Nomade |
Waar mijn hoofd rust
voel ik mij thuis
waar ik ben
is het pluis
ik hecht niet aan mensen, plekken of plaatsen
't maakt niet uit of ik ga fietsen, paarden of schaatsen
ik breng mijn LIEFDE naar daar waar ik vertoef
omdat die (liefde) herintroductie behoef(t)
(de T is stil - omdat ik dat wil)
men vraagt erom, zij het onbewust
en breng daarom een dagelijkse dosis levenslust
dat dit rijmt, is louter toeval
"het valt je toe" - is de boodschap vooral;
omdat men geen idee heeft hoe het leven werkt
of de ziel, het geweten, het wezen... dat hebbi wel gemerkt
ik zorg voor helderheid; eerste hulp bij niet-weten
terwijl een heel VOLK paniekerig loopt te zweten
we zijn verloren en losgeslagen geraakt
en weten allang niet meer hoe het echte leven smaakt
het gaat niet om fijnproeverij, maar echt zijn, en puur
zonder dat is het leven ellendig, lastig, en zuur
ik schijn daarom mijn licht, op waar het donker was
dat troebelheid verdrijft, als in een helder glas
daar hoort geen dankwoord bij, je keert je om en gaat gedwee
dankbaar is de herinnering... die neem je stilletjes met je mee.
dankbaar is men vaak ook niet, het vechten staat men na
in plaats van wachten op de afloop, is het beter dat ik nu ga.
rj
-
4 februari 2023, een kwartier voor de zondvloed; "Autobiograf"
Posts tonen met het label boodschap. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boodschap. Alle posts tonen
zaterdag 4 februari 2023
vrijdag 27 oktober 2017
Verkrachting. Waarom het een groot drama is maar we er geen groter drama van hoeven te maken dan het is. |
VerKRACHTen wil zeggen dat de één zich sterker toont dan de ander. Het is het toppunt van geweld te noemen en dient om een ander te onderwerpen en te overheersen.
Zulk gedrag getuigt van bezitsdrang en de oorsprong daarvan is interessant, om te begrijpen waar het vandaan komt, maar nog belangrijker lijkt het me om te zien wat het is en hoe we er onderuit komen en elkaar weer als gelijke en dus gelijkwaardig tegemoet treden. En niet meer als hogergeplaatste en ondergeschikte, zoals van ouder naar kind of ongelijkheid in relaties.
We leven in een maatschappij die beschaving genoemd wordt terwijl we nog nooit zover ervan af lijken te zijn als nu; we pretenderen beschaving en ontwikkeling te kennen en doen tegelijkertijd ongelooflijk dom. Onvoorstelbaar als je nagaat waartoe onze voorouders reeds in staat waren, qua technologie die wij nu niet meer doorgronden of kennis over het genezende. In oude culturen heerst vaak een hogere beschaving dan in de onze als je kijkt naar omgangsvormen of sociale etiquette. Wat dacht je van indianen die de verkrachter van hun dochter opnemen in hun eigen gezin? Zo'n knul heeft dus nog wat te leren en wordt niet verstoten. Integendeel.
Leden van de stam stuur je niet weg. Ze moeten leren.
Dat is wat stamhoofden zeggen en ze hebben gelijk. Zo krijg je sociale cohesie. Samenhang en samen-leven, dus.
Geweld gaat voorbij alle grenzen. We dienen echter telkens te doorgronden wat er nu eigenlijk gebeurt en waarom. Stamhoofden of natuurlijke leiders met vergelijkbare eigenschappen, gaan altijd eerst naar binnen voor de boodschap, om daarop de beslissing te funderen over 'wat te doen' en 'hoe verder'.
Geweld is niet alleen fysiek. Verkrachting en daarmee gemoeide vernedering is vreselijk. Of deze nu fysiek van aard is, er ligt altijd een emotionele reden aan ten grondslag.
Ik las het relaas van een getrouwde vrouw die stiekem (!) de verkrachtingsdruk GHB toegediend had gekregen, zich had afgezonderd en op bed was gaan liggen omdat ze naar werd, en toen ze wakker werd door meerdere mannen betast en genomen werd. En knap gewelddadig ook. Ze was na afloop uitgescheurd.
Nog erger, ze werkte in het juridische maar ze werd niet eens in staat gesteld om aangifte te doen. Politie liet haar in de kou staan en "geloofde" de ex die zo gewelddadig was geweest om dit spelletje te ensceneren. De omgekeerde wereld. Raar maar waar.
Zoiets is afschuwelijk en draag je heel jouw leven met jou mee. Ten minste, als het goed is leert iemand zoiets te dragen, in plaats van zich te laten achtervolgen erdoor en continu een zondebok te zoeken om die lasten voor zich te laten dragen.
Alles wat wij meemaken leert ons iets. Wat dat is, is aan jou. Zoiets dienen we niet groter of erger te maken dan het is. Dan stellen we ons aan en laten onze ego regeren uit eigenbelang om gehoord of gezien te worden zonder iets op te lossen van de onderliggende oude pijn.
Is gewoon aanstellerij en geen eervol noch passend gedrag. Slecht menselijk gedrag, heet dat, van hen die liever lui dan moe zijn. Immers, we buiten de situatie uit en maken het groter dan het is. Voor aandacht. Waarvoor? Om gezien te worden. En niemand weet waarvoor. Dus duidt het per definitie op oude pijn uit een ver verleden dat onbewust gedrag in de hand werkt en wat alleen is op te lossen door naar binnen te gaan en de dialoog met ons zelf aan te gaan. Hoevelen doen dat al? Bijna niemand. In plaats daarvan saboteren we alles waar we maar kunnen. Om maar op te vallen. Echter, zodra die aandacht er is, spreken we ons niet uit dus is dat nog steeds geen oplossing want we gaan maar door met zulk destructief gedrag tot we oud en versleten zijn, en het ligt altijd aan een ander en nog steeds spreken we ons nooit uit. Rare, hoe zit dat?
Hoewel wij verstand hebben, laten volwassenen verdomd onvolwassen, dom en ronduit kinderachtig gedrag zien.
De meeste mensen zitten met blokkades waar ze nauwelijks weet van hebben en dienen te zoeken tot ze daar voorbij komen.
Stap één is Vader Aarde lezen. Stap twee is "je eigen partner worden" en zo voorbij de oude pijn groeien die wij allemaal kennen. Dan hebben we namelijk wat te doen. Anders zouden we ons maar vervelen.
Wie dat omdraait gaat en er waarheid van maakt om er steun aan te ontlenen, gaat er aan voorbij dat alles wat ons overkomt gewoon "te doen" is en dus dienen we dat te dragen. Eervol.
Overdrijven is liegen. Aanstellen is jokken. Je hebt er recht op dat je ook nare dingen overkomt want je bent hier om te leren, dus geniet ervan; dus overdrijf niets maar trek er lering uit. Meer niet. Boosheid, furie, wraak en hebzucht heeft nog niemand rijk, blij of gelukkig gemaakt.
Vragen, visie, ervaringen of aanvullingen welkom. Boosheid, furie, wraak, haat of bezitsdrang niet. ;) ++
[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1329585107151153]
als blog: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/verkrachting-groot-drama-maar-hoeven-geen-groter-drama-van-te-maken.html
Zulk gedrag getuigt van bezitsdrang en de oorsprong daarvan is interessant, om te begrijpen waar het vandaan komt, maar nog belangrijker lijkt het me om te zien wat het is en hoe we er onderuit komen en elkaar weer als gelijke en dus gelijkwaardig tegemoet treden. En niet meer als hogergeplaatste en ondergeschikte, zoals van ouder naar kind of ongelijkheid in relaties.
