Les in de zon

Moge. Gister postte ik dit bericht:

"Het is weekend. Wat dacht je van: koffiedrinken?
Wanneer ik de posts zo zie van iedereen valt mij op dat alle mensen behoefte hebben aan iets... bvb verbindend samenzijn. Dus daarom nodig ik ieder uit die trek heeft in een hap gezelligheid, een brok warmte en een berg verbinding met een toefje oprechte warm menselijke belangstelling.

In plaats van ijs of taart bij de koffie, heb ik de volgende oplossing in huis gehaald: chocolade-vanille-ijstaart...uit de biowinkel nog wel. Vol smaak dus.

Dus: ieder die wil is welkom voor een warm hartelijk samenzijn in het plantsoen voor de deur van mijn monumentale woning

Opstellen in rijen van drie dan maar?"
-

Later voegde ik er aan toe:

Voor de laatkomers is het vanmiddag borreltijd
En anders morgen opnieuw; kom maar spontaan langs (zeg ik nu tegen iedereen)"
-

Uren zat ik prinsheerlijk, te zitten en te genieten. In m'n t-shirt. Het is zomer. Mooi weer. Stralende zon. Blije voorbijgangers.
Uiteindelijk kwamen er een paar vrienden op de fiets. We hebben uren zitten kwekken, in de zon. Heerlijk. Precies zoals dat moet. Oftewel: zoals de dokter voorschreef.

De dag was niet zonder les, zoals zo vaak. Ik kreeg te zien hoeveel agressie er in de wereld rondgaat, en hoe mensen verk(n)etterd worden, in hun opvoeding, of wat daarvoor moet doorgaan. Sommigen achten zich belangrijker dan anderen. Sommige achten zich de baas over anderen. Iets wat ik heb moeten doorwerken en afleren in 2012 toen mijn mentor mij daarop attendeerde; zoiets heb je nog niet door als je nietsvermoedend elke dag maar doordendert.

Er kwam een wrede verstoring van onze rust toen één van de meest kille, jaloerse en autoritair ingestelden van mijn buren zich meldde bij mijn gasten en zich hardhandig, oftewel agressief, opdrong. Zij waarschuwde hen. Voor mij. Een intrusie en vernietiging van de wereldvrede, in een klap.

Wat dit toont?

"Jij mag niet gelukkig zijn."

Preciezer: "IK mag niet gelukkig zijn, dus jij ook niet."

Dit zit in de categorie: "Hoe kan ik een ander gunnen wat mij nooit gegund is???"

Snap je hem? Zij is niet goed bij haar HART.

We hebben allemaal zo'n OPVOEDING gehad die ervoor zorgt dat je niets mag, van alles moet en gevoel verboden is. Niets mag, van alles moet en gevoel is verboden. Hier zie je wat dat oplevert. Innerlijke strijd. Zelfhaat. Sabotage van levensgeluk.

Dit zie ik continu in deze verziekte, vermoorde, verlepte wereld waar levenslust is vermoord, verboden en verbannen.

Je hoeft mensen niet te beoordelen op hun uiterlijk maar het kan Iets accentueren. In dit geval het volledige gemis aan levenslust. Deze buuv vertoont zich met kort haar, brilletje, en bovenal een figuur, waar je van goed fatsoen niet naar kijkt - vooral uit zelfbehoud - kortom iemand die niets wil, niets kan, niets doet en niets weet. Da's geen volwassene maar een kind, in de verpakking van een mens maar die het niet is. Dit zijn geen mensen. Dit zijn mensen-in-wording. Ze doen maar wat en EGO regeert; gevoel is verbannen.

Ik zat daar met een missie, in dat plantsoen; om te laten zien hoe je dat aanpakt. Hoe je het gezellig maakt. Hoe je verbindt en een feestje maakt. Oprecht en ingetogen. Puur en gemeend. Uit het hart. Uit overvloed.
Ik deed dat eerder, op 16 juli, met een troep motorrijders die hun fraaie glimmende plastic paarden op rij zetten in de zon terwijl ik uitpakte met goed eten en drinken.
Het gaat nooit om wat je doet maar hoe. Ik zette daar sfeer neer en zie de reactie die niet uit kon blijven in de categorie "Dit hoort niet!!" dus "Dit mag niet!!" en "Dat is niet afgesproken!!" oftewel: "Doe nu maar wat ik zeg!!"

