De westers(opgevoed)e vrouw is niet te vertrouwen - en daar kan ze niets aan doen. Maar samen misschien wèl.

De westerse vrouw gaat de boel hier ten positieve veranderen, stelde de dalai lama. Of een andere wijsgeer. Daar geloof ik niets van. Tenzij wij mannen hen tot normaal, warm hartelijk, gedrag kunnen bewegen. Anders wordt het helemaal niets.

Om bij het begin te beginnen: vrouwen doen extreem kwaadaardig en doen dat vooral stiekem. Dat heet normaal te zijn en wordt gewoon gedoogd èn verdedigd door ieder die waarschijnlijk zelf ook zo doet - of in de greep zit van hun moeder of hun wijf, of zo.

Zo. Ben je wakker? We gaan beginnen.

De KERN en uitgangspunt van dit betoog is deze:

iedere vrouw speelt spel met elke man en verwijt de ander wat zij zelf doet. Zij probeert elke man achter haar kont aan te krijgen om lekker NEE te kunnen zeggen, met al haar chagrijn en sadisme. Mannen zijn fout. Vrouwen zijn slachtoffer en egoïst.

Dit is wat vrouwen in grote lijnen laten zien - en wat de meesten zelf toegeven - en het getuigt van destructief leedvermaak en niet zo'n beetje ook. Om een slachtoffer of zondebok uit te kiezen dat een vrouw kan straffen voor al haar onvrede.

Bezitsdrang. Da's de opzet hiervan, van alle spel van elke vrouw. Zodat een ander haar lasten kan dragen. Niet specifiek mannen zijn hun doel; ze doen dit bij iedereen. Ook bij vrouwen en kinderen. Zeker bij kinderen. Vraag maar na. Sterker nog; ik ben zelf een kind van een moeder die dat decennia zo deed, nooit haar kind losliet en ik moest zelf uit die beklemmende greep losbreken. Dus dat deed ik.

Mannen doen zulk gedrag natuurlijk ook, dat is niet te voorkomen zelfs, maar vrouwen lijken het te hebben uitgevonden. Zij doen het het ergste, het felste, het stiekemste en het smerigste. Daarom ligt alle aandacht bij vrouwen omdat vrouwen er een geheime agenda op na lijken te houden om de boel doelgericht te ontwrichten. Elk samenzijn, elk gesprek, elke ontmoeting. Vraag maar aan een vrouw die alleen met vrouwen (samen)werkt. Dat is letterlijk vreselijk en niet te doen.

Vrouwen zeggen het één en doen of bedoelen het andere. Voelbaar destructief lijken vrouwen in het leven te staan. Echt heel erg hinderlijk.

Maar zij lijken niet anders te kunnen. Dwangmatig en ziekelijk gedrag dat ons wijst op een Verdeel en Heers-cultuur die het onderzoeken waard is, aangezien gedrag slechts SYMPTOMEN aangeeft.

We leven in een omgekeerde wereld waarin mannen en vrouwen beide niet gespaard worden. Vrouwen spannen daarbij de kroon en tonen het ergste gedrag. Zij worden dus het meest of het ergste onderdrukt - of maken dat ervan.

We leven in een wereld waarin druk en met name onderdrukking zichtbaar wordt tot een hoogte die niet langer aanvaardbaar is. Het systeem van Schuld, Boete, Straf en Zonde, SBS-Z, lijkt zijn weg te hebben gevonden in elke uitingsvorm van ieder mens en zit dus zo diep geworteld dat er niet aan te ontkomen is en tegelijkertijd voor velen niet zichtbaar omdat het onbewust deel uitmaakt van onze set reactiepatronen, die we hebben leren aanwenden om te kunnen overleven. Deze overlevingsstrategie kan men kortweg ego noemen. Dit begrijpt iedereen. De essentie echter begrijpt niemand als je geen uitleg geeft dus vandaar dit betoog.

Wat er voortvloeit uit het systeem van regeltjes, kortweg SBS-Z genoemd, is Boete- en Genoegdoening; ons gedrag duidt op zelfhaat om destructief te worden naar zichzelf en anderen.