We leven in een maatschappij die beschaving genoemd wordt terwijl we nog nooit zover ervan af lijken te zijn als nu; we pretenderen beschaving en ontwikkeling te kennen en doen tegelijkertijd ongelooflijk dom. Onvoorstelbaar als je nagaat waartoe onze voorouders reeds in staat waren, qua technologie die wij nu niet meer doorgronden of kennis over het genezende. In oude culturen heerst vaak een hogere beschaving dan in de onze als je kijkt naar omgangsvormen of sociale etiquette. Wat dacht je van indianen die de verkrachter van hun dochter opnemen in hun eigen gezin? Zo'n knul heeft dus nog wat te leren en wordt niet verstoten. Integendeel.
Leden van de stam stuur je niet weg. Ze moeten leren.
Dat is wat stamhoofden zeggen en ze hebben gelijk. Zo krijg je sociale cohesie. Samenhang en samen-leven, dus.
"Leden van de stam stuur je niet weg. Ze moeten leren."
Geweld gaat voorbij alle grenzen. We dienen echter telkens te doorgronden wat er nu eigenlijk gebeurt en waarom. Stamhoofden of natuurlijke leiders met vergelijkbare eigenschappen, gaan altijd eerst naar binnen voor de boodschap, om daarop de beslissing te funderen over 'wat te doen' en 'hoe verder'.
Geweld is niet alleen fysiek. Verkrachting en daarmee gemoeide vernedering is vreselijk. Of deze nu fysiek van aard is, er ligt altijd een emotionele reden aan ten grondslag.
Ik las het relaas van een getrouwde vrouw die stiekem (!) de verkrachtingsdruk GHB toegediend had gekregen, zich had afgezonderd en op bed was gaan liggen omdat ze naar werd, en toen ze wakker werd door meerdere mannen betast en genomen werd. En knap gewelddadig ook. Ze was na afloop uitgescheurd.
Nog erger, ze werkte in het juridische maar ze werd niet eens in staat gesteld om aangifte te doen. Politie liet haar in de kou staan en "geloofde" de ex die zo gewelddadig was geweest om dit spelletje te ensceneren. De omgekeerde wereld. Raar maar waar.
Zoiets is afschuwelijk en draag je heel jouw leven met jou mee. Ten minste, als het goed is leert iemand zoiets te dragen, in plaats van zich te laten achtervolgen erdoor en continu een zondebok te zoeken om die lasten voor zich te laten dragen.
Alles wat wij meemaken leert ons iets. Wat dat is, is aan jou. Zoiets dienen we niet groter of erger te maken dan het is. Dan stellen we ons aan en laten onze ego regeren uit eigenbelang om gehoord of gezien te worden zonder iets op te lossen van de onderliggende oude pijn.
Levensles |
Daarom is het belangrijk om het probleem het probleem te laten en je er niet mee te bemoeien. De les of boodschap eruit halen is voldoende. Wie van een probleem nog een groter probleem erbij maakt, is niet verstandig bezig. Het getuigt van aandacht trekken en niet van oplossingsgericht bezig zijn. Integendeel. Sommigen zijn erbij gebaat om zelf problemen te verzinnen waar ze er niet zijn en er zelfs een ding van te maken om zoiets op dagelijks basis. Zoiets heet bijvoorbeeld het "help ik ben ok-syndroom" waarbij mensen uit solidariteit met anderen, die problemen hebben en dat uitbuiten, zelf óók problemen creëren om daarin erkend te worden.Is gewoon aanstellerij en geen eervol noch passend gedrag. Slecht menselijk gedrag, heet dat, van hen die liever lui dan moe zijn. Immers, we buiten de situatie uit en maken het groter dan het is. Voor aandacht. Waarvoor? Om gezien te worden. En niemand weet waarvoor. Dus duidt het per definitie op oude pijn uit een ver verleden dat onbewust gedrag in de hand werkt en wat alleen is op te lossen door naar binnen te gaan en de dialoog met ons zelf aan te gaan. Hoevelen doen dat al? Bijna niemand. In plaats daarvan saboteren we alles waar we maar kunnen. Om maar op te vallen. Echter, zodra die aandacht er is, spreken we ons niet uit dus is dat nog steeds geen oplossing want we gaan maar door met zulk destructief gedrag tot we oud en versleten zijn, en het ligt altijd aan een ander en nog steeds spreken we ons nooit uit. Rare, hoe zit dat?
Hoewel wij verstand hebben, laten volwassenen verdomd onvolwassen, dom en ronduit kinderachtig gedrag zien.
Oude pijn |
Wie (problemen, verdriet of pijn uit) het verleden als argument gebruikt om afleiding of aandacht te zoeken, of wie problemen van morgen nu al beleeft terwijl we met morgen niets te maken hebben omdat het onze zaak niet is wat er morgen gebeurt, went zich aan om niet te "leven in het nu" en dus niet te leven. Dan is er sprake van over-leven. Dat gebeurt veel meer dan we denken.De meeste mensen zitten met blokkades waar ze nauwelijks weet van hebben en dienen te zoeken tot ze daar voorbij komen.
Stap één is Vader Aarde lezen. Stap twee is "je eigen partner worden" en zo voorbij de oude pijn groeien die wij allemaal kennen. Dan hebben we namelijk wat te doen. Anders zouden we ons maar vervelen.
Overdrijven |
Wie het niet zo ziet maakt zich feitelijk druk om niets en overdrijft dus... of draagt (nog) de lasten van de familie die daar niet horen en doen nopen tot zoeken - vandaar de tip om eerst Vader Aarde te lezen. Dan moet dat éérst. Een vervelende gebeurtenis is pas vervelend als je dat er zelf van maakt. Vergeet niet dat er een les in zit en dat de rest zelf verzonnen is, uit eigenbelang, vanuit oude pijn-en-verdriet oftewel vanuit ego - en dus eigenlijk "niet waar".Wie dat omdraait gaat en er waarheid van maakt om er steun aan te ontlenen, gaat er aan voorbij dat alles wat ons overkomt gewoon "te doen" is en dus dienen we dat te dragen. Eervol.
Overdrijven is liegen. Aanstellen is jokken. Je hebt er recht op dat je ook nare dingen overkomt want je bent hier om te leren, dus geniet ervan; dus overdrijf niets maar trek er lering uit. Meer niet. Boosheid, furie, wraak en hebzucht heeft nog niemand rijk, blij of gelukkig gemaakt.
Vragen, visie, ervaringen of aanvullingen welkom. Boosheid, furie, wraak, haat of bezitsdrang niet. ;) ++
[bron: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1329585107151153]
als blog: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/10/verkrachting-groot-drama-maar-hoeven-geen-groter-drama-van-te-maken.html
maandag 27 april 2015
Mentale gevangenis getuigt van passief gedrag
Mensen die mentaal gevangen zitten
zien de wereld niet zoals die is;
ze zien (het) niet (als) de lessen die hun ziel hen presenteert om te groeien en te ontwikkelen;
maar zien tegenwerking als iets nadeligs en negatiefs;
ze gaan niet zelf op zoek;
ze zoeken liever een schuldige, een zondebok, voor hun eigen onvermogen om maar niet om te leren gaan met elke situatie die zich voordoet;
ze missen en ontlopen zo de kans om daar zelf als beter mens uit te komen;
slaan een ander met hun eigen onvermogen en onvrede om de oren;
dus vallen een ander lastig met hun eigen bijziendheid: “Los jij het maar op” (en zelfs letterlijk “Help me er maar vanaf”) en doen boos om die ellende zo kwaadaardig van zich af te schudden die ze niet willen zien of voelen. Passief gedrag, dus.
Mijn inzicht... na een droom. Mijn droom was een aardige chaos. In die chaos vielen mensen mij aan met hun boosheid. Dat is het voordeel van chaos: dan zien mensen hun kans schoon om je aan te kunnen vallen.
In die droom stelde ik mij verantwoordelijk op. Mijn onderneming was een landgoed met camping en keuken; van alles liep mis door nalatigheid van anderen; gasten, die hun eigen boosheid bij mij neerlegden en zelf passief bleken voor hun eigen stuk wat hun eigen verantwoordelijkheid is.
Gister noemde iemand mijn visie een “godsdienst” om zelf zijn luiheid te verbergen om maar niet aan de bak te hoeven. Stelde geen vragen maar ramde er op los om het niet te willen weten. Zelf aanpakken doen ze niet, zulke passief ingestelden; anderen bevechten is makkelijker - om hen de last te laten dragen.
Kinderachtig gedrag, dat zich via een droom liet zien. Omdat zovelen zich er schuldig aan maken nog.
Het vereist dat je sterk in schoenen staat omdat je het anders persoonlijk zou nemen, wat niet relevant is.
Daarom begeef ik mij in groepen. Om te leren. Om het gedrag van Grote Mensen met Klein Gedrag te bestuderen. Mensen die vanuit aangeleerd overlevings-mechanisme liever een (slachtoffer-) rol van “Arme Ik” vertonen, dan een boodschap op te pakken van hun eigen ziel of de positieve intentie te willen zien in iemands woorden en daden, die wèl ervoor gaat om zijn eigen levenskwaliteit te verbeteren en alles eraan doet om naar zijn ziel te luisteren en anderen daarin probeert mee te krijgen, door ze de spiegel voor te houden,
wat helemaal niet gaat als mensen niet willen,
en uiteindelijk merkt dat iedereen in zo'n “we hebben het hier dik voor mekaar-groep” die spiegel wil slopen om in hun eigen denkfout te willen gloreren, te vegeteren en nooit verbeteren.
Negatief gebruik van talenten om te verhullen dat niet zij ver genoeg zijn om voorbij hun aangeleerd gedrag te durven stappen, om hun eigen levenskwaliteit te verbeteren.
Niemand kan hen daar vanaf helpen. Niemand. Je kunt ze hooguit liefdevol confronteren in neutrale bewoordingen over wat je ziet gebeuren en daarna afstand nemen en kijken wat ze doen. Grappig gedrag zie je dan. Karikaturaal zelfs. Want ze zetten een karikatuur van zichzelf neer en geven jou de schuld; de ultieme truc om een ander de eigen sores, pijn, verdriet en andere onvrede te laten dragen, wat een flauwe truc is terwijl iedereen weet dat dergelijke blauwe plekken niet verwisselbaar zijn van eigenaar...
Een waarschuwing is op z'n plek. Niemand heeft ooit geleerd hoe de ziel werkt en hoe je positief dus opbouwend in het leven kunt en hoort te staan. Is ook niet nodig. Mensen weten dat heus zelf wel. Dus laat zien wat jouw ingeving is maar besteed er niet langer aandacht aan als je punt gemaakt is. Dan is jouw taak voorbij. Jij hebt jouw verantwoordelijkheid genomen. Nu is het aan de ander om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Dat begint meestal met vragen. Niet met uitroepen.
Inzicht van de vroege morgen. Op Koningsdag. En wat een heerlijk zonnetje.
“Verbale agressie hoef je nooit te tolereren | tips om met parasitair gedrag om te gaan” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/09/verbale-agressie-nooit-tolereren.html
...en de (knap relevante) blogs van dit jaar op 'n rij:
De grootste Zonde die we elkaar kunnen aandoen: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-grootste-zonde.html
Voornemen: niet meer ALLES OMDRAAIEN | “Alsof jij de wijsheid in pacht hebt”... | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/voornemen-niet-meer-alles-omdraaien.html
De boodschap van 2014 | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-boodschap-van-2014.html
Verslaafd aan geld | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/verslaafd-aan-geld.html
Geen houvast maar houding zonder vaderlijke omarming | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/geen-houvast-maar-houding-zonder-vader.html
Luisteren naar elkaar is de boodschap willen horen | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/luisteren-is-de-boodschap-willen-horen.html
Zelfsabotage, het stille verdriet | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/zelfsabotage-het-stille-verdriet.html
Dieptepunt: de mensheid op zijn slechtst. En de weg die we gaan om eruit te komen. | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/dieptepunt-de-mensheid-op-zijn-slechtst.html
Zelf-sabotage voor dummies: hoe gaat dat in de praktijk? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/zelf-sabotage-voor-dummies.html
Hoe het werkt: “Hoe word ik een zonnetje in huis.” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/hoe-het-werkt-hoe-word-ik-een-zonnetje.html
Wat we zoeken en vinden in “Feestjes” | hoe we met Seks onder de duim gehouden worden | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2015/01/wat-we-zoeken-en-vinden-in-feestjes.html
Ik wil het even over vrouwen hebben, met je… (“Wat Wilde Wijven Willen”)
dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/02/wat-wilde-wijven-willen.html
“Waarom We Zoeken | Het emo gemis van de vader en hoe dat ons laat zoeken naar helen… en een partner” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/02/waarom-we-zoeken.html
“Op termijn is niemand immuun voor verbetering | de Ivoren Toren” - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/04/op-termijn-is-niemand-immuun-voor-verbetering.html
“Polyamorie is geen verantwoordelijkheid nemen | Uitgestelde puberteit” - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/04/polyamorie-is-geen-verantwoordelijkheid-nemen.html
zien de wereld niet zoals die is;
ze zien (het) niet (als) de lessen die hun ziel hen presenteert om te groeien en te ontwikkelen;
maar zien tegenwerking als iets nadeligs en negatiefs;
ze gaan niet zelf op zoek;
ze zoeken liever een schuldige, een zondebok, voor hun eigen onvermogen om maar niet om te leren gaan met elke situatie die zich voordoet;
ze missen en ontlopen zo de kans om daar zelf als beter mens uit te komen;
slaan een ander met hun eigen onvermogen en onvrede om de oren;
dus vallen een ander lastig met hun eigen bijziendheid: “Los jij het maar op” (en zelfs letterlijk “Help me er maar vanaf”) en doen boos om die ellende zo kwaadaardig van zich af te schudden die ze niet willen zien of voelen. Passief gedrag, dus.
Droom op koningsdag
Mijn inzicht... na een droom. Mijn droom was een aardige chaos. In die chaos vielen mensen mij aan met hun boosheid. Dat is het voordeel van chaos: dan zien mensen hun kans schoon om je aan te kunnen vallen.
In die droom stelde ik mij verantwoordelijk op. Mijn onderneming was een landgoed met camping en keuken; van alles liep mis door nalatigheid van anderen; gasten, die hun eigen boosheid bij mij neerlegden en zelf passief bleken voor hun eigen stuk wat hun eigen verantwoordelijkheid is.
Gister noemde iemand mijn visie een “godsdienst” om zelf zijn luiheid te verbergen om maar niet aan de bak te hoeven. Stelde geen vragen maar ramde er op los om het niet te willen weten. Zelf aanpakken doen ze niet, zulke passief ingestelden; anderen bevechten is makkelijker - om hen de last te laten dragen.
