Ga nou gewoon fietse man

654 woorden

Herinnering - eerste keer fietsen

Een herinnering komt op. Eerste keer fietsen. Pappa legt uit. Mijn pappa. Hij vertelt mij hoe het moet en ik mag de schutting gebruiken om mij af te zetten. Ik heb goed opgelet en geluisterd naar mijn Vader èn de adviezen van mijn moeder en dit alles zit in mijn hoofd. Het klotst, bovenin m'n bol. Het lukt mij uiteindelijk ondanks onzekerheid en onervarenheid. Ik maak steeds grotere rondjes door de wijk en om de indrukken van onderweg tijdens mijn laatste grote rit ordelijk te verwerken heb ik pauze nodig; mijn hoofd zit vol immers, voornamelijk met instructies, en die wil ik matchen met mijn eigen ervaringen van tijdens de rit. Al fietsend gaat mijn volledige aandacht dáár al heen dus ik land bij het ouderlijk hek en stop netjes bij een paaltje. Ik buig mijn hoofd en sluit mijn ogen om naar binnen te gaan en alle input buiten te sluiten. Mijn Vader ziet, snapt niet, roept mij toe en roept mij tot de orde. Hij vraagt wat ik doe en waarom. Ik voel zijn ergernis. Ik antwoord naar waarheid en hij vindt dit maar raar:  
"Sjezus, ga nou gewoon fietsen man."
Geen rust, geen belangstelling, geen vaderlijke arm, geen steun, geen ruimte voor míj.

Tegenstrijdigheden aan een kind opleggen staat gelijk aan stress creëren

Mijn Vader ten voeten uit. Weg beent hij weer en laat mij met de brokken achter. Siddering door mijn lijf, chaos in mijn hoofd. Verwerken ho maar. Ik raap me bij elkaar. Wegwezen is een beter idee. Verwerken komt wel ergens anders. Bij "de muurtjes", een pleintje veilig uit zicht, zo neem ik mij voor en zet een koers uit. Valt niet mee zoveel dingen combineren als het nieuw is. Maar ik doe het.

Stress creëren voor een kind

Tegenstrijdigheden aan een kind opleggen staat gelijk aan stress creëren. Het werkt verwarrend. Zijn loyaliteit naar de ouder is in strijd met eigen bevindingen. Hoe kan een kind zijn eigen plek innemen, opgroeien in zelfvertrouwen en eigen-waarde, als er continu strijd is - zelfs op subtiel niveau?

Hoe kan een kind zijn eigen plek innemen, opgroeien in zelfvertrouwen en eigen-waarde, als er continu strijd is?

Zo subtiel was dit niet overigens, want onderliggende woede van Vader is direct merkbaar voor hoogsensitieve zoon.

Corrigeren is verantwoordelijkheid nemen

Wij hebben te corrigeren wat scheef gegroeid is buiten onze macht. Het gaat niet om schuld. Het gaat om verantwoordelijkheid nemen. Zo'n vader kan er ook niets aan doen - anders deed hij dat wel namelijk.
Weet niet beter dus. Schadelijk, maar nog schadelijker om ermee te blijven rondlopen. De boosheid van de mentaal en emotioneel ontbrekende vader kan resulteren in een niets ontziende woede en alles verzengende boosheid. Anders gezegd, het kan zich wreken. Afreageren op anderen dus; van die onvrede, het verdriet en het onvermogen.

Niet te vertrouwen

Het is dus zaak die ellende dóór te werken zodat het niet langer op de voorgrond kan treden. Het kan de individu onbetrouwbaar maken; niet te vertrouwen voor anderen door het telkens willen corrigeren van die vroegere ellende van mentale schok-momenten - namelijk het ontbreken van steun wanneer nodig - en emotionele verdriet en onmacht - namelijk het niet kunnen bereiken van de ouder om het kind in zichzelf aan te roepen en het innerlijke kind te laten spelen met het fysiek aanwezige kind, dat hem hunkerend aankijkt.

Verwerken

In die fase zit ik nu. Ik ben niet te vertrouwen voor andere mensen die ik met mijn Vader kan vergelijken. Mijn mentor bijvoorbeeld houdt afstand om die reden; hij legde mijn e-mail van vorige week onbeantwoord terzijde, omdat hij voelt dat ik nog niet te vertrouwen ben. 