We zijn dus tegen onszelf en elkaar opgezet. Werkelijk BRILJANT want niemand doet het anders, niemand doorziet het en ieder acht dit normaal. Ik zie ieder en met name elke vrouw (!) zo handelen, de grote lijn is goed zichtbaar, voor iedereen, dus zie in hoe het is.

Vrouwen domineren bovendien elke situatie dus hun gedrag is niet te missen.

Mensen horen zichzelf en hun kwaliteit van leven te verbeteren maar zoals de meeste vrouwen zich opstellen lukt dat niet erg want zij zijn uit op overheersen, vernederen en vernietigen, en vallen anderen continu lastig. Als een stalker. Geloof mij maar niet. Ga maar na. Is zo.
-

HET ENIGE DAT HELPT is elkaar liefdevol de spiegel voorhouden. Confronteren dus. Nooit meegaan in het drama van de ander, maar steeds weer terug naar het uitgangspunt, dat je als toeschouwer helder kunt zien.

Hoe fel een opponente zich ook opstelt, het is wel haar drama dus onthoud: het hoeft nog niet waar te zijn. Ze wil slechts overrompelen, overmeesteren en overheersen.

De waarheid overwint uiteindelijk. Gandhi zei hierover: "Spreek altijd de waarheid. De waarheid is steeds de waarheid, ook al spreekt slechts een minderheid van één die." Loesje stelt: "Verwar de waarheid niet met de mening van de meerderheid."
-

Uiteindelijk gaat het hierom:

"Wat is het probleem? Er IS geen probleem. Maak dat dan ook niet."++

bron: fb.com/1553318601444468

meerleeslinks:

1. Zelfhaat; strijd van Meisjes tegen Jongens - fb.com/1545877868855208/

2. 'Vast'; vastlopen als voorwaarde voor verandering: fb.com/1551720681604260

3. De westers(opgevoed)e vrouw is niet te vertrouwen - en daar kan ze niets aan doen. Maar samen misschien wèl: fb.com/1553318601444468
bonus: (aangeleerde) Overtuigingen die een bom leggen onder onze samenleving: fb.com/1550177138425281

Taal. Intentie. Geluk.

Hoe leren wij taal?

Hoe leren wij taal? Elk kind begrijpt z'n ouders. Elke ouder begrijpt het kind. Dat gebeurt via afstemming dus via gevoel. Daar komt geen woord aan te pas. Een klank is al voldoende om de intentie over te brengen.

Taal is dus eigenlijk een verlengstuk om ons gevoel preciezer te uiten.

Gevoel verboden 

In een wereld waar gevoel verstoten is -verboden zelfs- is taal een eigen leven gaan leiden.
Ziedaar de oorsprong van de Babelonische spraakVERWARRING

We begrijpen elkaar niet meer omdat we niet op elkaar afstemmen en dingen roepen die ontdaan zijn van het gevoel erachter. Zo brengen we tweeslachtige berichten de wereld in: de boodschap is los van de tekst gekomen. Een schizofrene aangelegenheid waar jaren van intensieve scholing aan vooraf dient te gaan.

Wie gaat graven merkt dat kerk en staat er verantwoordelijk voor zijn.
Verdeel en heers, immers.

Geloof, vertrouwen en zeker weten

Tegenstrijdig genoeg is "geloof" de oorsprong van ongelooflijk veel leed. Mag je niet zeggen, want dan word je niet oud, maar is wel zo.
En iedereen die bij zichzelf te rade gaat kan dit constateren.

Wie leeft in vertrouwen heeft geen geloof nodig om gelukkig te zijn.
Leven vanuit gevoel brengt ook een andere manier van denken.
"Geloven" is niet zeker weten.
"Vertrouwen" doet leven in overgave en geluk.

...machtmannetjes... *)

Dat hebben de machtmannetjes liever niet want wie gelukkig is, is niet te mennen, te overheersen en te onderdrukken.