Vraag je eens af wat er positief aan is als mensen alles slopen. Toch zie ik dat dagelijks om mij heen overal gebeuren. Overal. Altijd. Continu. Is dat positief gebruik van talenten? Zo nee, hoort dat zo?? En, moeten we dat dan zo laten???

De boodschap hier is: leer jouw talenten positief te gebruiken.
Dat is een hele weg en gaat verder dan een dun laagje chroom. Oftewel buitenkant. Het gaat om de binnenkant.

De wereld staat in brand. Over enkele jaren kennen we ons leven niet meer terug en zitten we hopeloos vast in een stramien dat we niet kiezen maar niet hebben tegengehouden. Dan is dit het moment om in te zien, waar we staan en wat we te doen hebben en dat heet transformatie. De overgang van het autoritaire Vissen-tijdperk naar het vrijheidslievende Waterman-tijdperk gaat niet zonder kleerscheuren want het is lastig loslaten van iets dat schijn-veiligheid en schijn-zekerheid biedt, een zompig moeras als fundament kent met dito geuren, waaruit ontsnapping niet wordt getolereerd door hen die deze wereld als zombies bevolken en verbetering van kwaliteit van leven hartstochtelijk tegenhouden.

Soit. Dat alles is niet mijn zaak. Ik zie het slechts en ga mijn eigen gang. En adviseer ieder dat te doen. Omdat het opnieuw een mooie dag is. De zon schijnt en het is mijn taak daarop te wijzen. Hoezeer mensen ook vastzitten en niet willen zien met hun ogen open. Die gaan vanzelf een keer dood. En ik ook.
Maar ik heb in ieder geval iets nagelaten. Voor het nageslacht. Een boekje. "Voel jij het ook? Gedachtenregen; leven duurt maar even". Da's voor het nageslacht. Die hebben er wat aan. De huidige generatie nog niet, die zitten vast, nog; waarvan akte - gister nog zelfs.

Mijn gasten stuurden de opdringerige dissonant overigens gedecideerd weg en waren geschokt over dit voorval. Ik sloot af met:
"Nou... iemand nog een lekker toastje?"

Dit was niet overdreven. Zo voelde het. Zo laat je iemands zelfverzonnen probleem waar dat hoort; bij de ander.

Ik ga wat leuks doen.
Ik schreef onder mijn uitnodiging van gister de aanvulling:

"Wat er vandaag gebeurt zie ik dan wel, ik laat het open. Tot 11 uur à half twaalf ben ik sowieso thuis, daarna afhankelijk van de ontwikkelingen; koffiedrinken voor mn deur of... er op uit."

Ik zie het wel. Ik heb in ieder geval een blijdrage geleverd aan een mooiere wereld.
rj

bron: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/08/les-in-de-zon.html

fb: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/578429567004677

boek: het-lichaam-liegt-nooit.webnode.nl/boek/

Verkrachting. Waarom het een groot drama is maar we er geen groter drama van hoeven te maken dan het is. |

VerKRACHTen wil zeggen dat de één zich sterker toont dan de ander. Het is het toppunt van geweld te noemen en dient om een ander te onderwerpen en te overheersen.

Zulk gedrag getuigt van bezitsdrang en de oorsprong daarvan is interessant, om te begrijpen waar het vandaan komt, maar nog belangrijker lijkt het me om te zien wat het is en hoe we er onderuit komen en elkaar weer als gelijke en dus gelijkwaardig tegemoet treden. En niet meer als hogergeplaatste en ondergeschikte, zoals van ouder naar kind of ongelijkheid in relaties.