Het was mijn eerste e-mail sinds een jaar. Het ontberen van zijn reactie deed de boodschap boven borrelen, dat er nog werk aan de winkel is. Nu ik stil bij mezelf zit komt dit verhaal boven. Het fiets-verhaal. De rest had ik al eerder begrepen en afgelopen nachten liggen verwerken met nacht-zweten. Het vraagt veel energie. Ik slaap lang en ben evengoed gammel overdag, wat mij leert: "Zitten en niets doen". Dat doe ik dus. Ik noteer mijn ingevingen en soms deel ik die, in een blog.

Meerleeslinks: "tegenstrijdig" en "pijn" 

*) Uit: Het ergste wapen is nog steeds de mond - beluister hier als mp3 of bekijk als flimpje op YT :

We zijn bang dat kinderen niet naar ons luisteren

1005 woorden | 

We zijn bang dat kinderen niet naar ons luisteren. Luisteren, zoals ons dat geleerd is, dat verwachten we van onze kinderen ook. Gehoorzamen dus. We noemen het "luisteren" maar eigenlijk heeft het met braaf gedrag en het opvolgen van commando's te maken. 

Dat creëert dat we geforceerd onze wil opleggen en daarin net zo ver gaan als nodig is tot het kind zich gewonnen geeft tegenover de meerdere. De oudere. Het gezag. De autoriteit. Wie uit de pas loopt, wordt gecorrigeerd. (Denk je nu ook aan het verhaal van de zes apen?)

Indirect willen we niet, dat het kind ons voorbij streeft in losbandigheid en zichzelf zijn - omdat het ons nooit gegund was. Wij dienden "in het gareel te lopen". Zinnen als "Doe nou maar wat ik zeg", "doe normaal" of mijn favoriet "doe maar normaal dan doe je gek genoeg", "gedraag je" - het geeft aan dat van kinderen verwacht wordt dat ze zich goed afgericht gedragen naar de fatsoensnorm. "Zomaar doen" waar je zin in hebt is er niet bij. Daar heb je eerst toestemming bij nodig. En "wee je gebeente" dat je het "niet goed doet", want "dan zwaait er wat". Mensen weten je krachtig toe te spreken. Pruisische scholing. Desastreus voor zelfvertrouwen en eigenwaarde. 

Waarom? Niemand weet het. Opvoeding. Conformisme. School doet het niet anders. Het experiment met de zes apen zie je hier beschreven, in een artikel over rechtlijnigheid.

Hoe kon ik het vergeten

Ik was bijna vergeten dat het zo zat - maar werd op maandagmorgen vriendelijk herinnerd ;) De kinderen hadden de afgelopen week een hut gebouwd "op het erf van de buren" - een verlaten kerkgebouw dat alleen in de avonduren gebruikt wordt door enkele zangkoren. We hadden ruimte genoeg gelaten voor verkeer maar toch, "dat kán toch niet". De boosheid van de man die me erop aanspraak was meetbaar op de schaal van Richter. Een gesprek op niveau dus. Ging zo: 

"Kom je je rommel opruimen?" Het was het eerste dat ik hoorde. 

Huttenbouwdorp 2.0
Moet je nagaan. Leuk toch, dat kinderen zich uitleven in hun mei-vakantie met palletjes, hamer en spijkers? 

Het bouwsel zag er prachtig uit. Het is "normaal" in Nederland dat je je eigen "troep" opruimt na "aangenaam verpozen", maar ik brak dus -kennelijk- met de traditie en het conformisme en had in mijn wijsheid besloten dat het bouwsel dat voor hut moest doorgaan nog wel een paar dagen kon blijven staan tot komend weekend. Naar wens van de kinderen overigens.

Op maandagmorgen is de vrijwillige schoonmaakploeg er om het kerkje te onderhouden. Ik was naar buiten gestapt om even met ze (iemand van de schoonmaakploeg) te overleggen, ik zou de boel het liefst tot komend weekend laten staan. Ik geloof niet dat ik mijn boodschap heb kunnen overbrengen of zelfs uit heb kunnen spreken. Dat realiseerde ik me toen ik wegliep. 

De man zei weliswaar dat hij het niet voor het zeggen had maar ondertussen liet hij zijn afkeuring duidelijk merken. "Als ik het voor het zeggen had gehad, dan had dit hier niet gekomen... Op het erf van een ander...."
Je hoorde hem denken: "Dat hoort niet". "Regels zijn regels". 
Ik reageerde kalm: 
-"U heeft het over regels. Wat voor regels? Wat maakt het nou uit? Dat is toch leuk? 
Toen ik zijn boosheid merkte benoemde ik dat ook.
-"Bent u boos?"
"Ja ik ben boos, ja, dat hoort niet, op het erf van een ander" waarna de beroemde zin volgde "als ik het voor het zeggen had gehad".

Regels zijn regels
Dat ging zo nog even door. Een heel parcours van standaard zinnetjes zoals ik dat afgelopen decennia onze babyboomers en hun ouders vaak heb horen prevelen. Niet origineel dus. Niet vanuit zijn hart, niet eens vanuit zijn verstand, maar vanuit "dit-is-er-stevig-bij-ons-ingehamerd" dus impliciet hoorde ik: "waag het niet om af te wijken van de norm". Dat bedoel ik met "Standaard zinnetjes".
Uiteindelijk confronteerde ik de beste man -die de pensioengerechtigde leeftijd klaarblijkelijk al lang had bereikt- met het feit, dat hij best veel te zeggen had voor iemand die er niets van te zeggen had. 

Laat kinderen spelen, geef ze de ruimte
Kinderen van nu hebben verplichtingen genoeg en zijn er zat van. Het is juist een goed ding dat onze kinderen kunnen doen wat ze willen, zodat we ze leren wat goed voor hen is en ze laten ontwikkelen in een richting die bij ze past, in plaats van in het keurslijf dat óns opgedrongen werd - en nu in verhoogd tempo trouwens van bovenaf (wat is dat eigenlijk, van bovenaf??) nog veel erger gemaakt wordt. Kinderen gaan niet met 6 maar met 4 jaar naar school, dan zijn ze nog meer te kneden, is de gedachte. De regels waaraan kids moeten voldoen zitten in het kader van de eerste alinea. Gehoorzamen aan autoriteit. Ik schreef er genoeg over in "de wonderlijke energie van kinderen". 

Pappa, mogen we een hut bouwen?
Mijn kinderen vragen nog van alles. "Pappa, mogen we een hut bouwen?"
-'Kan ik dat jullie weigeren dan?' Het gejuich dat volgde galmt nog na. Ik had pallets bewaard van wegwerkzaamheden voor mijn deur uit 2012. 

We leven in de Utopie van weleer
Feitelijk leven we in een perfecte maatschappij waarin van alles geregeld is - visionair Rutger Bregman noemt het "Utopie" in Tegenlicht - maar wèl moet ieder in een keurslijf want anders gaat het mis. Van school naar werk, naar gevangenis; allemaal dezelfde opzet, aldus dit filmpje. Breinloze soldaten van een soort leger dus, inclusief loon-slavernij. Da's wat er van ons verwacht wordt. Excessen (=uit de pas lopen dus) worden met geweld neergeslagen. Hoe verschrikkelijk wil je het hebben? Lijkt mij een accurate beschrijving van hel op aarde.

De Waarheid in drie woorden

Als je te de titel inkort tot drie woorden, wordt het een Waarheid waar we niet omheen kunnen:

"We zijn bang"

Logisch om ons dit dan af te vragen:

Kan er nog Liefde zijn?

...dat vroeg ik me hardop af, hier op facebook - en met mij velen. You tell me...

Vervolg (meerleeslink): Tijd om naar onze kinderen te luisteren

Een kind leert je...

Wat kinderen ons leren

Een kind leert je grenzen te breken.
Een kind leert je het verschil tussen zin en onzin.
Een kind leert je wat je zelf niet zien kan
Een kind leert je dat jouw regels niet van jou zelf zijn
Een kind leert je in het moment te zijn
Een kind leert je opnieuw wat spelen is
Een kind leert je wat waarde heeft
Een kind leert je... bij jezelf te komen


~ingeving over Het Kind dat ons indirect laat in-zien, als we de moeite nemen om naar de Boodschap te luisteren

9 april 2014

Meerleeslink: Brandpunt |  Kinderpsychiater Bruce Perry vertelt in het fragment uit Brandpunt bevlogen over de ontwikkeling van het kinderbrein. Aandacht en aanraking tussen volwassene en kind zijn onontbeerlijke factoren om je gezond te ontwikkelen. Zijn ouders zich hiervan bewust en nemen we hiervoor nog de tijd? Voor alle opvoeders en iedereen die met kinderen werkt!
Meerleeslink over de wonderlijke energie van kinderen: de wonderlijke energie van kinderen

Meerleeslink voor volwassen kinderen: warm menselijk communiceren in een land vol kou