Wie geloof nodig heeft om te leven, leeft niet maar overleeft en heeft z'n zelfbeschikkingsrecht en verantwoordelijkheid afgegeven aan anderen die alles voor iedereen willen bepalen. Een gewelddadig gebeuren. Helaas.
Men roept "Geloof in God/Allah" maar men bedoelt "Geloof in Kerk/Moskee" en men wil dat je je overgeeft.
Weg zelfvertrouwen. Weg zelf-verantwoordelijkheid. Weg eigenwaarde.

Karikaturaal gedrag

Wie dat toelaat is geen mens maar een karikatuur van zichzelf. En dat doet pijn. Zóveel pijn, dat we anderen niet toestaan geluk te kennen wat ons werd ontzegd; "hoe kun je een ander gunnen wat jou nooit gegund was??"

-

bron: facebook.com/918157754960559, 11 juli 2016

Meerleeslinks:

Machtmannetjes is de titel van een briljant artikel van Olof Smit, uitgebracht in Frontier Magazinenummer 21.06 van november - december 2015 - zie https://issuu.com/frontierworld/docs/21.06

Kerstgedachte tijdens winterzonnewende: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2015/12/kerstgedachte-tijdens-winterzonnewende.html

Mus op bezoek

Niet eerder was ik zo gegrepen door een ontmoeting. Ik sloot mijn tuinhek en daar zat madame. In de hoek, achter het hek. Mijn aandacht te vangen. 
Ik was verrast: het kind bleef rustig zitten en deed geen enkele poging om weg te komen. Dacht eerst “da's een ontmoeting” maar verving dat door “zou die gewond zijn?” 
Ik haalde water en eten voor het dier. Bekje sperde wijd open. Was dit nog een baby? Ik was in de war. Dit kende ik nog niet. Appel ging er niet in. Stukjes brood wel. Ik ging terug en haalde de zaden uit mijn muesli. 

Beestje was intussen verplaatst en zag ik onder de trampo wegschieten “het bos” in, tussen coniferen. Daar vond ik haar weer en heb deze foto gemaakt, van circa 10 cm afstand. 

Ik reik en het bekje gaat open. Contact? Opnieuw reik ik, nu met gebroken zaden in mijn hand. Geen interesse. Bekje blijft dicht. 

Al een paar keer heb ik het beest geaaid. Dier voelt mijn pure intentie en vindt 't prima. Vluchtte eerst weg, een andere hoek in, deed aanstalten om te vliegen maar bleef toch. Geboeid keken we naar elkaar. 
Doet mij denken aan de vlieg die ik buiten mocht zetten zonder te vangen, vrij, op mijn vinger. Schreef erover, jaartje terug (juni 2014!). 
[zie: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/06/overtuigen-kan-niet.html van 26 juni 2014]

Ik pakte het dier teder op maar tjilpte dat we nog niet zó intiem waren en vocht zich al een paar keer uit mijn milde greep. Toch lukte het mij, mus rustig op de trampo te zetten, bij de zaden en mijn muesli. 
Toen kwam het: een korte groet... wat getjilp... of was het protest... en weg vloog mijn tuingenoot. Zo de bocht om. 

Dit...was dus wel degelijk een ontmoeting geweest. En nu was het klaar. Weg was ze. Kwam alleen even gedag zeggen en ging weer. Doei!

Mij schiet (nu ik terugkijk) te binnen...als DIEREN al aanvoelen dat ik te vertrouwen ben... waarom mensen dan niet? 
(Hoe ver moet je van jouw gevoel vandaan zitten dan?)++

bron: facebook.com/723246111118392 

Ontmoeting met de vlieg:

“Vandaag hoorde ik een vlieg vechten met mijn ruit. Hij bromde hard en wilde kennelijk graag de tuin terug in. Gek genoeg kreeg ik gister spontaan de ingeving en beleving, hoe bromvliegjes onze ruiten niet kunnen zien. Ze botsen er machteloos herhaaldelijk tegen aan, ze hebben geen idee. Nu het zomert vind ik ze wel eens ondersteboven liggend, van uitputting hebben ze het niet gered.Hoort dit zijsprongetje er nu bij, denk je misschien?Jazeker. Juist doordat het me de dag tevoren “toe-vallig” ingegeven was, dat zulke insecten binnenshuis aan hun lot overgelaten zijn, viel me dit bromgeluid nu direct op - en in het volgende ogenblik stond ik bij dat raam om te helpen. 

