Ongeacht hoe oud iemand is, kan iedereen een beetje steun of houvast nodig hebben. Vandaag was het tijd voor afscheid van iemand waarover ik mij ontfermd heb. -
Zeg... Er is iets veranderd, iets ondefinieerbaars, het was te zien in jouw ogen en in een voelbare verwijdering en afstand.
Ik was in jouw leven zolang als nodig was. Ik was er voor jou. Ik liep de deur zowat plat want jij riep mij, dus ik kwam zo vaak als nodig was.
Hoe dit nu verder gaat weet ik niet. Ik trek mij liever tijdig terug dan dat er iets onverkwikkelijks gebeurt waarvan ik de schuld meestal krijg. Niet getreurd. Je hebt er bijzonder mooie herinneringen bij.
Ik heb mijn handen vol aan mijn leven, ik kom af op hen die hulp nodig hebben en verveel mij geen moment. Menigeen heeft mij na afloop of bij terugkijken verklaard, dat ik hun leven gered heb, niet letterlijk maar wel op emotioneel gebied, omdat men vastloopt in dit belachelijke wilde westen dat men beschaving noemt maar het niet is.
Ik heb jou erop gewezen, dat je een andere manier van leven hebt te omarmen en je hebt daarin berust. Dan kun je door.
Hou het boek Vader Aarde en de aardse taal, het is een aandenken en zal je vergezellen, pak het om jezelf op te fleuren en je te verdiepen want dan gaat het hart open.
Ik verdwijn niet maar ga wat anders doen. Ik meld dit hardop, zodat je je volledig aan jouw rol kunt wijden, die van nestor van de familie in plaats van de jonge dolle hond die nooit oud wilde worden. Of volwassen. Speelsheid is goed, weglopen voor jezelf niet. Daarover gaat jouw volgende stap en die beslaat de rest van jouw leven. Geniet ervan bij elke ademtocht en besef dan, dat dit het leven is wat jou gegund is, zonder weemoed of spijt, zonder te willen bezitten wat niet te bevatten is en zonder de tijd stil te willen zetten. Hij staat stil, als je bij of met jouw familie bent. Dat is voldoende. Wees een lichtend voorbeeld voor de mensheid en ga in vrede op pad, da's mijn wens voor jou.
Niet bellen. Niet reageren. Geniet van hoe het is.
Dit zijn woorden die rechtstreeks uit de ziel komen, omarm ze en vecht er niet mee, net zoals ik niet vecht met wat ik te aanvaarden heb en niet veranderen kan.
Uiteindelijk begint alle ellende (strijd, jaloezie, leedvermaak, bezitsdrang) bij het gemis aan liefde, warmte en gevoel... |
Ik merk voornamelijk strijd tussen mensen en zelfs in gezinnen onderling. Continu. Zo lijken we te worden opgekweekt. Op scholen heerst ronduit vijandigheid. Enorm. Strijd lijkt dus een logisch gegeven. De vraag is dan ook: is het dat?
Onvoorwaardelijke liefde
Niet voor mij. Ik zie niet in hoe het "thuis" continu strijd moet zijn en leer mijn kinderen wat onvoorwaardelijke liefde is, dus ik vraag ze niets terug voor het feit dat ik hun ouder ben. Kennelijk is dat uniek. Hoe vreemd en verdacht is dàt?
Ego
Overigens gaat niemand vrijuit, die niet eerst dat ego overwint. Kijk maar. Hoe mooi mensen ook praten of schrijven naar elkaar; onder elke tekst die zo mooi is geschreven zit nog steeds een duidelijk maar verholen besef dat je ook de ander wilt onderwerpen zoals je zelf bent onderworpen/(hebt moeten toelaten). Dus tekstueel gezien (op het oog) is alles keurig maar er lift vanzelf een intentie mee die laat zien waar iemand continu zelf mee vecht. [nb: Men handelt zo uit eigenbelang om zo de aandacht te trekken voor het eigen probleem en dit duidt altijd op oude pijn uit het verleden, meestal de jeugd] Dit dienen we te onderkennen. Da's de eerste stap voordat men het fenomeen kan onderzoeken. De verzamelnaam ervoor is kou. Alles wat uit de ratio komt is (verstandelijke) kou te noemen.