Kinderachtig gedrag, dat zich via een droom liet zien. Omdat zovelen zich er schuldig aan maken nog.
Het vereist dat je sterk in schoenen staat omdat je het anders persoonlijk zou nemen, wat niet relevant is.
Daarom begeef ik mij in groepen. Om te leren. Om het gedrag van Grote Mensen met Klein Gedrag te bestuderen. Mensen die vanuit aangeleerd overlevings-mechanisme liever een (slachtoffer-) rol van “Arme Ik” vertonen, dan een boodschap op te pakken van hun eigen ziel of de positieve intentie te willen zien in iemands woorden en daden, die wèl ervoor gaat om zijn eigen levenskwaliteit te verbeteren en alles eraan doet om naar zijn ziel te luisteren en anderen daarin probeert mee te krijgen, door ze de spiegel voor te houden,
wat helemaal niet gaat als mensen niet willen, en uiteindelijk merkt dat iedereen in zo'n “we hebben het hier dik voor mekaar-groep” die spiegel wil slopen om in hun eigen denkfout te willen gloreren, te vegeteren en nooit verbeteren.
Negatief gebruik van talenten om te verhullen dat niet zij ver genoeg zijn om voorbij hun aangeleerd gedrag te durven stappen, om hun eigen levenskwaliteit te verbeteren.
Waarschuwing
Een waarschuwing is op z'n plek. Niemand heeft ooit geleerd hoe de ziel werkt en hoe je positief dus opbouwend in het leven kunt en hoort te staan. Is ook niet nodig. Mensen weten dat heus zelf wel. Dus laat zien wat jouw ingeving is maar besteed er niet langer aandacht aan als je punt gemaakt is. Dan is jouw taak voorbij. Jij hebt jouw verantwoordelijkheid genomen. Nu is het aan de ander om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Dat begint meestal met vragen. Niet met uitroepen.
Inzicht van de vroege morgen. Op Koningsdag. En wat een heerlijk zonnetje.
Meerleeslinks:
“Gebruik je talenten positief” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/09/gebruik-je-talenten-positief.html“Verbale agressie hoef je nooit te tolereren | tips om met parasitair gedrag om te gaan” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/09/verbale-agressie-nooit-tolereren.html
...en de (knap relevante) blogs van dit jaar op 'n rij:
De grootste Zonde die we elkaar kunnen aandoen: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-grootste-zonde.html
Voornemen: niet meer ALLES OMDRAAIEN | “Alsof jij de wijsheid in pacht hebt”... | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/voornemen-niet-meer-alles-omdraaien.html
De boodschap van 2014 | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-boodschap-van-2014.html
Verslaafd aan geld | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/verslaafd-aan-geld.html
Geen houvast maar houding zonder vaderlijke omarming | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/geen-houvast-maar-houding-zonder-vader.html
Luisteren naar elkaar is de boodschap willen horen | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/luisteren-is-de-boodschap-willen-horen.html
Zelfsabotage, het stille verdriet | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/zelfsabotage-het-stille-verdriet.html
Dieptepunt: de mensheid op zijn slechtst. En de weg die we gaan om eruit te komen. | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/dieptepunt-de-mensheid-op-zijn-slechtst.html
Zelf-sabotage voor dummies: hoe gaat dat in de praktijk? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/zelf-sabotage-voor-dummies.html
Hoe het werkt: “Hoe word ik een zonnetje in huis.” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/01/hoe-het-werkt-hoe-word-ik-een-zonnetje.html
Wat we zoeken en vinden in “Feestjes” | hoe we met Seks onder de duim gehouden worden | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2015/01/wat-we-zoeken-en-vinden-in-feestjes.html
Ik wil het even over vrouwen hebben, met je… (“Wat Wilde Wijven Willen”)
dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/02/wat-wilde-wijven-willen.html
“Waarom We Zoeken | Het emo gemis van de vader en hoe dat ons laat zoeken naar helen… en een partner” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/02/waarom-we-zoeken.html
“Op termijn is niemand immuun voor verbetering | de Ivoren Toren” - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/04/op-termijn-is-niemand-immuun-voor-verbetering.html
“Polyamorie is geen verantwoordelijkheid nemen | Uitgestelde puberteit” - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/04/polyamorie-is-geen-verantwoordelijkheid-nemen.html
donderdag 1 januari 2015
Luisteren naar elkaar is de boodschap willen horen
Als jong kind onder de tien had ik soms ineens last van kleding. Het “zat niet lekker”. Een T-shirt zat te kort of mijn kousen te laag of te hoog. Kriebelde en moest uit. Ik was boos, herinnerde ik mij.
Wat dat was? Protest, valt mij nu in. Vraag om aandacht voor iets anders. Een manier om me te uiten.
Ik zocht de dialoog maar kon dat wel vergeten. Niemand wilde met mij in dialoog. Dus uitte mijn ongenoegen zich op een andere manier.
Nooit kon ik mijn moeder bereiken. Nooit. Hoe ik het ook probeerde. Ze legde altijd alles naast zich neer en vervormde de boodschap. Ander woord voor zulke vervorming is Verbale Verstandelijke Verkrachting en niets anders dan Geestelijke Terreur.
Ik was woedend toen ze een artikeltje vond van Tineke Beishuizen over haar zoon Robbert in een tijdschrift en het uitknipte en ophing; de titel was “elke morgen hetzelfde liedje met Robbert”. Over favoriete sokken en “jij ook altijd met jouw was”. Eind van het liedje was er een blij kind dat met een warme zoen afscheid nam: “Dag mám...” om zo naar school te fietsen.
Mijn moeder hield het me voor en ik wilde er natuurlijk niets van weten; IK vroeg háár om aandacht, niet andersom. Ze drong aan gedurende dagen en uiteindelijk las ik het. Ik herinner me goed hoe ze de eerste keer mij vertelde over dat artikel; ze lachte erbij. Dat was niet fijn, die lach klopte niet. Er kwam een boodschap mee met die lach die zorgde dat ik woede voelde. Nu valt mij in waarom. In feite lachte ze mij uit.
Dan is er maar één conclusie mogelijk. We luisteren niet naar de boodschap van onze kinderen. Nooit gedaan. Maar het is er nu wel tijd voor. Je wilt zelf toch óók gehoord worden? Of wil je door het leven blijven gaan zonder werkelijk naar een ander te luisteren?
Er zijn zelfs kindercoaches die zich bezig houden met “het fluisterkind;” ze richten zich op: “Wat is de boodschap? Wat zegt een kind èigenlijk?”
Sterker... wat zeggen mènsen eigenlijk? Niemand luistert nog naar de boodschap achter de woorden. Is dat niet vreemd? Is dat niet ultra vreemd? Ik bedoel...
Wanneer je een cadeautje krijgt, pak je het toch ook uit? Je wilt toch weten wat er in zit? Of blijf je langdurig staren naar de buitenkant om te raden wat erin zit? ++
[426 woorden]
Fluisterkind | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/05/fluisterkind.html
Bagage | open gesprek tussen vader en dochter | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/bagage.html
Schade aan het innerlijk kind bij gemis van ouderlijke steun | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/10/schade-aan-het-innerlijk-kind-bij-gemis.html
Schreeuw om aandacht en liefde (a cry for love)
Wat dat was? Protest, valt mij nu in. Vraag om aandacht voor iets anders. Een manier om me te uiten.
Ik zocht de dialoog maar kon dat wel vergeten. Niemand wilde met mij in dialoog. Dus uitte mijn ongenoegen zich op een andere manier.