Ik vond de vlieg tussen een plant en het raam in en zei spontaan: “Ik ga je helpen, vlieg”. Ik bracht met een kalme en rustige beweging mijn vinger tot vlak voor hem - en zag tot mijn verbazing dat de vlieg gelijk al twee pootjes op mijn vinger zette. Ik trok mijn hand uit reflex een stukje weg, omdat ik gewend ben dat zo’n insect gelijk wegvliegt. Maar hij bleef keurig zitten. Nogmaals bood ik mijn vinger aan en sprak: “Toe maar, klim er maar op, ik breng je buiten”. Het dier kroop er direct op en bleef stil zitten. Op mijn vinger.

Terwijl ik om de tafel heen liep, langs de bar, de lange keuken door, via het vliegengaas door de achterdeur, keek ik doorlopend en gefascineerd naar dit diertje wat gewoon onbeweeglijk stil bleef zitten tot we buiten waren gekomen. Eenmaal buiten bleef ik maar kijken. “Dank je voor het vertrouwen” zei ik spontaan en bleef een paar tellen zo staan, kijkend naar de vlieg met mijn vinger, tot de vlieg na enkele tellen wegvloog. 

Ik overdrijf dit niet. Dit gebeurde vanmiddag. Ik stond erbij en keek ernaar. Ik was er blij mee en vierde het voorval in mijn eentje. Hoe tof dat dit zo werkt! Nu ik aan dit blog begin zie ik pas in, hoe toepasselijk dit eigenlijk is; de vlieg voelde mijn rust. En vooral: de vlieg voelde mijn intentie."

Uit: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/06/overtuigen-kan-niet.html, 26 juni 2014 

Leven vanuit vertrouwen, is leven vanuit overgave

In de plaatselijke “ruilclub” heb ik gemerkt dat er bepaald gedrag en vooral bepaalde ongenoegens rondzingen en heb dat uitgeplozen. Ingevingen borrelden op toen ik indook in deze wereld van LETS of Local Exchange and Trading System en kwam uit op opzienbarende conclusies. Lees even mee. Heb je honger? Zie conclusies onderaan.

Aanleiding van dit alles was het meer dan vreselijke citaat van George Bernard Shaw waarmee de periodieke nieuwsbrief van deze ruilclub begon:
“The more things a man is ashamed of, the more respectable he is.”

Wat zègt dat??

Respectable wil toch niets anders zeggen dan “onderworpen aan het systeem”, toch??
Daarover schreef ik de vorige blog getiteld wat voel ik nu eigenlijk?

Zonder uitstel en zonder nadenken schreef ik als eerste het onderstaande direct terug aan de beheerder: 

“Spreuk vond ik vreselijk. Voor volgende keer: “leven vanuit vertrouwen, is leven vanuit overgave.”

Uitleg: wij mensen denken alles onder controle te (willen) hebben, uit angst voor onzekerheid - terwijl we feitelijk leven in schijn-zekerheid en schijn-veiligheid. Dus hebben wij die controle-drang los te laten en ons over te geven aan ons gevoel om ons dáárdoor te laten leiden. Ziel heet ook gevoelsverstand. Vandaar.”

Forum-bijdrage

Nu, twee dagen later, struikelde ik over het “in evenwicht zijn” en borrelde er nog meer op dat ik uitwerkte en deelde als bijdrage in het forum, als volgt:

“Goeiedag, even wat aanzwengelen over (uitgeef-)gedrag.