We leven in een maatschappij die beschaving genoemd wordt terwijl we nog nooit zover ervan af lijken te zijn als nu; we pretenderen beschaving en ontwikkeling te kennen en doen tegelijkertijd ongelooflijk dom. Onvoorstelbaar als je nagaat waartoe onze voorouders reeds in staat waren, qua technologie die wij nu niet meer doorgronden of kennis over het genezende. In oude culturen heerst vaak een hogere beschaving dan in de onze als je kijkt naar omgangsvormen of sociale etiquette. Wat dacht je van indianen die de verkrachter van hun dochter opnemen in hun eigen gezin? Zo'n knul heeft dus nog wat te leren en wordt niet verstoten. Integendeel.

Leden van de stam stuur je niet weg. Ze moeten leren.
Dat is wat stamhoofden zeggen en ze hebben gelijk. Zo krijg je sociale cohesie. Samenhang en samen-leven, dus.

"Leden van de stam stuur je niet weg. Ze moeten leren."

Geweld gaat voorbij alle grenzen. We dienen echter telkens te doorgronden wat er nu eigenlijk gebeurt en waarom. Stamhoofden of natuurlijke leiders met vergelijkbare eigenschappen, gaan altijd eerst naar binnen voor de boodschap, om daarop de beslissing te funderen over 'wat te doen' en 'hoe verder'.

Geweld is niet alleen fysiek. Verkrachting en daarmee gemoeide vernedering is vreselijk. Of deze nu fysiek van aard is, er ligt altijd een emotionele reden aan ten grondslag.

Ik las het relaas van een getrouwde vrouw die stiekem (!) de verkrachtingsdruk GHB toegediend had gekregen, zich had afgezonderd en op bed was gaan liggen omdat ze naar werd, en toen ze wakker werd door meerdere mannen betast en genomen werd. En knap gewelddadig ook. Ze was na afloop uitgescheurd.
Nog erger, ze werkte in het juridische maar ze werd niet eens in staat gesteld om aangifte te doen. Politie liet haar in de kou staan en "geloofde" de ex die zo gewelddadig was geweest om dit spelletje te ensceneren. De omgekeerde wereld. Raar maar waar.

Zoiets is afschuwelijk en draag je heel jouw leven met jou mee. Ten minste, als het goed is leert iemand zoiets te dragen, in plaats van zich te laten achtervolgen erdoor en continu een zondebok te zoeken om die lasten voor zich te laten dragen.

Alles wat wij meemaken leert ons iets. Wat dat is, is aan jou. Zoiets dienen we niet groter of erger te maken dan het is. Dan stellen we ons aan en laten onze ego regeren uit eigenbelang om gehoord of gezien te worden zonder iets op te lossen van de onderliggende oude pijn.

Levensles |

Daarom is het belangrijk om het probleem het probleem te laten en je er niet mee te bemoeien. De les of boodschap eruit halen is voldoende. Wie van een probleem nog een groter probleem erbij maakt, is niet verstandig bezig. Het getuigt van aandacht trekken en niet van oplossingsgericht bezig zijn. Integendeel. Sommigen zijn erbij gebaat om zelf problemen te verzinnen waar ze er niet zijn en er zelfs een ding van te maken om zoiets op dagelijks basis. Zoiets heet bijvoorbeeld het "help ik ben ok-syndroom" waarbij mensen uit solidariteit met anderen, die problemen hebben en dat uitbuiten, zelf óók problemen creëren om daarin erkend te worden.

Is gewoon aanstellerij en geen eervol noch passend gedrag. Slecht menselijk gedrag, heet dat, van hen die liever lui dan moe zijn. Immers, we buiten de situatie uit en maken het groter dan het is. Voor aandacht. Waarvoor? Om gezien te worden. En niemand weet waarvoor. Dus duidt het per definitie op oude pijn uit een ver verleden dat onbewust gedrag in de hand werkt en wat alleen is op te lossen door naar binnen te gaan en de dialoog met ons zelf aan te gaan. Hoevelen doen dat al? Bijna niemand. In plaats daarvan saboteren we alles waar we maar kunnen. Om maar op te vallen. Echter, zodra die aandacht er is, spreken we ons niet uit dus is dat nog steeds geen oplossing want we gaan maar door met zulk destructief gedrag tot we oud en versleten zijn, en het ligt altijd aan een ander en nog steeds spreken we ons nooit uit. Rare, hoe zit dat?

