Posts tonen met het label behoefte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label behoefte. Alle posts tonen

maandag 15 december 2014

Blindheid en hoe wij anderen infecteren

“Mensen infecteren anderen 
met hun energie en dus met hun behoefte en intentie en tekorten
en rekenen vervolgens genadeloos met ze af zodra ze daarin geconfronteerd worden”

Het vraagt moed en bewust gedrag om in het hier en nu te leven en te durven aangaan wat er in ons leeft.

Dat kan pas als mensen vastlopen; dan pas is er bereidheid om te kijken wat er in hun leeft. Eerder niet. Tot die tijd gooien ze liever met modder en schreeuwen moord en brand tegen de ander - terwijl ze die zelf veroorzaken

Blindheid 


Dat is de blindheid van velen die nog onderdeel zijn van het systeem waarin ze grootgebracht werden - maar niet volwassen en ook niet ontwikkeld.

Dat laatste moet nog gebeuren
om van kleinzielig naar grootzielig gedrag te gaan
en van zoeken naar vinden
en van denken naar weten
en van onzekerheid naar zekerheid

Je bent pas iemand als je jezelf bent. Continu.
Het is de moeite waard om “je eigen partner” te worden
Dus... gebruik je talenten positief.

Tot die tijd is er strijd. En wie vecht, vecht feitelijk met zichzelf...


Meerleeslinks
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , ,

vrijdag 5 september 2014

De strijd om energie

153 woorden |

De strijd om energie 


Aan mensen is altijd hun energie op te merken. En ook de richting van die energie oftewel het doel ervan. En daarmee iemands... intentie.

Hoe zit dat? Tekort zorgt voor behoefte, behoefte creëert intentie en dat uit zich via gedrag en emotie. Toch?

Mensen zeggen liever niet wat er diep van binnen in hen gebeurt, terwijl dit voor anderen evengoed zichtbaar en voelbaar is. Raar eigenlijk, vind je niet? We zeggen dus nog steeds niet wat we èigenlijk bedoelen...

Wie goed in z'n vel steekt, is eigenlijk goed bij zichzelf - en dat voelt lekker. Zo iemand is te benijden en dus gaan we hem op 1001 creatieve manieren aanvallen om 'm van z'n energie te ontdoen. Stelen dus. Bloedzuigen. Vampirisme. Ja, duuh!

Hoort dat? Is dat volwassen gedrag?

Toch is dit exact wat ik de meeste mensen zie doen.
De hele dag door, 24/7. Heel eerlijk... hou eens op?

-

Meerleeslinks:

Dit is mijn studieterrein en expertise. Ontmoet mij op fb.com/hetlichaamliegtnooit voor dialoog.
Gepost door op 1 opmerking:
Labels: , , , , , , , , ,

vrijdag 8 augustus 2014

Seks willen is vaak “leunen op een ander” | Seks “om maar wat te hebben”

896 woorden |
“Ieder mens straalt z'n behoefte en daarmee z'n tekort uit. Dus je bent te lijmen met een natte vinger en dat is voelbaar voor anderen.” Dat geldt voor bijna alles wat we doen om ons beter te willen voelen. Dat geldt zelfs (en juist) voor seks. Dan wordt seks “om maar iets te hebben”. 

 Citaat uit correspondentie, uitgewerkt tot artikel.*)

Stabiel in het leven staan


 Daar tegenover staat “stabiel in het leven staan”.  Dat is een lange weg als je nagaat dat school naar Pruisisch model is ingericht en “ja-knikkers” produceert; mensen die wedijveren met elkaar in een prestatiemaatschappij vol tekorten. Dus jou is nu een tekort aangeluld wat er niet is, want je wordt als mens teVREDEn geboren maar bent hulpeloos vanaf je geboorte en aangewezen op anderen tot je groot bent, echter, ook dan laten ze je leren dat je hulpeloos bent dus niemand wordt ooit volwassen maar afhankelijk - in extreme pogingen om maar te blijven conformeren naar wat er van je verwacht wordt.
 