Onvermogend koud
Het menselijke verstand is briljant maar onvermogend koud (citaat uit het boek "Vader Aarde"). Wanneer we dat gaan beseffen - en het eindelijk eens zat zijn - kunnen we gevoel weer toelaten en in ere herstellen. Dat is een weg van af-leren en de enige die die weg weet, is de eigen ziel. Die is verantwoordelijk voor het gevoel. Daar komt geen verstand aan te pas. Hooguit om achteraf in te zien wat er nu gebeurd is. Daarover lees je hier telkens hoe dat zit en wat de overtocht van kou naar warmte brengt; dwars door de angst voor het vacuüm dat in ieder van ons leeft, bij gebrek aan houvast aan onszelf...
Essentie van strijd is overheers- en bezitsdrang
Ik merk op dat de essentie van die strijd is: overheers-drang. De ander willen overheersen om zo te laten zien waar we allemaal aan blootgestaan hebben. Niemand wil overheerst worden; het is tegennatuurlijk. Echter, nu worden we tegen elkaar opgezet, door ONDERLINGE STRIJD. Om dat te kunnen doorbreken hebben we nog wel even te gaan. [zijsprong: Dan komen we uit bij Freud's tekortschietende interpretatie van wat hij noemt Oedipoes(-syndroom), wat ik zie als een vader die zijn zoon geen eigen plek gunt zodat daar de concurrentiestrijd begint, en dus niet bij het kind, want kinderen spiegelen slechts; en bij Electra-complex wat oorsprong vindt bij de gemiste vaderlijke omarming waardoor iemand elementaire steun mist en dat zich de rest van haar leven wreekt...]
Oorsprong van strijd
Kortom... Uiteindelijk duidt dit op verdeel en heers, en zijn wij mensen succesvol tegen elkaar opgezet. Zie daar de oorsprong van strijd; het was de bedoeling, kennelijk, van heersers achter de schermen die de bevolking dom wil houden en zichzelf wil laten saboteren... [bron: fb.com/1323613091081688]
We tonen elkaar wat we níet willen
Strijd, elkaar continu willen bevechten om te overheersen om zelf niet overheerst te worden, is het perfecte voorbeeld van het succesvol geïmplementeerde Verdeel en Heers-concept; we tonen elkaar wat we níet willen. Briljant negatief en verstoken van warmte en liefde. Loslaten is onmogelijk in een wereld waar alles om bezit draait, en bezitsdrang een logisch gevolg is. Controledrang of de drang tot overheersen is eigenlijk hetzelfde; het gaat om bezit. Van een ander. Bezit van alles en iedereen, zelfs. Dàt spiegelen we aan elkaar... [bron: fb.com/1323640631078934]
Bottomline...
Uiteindelijk begint alle ellende bij het gemis aan liefde, warmte en gevoel...++ [bron: fb.com/1323643974411933] -
This could be heaven for everyone (klik voor vergroting)
Wat ons bindt is liefde, alleen leren we daar een beperking bij oftewel een voorwaarde. Dan is liefde geen liefde meer maar een trucje vol eigenbelang. Liefde hoort onvoorwaardelijk te zijn. Zonder er ooit iets voor terug te verwachten. Dieren tonen het. Ze delen. Zonder voorwaarde. Wij hebben dat afgeleerd. Alles is uit eigenbelang, liefde is verdwenen. De reden? Gevoel is verdwenen uit de samenleving. We weten ons nu geen raad meer met liefde en straffen dat af. We straffen degene die onvoorwaardelijke liefde toont op de meest gruwelijke manier, waarbij we er met het grootste gemak van de wereld aan voorbij gaan dat we zo ten eerste en voornaamste onszelf te kort doen. Volgens mij is dat de definitie van gestoord gedrag. En nu komt het. Het hele volk bezigt het... We lachen elkaar uit, zijn niet oprecht, liegen aan een stuk door en belazeren de kluit. Puur