Aanleiding is onderstaande Quote (citaat), die ik zie als uitnodiging tot de dans:

Beste,
Het zou beter zijn geweest als je er een apart item van had gemaakt. Nu heb je, onbedoeld, het onderwerp van Einstein gekaapt. [“kwa pebbles in balans”]

Ik vind het wel goed dat je de discussie aanzwengelt. Er leven verschillende meningen over de waarde van LETS, zoveel is duidelijk. Ik kom dat ook tegen en doe geen transacties met iemand, die een voorstel doet, die mij niet bevalt.
Maar het zou wel beter zijn als er iets meer over wordt gepraat. In dit forum dus, maar ook onderling. Misschien komen er dan nog wat vaker transacties tot stand, omdat er toch een soort tussenweg wordt gevonden.

Met vriendelijke groeten,
Fredo (Wakaman)

Overigens ging het hierom, om deze post van de beheerder:

Balans betekent dat er evenveel pebbles ('tegoed bonnen')...
...zijn uitgegeven door mensen die er daarmee voor instaan om er later wat voor terug te doen, als dat er pebbles zijn ontvangen door anderen die daarmee het vertrouwen hebben dat zij er later iets voor terug gaan krijgen. Op 16-2-2011 staan:
- 72 pebbelaars met pebblesstand ´min´ met gezamenlijk -7593 P
- 18 pebbelaars met pebblesstand precies nul.
- 63 pebbelaars met pebblesstand ´plus´ met gezamenlijk 7613 P
Dit betekent:
1. dat er 63 mensen zijn die vertrouwen in de anderen hebben geschonken, en
2. dat er 72 mensen zijn in wie de anderen vertrouwen hebben geschonken.
(Een paar tientallen pebbles verschil, of zelfs een paar honderd, noem ik zo goed als in balans. Sommige LETS systemen laten een echt enorme disbalansen oplopen).
Ik ken bijna iedereen in de club in meer of mindere mate en ik heb tot nu toe vrijwel iedereen zelf ingeschreven. Sommige leden komen erbij door introductie door bestaande leden.
Ik kan rustig stellen dat, voor zover ik weet, iedereen het basisprincipe van Ruilclub Pebbles (en LETS) begrijpt en onderschrijft. Die staat als eerste regel van 'de achterkant' van het aanmeldingsformulier: als pebbelaar heb je:
“1. het voornemen om met elkaar, in de loop der tijd, in evenwicht te geven en te ontvangen.”
Is dit allemaal wel duidelijk genoeg? Heb je vragen?
(afzender: de beheerder van deze ruilclub)? 

Puntsgewijs wil ik mijn visie erop aankaarten. Denk je ook even mee?

Bij nader inzien merk ik op dat mijn bijdrage destijds m.i. wel degelijk paste onder beheerders bijdrage getiteld “kwa pebbles in balans” (zie aldaar). En wel hierom:

Omdat het uitgangspunt geen fundering kent in Vrijheid en derhalve niet spoort - volgens mij.

Het systeem als geheel is per definitie altijd in balans. Da's één.
 
Echter, “min staan” is, volgens gangbare normen en mening (!), geen correct gedrag. En van daaruit (dus) ook niet in de Pebbles gemeenschap want we nemen diezelfde normen en waarden mee. Da's twee.
Toch? Dit is een belangrijk en zelfs elementair uitgangspunt gebleken dat we hier te onderscheiden hebben, want dit leeft zo in de mensen! Klopt dat? Zie ik dat goed? (Doe je even mee, alsjeblieft? Laat je horen!)Dan komt natuurlijk gelijk de vraag: “Is dat passend gedrag? Of is dat rigide gedrag te noemen??”

Hallo! Zo verandert er nooit iets. Durf ik te stellen. Da's drie.

NIEMAND wil dus MIN staan. Met als gevolg dat er veel te weinig flow is wat EXACT wat Gerald mij duidde toen ik bij Pebbles toetrad - waarna ik flink wat mensen bezocht heb om diensten af te nemen, juist om die flow erin te krijgen. Da's vier.

Niet, dus. Geen flow.