Hoewel wij verstand hebben, laten volwassenen verdomd onvolwassen, dom en ronduit kinderachtig gedrag zien.

Oude pijn |

Wie (problemen, verdriet of pijn uit) het verleden als argument gebruikt om afleiding of aandacht te zoeken, of wie problemen van morgen nu al beleeft terwijl we met morgen niets te maken hebben omdat het onze zaak niet is wat er morgen gebeurt, went zich aan om niet te "leven in het nu" en dus niet te leven. Dan is er sprake van over-leven. Dat gebeurt veel meer dan we denken.
De meeste mensen zitten met blokkades waar ze nauwelijks weet van hebben en dienen te zoeken tot ze daar voorbij komen.
Stap één is Vader Aarde lezen. Stap twee is "je eigen partner worden" en zo voorbij de oude pijn groeien die wij allemaal kennen. Dan hebben we namelijk wat te doen. Anders zouden we ons maar vervelen.

Overdrijven |

Wie het niet zo ziet maakt zich feitelijk druk om niets en overdrijft dus... of draagt (nog) de lasten van de familie die daar niet horen en doen nopen tot zoeken - vandaar de tip om eerst Vader Aarde te lezen. Dan moet dat éérst. Een vervelende gebeurtenis is pas vervelend als je dat er zelf van maakt. Vergeet niet dat er een les in zit en dat de rest zelf verzonnen is, uit eigenbelang, vanuit oude pijn-en-verdriet oftewel vanuit ego - en dus eigenlijk "niet waar". 
Wie dat omdraait gaat en er waarheid van maakt om er steun aan te ontlenen, gaat er aan voorbij dat alles wat ons overkomt gewoon "te doen" is en dus dienen we dat te dragen. Eervol.

Overdrijven is liegen. Aanstellen is jokken. Je hebt er recht op dat je ook nare dingen overkomt want je bent hier om te leren, dus geniet ervan; dus overdrijf niets maar trek er lering uit. Meer niet. Boosheid, furie, wraak en hebzucht heeft nog niemand rijk, blij of gelukkig gemaakt.

Vragen, visie, ervaringen of aanvullingen welkom. Boosheid, furie, wraak, haat of bezitsdrang niet. ;) ++

[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1329585107151153]

als blog: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/verkrachting-groot-drama-maar-hoeven-geen-groter-drama-van-te-maken.html

Bagage | open gesprek tussen vader en dochter

“Jongens, thee?”
-Jaaa!
“OK... pauze! Komen jullie erbij?”
Kids leggen de Wii neer en komen erbij. Ik zit al aan tafel kaarsjes te voeren met restanten van andere kaarsjes zodat ze langer branden en leg ze uit wat ik aan het doen ben.

Dochter schuift aan tuinzijde aan tafel. Haar schaduw valt over mij heen aan terwijl ik met de kaarsjes bezig ben en naar beneden gericht. Haar schaduw ontneemt mijn zicht en voelt hinderlijk aan. Ik wil er wat van zeggen en iets belet mij. Een ingeving. Een boodschap dus.

Zonder op te kijken zeg ik haar: “Ben je ontevreden?”

Protest

Na een korte aarzeling volgt er een gerekte “ja” - bang om op dr kop te krijgen. Ik benoem wat ik merk: ze is bang om op dr kop te krijgen en dat is bij haar tot strategie verworden. De “arme ik” die de aandacht voor misstanden vraagt op indirecte wijze. Ze laat mij voelen immers wat er schort of beter dát er iets schort maar niet wát. Ik nodig haar uit om zich uit te spreken en dat gaat niet gelijk, de inweektijd is enorm.