Zo ontstaat koopkracht: “Ik kan het niet uit mezelf halen maar ik kan het wel kopen.” Tevredenheid. Levenslust. Lol en plezier. 

Maar geen passie. Alleen passief vermaak.
“...dat school naar Pruisisch model is ingericht en “ja-knikkers” produceert; mensen die wedijveren met elkaar in een prestatiemaatschappij vol tekorten”
Buitenkant. Nooit binnenkant. Zoals sportscholen: de buitenkant trainen, maar de binnenkant ongemoeid laten. Maar... zo zijn we niet gemaakt.

Drijfveer achter seks



Dit gaat nu niet om seks en verliefdheid want dat gaat van-zelf. Echter, de hang naar seks in een relatie zonder zielsverliefdheid heeft een andere drijfveer. Seks is heel vaak “leunen op de ander”; het gaat om de lol (zonder Umlaut) uit een ander halen. Levenslust dus. Daarom is het tricky. Waarom? Je wilt feitelijk, dat de ander jouw lasten draagt.
En je hebt lasten: de lasten van voorgaande generaties draag jij bij je; generaties die vervloekt werden door kerk zodat ze verstoten werden uit de familie, hoogverraad was dat, en voor eeuwig niet beschermd en verbannen...... think about it.

Wat iemand vaak benoemt, is seks zoals het behoort te zijn.
Wat ik nu beschrijf, is seks hoe het nu gebruikt wordt.

Wiebelig

Wij mensen zijn wiebelig. Weten niet wie we zijn en wat we nou moeten. Dan is het moeilijk om dingen scherp te zien omdat we niet emotioneel stabiel zijn. Wiebelig dus. We verliezen ons in een ander in een oogwenk. Dat gebeurt uit angst èn we hebben er angst voor. Dat kan een reden zijn om er een drama van te maken want we weten niet hoe we met ons zelf aan de slag moeten; dat hebben we nooit geleerd.

Aanleiding, oorzaak en gevolg staan nu beschreven. Snappen is lastig, omdat ons Verstand het voor het zeggen wil hebben en er niet in mee wil gaan. Als dat zo is, laat het dan rustig bezinken. Kauw erop, neem je tijd, slaap er een nachtje over.

Onbewust 
Leunen op een ander gebeurt onbewust overigens. We doen het, we willen het, maar we weten niet dat het zo is. Dus wat we naar anderen verdedigen geeft aan, dat iemand er niet in mee kan gaan. Geen probleem. Dan is dat gewoon zo. Voor nu. 

 Wij zijn zo niet gemaakt. 
We horen levenslust in ons-zelf te kunnen vinden. 
We horen ons eigen partner te zijn; één met ons-zelf. Dichtbij ons gevoel. Dat gevoel dat nu op een zijspoor gerangeerd is en niet meer mee mag doen.

Word je eigen partner.


 Op facebook stelde ik: 
“Zelfbeeld -oftewel gebrek eraan- speelt geen rol meer zodra je één bent met jezelf, dan is dat opeens niet meer interessant. Zelf-vertrouwen (vertrouwen in het zelf) en eigen-waarde (jij komt op de eerste plaats) worden in ere hersteld door jouw eigen partner te worden. Zelfbeeld is een mentaal iets (van het verstand) en daaraan ondergeschikt. Dus dat is gelijk opgelost als je één bent met jezelf.”
Een stapje verder:
“Je eigen partner worden kent het doorwerken van emotionele onbalans; je komt jezelf tegen oftewel: onverwerkte emoties en -daaruit voortvloeiende- onbewuste sabotages.

Emotioneel stabiel worden is onderdeel van het proces van volwassen-worden en hoort ieder mens te doorlopen. Het kent twee fases. Het overwinnen van de ego in contact met jezelf èn in contact met anderen.

Het doorlopen kost zeven jaar, da's de tijd die ervoor staat. Dat is nodig omdat het ook jaren tijd nam om laag voor laag te groeien op ons. Het is niet makkelijk, maar zo doorleven als een Zombie vinden velen niet langer te verkiezen en gaan nu kijken hoe het anders kan.