Wel, dan hebben we dat te onderzoeken, toch? En da's wat ik gedaan heb. Bij deze. Kijk maar:

Wat ik merk, NU, is veel frustratie bij de mensen, bij het halsstarrig vasthouden en verdedigen van standpunten of meningen.
Dit pak ik op; ergo, dit gonst merkbaar door deze Pebbles-vereniging. Da's vijf. 

Met alle respect hoor. Het is een constatering, geen verwijt!

Een mening bestáát niet

Heel eerlijk, een mening bestáát niet; da's in mijn optiek vaak een vergelijking met de regels; alsof iets getoetst wordt aan HOE HET HOORT. Da's zes.
Wel, dat is de doodsteek van (iedere)vrije mens, van de vrije samenleving of (om even te vloeken) zelfs van onze (heilige en onaantastbare) democratie te noemen. Toch? Er zit toch geen enkele vrijheid in, ook geen vrijheid van Denken?? Da's zeven.

Nu komt het...

Als we niet veranderen door te beseffen wat er te verbeteren valt, is niet alleen “geld” maar ook “Pebbles” en dus elk (ruil)systeem m.i. ten dode opgeschreven.
Immers... dan leeft het niet - en wat niet leeft is dood, toch? Da's... acht.
Geen mening, ook hier weer, maar een constatering. Mooi hè, hoe dat werkt...

Samengevat komen we kortweg uit bij de individuele mens die zich kinderachtig opstelt. Da's... negen.
Auw, dat doet zéér hè? Maar is wel zo.
Kinderachtig gedrag regeert. Kijk zelf maar.

Waar Kleinzieligheid regeert, is Grootzieligheid verbannen...

HOE DAN WEL? 

Leven vanuit overgave... 

Vrijheid is leven vanuit overgave, zonder reserve.
Elke dag brengt voldoende en daar heb je op te vertrouwen.
Zonder vertrouwen leef je in angst. 

En dat is tien.

Ga nou gewoon fietse man

654 woorden

Herinnering - eerste keer fietsen

Een herinnering komt op. Eerste keer fietsen. Pappa legt uit. Mijn pappa. Hij vertelt mij hoe het moet en ik mag de schutting gebruiken om mij af te zetten. Ik heb goed opgelet en geluisterd naar mijn Vader èn de adviezen van mijn moeder en dit alles zit in mijn hoofd. Het klotst, bovenin m'n bol. Het lukt mij uiteindelijk ondanks onzekerheid en onervarenheid. Ik maak steeds grotere rondjes door de wijk en om de indrukken van onderweg tijdens mijn laatste grote rit ordelijk te verwerken heb ik pauze nodig; mijn hoofd zit vol immers, voornamelijk met instructies, en die wil ik matchen met mijn eigen ervaringen van tijdens de rit. Al fietsend gaat mijn volledige aandacht dáár al heen dus ik land bij het ouderlijk hek en stop netjes bij een paaltje. Ik buig mijn hoofd en sluit mijn ogen om naar binnen te gaan en alle input buiten te sluiten. Mijn Vader ziet, snapt niet, roept mij toe en roept mij tot de orde. Hij vraagt wat ik doe en waarom. Ik voel zijn ergernis. Ik antwoord naar waarheid en hij vindt dit maar raar:  
"Sjezus, ga nou gewoon fietsen man."
Geen rust, geen belangstelling, geen vaderlijke arm, geen steun, geen ruimte voor míj.

Tegenstrijdigheden aan een kind opleggen staat gelijk aan stress creëren

Mijn Vader ten voeten uit. Weg beent hij weer en laat mij met de brokken achter. Siddering door mijn lijf, chaos in mijn hoofd. Verwerken ho maar. Ik raap me bij elkaar. Wegwezen is een beter idee. Verwerken komt wel ergens anders. Bij "de muurtjes", een pleintje veilig uit zicht, zo neem ik mij voor en zet een koers uit. Valt niet mee zoveel dingen combineren als het nieuw is. Maar ik doe het.