Nooit kon ik mijn moeder bereiken. Nooit. Hoe ik het ook probeerde. Ze legde altijd alles naast zich neer en vervormde de boodschap. Ander woord voor zulke vervorming is Verbale Verstandelijke Verkrachting en niets anders dan Geestelijke Terreur.
Ik was woedend toen ze een artikeltje vond van Tineke Beishuizen over haar zoon Robbert in een tijdschrift en het uitknipte en ophing; de titel was “elke morgen hetzelfde liedje met Robbert”. Over favoriete sokken en “jij ook altijd met jouw was”. Eind van het liedje was er een blij kind dat met een warme zoen afscheid nam: “Dag mám...” om zo naar school te fietsen.
Mijn moeder hield het me voor en ik wilde er natuurlijk niets van weten; IK vroeg háár om aandacht, niet andersom. Ze drong aan gedurende dagen en uiteindelijk las ik het. Ik herinner me goed hoe ze de eerste keer mij vertelde over dat artikel; ze lachte erbij. Dat was niet fijn, die lach klopte niet. Er kwam een boodschap mee met die lach die zorgde dat ik woede voelde. Nu valt mij in waarom. In feite lachte ze mij uit.
We luisteren niet naar de boodschap van onze kinderen.
Dan is er maar één conclusie mogelijk. We luisteren niet naar de boodschap van onze kinderen. Nooit gedaan. Maar het is er nu wel tijd voor. Je wilt zelf toch óók gehoord worden? Of wil je door het leven blijven gaan zonder werkelijk naar een ander te luisteren?
Er zijn zelfs kindercoaches die zich bezig houden met “het fluisterkind;” ze richten zich op: “Wat is de boodschap? Wat zegt een kind èigenlijk?”
“Luisteren naar elkaar is de boodschap willen horen”
Sterker... wat zeggen mènsen eigenlijk? Niemand luistert nog naar de boodschap achter de woorden. Is dat niet vreemd? Is dat niet ultra vreemd? Ik bedoel...
Wanneer je een cadeautje krijgt, pak je het toch ook uit? Je wilt toch weten wat er in zit? Of blijf je langdurig staren naar de buitenkant om te raden wat erin zit? ++
[426 woorden]
Meerleeslinks:
Fluisterkind | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/05/fluisterkind.html
Bagage | open gesprek tussen vader en dochter | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/bagage.html
Schade aan het innerlijk kind bij gemis van ouderlijke steun | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/10/schade-aan-het-innerlijk-kind-bij-gemis.html
woensdag 31 december 2014
De boodschap van 2014
Terwijl de vrolijke oorlogsgeluiden van vuurwerk onze woonkamers binnendenderen, is dit een bericht aan iedereen en vooral aan alle ouders; zij die een verantwoordelijke rol hebben.
Zie jij het ook? Elke dag rennen. Elke dag “moeten-dingen.” Overal moet je “op tijd” zijn en “hard werken”. In deze prestatiemaatschappij hebben we geleerd te presteren vanwege schaarste en ons verstand te gebruiken en ons uiterste best te doen en dus geef je alles wat je hebt alsof de wereld er vanaf hangt.
Het ontbreken van een alternatief oftewel kennis mag NOOIT een reden zijn om bij het oude te blijven. Dan dien je op onderzoek uit te gaan. Zelf Zoeken dus.
En toch... de eerste stap is beseffen dat het mis is. De tweede is willen zoeken. Je moet zoeken en daar is de WIL voor nodig immers.
Schaarste bestaat niet. Het is een verzonnen principe om ons bezig te houden en heet eigenlijk “Verdeel en Heers”. Dus jij moet conformeren anders pakken we je aan. Dus jij wordt op school 12 jaar lang gedrild tot je een wezenloos stuk vreten bent en je verraadt iedereen die afwijkt van de geconditioneerde norm.
Luister maar naar al die geluiden, buiten op straat. Mensen willen letterlijk gehoord worden. Al die voortijdige knallen (nog zes uur voor middernacht immers) hebben een betekenis. Vandalisme ook. Schreeuwen op straat ook. Het is allemaal een vorm van protest.
Kijk eens hoe we ons druk maken over helemaal niets.
Zie jij het ook? Elke dag rennen. Elke dag “moeten-dingen.” Overal moet je “op tijd” zijn en “hard werken”. In deze prestatiemaatschappij hebben we geleerd te presteren vanwege schaarste en ons verstand te gebruiken en ons uiterste best te doen en dus geef je alles wat je hebt alsof de wereld er vanaf hangt.
Intussen is ruimschoots bewezen dat zo'n systeem niet werkt en behalve antiek ook failliet is.
“Maar hoe dan wèl?”
Het ontbreken van een alternatief oftewel kennis mag NOOIT een reden zijn om bij het oude te blijven. Dan dien je op onderzoek uit te gaan. Zelf Zoeken dus.
En toch... de eerste stap is beseffen dat het mis is. De tweede is willen zoeken. Je moet zoeken en daar is de WIL voor nodig immers.
Schaarste bestaat niet. Het is een verzonnen principe om ons bezig te houden en heet eigenlijk “Verdeel en Heers”. Dus jij moet conformeren anders pakken we je aan. Dus jij wordt op school 12 jaar lang gedrild tot je een wezenloos stuk vreten bent en je verraadt iedereen die afwijkt van de geconditioneerde norm.
Conditionering van de mens hoort niet.
Conformeren van de mens hoort niet; hooguit aan jezelf.
Protest om gehoord te willen worden
Hou duidelijk wil je het hebben? ++
Meerleeslinks zat, ik schreef er genoeg over:
Waarom we zoveel móeten | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/09/waarom-we-zoveel-moeten.html
Schuld dat als zwaard van Damocles boven ons hoofd hangt - we moeten zoveel... | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/11/schuld-damocles-moeten.html
Stil protest, wat betekent het eigenlijk? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/10/stil-protest-wat-betekent-het-eigenlijk.html
Fulmineren doe je zo: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/06/slimme-meter-voor-domme-consumenten.html
De grootste Zonde die we elkaar kunnen aandoen: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-grootste-zonde.html
Stil protest, wat betekent het eigenlijk? | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/10/stil-protest-wat-betekent-het-eigenlijk.html
Fulmineren doe je zo: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/06/slimme-meter-voor-domme-consumenten.html
De grootste Zonde die we elkaar kunnen aandoen: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/12/de-grootste-zonde.html
Corrigeerbaar gedrag | de verwoestende werking van emotionele kou | aanleiding, oorzaak en gevolg op ‘n rij - dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/corrigeerbaar-gedrag.html
zaterdag 27 december 2014
Bagage | open gesprek tussen vader en dochter
“Jongens, thee?”
-Jaaa!
“OK... pauze! Komen jullie erbij?”
Kids leggen de Wii neer en komen erbij. Ik zit al aan tafel kaarsjes te voeren met restanten van andere kaarsjes zodat ze langer branden en leg ze uit wat ik aan het doen ben.
-Jaaa!
“OK... pauze! Komen jullie erbij?”
Kids leggen de Wii neer en komen erbij. Ik zit al aan tafel kaarsjes te voeren met restanten van andere kaarsjes zodat ze langer branden en leg ze uit wat ik aan het doen ben.
Dochter schuift aan tuinzijde aan tafel. Haar schaduw valt over mij heen aan terwijl ik met de kaarsjes bezig ben en naar beneden gericht. Haar schaduw ontneemt mijn zicht en voelt hinderlijk aan. Ik wil er wat van zeggen en iets belet mij. Een ingeving. Een boodschap dus.
Zonder op te kijken zeg ik haar: “Ben je ontevreden?”
Zonder op te kijken zeg ik haar: “Ben je ontevreden?”
Protest
Na een korte aarzeling volgt er een gerekte “ja” - bang om op dr kop te krijgen. Ik benoem wat ik merk: ze is bang om op dr kop te krijgen en dat is bij haar tot strategie verworden. De “arme ik” die de aandacht voor misstanden vraagt op indirecte wijze. Ze laat mij voelen immers wat er schort of beter dát er iets schort maar niet wát. Ik nodig haar uit om zich uit te spreken en dat gaat niet gelijk, de inweektijd is enorm.
Ik blijf haar voeren door rustig te vertellen dat wij mensen onze lasten vaak bij een ander neerleggen. Ik vertel haar hoe mensen elkaar dingen laten voelen. Ik vertel haar hoe dat vroeger toe ging, in hechte gemeenschappen, in dorpen dus, waar de mensen onder de plak van de kerk zaten en elkaar danig lieten voelen wanneer iemand bij een ander gedrag bespeurde “dat niet hoorde”. Ik had zulke buren vroeger. Ze waren niet slecht of on-aardig maar zwaar kerkelijk en hielden alles in de gaten en spraken schande van alles wat je deed. Hun heg leek ogen te hebben. Ik vertelde dat dat eigenlijk terreur is en niet positief omdat het onduidelijk is en we ons eigenlijk horen uit te spreken en elkaar duidelijk maken wat we willen en bedoelen - het woord DOEL zit erin immers.
Ik suggereer dat ze opstaat en naar elders verplaatst en hoor mezelf gelijk daarbij zeggen: “Ga maar heen en weer lopen”; eens kijken of er iets in beweging komt. Dat is een praktisch en positief idee, want ze kwam (er) niet vooruit en nu letterlijk wel, en bovendien zit ze mij nu niet langer in de weg met haar vastzittende energie. Ik draai mij naar de computer om ergens op te klikken en ze zet zich uiteindelijk neer op de vensterbank naast mij en spreekt haar ontevredenheid nu preciezer uit: ze heeft honger.
Bij haar moet je altijd doorvragen dus dat doe ik.
“Wat zou je dan willen?”
Ze antwoordt en ik voelde 'm aankomen: “Chocoladenootjes en brownietaart.” Ik was al van plan om die bij te kopen. De vorige zelfbakbrownietaart met eivervanger, speltmelk en olijfolie was een succes en in twee dagen verslonden, precies tijdens de kerstdagen en inmiddels zijn de winkels weer open.
Ik was nog niet tevreden met haar antwoord. Dit is nog geen uit-spreken. Er zat méér onder. Dus ik stelde:
“Waarom ga je die niet halen, op je fiets, het is droog, dan geef ik je 3 euro en ga je die zelf kopen.” Mispoes, dat wilde ze natuurlijk niet.
“Jij wilt dat er voor je wordt gezorgd omdat (jij vindt dat) er te weinig voor je gezorgd is.” Ik check bij haar. Ze beaamt. In de keuken lijkt de afstand groter maar de verbinding sterker. Ze verstaat mij woordelijk en de boodschap ook.
“Nu komt het. Dat is jouw last. Een last is bagage, iets dat je je hele verdere leven te dragen hebt en bij jou hoort. Ik heb ook last. Bagage dus. Je broer ook. En je moeder ook - dat weet je; ze laat dat vaak merken en dat hoort niet. Dan voel je dat dat zo niet hoort. Daaraan kun je zien hoe we dat zelf te dragen hebben omdat dat onze eigen bagage is en niet die van een ander. En je ziet ook wat er gebeurt wanneer iemand dat een ander laat merken. Dat voelt raar en niet terecht want jij kunt er niets aan doen dat die ander bagage heeft en je kunt het ook niet oplossen voor die ander.”
Nu zij.
“Hoe is dit voor je?”
-Het klopt.
“Wat doet het met je?”
-Voelt fijn
“Waarom?” Ik besef dat ik preciezer moet zijn; “Doet het je lichter maken?”
Nu de “do try this at home”. Het ziet er zo makkelijk uit maar in de praktijk zo onbereikbaar voor hen die zelf nog vol emotionele en/of andere blokkade zitten. Die hebben we te transformeren. Als wij daar niet aan beginnen, geven we al onze (aangeleerde) shit door aan kinderen die via luid of stil protest laten merken dat er niets van klopt van wat wij doen. Luister dus naar alle signalen. Via ons gevoel, via kinderen, via anderen.
Ik blijf haar voeren door rustig te vertellen dat wij mensen onze lasten vaak bij een ander neerleggen. Ik vertel haar hoe mensen elkaar dingen laten voelen. Ik vertel haar hoe dat vroeger toe ging, in hechte gemeenschappen, in dorpen dus, waar de mensen onder de plak van de kerk zaten en elkaar danig lieten voelen wanneer iemand bij een ander gedrag bespeurde “dat niet hoorde”. Ik had zulke buren vroeger. Ze waren niet slecht of on-aardig maar zwaar kerkelijk en hielden alles in de gaten en spraken schande van alles wat je deed. Hun heg leek ogen te hebben. Ik vertelde dat dat eigenlijk terreur is en niet positief omdat het onduidelijk is en we ons eigenlijk horen uit te spreken en elkaar duidelijk maken wat we willen en bedoelen - het woord DOEL zit erin immers.
Ik suggereer dat ze opstaat en naar elders verplaatst en hoor mezelf gelijk daarbij zeggen: “Ga maar heen en weer lopen”; eens kijken of er iets in beweging komt. Dat is een praktisch en positief idee, want ze kwam (er) niet vooruit en nu letterlijk wel, en bovendien zit ze mij nu niet langer in de weg met haar vastzittende energie. Ik draai mij naar de computer om ergens op te klikken en ze zet zich uiteindelijk neer op de vensterbank naast mij en spreekt haar ontevredenheid nu preciezer uit: ze heeft honger.
Bij haar moet je altijd doorvragen dus dat doe ik.
“Wat zou je dan willen?”
Ze antwoordt en ik voelde 'm aankomen: “Chocoladenootjes en brownietaart.” Ik was al van plan om die bij te kopen. De vorige zelfbakbrownietaart met eivervanger, speltmelk en olijfolie was een succes en in twee dagen verslonden, precies tijdens de kerstdagen en inmiddels zijn de winkels weer open.
Ik was nog niet tevreden met haar antwoord. Dit is nog geen uit-spreken. Er zat méér onder. Dus ik stelde:
“Waarom ga je die niet halen, op je fiets, het is droog, dan geef ik je 3 euro en ga je die zelf kopen.” Mispoes, dat wilde ze natuurlijk niet.
Dus nodigde ik haar opnieuw uit om precies te zeggen wat ze wilde. Dat kon ze niet zei ze.
Ik stond op en liep de keuken in en ging mijn eigen ding doen oftewel nu kwam ik in beweging. Ik rommelde wat en de woorden kwamen vrijwel onmiddellijk. Het besef dat zich openbaarde luidde: “Ze wil dat ik het voor haar doe omdat ik dan voor haar zorg.” Dat was boodschap dus.
Ik stond op en liep de keuken in en ging mijn eigen ding doen oftewel nu kwam ik in beweging. Ik rommelde wat en de woorden kwamen vrijwel onmiddellijk. Het besef dat zich openbaarde luidde: “Ze wil dat ik het voor haar doe omdat ik dan voor haar zorg.” Dat was boodschap dus.
Boodschap
“Nu komt het. Dat is jouw last. Een last is bagage, iets dat je je hele verdere leven te dragen hebt en bij jou hoort. Ik heb ook last. Bagage dus. Je broer ook. En je moeder ook - dat weet je; ze laat dat vaak merken en dat hoort niet. Dan voel je dat dat zo niet hoort. Daaraan kun je zien hoe we dat zelf te dragen hebben omdat dat onze eigen bagage is en niet die van een ander. En je ziet ook wat er gebeurt wanneer iemand dat een ander laat merken. Dat voelt raar en niet terecht want jij kunt er niets aan doen dat die ander bagage heeft en je kunt het ook niet oplossen voor die ander.”
Nu zij.
“Hoe is dit voor je?”
-Het klopt.
“Wat doet het met je?”
-Voelt fijn
“Waarom?” Ik besef dat ik preciezer moet zijn; “Doet het je lichter maken?”
-Ja.
Ik wacht op de volgende ingeving. “Je had pijn en liep ervoor weg. Dat doet ieder mens omdat we niet geleerd hebben wat pijn betekent. Pijn is geen pijn, het bestaat niet. Je bent er bang voor maar pijn is de manier waarop de ziel onze aandacht vraagt en pijn bestaat niet zolang je er maar induikt zodat er een boodschap vrij komt.”
“Nu je IN de pijn duikt kan de boodschap zich ontvouwen en is de pijn weg.
En die boodschap heb je nu want die heb ik je net verteld.”
“Zie je hoe dat werkt? Ik herhaal het voor haar. De pijn is een signaal om de boodschap te pakken. Zodra je die hebt is de pijn niet meer belangrijk en gaat weg.”
En die boodschap heb je nu want die heb ik je net verteld.”
“Zie je hoe dat werkt? Ik herhaal het voor haar. De pijn is een signaal om de boodschap te pakken. Zodra je die hebt is de pijn niet meer belangrijk en gaat weg.”
De les
“Dit had je te leren. Je hebt jouw last zelf te dragen. Dat is 'op eigen benen' staan. Dat zeggen we meestal tegen iemand van 18 die van school gaat en op kamers en zo maar dan ben je te laat, je moet veel eerder beginnen anders red je dat niet op je achttiende. Jij bent nu 9 en een half en leert dit nu al. Ik probeer dit uit te leggen aan mensen die 30x zo oud zijn als jij. Als jij dit nu leert... loop je dus op anderen voor. Zie je?”
Naschrift en Clausule
“Wanneer je God niet ontmoet in de eerstvolgende persoon die je ontmoet, stop dan maar met zoeken” stelde Gandhi. Onze ziel geeft ons alle input om ons gelukkig te voelen en gezond en vitaal door het leven te gaan. We doen nu collectief het omgekeerde ervan door ons Verstand de baas te laten zijn over het Gevoel oftewel onze intuïtie. Zie wat het brengt. Word je bewust van wat er gebeurt. Dát is stap één.
Nog iets. Door te luisteren naar wat kinderen werkelijk zeggen krijg je verbinding en gelijkwaardigheid. En brengt onverwachte geneugten. Als ik hulp vraag bij een splinter rennen er twee kindjes naar mij toe om me bij te staan. Hoe hartverwarmend is dat...?++
“Wat wij mensen doen en waarom | verband tussen Tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom”
Dit meiske laat zien met het ongenoegen van haar moeder te lopen en vroeg er, terecht, de aandacht voor. In feite had ik de spijker al op z'n kop geslagen [met: "En je moeder ook - dat weet je; ze laat dat vaak merken en dat hoort niet. Dan voel je dat dat zo niet hoort. Daaraan kun je zien hoe we dat zelf te dragen hebben omdat dat onze eigen bagage is en niet die van een ander. En je ziet ook wat er gebeurt wanneer iemand dat een ander laat merken. Dat voelt raar en niet terecht want jij kunt er niets aan doen dat die ander bagage heeft en je kunt het ook niet oplossen voor die ander."].
Echter, inmiddels zijn we drie jaar verder en zie ik steeds duidelijker in, dat het kind...
1. de lasten van haar moeder te dragen heeft gekregen
2. tegen haar vader wordt opgezet
en nu dus "last" heeft van de lasten die niet van haar zijn. Het is dus niet haar eigen bagage - maar dat wordt er wel van gemaakt, als we niet uitkijken.
De boodschap was voor haar echter duidelijk genoeg en inmiddels is ze drie jaar ouder en hebben we uitvoeriger gesproken over dit fenomeen wat ieder lastig valt. Een vervolg is in de maak;
zie :
Nog iets. Door te luisteren naar wat kinderen werkelijk zeggen krijg je verbinding en gelijkwaardigheid. En brengt onverwachte geneugten. Als ik hulp vraag bij een splinter rennen er twee kindjes naar mij toe om me bij te staan. Hoe hartverwarmend is dat...?++
Meerleeslinks:
“Wat wij mensen doen en waarom | verband tussen Tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom”
Update 7 december 2017 |
Dit is nog maar het topje geweest van de ijsberg - met de nadruk op ijs. Kou, dus.Dit meiske laat zien met het ongenoegen van haar moeder te lopen en vroeg er, terecht, de aandacht voor. In feite had ik de spijker al op z'n kop geslagen [met: "En je moeder ook - dat weet je; ze laat dat vaak merken en dat hoort niet. Dan voel je dat dat zo niet hoort. Daaraan kun je zien hoe we dat zelf te dragen hebben omdat dat onze eigen bagage is en niet die van een ander. En je ziet ook wat er gebeurt wanneer iemand dat een ander laat merken. Dat voelt raar en niet terecht want jij kunt er niets aan doen dat die ander bagage heeft en je kunt het ook niet oplossen voor die ander."].
Echter, inmiddels zijn we drie jaar verder en zie ik steeds duidelijker in, dat het kind...
1. de lasten van haar moeder te dragen heeft gekregen
2. tegen haar vader wordt opgezet
en nu dus "last" heeft van de lasten die niet van haar zijn. Het is dus niet haar eigen bagage - maar dat wordt er wel van gemaakt, als we niet uitkijken.
De boodschap was voor haar echter duidelijk genoeg en inmiddels is ze drie jaar ouder en hebben we uitvoeriger gesproken over dit fenomeen wat ieder lastig valt. Een vervolg is in de maak;
zie :
zondag 16 november 2014
“Liefde” kent vele gezichten | hoe gevoel de boodschap van de ziel brengt
toch nog 293 woorden |
Soms een harde confrontatie - zachte heelmeesters, stinkende wonden immers - soms een aai over de bol. Altijd liefdevol. Al-tijd
“Wat is de boodschap achter ons gevoel?”
Zien we de liefde hier? Bracht hij het er niet zonder noemenswaardige kleerscheuren vanaf en krijgt hij nu geen time-out om tot in-keer en tot in-zicht te komen? Zien we de schoonheid hiervan in? Geen gebroken heup of hersenletsel. Geen rugklachten. Benen doen het. Alle organen werken. Als enige functioneert zijn rechter elleboog niet naar wens zodat hij ijs-vrij heeft... om naar binnen te gaan en de boodschap te kunnen pakken. Diepe zucht. Mensen in het westen zoeken “het” buiten zichzelf dus dat roept om correctie. Schreeuwt erom zelfs. Want dan doen we ons zelf tekort. Tis heel simpel: ga naar binnen. Echter...ga d'r maar aan staan.
Buiten onszelf zoeken
We vliegen naar de andere kant van de wereld in acht uur - maar het hart, dat twintig centimeter onder onze neus wacht, blijkt op onoverkomelijke afstand opeens. Niemand gaat ervoor. Terwijl daar alles te halen is... Dat blijft zo niet dus kom je jezelf tegen. Onherroepelijk.
-
Meerleeslinks
“Wat wij mensen doen en waarom | verband tussen Tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/07/wat-wij-mensen-doen.html(bron: facebook)
maandag 2 juni 2014
Schoon stoepje | hoe mensen onbewust uitlokken en een ander de agressor noemen
'Zeg eens... hoe komt het toch, dat je zo aardig en innemend en sociaal vaardig bent aan de ene kant, en aan de andere kant de mensen zo afschrikt?'
-"Wel, da's niet zo moeilijk. Iemand die troep op mijn stoepje gooit, spreek ik daarop aan en veeg zo m'n stoepje schoon. Dat hoort er ook bij."
-"Vergeet niet, dat mensen dat zelf uitlokken en dan mij agressor noemen terwijl ze het zelf zijn... onbewust."
-"Als iemand de aandacht trekt met zijn gedrag dan hoort een medemens daar adequaat, liefdevol en naar beste kunnen op te reageren en hem de spiegel voor te houden. Sic. Ik doe niet anders.
-"Ik zeg dan: 'Jouw energie snelt jouw bericht vooruit, kortom, jouw boodschap is anders dan je zegt/schrijft. In deze omgeving komt dat gelijk naar boven. Ergo...neem liever je verantwoordelijkheid voor je eigen gedrag en stá voor je behoefte.'
-"Dus ik spreek mensen aan. Ongeacht wie het is.
Kijk eens: Weglopen heeft geen zin, dan leer je niets.
Weglopen van jezelf (je ziel dus) is ernstig (en) achterhaald gedrag.
Dat hoort zo niet, anno 2014. Zo zijn we niet gemaakt.
-"Je kunt je-zelf verstoppen en thuis stil zitten mokken... of je kunt kijken hoe je waar mogelijk je levenskwaliteit kunt verbeteren. De keuze is aan jou. Meer is er niet!
Een denkfout is zo gemaakt.
-"In mijn beleving is het zo:
-"Heb jij de mentaliteit?"
Meerleeslink: "recht door zee"
-"Wel, da's niet zo moeilijk. Iemand die troep op mijn stoepje gooit, spreek ik daarop aan en veeg zo m'n stoepje schoon. Dat hoort er ook bij."
-"Vergeet niet, dat mensen dat zelf uitlokken en dan mij agressor noemen terwijl ze het zelf zijn... onbewust."
-"Als iemand de aandacht trekt met zijn gedrag dan hoort een medemens daar adequaat, liefdevol en naar beste kunnen op te reageren en hem de spiegel voor te houden. Sic. Ik doe niet anders.
-"Ik zeg dan: 'Jouw energie snelt jouw bericht vooruit, kortom, jouw boodschap is anders dan je zegt/schrijft. In deze omgeving komt dat gelijk naar boven. Ergo...neem liever je verantwoordelijkheid voor je eigen gedrag en stá voor je behoefte.'
-"Dus ik spreek mensen aan. Ongeacht wie het is.
Kijk eens: Weglopen heeft geen zin, dan leer je niets.
Weglopen van jezelf (je ziel dus) is ernstig (en) achterhaald gedrag.
Dat hoort zo niet, anno 2014. Zo zijn we niet gemaakt.
-"Je kunt je-zelf verstoppen en thuis stil zitten mokken... of je kunt kijken hoe je waar mogelijk je levenskwaliteit kunt verbeteren. De keuze is aan jou. Meer is er niet!
Een denkfout is zo gemaakt.
'Een denkfout is een fout van het Denken, beter te weten dan het Gevoel'
-"In mijn beleving is het zo:
Er rest ons niets anders dan open-hartig te zijn
-"Heb jij de mentaliteit?"
Meerleeslink: "recht door zee"
vrijdag 23 mei 2014
Tegenstrijdig | zeg wat je voelt ipv een ander corrigeren
461 woorden |
Tegenstrijdig
"Als je de boodschap niet horen kunt, zeg dan wat het met je doet in plaats van de ander te corrigeren."
Dát noem ik correct gedrag
Dát noem ik correct gedrag
Het is tegenstrijdig en verwarrend en tegen iemands natuur in. De één moet zich opeens verantwoorden voor de misvatting of interpretatie of angst van een ander. Waarom??
Dat is als tegen een kind zeggen, dat het zijn talent niet mag gebruiken (zie vorige artikel). Van dieren tolereren we meer dan van mensen
De één moet zich opeens verantwoorden voor de misvatting of interpretatie of angst van een ander. Waarom??Ow boy! Genoeg zo!
Tijd om ons hart én ons verstand daarbij te gebruiken. De automatische piloot mag uit
Keurslijf
Wij mensen hebben opnieuw te leren met ons-zelf en elkaar om te gaan. Zonder dat spreekt het keurslijf en da's niet best. Want dat keurslijf waarin wíj zitten, dat leggen we dan anderen op. En dat hoort zo niet. Dus ieder hoort zelf verantwoordelijkheid te nemen. Liever spreek je uit over wat je opvalt of niet bevalt. Laat zien waarover je struikelt zonder de ander aan te vallen.
Hoe? Door te zeggen wat je voelt en wat je wilt. Dát is volwassen gedrag. Al het andere niet.
Geen zoete broodjes
Hier worden geen zoete broodjes gebakken. De misstanden in de wereld liegen er niet om (zie Gif in Alles) en duidelijke taal en sterke mentaliteit zijn nu nodig.Tijd om ons hart én ons verstand daarbij te gebruiken. De automatische piloot mag uit
Concreet dus: wat maakt iets in je los? Wat raakt het aan? Deel gerust je eigen ervaringen of je beleving en laat anderen met je meekijken - of stel een inhoudelijke vraag. Zo kom je tot dialoog. Zo kom je tot verbinding. Zo kom je tot uit-wisseling. Zo laat je de ander in z'n waarde zonder jezelf te kort te doen.
Niets leukers dan Samen Spelen
Wat het oplevert? Samen Spelen! Er is volgens mij niets leukers dan oprecht intermenselijk contact en uitwisselen wat er in ons rondgaat. Beter dan elkaar aanvallen uit frustratie over ons verleden, toch? Er is niets mis met je gevoelens delen of behoefte uitspreken. Die is tóch wel voelbaar trouwens; beter dus om er helder in te zijn. Dit...in het kader van NVC (geweldloze communicatie:)
Op de fb-page stelde ik:
Op de fb-page stelde ik:
Verwoord je boosheid. Vertel je frustratie. Reik naar binnen en haal het uit je tenen. Dan ben je eerlijk. Nu leg je je frustratie en boosheid als negativiteit bij een ander neer - en ik prik daar wel doorheen. Gun jezelf de ruimte, anders doe je jezelf tekort
Herstel de orde
We hebben de orde weer te herstellen. De eerste stap is één met ons-zelf worden, weer. Dat zijn we kwijtgeraakt afgelopen millenia. "Verander de wereld, begin bij je-zelf" is zo bezien dus niet eens zo'n rare gedachte...Meerleeslink: "ga nou fietsen man" - voorafgaand artikel over wat tegenstrijdigheid voor stress in een kind kan opwekken
Abonneren op:
Posts (Atom)