 Je eigen partner zijn, dus één met je zelf, maakt het leven de moeite waard weer. Je blijft dezelfde maar dan puur-der, in het nu, genietend van wat er is en alert op wat er voorvalt. Je bent dan uit het over-leven en het materialisme gestapt. Dat lucht op. Letterlijk, omdat je aanzienlijk minder bagage bij je hebt. Je voelt je weer Young and travelling light :-) ”

Dat is het begin om scheefgroei in ons leven te herstellen en weer 'ons-zelf' te worden.

*) Dit is een ingeving vanuit de ziel, naar aanleiding van wat ik om me heen en in eigen leven meemaak. Omdat mijn ziel wil dat ik ervan leer; wat we doen en waarom.
Meerleeslinks: 

Gepost door op 1 opmerking:
Labels: , , , ,

donderdag 3 juli 2014

Wat wij mensen doen en waarom: verband tussen tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom.

2500 woorden | mp3  | 
Maandag 30 juni fabriceerde ik uit ingeving spontaan een plaatje met deze tekst:
  • “Waarheid spreken is een teken van liefde.
  • Alles bij een ander neerleggen is een vorm van terreur
  • Continu boos zijn (en het rondlopen met innerlijke onvrede) is terreur naar anderen
  • Liefde is... zorg-vuldig omgaan met onszelf en anderen
Elkaar besmetten met onze onvrede is niet OK en mogen we niet langer van elkaar tolereren. Dit is Aquarius. Het is tijd voor Waarheid. We hebben elkaar te attenderen op karikaturaal gedrag. Liefdevol. Schouders ophalen en het zo laten is een vorm van passieve agressie te noemen. Zo verandert er niets.

 Zorg dragen is verantwoordelijkheid nemen.”



Reactie kon niet uitblijven (velen deelden dit plaatje op facebook) echter niet alleen positief en zelfs extreem anders dan ik dacht. De hatelijkheden vlogen mij om de oren:
  • Da's toch een eigen plaatje? Hoezo delen dan? Soms heeft boos-zijn een reden, dus niet te snel (ver)oordelen zou ik zeggen.
  • nou nou vind jou toch af en toe ook nogal boos en veroordelend uit de hoek komen naar mensen die anders dan jij denken :-P
    en dat is me al vaker opgevallen ;)
  • ik krijg vaak de indruk dat als andere dat dan bij hem doen het altijd aan de ander ligt, we zijn allemaal spiegels en leraren voor elkaar, en niemand heeft de ultieme wijsheid in pacht en niemand is ook meer of minder dan een ander, bij mij wekt hij vaak de indruk op dat hij de wijsheid in pacht heeft en als andere dat dan anders zien worden ze gelijk berispt over iets in hun hun boosheod of hun weet ik veel wat, en als ze het met hem eens zijn krijgen ze een veer in hun reet, zoeits, en dat irriteert mij weer sosm, wat ook weer een hoop over mij zegt natuurlijk, ik kijk hier dan ook naar vanuit mijn ogen en vanuit mijn levens ervarigen, niets meer niets minder,. fijne dag allemaal 
  • Je zou eens in de spiegel kunnen kijken die je anderen steeds meent voor te moeten houden.
    Tip voor jou: aanstaande donderdag is Byron Katie in Amsterdam. Ik vind haar briljant.
  • (..) Oh, maar dan kan je ook van mij leren (dat kan je trouwens van iedereen als je er voor open staat!)
    Maar mij vragen om jou te ontvrienden doet mij vermoeden dat je niet open staat voor wat jij van mij zou kunnen leren
  • oei oei wat een boosheid voel ik nu bij jou, om het in jou woorden te zeggen. dat is echt heelmaal niet mijn bedoeling geweest om een onfrisse taart in jou gezicht te prakken, hoewel als ik het voor me zie het me best grappig lijkt. ik heb idd de blog nog niet gelezen die je me net gestuurd heb maar lees wel vaak je andere blogs en volg je op facebook, en ik reageerde op jou en en op iemands anders bericht, als jij dat kinderachtig vind, dat mag


Er is geen antwoord op liefde


“Er is geen antwoord op liefde”, zo had iemand mij eens verteld. Eh... Wat is dít dan? Hoe tegenstrijdig zijn deze reacties ten opzichte van de liefdevolle post en de positieve bijdrage die ik daarmee meende gedaan te hebben? Waar komt dat vandaan??
Tot zover de inleiding. Hier begint dit artikel.