Stress creëren voor een kind

Tegenstrijdigheden aan een kind opleggen staat gelijk aan stress creëren. Het werkt verwarrend. Zijn loyaliteit naar de ouder is in strijd met eigen bevindingen. Hoe kan een kind zijn eigen plek innemen, opgroeien in zelfvertrouwen en eigen-waarde, als er continu strijd is - zelfs op subtiel niveau?

Hoe kan een kind zijn eigen plek innemen, opgroeien in zelfvertrouwen en eigen-waarde, als er continu strijd is?

Zo subtiel was dit niet overigens, want onderliggende woede van Vader is direct merkbaar voor hoogsensitieve zoon.

Corrigeren is verantwoordelijkheid nemen

Wij hebben te corrigeren wat scheef gegroeid is buiten onze macht. Het gaat niet om schuld. Het gaat om verantwoordelijkheid nemen. Zo'n vader kan er ook niets aan doen - anders deed hij dat wel namelijk.
Weet niet beter dus. Schadelijk, maar nog schadelijker om ermee te blijven rondlopen. De boosheid van de mentaal en emotioneel ontbrekende vader kan resulteren in een niets ontziende woede en alles verzengende boosheid. Anders gezegd, het kan zich wreken. Afreageren op anderen dus; van die onvrede, het verdriet en het onvermogen.

Niet te vertrouwen

Het is dus zaak die ellende dóór te werken zodat het niet langer op de voorgrond kan treden. Het kan de individu onbetrouwbaar maken; niet te vertrouwen voor anderen door het telkens willen corrigeren van die vroegere ellende van mentale schok-momenten - namelijk het ontbreken van steun wanneer nodig - en emotionele verdriet en onmacht - namelijk het niet kunnen bereiken van de ouder om het kind in zichzelf aan te roepen en het innerlijke kind te laten spelen met het fysiek aanwezige kind, dat hem hunkerend aankijkt.

Verwerken

In die fase zit ik nu. Ik ben niet te vertrouwen voor andere mensen die ik met mijn Vader kan vergelijken. Mijn mentor bijvoorbeeld houdt afstand om die reden; hij legde mijn e-mail van vorige week onbeantwoord terzijde, omdat hij voelt dat ik nog niet te vertrouwen ben. 

Het was mijn eerste e-mail sinds een jaar. Het ontberen van zijn reactie deed de boodschap boven borrelen, dat er nog werk aan de winkel is. Nu ik stil bij mezelf zit komt dit verhaal boven. Het fiets-verhaal. De rest had ik al eerder begrepen en afgelopen nachten liggen verwerken met nacht-zweten. Het vraagt veel energie. Ik slaap lang en ben evengoed gammel overdag, wat mij leert: "Zitten en niets doen". Dat doe ik dus. Ik noteer mijn ingevingen en soms deel ik die, in een blog.

Meerleeslinks: "tegenstrijdig" en "pijn" 

*) Uit: Het ergste wapen is nog steeds de mond - beluister hier als mp3 of bekijk als flimpje op YT :

Hoop, geloof en Liefde t.o.v. Angst

291 woorden | beluister hier als mp3

Angst verdwijnt als sneeuw voor de zon als iemand leert vertrouwen op zichzelf.

Dat is een diepe... "Geloof" is hier synoniem voor Angst en vooral voor "niet-zeker-weten" terwijl Vertrouwen komt van binnenuit als rots in de branding. Dan is "hoop" gelijk niet meer nodig want dat lijken we buiten ons te zoeken terwijl Vertrouwen van binnenuit komt en hand in hand gaat met Verantwoordelijkheid nemen.

Zo simpel?
Zo simpel.

Dat is meer dan een keuze. Dat is eerder een traject van jaren, om ons los te worstelen van het systeem buiten ons en de tentakels ervan binnen in ons, zo ver reikt die indoctrinatie namelijk.

Angst verdwijnt als sneeuw voor de zon als iemand leert vertrouwen op zichzelf.

Kijk maar om je heen. Iedereen lult hetzelfde. Niemand is (continu!) bij zijn of haar Gevoel. Het gevoel mag in het beste geval "soms even meedoen"; rantsoen dus.