Ik blijf haar voeren door rustig te vertellen dat wij mensen onze lasten vaak bij een ander neerleggen. Ik vertel haar hoe mensen elkaar dingen laten voelen. Ik vertel haar hoe dat vroeger toe ging, in hechte gemeenschappen, in dorpen dus, waar de mensen onder de plak van de kerk zaten en elkaar danig lieten voelen wanneer iemand bij een ander gedrag bespeurde “dat niet hoorde”. Ik had zulke buren vroeger. Ze waren niet slecht of on-aardig maar zwaar kerkelijk en hielden alles in de gaten en spraken schande van alles wat je deed. Hun heg leek ogen te hebben. Ik vertelde dat dat eigenlijk terreur is en niet positief omdat het onduidelijk is en we ons eigenlijk horen uit te spreken en elkaar duidelijk maken wat we willen en bedoelen - het woord DOEL zit erin immers.

Ik suggereer dat ze opstaat en naar elders verplaatst en hoor mezelf gelijk daarbij zeggen: “Ga maar heen en weer lopen”; eens kijken of er iets in beweging komt. Dat is een praktisch en positief idee, want ze kwam (er) niet vooruit en nu letterlijk wel, en bovendien zit ze mij nu niet langer in de weg met haar vastzittende energie. Ik draai mij naar de computer om ergens op te klikken en ze zet zich uiteindelijk neer op de vensterbank naast mij en spreekt haar ontevredenheid nu preciezer uit: ze heeft honger.
Bij haar moet je altijd doorvragen dus dat doe ik.
“Wat zou je dan willen?”

Ze antwoordt en ik voelde 'm aankomen: “Chocoladenootjes en brownietaart.” Ik was al van plan om die bij te kopen. De vorige zelfbakbrownietaart met eivervanger, speltmelk en olijfolie was een succes en in twee dagen verslonden, precies tijdens de kerstdagen en inmiddels zijn de winkels weer open.

Ik was nog niet tevreden met haar antwoord. Dit is nog geen uit-spreken. Er zat méér onder. Dus ik stelde:
“Waarom ga je die niet halen, op je fiets, het is droog, dan geef ik je 3 euro en ga je die zelf kopen.” Mispoes, dat wilde ze natuurlijk niet. 

Dus nodigde ik haar opnieuw uit om precies te zeggen wat ze wilde. Dat kon ze niet zei ze.
Ik stond op en liep de keuken in en ging mijn eigen ding doen oftewel nu kwam ik in beweging. Ik rommelde wat en de woorden kwamen vrijwel onmiddellijk. Het besef dat zich openbaarde luidde: “Ze wil dat ik het voor haar doe omdat ik dan voor haar zorg.” Dat was boodschap dus.

Boodschap

“Jij wilt dat er voor je wordt gezorgd omdat (jij vindt dat) er te weinig voor je gezorgd is.” Ik check bij haar. Ze beaamt. In de keuken lijkt de afstand groter maar de verbinding sterker. Ze verstaat mij woordelijk en de boodschap ook.

“Nu komt het. Dat is jouw last. Een last is bagage, iets dat je je hele verdere leven te dragen hebt en bij jou hoort. Ik heb ook last. Bagage dus. Je broer ook. En je moeder ook - dat weet je; ze laat dat vaak merken en dat hoort niet. Dan voel je dat dat zo niet hoort. Daaraan kun je zien hoe we dat zelf te dragen hebben omdat dat onze eigen bagage is en niet die van een ander. En je ziet ook wat er gebeurt wanneer iemand dat een ander laat merken. Dat voelt raar en niet terecht want jij kunt er niets aan doen dat die ander bagage heeft en je kunt het ook niet oplossen voor die ander.”
Nu zij.
“Hoe is dit voor je?”
-Het klopt.
“Wat doet het met je?”
-Voelt fijn
“Waarom?” Ik besef dat ik preciezer moet zijn; “Doet het je lichter maken?”

-Ja.

Ik wacht op de volgende ingeving. “Je had pijn en liep ervoor weg. Dat doet ieder mens omdat we niet geleerd hebben wat pijn betekent. Pijn is geen pijn, het bestaat niet. Je bent er bang voor maar pijn is de manier waarop de ziel onze aandacht vraagt en pijn bestaat niet zolang je er maar induikt zodat er een boodschap vrij komt.”

“Nu je IN de pijn duikt kan de boodschap zich ontvouwen en is de pijn weg.
En die boodschap heb je nu want die heb ik je net verteld.”
“Zie je hoe dat werkt? Ik herhaal het voor haar. De pijn is een signaal om de boodschap te pakken. Zodra je die hebt is de pijn niet meer belangrijk en gaat weg.”

De les

“Dit had je te leren. Je hebt jouw last zelf te dragen. Dat is 'op eigen benen' staan. Dat zeggen we meestal tegen iemand van 18 die van school gaat en op kamers en zo maar dan ben je te laat, je moet veel eerder beginnen anders red je dat niet op je achttiende. Jij bent nu 9 en een half en leert dit nu al. Ik probeer dit uit te leggen aan mensen die 30x zo oud zijn als jij. Als jij dit nu leert... loop je dus op anderen voor. Zie je?”

Naschrift en Clausule

Nu de “do try this at home”. Het ziet er zo makkelijk uit maar in de praktijk zo onbereikbaar voor hen die zelf nog vol emotionele en/of andere blokkade zitten. Die hebben we te transformeren. Als wij daar niet aan beginnen, geven we al onze (aangeleerde) shit door aan kinderen die via luid of stil protest laten merken dat er niets van klopt van wat wij doen. Luister dus naar alle signalen. Via ons gevoel, via kinderen, via anderen. 

“Wanneer je God niet ontmoet in de eerstvolgende persoon die je ontmoet, stop dan maar met zoeken” stelde Gandhi. Onze ziel geeft ons alle input om ons gelukkig te voelen en gezond en vitaal door het leven te gaan. We doen nu collectief het omgekeerde ervan door ons Verstand de baas te laten zijn over het Gevoel oftewel onze intuïtie. Zie wat het brengt. Word je bewust van wat er gebeurt. Dát is stap één. 

Nog iets. Door te luisteren naar wat kinderen werkelijk zeggen krijg je verbinding en gelijkwaardigheid. En brengt onverwachte geneugten. Als ik hulp vraag bij een splinter rennen er twee kindjes naar mij toe om me bij te staan. Hoe hartverwarmend is dat...?++

Meerleeslinks: 

“Wat wij mensen doen en waarom | verband tussen Tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom” 

Update 7 december 2017 | 

Dit is nog maar het topje geweest van de ijsberg - met de nadruk op ijs. Kou, dus.
Dit meiske laat zien met het ongenoegen van haar moeder te lopen en vroeg er, terecht, de aandacht voor. In feite had ik de spijker al op z'n kop geslagen [met: "En je moeder ook - dat weet je; ze laat dat vaak merken en dat hoort niet. Dan voel je dat dat zo niet hoort. Daaraan kun je zien hoe we dat zelf te dragen hebben omdat dat onze eigen bagage is en niet die van een ander. En je ziet ook wat er gebeurt wanneer iemand dat een ander laat merken. Dat voelt raar en niet terecht want jij kunt er niets aan doen dat die ander bagage heeft en je kunt het ook niet oplossen voor die ander."].
Echter, inmiddels zijn we drie jaar verder en zie ik steeds duidelijker in, dat het kind...
1. de lasten van haar moeder te dragen heeft gekregen
2. tegen haar vader wordt opgezet
en nu dus "last" heeft van de lasten die niet van haar zijn. Het is dus niet haar eigen bagage - maar dat wordt er wel van gemaakt, als we niet uitkijken.
De boodschap was voor haar echter duidelijk genoeg en inmiddels is ze drie jaar ouder en hebben we uitvoeriger gesproken over dit fenomeen wat ieder lastig valt. Een vervolg is in de maak;
zie :