Vanmiddag, tijdens een wandeling, is mij het volgende in- en opgevallen:
  • Ieder mens kampt met onvervulde behoeften - op een enkeling na (uiteraard ;)
  • Niemand spreekt ze uit want “dat hoort niet”, we zijn dat dus niet gewend
  • Het gevolg is, dat naar de achtergrond is geraakt wat er in ons leeft en wij er zelf niet meer bij kunnen.


We hebben letterlijk geen idee welke behoefte er in ons leeft


 Kortom: we hebben letterlijk geen idee welke behoefte ons dag-in-dag-uit teistert zonder ooit vervuld te raken, omdat we ons er niet “bewust” van zijn. Verder viel mij op: sommigen houden dat bij zich. Anderen etaleren ongegeneerd hun behoefte, die weliswaar onbewust is en dus op een andere manier tevoorschijn komt, indirect, vaak zuigend zelfs, omdat we niet weten wat we nodig hebben maar dat tekort wel willen aanvullen - zonder overigens te weten wat we doen en waarom.
Wacht. Er is méér over te schrijven en meer categorieën te onderscheiden, daar ga ik zo over door. Eerst even bij dit punt stilstaan:
Sommigen houden dat bij zich. Anderen etaleren ongegeneerd hun behoefte, die weliswaar onbewust is en dus op een andere manier tevoorschijn komt, indirect, vaak zuigend zelfs, omdat we niet weten wat we nodig hebben maar dat tekort wel willen aanvullen - zonder overigens te weten wat we doen en waarom.

Ging dat te snel? Als gevolg van onvervulde behoeften die we collectief (allemaal dus) wegstoppen en dus niet erkennen en dus ook niet verwerken, sluimert deze onvervulde behoefte als elementair “tekort” in ons onderbewuste en zijn we ons niet bewust van de aard van ons tekort noch onze behoefte. Noch van wat we “uitzenden”. In psychologie magazine las ik 10 jaar terug, dat we dingen doen “om ons beter te voelen”. Dus dat is de grootste beweegreden van al ons gedrag, eigenlijk. Gevolg hiervan is: zodra we ons onplezierig voelen, doen we er (van) alles aan om dat niet te hoeven voelen. Kun je je voorstellen?

Aangezien het, bij alles wat we doen, stiekem onze intentie is om er alles aan te doen om ons beter te voelen kunnen we kiezen uit het aanvullen van het tekort met de middelen (mensen) die op dat moment beschikbaar zijn òf kiezen we voor onderdrukking van zulke nare gevoelens die we bovendien toch niet thuis kunnen brengen. Dit is een ingeving. Ik wil niet kort-door-de-bocht lijken door mogelijkheden uit te sluiten, dus ik merk hierbij een aantal mogelijkheden op, zonder wellicht volledig te zijn:
  • Bij je houden en niets mee doen;
  • Onderdrukken;
  • Zelf aangaan;
  • Bij ander energie halen - zuigen dus;
  • Bij ander neerleggen als verantwoordelijkheid in de vorm van onvrede; dat is óók zuigen dus.

“Om maar wat te hebben”


Onderdrukken is de makkelijkste weg: roken, drinken, eten, chocola (en andere) drugs, relaties, seks, werken, winkelen, TV, gamen, extreme sport, verbaal geweld en ga zo maar door. Kortom: overmatig of excessief gedrag. Al deze varianten van overmatig gedrag zijn in wezen “vormen van afleiding van de kern van het probleem”. We zeggen ervan afhankelijk te zijn maar eigenlijk is het niets anders dan afleiding zoeken. En niet voor niets, want het (bestaansrecht ervan) is simpel: we doen dat “om maar wat te hebben”. 