Dat is een kwalijke zaak gebaseerd op emotionele Kou (doe nou maar wat ik zeg, gedraag je, doe normaal, loop in de pas, wijk niet af) en ... Angst. Angst dat we niet goed genoeg zijn, omdat we goedkeuring van anderen nodig hebben. Dáár was onze "opvoeding" (en de dril-opleiding) toch op gericht?

Hoe kunnen we onszelf zijn en in dialoog onze behoefte tonen, als we continu leven in Angst voor o.a. Afwijzing? Wie durft er af te wijken?
Wie?

Bijna niemand, toch? Want weet je wel welke straf daarop staat? Dus.. wie durft...?

De nieuwe generaties tonen ons dat we die Moed juist wel nodig hebben. We hebben de Moed nodig om die Mentale Stap te maken ... om de Verantwoordelijkheid te nemen voor ons eigen handelen. En voor ons-zelf*) te kiezen - in plaats van collectief te kiezen voor een doortrapt failliet systeem...

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox

Wees in geen ding bezorgd

410 woorden |

Mijn opa gaf me twee spreuken mee, compleet met tegeltje. Tot grote weerzin van mijn moeder - maar ja, waar was zij nou nìet op tegen. Spreuk één: "Doe wat je wilt, gekletst wordt er toch." Ik plantte een variant op deze spreuk op mijn facebook en zag hoe die werd voorzien van talrijke reacties, LIKEs en tig keer gedeeld worden. De tweede spreuk is: "Wees in geen ding bezorgd". Ik kon mij geen beter levensmotto wensen, mij liefdevol toegewenst door mijn opa.

Wees in geen ding bezorgd...

...betekent eigenlijk: "Heb vertrouwen". Dat zinnetje echode flink na toen ik in 2005 botweg uit een sollicitatiegesprek wegstapte 'om even naar het toilet te gaan' na vijf kwartier onzinnig gelul. Het schoot niet op - en ik stapte de toiletruimte binnen met een hoofdschuddend: "Wat moet ik hiermee"? Ik keek spreekwoordelijk omhoog en vroeg het mij-Zelf oprecht af. Het antwoord kwam dan ook. Direct. Van Zelf. En luidde dus: "Heb Vertrouwen"

Heb Vertrouwen

Meer is er niet, voor mij. Heb Vertrouwen. Dus als tegenhanger van het bekende: "GELOOF jij in God?" - een gevoelsmatige DoodDoener eersteklas, in plaats van een krachtig "heb vertrouwen". "Geloven" is als: "niet zeker weten". Vergelijk maar met: "Geloof jij dat je zo heet (zoals je heet) of wéét je dat?" Dat is toch veel sterker en constructiever? Voor mijn gevoel dan, hè. Ik praat voor mezelf, niet voor jou.

Volg je gevoel

Spreuk één heeft als tegeltje jarenlang in mijn tienerkamer gehangen. Een breekbaar tegeltje met bovenaan wat gezichten van mensen die zo lekker keurslijverig-corrigerend kunnen toekijken, als jij iets doet "dat niet hoort". Fuk de regels! Luister naar je hart! Volg je gevoel, doe wat goed voelt! Daar hebbi wat aan!

Ik herhaalde die spreuk op mijn facebook dus, in hedendaags Nederlands, dus met als bijschrift: "Doe wat je wilt, geluld wordt er toch". Met dit prentje erbij - dat binnen een paar dagen tientallen keren gedeeld werd:

Spreuk twee was op zwart fluweel en is in diverse verhuizingen gebleven. En in mijn hart.

Wees in geen ding bezorgd. Voel eens hoe sterk dat is? Belééf eens wat er staat?

Stel je toch eens voor, dat je nérgens bezorgd over bent. Zonder drank, drugs of alcohol, zomaar in het holst van de dag, bij alle leven en welzijn, en stel ... dat je je zo voelt??

Ik kan je melden, dertig jaar later na het ontvangen van deze spreuken, dat het super is om zo te leven!

Afgestofte herinnering van 20 augustus 2012

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox