?

"iets afbreken is nog geen opbouwen"

Eén tip. Ga in godsnaam niet jouw moeder bellen. Ten eerste weet zij het ook niet. Ten tweede is zij hoogstwaarschijnlijk de hoofdveroorzaakster van dat lege gevoel; dat gemis aan eigenwaarde en zelfvertrouwen waardoor je "het" buiten jezelf moest gaan zoeken, uit nood. Ten derde zou zij het dan alleen maar erger maken in plaats van oplossen door haar lasten op jou te laden dus... parkeer die impuls voor later. Om haar dan ongenadig te confronteren met de idiotie van haar eigen gedrag.

Mij is opgevallen dat "elkaar lastigvallen" volkssport nummer één is.
Oplossen is er niet bij, de meesten laten het liever zo.

Sadisme volgt, de genoegdoening enerzijds (plezier om het leed van de ander) en de boetedoening anderzijds (zichzelf benadelen en schade berokkenen) zijn het gevolg ervan en duiden op een welhaast kerkelijke Verdeel en Heers-status, die van SBS-Z, oftewel: Schuld, Boete Straf en Zonde. 
-

Beschouwing; deel vier


Feit is dat ik mij al weken zo ruk voel en dat is niet wat ik van mezelf gewend ben. Ergo, daar zit een dijk van een les in: dit... is de realiteit van het beschadigde wilde westen. Oh pardon, ik dacht dat ik "beschaafde" wilde westen schreef. Da's eigenlijk hetzelfde. Want beschaving kennen we niet. Dit kinderachtige gedoe lijkt toch nergens op?

Dit is de toestand waarin we leven. Of beter gezegd: "overleven" en kennelijk worden we ons er langzaamaan bewust van. Steeds meer. 

Da's positief. Wat we herkennen en onderscheiden kan geformuleerd worden als klachten oftewel vastlopers, dat wordt bespreekbaar en uiteindelijk kan de oorsprong doorzien worden aan de hand van inzichten die ertoe doen. Dat is waar het om gaat. Zie hetlichaamliegtnooit.nl, onder "werkwijze".

Weet je wat grappig is? Ik had aanvankelijk willen schrijven: "eerste hulp bij alleen voelen, meld je en ik kom met een feel good movie, chocola en vruchtensap onder de arm met spoed naar je toe." Plaatje erbij van m'n brommert en hoptidee, gaan. 
Maar dat liep anders. Er kwam een heel gedicht uit. Een kilo digitaal gelul met een beschouwing op de wereld. Mijn observatie. Mijn constatering. Mijn waar-neming. Dan was het nodig. En dat lucht goed op.
-

Nabeschouwing


Wij mensen zijn sociale wezens. We zoeken elkaar op om het fijn te hebben. De ironie is dat we elkaar vervolgens de tent uit knokken. 

Kortom, we hebben alleen te zijn. Zodat we het met onszelf moeten uitzoeken. 

Daar zit een ongelooflijke helende factor in. Dan komen we namelijk tot inzicht. Dan leren we het zelf uit te zoeken. Of we lopen vast en zoeken dan iemand, voor wijsheid, advies, raad. Kun je lang zoeken want de meesten zitten vol ego en dus eigenbelang, dus die helpen je vooral van je geld af. Tegen de tijd dat ze bij mij komen met hun vraagstukken zijn ze blut. Daar staat tegenover dat ze dan wel eindelijk zo ver zijn om stappen te maken, om hun kwaliteit van leven te willen verbeteren, dus zij kunnen horen wat ter zake doende inzichten zijn.
-

Wat ik van mezelf merk is dat ik onbewust op mensen en situaties af duik om hen tot inzicht te brengen. In-zicht. Het woord zegt alles al. Ik zeg relativerende dingen, opdat men weer verder kan. Achter de wolken schijnt de zon. Dat werk.

Opmerkelijk genoeg vecht men liever met mij dan met zichzelf. Nou ja. Hoort erbij. Is leerzaam voor mij, om het grote plaatje te blijven zien en vooral om in te zien wat er nu nodig is en heel eerlijk, zie ik dat pas achteraf in. En schrijf er dan over.

Zoals nu. 

rj

https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2021/11/eerste-hulp-bij-alleen-zijn.html

Meerleeslinks


Zie ook: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2021/08/symptoombestrijding-transformatie.html

En: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2021/06/wereldoorlogdrie-zit-in-onze-hoofden.html

Vervolg:
Even persoonlijk | over persoonlijke vrijheid, levensgeluk en levensdoel:



Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , ,

vrijdag 2 mei 2014

"Facebook is synoniem voor verstrooiing" | Over Collectieve Verwarring

160 woorden
"Facebook is synoniem voor verstrooiing." In negatieve zin, toont het een staat van Verwarring. 

 Zo voelt het vandaag als ik mijn eigen pagina bezoek en de energie van het collectief der mensen voel. 
Daags geleden schreef ik in mijn dagboek: 
"Velen zijn VERLOREN. Weten zich geen weg - en hebben zelfs opgegeven." 
Dat was mijn ingeving, volgend op observatie.
Ik zag ogen die zeggen: "Ik weet het niet". Geen houvast. Geen uitweg. Geen idee. Verloren. 

Daartoe helpt één remedie: "Keer naar binnen, word één met je-zelf, word dus "je eigen partner".

 Wie wil, vindt een weg
Wie niet wil, vindt hier "verstrooiing" 

 In positieve zin: afleiding; 
of je "doet mee in de collectieve verwarring"

 Ik had fb al afgesloten tot deze ingeving zich liet horen. Bij deze alsnog. 
Collectieve Verwarring, dus.
Be part of the solution or be part of the problem - your choice. 
"Ik wil.... ik kan... ik doe" - het begint bij willen!
Meerleeslink: hetlichaamliegtnooit.nl/specialisatie (yep, reclame)

 Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , ,

woensdag 2 april 2014

Wie verloren is, zoekt niet

De Vlieger vertelt: 
856 woorden | beluister hier als mp3 - 12'15"
“Toen niemand nog internet had, en ik nog niet mijn vleugels had ontdekt, had ik een afspraak in Den Haag met iemand. Zo lang geleden… haar naam ben ik vergeten. We noemen haar maar Francis. Of Melissa. Een gelijkgestemde, die net als ik verbaasd was over onze gelijkenissen. Het was een intrigerende uitwisseling die heel fijn was. We hadden het over dingen die ons opgevallen waren zoals uiterlijke kenmerken, moeite in relaties, werk – zij werkte waar ze wilde en deed dat zo lang ze trek had, waaronder af en toe als postbode, lekker buiten.


“Één ding bleef me achtervolgen en ik kon er niet de vinger achter krijgen. Ik zag iets, voelde iets, merkte iets, maar begreep het niet. Natuurlijk begreep ik het wel, want ik had het gevoeld. Echter, nu, na jaren, zie ik in wat er scheelde: ‘Ze was verloren’. Dat straalde ze uit. Ze voelde zich verloren en wist niet wat ze moest. Een soort van opgeven dus. Ja, dat is het; niet weten wat je moet resulteert in opgeven bij sommigen. Zie je dat?
“Niet weten wat je moet resulteert in opgeven bij sommigen”
“Dat kende ik niet. Ik ging overal met twee voeten in en kreeg de bijnaam jonge dolle hond. Voelde me als een kind in de speelgoedwinkel. Ik wilde overal spelen en zocht daarin de verbinding maar werd daarin vaak niet begrepen. Dat label, die titel of zo je wilt die houding was meestal van mensen die oud of sjacho waren, zei mijn mentor, een man van onschatbare leeftijd, een tijdloos typ.
“Labels zijn fabels - zegt dus meer over de klager dan over de drager”
“Labels zijn fabels zeg ik altijd. Immers, iemand voor jonge dolle hond verslijten oftewel “naar beneden halen” wil zeggen dat zo iemand de lol van die energie niet snapt. En feitelijk is dat tegenstrijdig met wat we nodig hebben in deze tijd. Het zegt dus meer over de klager dan over de drager. Kijk eens met me mee, om ons heen? Anno 2012 stond alles eigenlijk al op knappen. Eén zetje nog en alles pleurt om, toch? De huidige leef-wijze moet en gaat dus drastisch veranderen, maar dat wordt nog zo lang mogelijk gerekt terwijl de rek er feitelijk al uit is. De meeste mensen doen alsof er niets aan de hand is en slijten zo hun dagen.

“Hoe lang nog… Dus dat geeft een flinke bons, straks. Dan heb je mensen nodig met een niet te stoppen energie en een enthousiasme om ervoor te gaan en wat nieuws neer te zetten. Van die adhd’ers, hahaha, die van geen stoppen weten en iets positiefs neerzetten voor zichzelf en anderen - en bovendien anderen daarin mee willen nemen. Mensen die dat niet kunnen waarderen geven daarmee ronduit aan, dat ze levensmoe zijn en het wel best vinden zo, om passief in dat over-leven te blijven zitten en de status quo te behouden. Lui, dus. Feitelijk heb je daar nu niets aan dus.

“Een jonge dolle hond daarentegen is niet te houden en blaakt van energie en levenslust. Alleen heeft zo iemand bij te leren voor het zover is. Niet hoe hij zich aanpast, aan de over-geconformeerde meerderheid, want dat is totaal niet interessant, da’s bijzaak en niet relevant. Maar wel heeft hij te leren wat hij waard is en wat hij komt brengen en vervolgens zijn talenten tot ontwikkeling brengen, door er aandacht aan te schenken, het langzaam te laten groeien en zelf meegroeien tot volwassenheid, en daarbij alle relevante stadia te doorlopen. Een traject van jaren maar dat gaat ongemerkt als je tijd en gelegenheid aan jezelf schenkt… ‘the true meaning of a sabbatical’, dus.”
“Sabbatical is tijd voor jezelf”
De Vlieger had die morgen zijn ontbijt royaal aangevuld met pure rauwe chocola, zijn ogen straalden, het was hartverwarmend om hem bezig te zien en zijn geestdrift was aanstekelijk terwijl hij vervolgde:

“Het resultaat van het zoeken maakt dat zo iemand straalt en te benijden is. Opnieuw lui en passief gedrag dus weer van de ‘achterblijver’ die wel jaloers is maar niet zelf aan de slag wil.
“De zoeker en de achterblijver”
“Zijn hele wezen straalt de oplossing uit en lijkt te roepen: ‘Zo kan het ook’. Daarmee doet de zoeker zichzelf èn zijn omgeving een groot plezier. Door te laten zien hoe het anders kan. Niet bij de pakken neer zitten en niets doen. Welnee, aanpakken! En zelfs dat niet; hij lijkt te doen wattie leuk vindt en volgt zo zijn hart. Zo toont hij de weg. Hij laat zien dat het leven wèl leuk is terwijl de kranten en media jaren kommer en kwel geroepen hebben oftewel, de achterblijver heeft zich een berg stress laten aanpraten en gaat nu onder die fictieve lasten gebukt… en dat terwijl de zon gewoon schijnt…!”

“Wie verloren is, zoekt niet.”
“Kortom… Wie verloren is, zoekt niet... keert niet naar binnen, in zichzelf”, concludeerde de Vlieger en besloot daarmee de uitleg rond zijn ingeving. De Vlieger keek zijn metgezel veelbetekenend aan. Beiden zwegen terwijl ze naar het kloppen van hun eigen hart luisterden en genoten van het geroezemoes van vogels en insecten. Konijnen huppelden tot vlakbij. Het was een mooie dag. Het ís een mooie dag.++
-

Meerleeslink: 



Drieluik: 
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , , , , , , , , , ,
Abonneren op: Posts (Atom)