 Snap je dit? Dit is geen klein ding. 't Bespaart je het lezen van een boek als “verslaafd aan liefde” wat ik toch te eenzijdig (en vooral incompleet) vind, omdat het overzicht mist. We dienen de materie in de kern beet te pakken.


Energie halen uit een prooi, les één: Mind-Fuck voor gevorderden


 Mensen die goed in hun vel steken zijn gewilde prooien. Die stralen uit “happy met zichzelf” te zijn en dan is de onbewuste beslissing snel genomen om die maar in z'n nek te springen en jouw shit (onvrede, emo shit) door hem te laten dragen. Eigenlijk... een teken van zwakte dus en eveneens “de makkelijkste weg” te noemen, omdat we het niet bij ons-zelf zoeken. Mee eens?

Wat mensen bijvoorbeeld doen, is die ander bestoken met hun visie en “verkopen” het als was het om die ander te “helpen”. “Verkopen” is een chique woord voor mentale of geestelijke terreur in een legaal jasje. Mind-fuck dus, maar gepresenteerd als was het een legale reden. Zoiets mag je ook verkrachting noemen, want in feite dringen we een ander iets op, dwingend zelfs, want we wijken niet van ons standpunt, als was het De Waarheid, en penetreren zo de ander's geest met onze verbale agressie. Aloha! 
Ter illustratie: iemand die zijn onvrede bij mij komt neerleggen kan mij autoritair noemen. Of, kan vinden dat ík eens in de spiegel moet kijken - naar mijn eigen gedrag. Of zeggen “allergie” voor mij te “voelen” - in gewoon Nederlands: de onvrede komt omhoog... dát betekent het.
Logisch toch? 
“Jij bent fout, niet ik”, roepen we en masse en om het hardst - en vinden altijd een manier om de Schuld - het tegenovergestelde van verantwoording nemen - bij een ander neer te leggen. Het illustreert dat zo'n persoon zó ver weg is van zichzelf en dus van het eigen gevoel, dat hij of zij niet doorheeft wat nu de eigen behoefte of intentie is - laat staan het eigen aandeel is.


Eigenlijk is zo iemand héél verdrietig en zoekt een manier om eruit te komen


 Eigenlijk is zo iemand héél verdrietig en zoekt een manier om eruit te geraken. Maar da's nog niet zo makkelijk. Want dat moet je eerst willen, anders zie je niet in waar het nu eigenlijk om gaat. En als iemand die eerste stap (namelijk om te willen veranderen) niet wenst te maken, dan hebben we zo iemand te respecteren - en vooral uit onze buurt te houden, zodat we niet leeggezogen worden om het tekort van de ander aan te vullen ;-)
(nb: hoe ermee om te gaan beschreef ik al eerder in “eigen-waarde” en “parasieten herkennen”)


In een huwelijk kan zoiets wel jaren voortduren of beter gezegd voortslepen... echtpaar wordt v-echtpaar, huwelijk wordt gr-uwelijk... vóórdat iemand erachter komt dat er geen steek van (het fundament van) de relatie klopt. Om daarna de eigen weg te gaan om zichzelf gelukkig te maken. Alléén.
Want “alles zit al in ons” is geen loze kreet; wie één is met zichzelf en zo “de eigen partner is”, heeft niemand nodig om zich vitaal, gelukkig of gezond te voelen.

We zijn gemaakt om onszelf alleen te vermaken en gelukkig te zijn



Het is waar. Wij mensen zijn zo gemaakt, dat we onszelf prima alléén kunnen vermaken zonder op anderen te hoeven leunen. En als dat niet kan, is er dus “werk aan de winkel”. 
wie één is met zichzelf en zo “de eigen partner is”, heeft niemand anders nodig om zich vitaal, gelukkig of gezond te voelen

 Oplossing is simpelweg: ga naar binnen. Hoe? Gewoon dóen. Meditatie of yoga kan daarbij zeker helpen en is heel leuk zelfs - maar vaak lijkt het een doel op zichzelf te worden... en niet te vergeten het “kijk mij eens”-gehalte - voor de buitenwereld. 
Wat dan wel? Het is dus een kwestie van “doen”. Het eigenlijke doel is namelijk “wezenlijk contact met ons binnenste”. Hoe dat eruit ziet weet je als je het weet. Ik noem dat: “Wanneer denken weten wordt.”

We stralen uit waar we (mee) zitten - het is van ons gezicht af te lezen


Wat we niet mogen vergeten, is dat we uitstralen waar we (mee) zitten. Onze “tekorten” oftewel behoeften snellen ons vooruit, zogezegd. Het is aan ons gezicht en/of onze energie af te lezen. Wat me hierbij te binnen schiet... Als iemand zegt: “Daar vráág je zelf om” is dat feitelijk nog niet eens zo gek gesteld want we reageren op anderen en vooral op de energie van de ander - veelal onbewust.

De energie van ander oppakken kan koddige taferelen opleveren...


 Als iemand mij benadert of anderszins opvalt gaat het wellicht iets te ver om te stellen: “Jij wilt neuken, hè?” Toch komt het daarop vaak neer en ben ik graag to-the-point. Hoe doen we dat dan? Je maakt er niet direct vrienden mee door zoiets pontificaal te zeggen - de meesten zullen gechoqueerd zijn en ontkennen. En toch is dat raar eigenlijk. Vind je niet? 

Stel nou...dat het normaal zou zijn om ons volledig uit te spreken, zonder angst,  louter waarheid...


 Want STEL NOU... als ieder mens open zou staan... als we dat van jongs af aan zouden leren... om te verwoorden wat we voelen en dat uit te spreken en te leren dat dat niet “stom” is maar juist constructief en zelfs “normaal gedrag”... zou deze wereld er dan niet heel anders uit zien? De gouden regels van feedback luiden niet voor niets: “Vertel: wat gaat er goed en wat kan er beter - en heb het altijd over gedrag en nooit over de persoon.” Yay... 

 Zulke geweldloze communicatie zou, net als buitenspelen, een verplicht vak op school mogen zijn. Als we de mannen en vrouwen zo ver krijgen om gevoel en warmte te omarmen als nieuwe religie, warmte voor onszelf en anderen, zodat we elkaar vanuit het hart benaderen (denk je nu: “huh, wat is dat??”) in plaats van vanuit het kouwe kille verstand, dan is het vrij snel op de rit te krijgen; in zo'n tien jaar. Klein beginnen. Eerst zelf. Afleren van kou en onnodige kennis, gevolgd van nodige kennis. Dan je omgeving besmetten. Dan wordt het nog wat. Dan komt Gezond Verstand ook weer terug. En wordt het hier weer leuk en liefdevol.  Oei, laten de makers van “Agenda21” (was dat nu weer?) dit maar niet horen...


Hoe mooi zou dat zijn - “gewoon” zeggen wat je nodig hebt...


 Hoe mooi zou het zijn als we weer durven zeggen: “Wil je me helpen?” 
Zo krachtig... 
Zó to-the-point. 
En zó simpel. “Gewoon” zeggen wat je nodig hebt...

Hoeveel mensen doen dat? Precies. Ik ken er niet veel; twee om precies te zijn. En ik leer het mijn kinderen: 
“Stop eens? Ben je aan het zuigen? Ga dan eens bij je-zelf... Wat heb je nodig? Vráág er om...”

Hoe eenvoudig, hartverwarmend, eenduidig en duidelijk wordt het contact tussen ons mensen dan...
Doe je mee? Wie durft?
“Waarom zou je? Wat brengt het?” hoor ik de sceptici brommen. Wat het brengt:
Rust. Plezier. Levenslust.
Zou je ook niet elke dag willen stralen van plezier? 
Zonder iets bij een ander te willen halen? Hoe RIJK zou je je dan voelen??

 Bovendien:

Is het hulpvaardig om je schouders op te trekken en niets te doen als iemand raar doet? 
Of is het onze morele verplichting er iets mee te doen zodra we dat opmerken?

 Is het onverschilligheid, angst of iets anders dat ons doet zwijgen als er iets gebeurt dat niet door de beugel kan? Luister eens naar deze jonge mensen, die tijdens Keti Koti - dat is het breken der ketenen, de herdenking van slavernij, de grootste misdaad in onze menselijke historie: http://youtu.be/BX3N5ICuj8k - hier dapper het woord nemen en zeggen hoe het is (de volledige tekst heb ik uitgeschreven voor je, mail me).

Waar komt die volgzaamheid vandaan?



Zeg mij, waar komt het vandaan, die volgzaamheid en het niet opstaan voor wat juist en correct en rechtvaardig is?

Zeg mij, waar komt het vandaan, dat conformeren; dat kijken of de ander niet uit de pas loopt en "dat wel eens even laten voelen"??

 Is het dan niet correct om anderen te confronteren met gedrag dat ons allen misstaat? Gedrag, dat karikaturaal te noemen is en dus niet hoort of past bij de eigenlijke menselijke natuur?

Zeggen wat je nodig hebt is teken van liefde


Zeggen wat echt en waar is oftewel Waarheid spreken...is een teken liefde. 

 En het “Veroordelen van anderen”? Wie dat doet is niet bij zichzelf, èn het getuigt niet van nieuwsgierigheid en niet van rust - maar eerder van zwaarmoedigheid. “Bij zichzelf zijn” betekent: bij het hart, bij het gevoel.

Je ziet toch, ik heb me-zelf uitstekend vermaakt met deze ingevingen, ergens buiten in de natuur, lekker op mezelf, schrijvend...

En... wat is mijn excuus om me met anderen bezig te houden? Passie. Ik kan niet anders. Ben geboren mensenhelper en dit is mijn ding. Ik zoek uit hoe het zit wat ik niet snap en krijg ingevingen die ik opschrijf. Dat voelt goed. Dat... noem ik rijkdom.

Naschrift


 Uit het hart. Dit zijn ingevingen op een zonnige dag in de zonovergoten buitenlucht. 

 Misschien wel mijn belangrijkste blog tot nu toe sinds "Warm menselijk communiceren in een land vol kou" en "Vrouw, ik heb je nodig"

 Hier zijn foto's van m'n wandeling:





PS: Ook als mp3 - laat het je voorlezen

Meerleeslink

Voortschrijdende inzichten:

dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/11/competitie-strijd-om-aandacht.html
en
Seks willen is vaak “leunen op een ander;” seks “om maar wat te hebben”. Ieder mens straalt z'n behoefte en daarmee z'n tekort uit. Dus je bent te lijmen met een natte vinger en dat is voelbaar voor anderen. Dat geldt voor bijna alles wat we doen om ons beter te willen voelen. Dat geldt zelfs (en juist) voor seks. Dan wordt seks “om maar iets te hebben”. 
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , , ,

maandag 2 juni 2014

Schoon stoepje | hoe mensen onbewust uitlokken en een ander de agressor noemen

'Zeg eens... hoe komt het toch, dat je zo aardig en innemend en sociaal vaardig bent aan de ene kant, en aan de andere kant de mensen zo afschrikt?'
-"Wel, da's niet zo moeilijk. Iemand die troep op mijn stoepje gooit, spreek ik daarop aan en veeg zo m'n stoepje schoon. Dat hoort er ook bij."

 -"Vergeet niet, dat mensen dat zelf uitlokken en dan mij agressor noemen terwijl ze het zelf zijn... onbewust."

 -"Als iemand de aandacht trekt met zijn gedrag dan hoort een medemens daar adequaat, liefdevol en naar beste kunnen op te reageren en hem de spiegel voor te houden. Sic. Ik doe niet anders.

 -"Ik zeg dan: 'Jouw energie snelt jouw bericht vooruit, kortom, jouw boodschap is anders dan je zegt/schrijft. In deze omgeving komt dat gelijk naar boven. Ergo...neem liever je verantwoordelijkheid voor je eigen gedrag en stá voor je behoefte.'

 -"Dus ik spreek mensen aan. Ongeacht wie het is. 
Kijk eens: Weglopen heeft geen zin, dan leer je niets. 
Weglopen van jezelf (je ziel dus) is ernstig (en) achterhaald gedrag. 
Dat hoort zo niet, anno 2014. Zo zijn we niet gemaakt.

 -"Je kunt je-zelf verstoppen en thuis stil zitten mokken... of je kunt kijken hoe je waar mogelijk je levenskwaliteit kunt verbeteren. De keuze is aan jou. Meer is er niet!

 Een denkfout is zo gemaakt.
'Een denkfout is een fout van het Denken, beter te weten dan het Gevoel'

 -"In mijn beleving is het zo: 
Er rest ons niets anders dan open-hartig te zijn

-"Heb jij de mentaliteit?"


Meerleeslink: "recht door zee"

Gepost door op 1 opmerking:
Labels: , , , , , ,

maandag 3 maart 2014

Contact is warmte uitwisselen

472 woorden
hold me nowWat doen we hier -op internet- in plaats van buiten spelen?

 In een verkilde maatschappij ontkom je er niet aan dat mensen enerzijds naar binnen gaan… letterlijk – geen hond op straat, niemand zit voor zijn deur op straat en in het winkelcentrum zie je mensen maar niemand spreekt een ander aan.

Geen contact dus

Anderzijds is er die diepe behoefte om te connecten… Relatiesites en sociale media hebben het er letterlijk druk mee. Zoals ik het zie is de reden, dat we eigenlijk “warmte willen uitwisselen“. 
Drie w’s. Leuke variant op www trouwens.

 genegenheidWe weten niet meer hoe in real life – maar op facebook hebben we die manier gevonden. Aantrekkelijk en…verslavend. Zeggen we. Terwijl we onszelf impliciet bestraffend toespreken:(

 Wat is verslavend? Facebook of contact willen hebben met medemensen en gelijkgestemden van over de hele wereld, die real time foto’s en belevenissen met ons delen vanaf een ver eiland? Of opdissen waar we tegenaan lopen, zodat we uit onverwachte hoek ineens een waar woord of warme digitale omhelzing krijgen aangeboden?
In deze tijd van verkilling is het niet meer dan logisch dat we in onze subgroepjes verbinding zoeken. Relaties houden ons in leven!
Contact met een ander is…warmte uitwisselen. Zo viel het mij in, althans. Ik ben niet origineel, Satchmo zong het al eerder...*)

 Zie je nu hoe leuk het is met anderen dat te doen? Ik merk dat het om die reden ook zo tof is om naar een festival te gaan. Of het nu rollende keukens is -met lekker eten- of Open Up achtige dingen; met gelijkgestemden is het goed samen kersen eten.

 Ik las ooit dat we in de kern daarop uitkomen. Zielen vieren feest als ze elkaar tegen komen. Kijk naar dolfijnen die 90% van hun tijd spelen. Lolmaken.
In deze tijd van verkilling is het niet meer dan logisch dat we in onze subgroepjes verbinding zoeken.
Dus… DAT hebben we hier te doen! Plezier maken en warmte uitwisselen. Elkaar verhalen over de leuke en minder leuke dingen, en genieten van elkaars ups and downs…

 … als gerecyclede zielen die elkaar al kennen als broers en zussen en zo onze verdriet en passies kunnen delen met wie het horen wil…

 Trouwens…

 Zit er niet een ziel in alles wat leeft. Mensen, dieren, bloemen en planten? Zonder ziel heb je niets. Ga maar na: ontzield is dood immers. Waar een ziel in zit daarr kun je mee connecten, merk ik. Het zijn díé relaties die ons leven boeiend houden.

 Relaties houden ons leven boeiend – en zo houden ze dus “in leven”…of houden ons levendig…kies maar...

 want: dialoog en contact-en is... "warmte uitwisselen”.
Naschrift *)
In “What a wonderful world” klinkt:
“I see friends shaking hands,
saying How Do You Do…
They’re really saying:
I LOVE YOU…”
beeld & geluid erbij: Link naar "What a wonderful world" door Louis Armstrong

Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox
Gepost door op Geen opmerkingen:
Labels: , , , , , , , , ,
Abonneren op: Posts (Atom)