verraad, dus. En waarom? Dat weet niemand maar laat zich raden. Zo spiegelen we de leefomgeving waarin we zijn opgegroeid. Meedogenloos gedrag waarin niets of niemand gespaard blijft toont ons hoe wij van jongs af aan tegen elkaar opgezet worden. Nu is het aquarius. Dat tijdperk is sinds het jaar tweeduizend en uiteraard al een paar honderd jaar eerder aan de gang, want er zit geen aan- of uit-schakelaar op. Zoiets gaat vloeiend, en de overgang is allang begonnen en gaat nog wel even door. Want wij mensen hebben geen enkel houvast aan onszelf dus grijpen we alles om ons heen aan voor surrogaat - vervanging dus. Als schijn-zekerheid en schijn-veiligheid kiezen we doorlopend iets om maar wat te hebben. Zo lijkt het alsof we de nieuwe tijd nog tegenwerken, omdat we niet kunnen loslaten of uit angst voor gezichtsverlies als we erachter komen dat we al die jaren zo potsierlijk ons gedragen hebben. Voorbeeld. Ik ben een man van bijna vijftig en nu pas merk ik dat ik serieus genomen word. Ik zie de mensen naar mij luisteren en mijn woorden ter harte nemen. Al eerder zei ik nuttige dingen maar mensen negeerden dat of spotten erover. Aanvallend gedrag dat mij naar binnen deed gaan en deed zoeken, want men probeerde mij te treffen met hun eigen onlusten. Hun lasten kreeg ik zo te dragen. Nog wat. Jarenlang overdreef ik vaak en ook daarom lieten mensen mij links liggen. Opnieuw negeren dus, zodat ik genoodzaakt was om te zoeken naar wat er scheelde.
"Ik heb me nooit man gevoeld"
Ik heb me bovendien nooit man gevoeld. Daar is veel over te zeggen. Ik wist niet wat dat was. Uiterlijk noch innerlijk want ik was er blind voor gemaakt en kende geen eigenwaarde of zelfvertrouwen. Ik kende geen "mannen" dus ik had geen echt goed voorbeeld. Mijn vader was net als de meeste vaders een wegloper van zijn gevoel, bovendien kwam hij nooit voor mij op en verraadde mij continu. Hij dumpte continu al zijn boosheid bij me en zag mij als zijn schietschijf voor wat ik noem geestelijk misbruik. Hij gaf mij vijf procent van zijn volledige aandacht, als we al contact hadden. Da's relatief veel; sommige mensen kunnen hun vader helemaal niet bereiken. Dus ik had relatief gezien een gelukkige jeugd. Mijn moeder was een tandje erger. Zij bezat een ivoren toren waar ik na een halve eeuw spiegelen nog steeds niet doorheen gebroken ben en wat mij ook nooit gaat lukken, want ze heeft er een ding van gemaakt en wenst en geen afstand van te doen; ze 'wil' eenvoudigweg niet veranderen. Laat staan verbeteren. Dus dien je afstand te nemen en da's wat ik heb gedaan. Is niet moeilijk; ik diende te wachten tot dat als vanzelf ging en uiteraard gaf ik haar - en mijn vader - gelegenheid genoeg om tot inkeer te komen, te evalueren, te erkennen en zo uiteindelijk hun gedrag te durven verbeteren. Het gedrag van moeder was bovendien sadistisch en intrigerend - verdeel en heers op microniveau dus - zodat ik nooit een compliment kreeg maar altijd correcties te verduren kreeg en geen idee had wat ik waard was. Het kreng lachte mij liever uit. En nu ik haar op haar gedrag uit het verleden aanspreek, blijkt dat onbespreekbaar te zijn dus na jarenlange pogingen is dan het moment aangebroken om afscheid te nemen en haar alleen te laten met haar boosheid, wat zij kennelijk als fundament ziet voor haar ivoren toren, maar wat haar gedrag er niet positiever op maakt. Ophoepelen dus. Prettig leven verder en tot nooit meer ziens.
Laat warmte en liefde de nieuwe religie zijn (klik voor vergroting)
Dat is heel ernstig en heel verdrietig. Dit kent namelijk iedereen, in meer of mindere mate - of je herkent het nog niet en hebt nog een paar jaar nodig. Dat houdt in, dat niemand honkvast is en niemand steun van thuis meekrijgt. Er is dus geen steun van de familieband. Hoe erg is dàt?? In mijn beleving is dat de ergste straf en ik weet niet eens wat ik gedaan heb om dat te verdienen. Aangezien niemand zich er ooit over uitspreekt kan ik niet anders concluderen, dan dat het niet aan mij ligt maar aan de leefomgeving die zich al die onzin laat welgevallen en er blindelings in meegaat zonder ooit te evalueren of dit wel klopt. Hoe verdacht is dàt?? En vooral: wie profiteert daarvan?? rj -- eerder gepubliceerd op facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/1280862602023404 care? dare? share: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2017/08/onvoorwaardelijke-liefde.html
1111 woorden samengevat tot 1 woord: liefde (luister hier als mp3) |
De wereld zal gered worden door de westerse vrouw
Deze liefdesverklaring ontspon zich in een persoonlijke chat en mag de wereld in. Ik vraag alle Vrouwen om mee te voelen en vervolgens mee te denken. Wat doet dit met je? Wat kan er beter en vooral "Hoe"? Dit schreef ik vanmorgen spontaan in een fb-chat: “Gevoelsmatig trok ik naar je toe; omdat het voelde - en nog steeds - alsof je warmte tekort komt en nodig hebt. In overdosis trouwens. Nodig hebt geliefd te zijn. Ik kan daar onmogelijk omheen en open mijn hart, gelijk, om je te laten zien dat het bestaat.
Gevoel op slot
“Dus je bent een mooie vrouw maar dat boeit niet. Het gaat niet om de buitenkant. Het gaat nooit om de buitenkant. Het gaat om hoe je in het leven staat en het leven omarmt. Ik zie een façade uit bescherming. Aï... Dan is je gevoel op slot. Zit je in de afweer. Van bovenaf met pek gooien is veilig. Dat is je mannelijke deel, om te overleven. Ratio-verstand-mind - dat werk.
“Je bent een vrouw maar alléén van buiten, op die manier. Niet in balans. Niet héél. “Kijk naar mij. Man. Ik heb minder mannelijkheid in mij dan jij. Omdat ik het vrouwelijke in mijzelf heb omarmd. De ziel. De intuïtie. Het gevoel.
“Ik wens je toe dat je de kou in je hart kunt smelten zodat de warmte met je in balans kan komen. Een lange weg, maar de moeite waard. JIJ bent de moeite waard. Vergeet dat nooit alsjeblieft. Aan een leuk snoetje hebbi niks. Aan een warm hart alles.
Westerse Vrouw...”
Ik voelde het volgende aan haar had te herhalen, en vervolgens mijn diepste zieleroerselen moest laten zien:
“De wereld zal gered worden door de westerse vrouw”
“Heel eerlijk, er bestaat voor mij niets mooiers dan De Vrouw. Een mooie vrouw is het summum om om je heen te zien. “Ik zat als klein apie graag overal bij; naast mijn moeder als ze ging koffiedrinken met dames. Maar... Steevast miste ik de diepte, niemand liet zich zien of sprak vanuit het hart. “Ik heb dat nodig, dat mensen zich laten zien. Ik nodig ieder er toe uit. Dat doet mijn hele wezen. Ik doe zelf niet anders -!- omdat het zo betoverend mooi is... “Laat mij je besmetten met mijn onvoorwaardelijke liefde. De bron, die ik in mijzelf gevonden heb. Laat je eraan laven want het is onuitputtelijk en je zó gegund. Jij daarentegen doet mij al een groot plezier door je te laten zien. Te laten zien wat je mist omdat het allang voelbaar is. Te laten zien wie je bent en wat je nodig hebt.
“We horen dat allemaal te doen maar niemand durft
het. Niemand durft het. Geregeerd door angst komt niemand ervoor uit wat
die nodig heeft. Zo zonde. De wereld wordt gelijk een mooiere plek
zodra we dat gaan doen. “En daarom nodig ik, Man, jou en iedere beschadigde Vrouw uit, om je veilig te voelen en je te uiten en je emotionele shit aan te gaan en door te werken en er krachtig uit te komen - want we hebben je nodig, we hebben jouw prachtige vrouwelijkheid nodig. “Dus draag ik je. Ik draag je opdat je je veilig voelt en je hart mag openen.
“als het hart spreekt van àlle westerse vrouwen, is er geen probleem meer in de wereld”
“Omdat als het hart spreekt van àlle westerse vrouwen, er geen probleem meer is in de wereld. Omdat vrouwen, die in hun hart leven, warm zijn en gezonde en stabiele kinderen baren en opkweken die weer garantie zijn voor een warme en stabiele toekomst - eentje die niet langer door de kou van het verstand wordt geregeerd maar door de ongeëvenaarde diepte en warmte van de ziel.
“Dat is wat we na te streven hebben. Daarom draag ik jou, onbekende, gehavende vrouw die nood heeft aan liefde en veiligheid, opdat je je kunt openen en warmte de wereld in kan stromen.”
“Jij, Vrouw, bent de belichaming van het Hoogste Goed op aarde.
Zonder jou is er niets aan. Met jou floreert de Wereld. Jij maakt alles mooier. Jouw natuurlijke scheppingskracht is van jongs af aan ongeëvenaard schoon, omdat je alles mooier maakt met je pure aanwezigheid. Ik ga voor jou, Vrouw, omdat ik niet anders kan, het is mijn roeping die ik herken van lang geleden, als klein apie van zeven bij de koffietafel waar sigaretten rokende dames symbool stonden voor onderdrukking en dikke dames met een oneigenlijk masker moesten doorgaan voor het sublieme vrouwelijke. Het (sublieme vrouwelijke) is weg. Verdwenen! En ik wil dat het terug komt! Want ik mis het! En we hebben het zó nodig!
Vrouw...ik mis jou!”
En, lezer... wat doet dit met je? Ik zat zelf met natte ogen toen ik dit zat te schrijven om half negen vanmorgen. Ik vroeg het haar zelfs: “Waarom zit ik hier nu in tranen...?”
Ze schreef terug: “Omdat je gevoel spreekt en je mee wordt genomen in overheersende emoties? Knuffel daarvoor.. Ik ken geen mannen die woorden gebruiken zoals jij die gebruikt.. Je spreekt vanuit je hart.. Heel mooi...”
Vrouw... omarm je schoonheid.
Wees jezelf en overwin de angst dat je niet goed
genoeg bent wanneer je niet in je Denken zit. De kracht van het
Vrouwelijke omspant de wereld moeiteloos. De vernietigende kracht van het dominerende mannelijke hebben we gezien - als dat uit balans is zonder Gezond Verstand; dat, waar het hart bij zit. Het vrouwelijke dus. Dat heeft het mannelijke te beteugelen en in het gareel te doen lopen. De macht mag weer terugkomen bij het Vrouwelijke. Sta ervoor. Ik zal je beschermen. Want ik heb het Vrouwelijke in mij-zelf omarmd. Ik zou niet anders meer kunnen dan dat.
Ik zou willen roepen:
“Vrouw, sta op, laat je zien... ik draag je en zorg voor veiligheid”
Gisteren schreef ik daarom deze 131 woorden:
“Waar het gaat om het Gevoel is De Vrouw oppermachtig.
Niet iedere vrouw laat dat nog zien. Velen laten het Verstand nog prevaleren.
Dat mag.
Sta dan niet verbaasd als er rare dingen gebeuren die de bodem onder je bestaan wegvegen.
Zeg dan tegen je Verstand: 'Misschien is dit wel mijn grote levensles.'
Welke? Om voor altijd af te rekenen met de impuls, om altijd maar in dat Denken te schieten. En de Strijd aan te gaan.
Een strijder vecht niet. Een echte strijder strijdt zonder te vechten en bewandelt de weg van Moeiteloosheid.
That's The Way of the Warrior...”
Zielen
zijn dol op elkaar. En willen niets anders dan elkaar behulpzaam zijn.
Heb je het nodig om vast te lopen? Zodat je tot in-keer komt? Geen
probleem. Wish granted:)
Als dank mocht ik het plaatje rechts ontvangen. Van een Vrouw. Die de waarheid herkende in woorden uit het hart. Finally; if this blog didn't touch your heart, then this will:
