Gelijkwaardigheid versus autoritair gedrag - en “niet bij jezelf zijn”

278 woorden |

Open Up is elk jaar weer feest van gelijkgestemde zielen. Hoe gelijkgestemd zíjn we eigenlijk? Sommigen voelen zich niet gelijkwaardig, zo heb ik uit hun kelen vernomen. Kortom: actueel thema voor sommigen onder ons: “We willen ons vooral niet minder voelen dan anderen en anderen mogen zich dan ook beslist niet autoritair gedragen.”

Eeh, wacht even... Wat zegt dat over ons? Wat betekent deze “hang naar gelijkwaardigheid”?

Ik dook er in en mij valt op en mij valt in: “Wie zich niet gelijkwaardig voelt aan een ander, doet zichzelf per definitie te kort.” Immers, wie bij zichzelf is, is al gelukkig en heeft geen goedkeuring van een ander nodig. Toch?

Ergo:
Gelijkwaardigheid staat of valt met de behoefte om gezien te worden.
Gelijkwaardigheid staat of valt met het ontbreken van de behoefte om gezien te worden

Begint het muntje reeds te landen?

'n Voorbeeld doet wonderen: Ik schreef onlangs deze sms aan iemand:

“Wat steeds terugkomt, is je behoefte aan gelijkwaardigheid. Spreek dat dan gewoon uit en doe niet zo kinderachtig. Anders ben je mij kwijt. Zodra je op de troon gaat zitten om gelijkwaardigheid te FORCEREN, valt alles om wat je net hebt opgebouwd. Dat je 't even weet. Zeg wat je voelt. Zeg wat je wilt. Meer is er niet. En minder ook niet. 'Wat heb je nodig', dus... OK?”

Bij het teruglezen valt mij in: het gaat hierbij om Angst. Dat valt mij in. En wat men dan nodig heeft is bevestiging. Een arm of schouder kan voldoende zijn. Hoe grootzielig is het als we daar aan toegeven èn gewoon om vragen, voortaan?

“Wie zich niet gelijkwaardig voelt aan een ander, doet zichzelf per definitie te kort.”

Meerleeslink - In april boog ik me hier reeds over in de blog gelijkwaardigheid maar nu heb ik de kern benoemd van waar het om gaat in deze blog over gelijkwaardigheid

#Verwondering | Wat is er dan mis met die studie?

153 woorden | 

“Je studeert nog?”
-Ja. 
“En je staat niet open voor kennis ernaast...?”
... 
“Wat is er dan mis met die studie...?”

(doek)

~Uit: gesprek met Annabel. Dagboek van een Vreemdeling

-

Dit (deel van het) gesprek heeft nooit plaatsgevonden. Het was imaginair. Kwam zo op, wil dat zeggen - en ik stopte op mijn weg naar huis om het op te schrijven, nadat ik Annabel had gesproken, die zei niet zo veel te hebben met mijn schrijfsels op facebook.

Al fietsend stond ik daarbij stil en toen manifesteerde zich dit. Immers, hoe kan dat??
Ik ben verwonderd. “Als dit niet verwondert, is verwondering voortijdig doodgebloed” komt in mij op.

Hoe kan het, dat iemand niet open staat voor zúlke belangrijke levensvraagstukken? Wat is er onderweg scheef gegroeid - zodat het bolleke vol kwam te zitten met non-informatie en er geen plek meer is voor relevante zaken? Zaken die er werkelijk toe doen? 

Meerleeslink: de wonderlijke energie van kinderen

Hou ze heel, geef ze ruimte - dat wat ieder mens nodig heeft; waar ieder mens recht op heeft

740 woorden | Vandaag vierden vrienden de eerste verjaardag van hun dochter. Ze is schitterend. Letterlijk: haar ogen schitteren. Ik herinner me het moment, dat mijn ouders mij vertelden dat ik jarig was. Ik zei toen gelijk, dat die poespas niet nodig was - maar tegelijk was de aandacht zo puur en fijn en warm en liefdevol, dat ik wenste dat dat altijd zo was. Iedere dag. Continu. Niet de aandacht maar vooral het wegblijven van naar gedrag. Gezeur. Gesnauw. Wat we nodig hebben, is de ruimte om onszelf te zijn. Dat zei ik als kleuter tegen m'n ouders... met iets andere woorden wellicht.

Geef ze de ruimte

Mijn kinderen speelden fijn met de éénjarige. Alsof leeftijdsverschil niet bestaat. Alleen zielscontact en warmte-uitwisselen. Kinderen leven in het moment. Vol aandacht. Toen ik twee werd kreeg ik een rode button opgespeld met daarop een wit cijfer twee. Weet ik nu nog.

Eerste en enige kinderen hebben het niet makkelijk in de westerse wereld. Ze moeten baanbrekend werk verrichten om de ouders weer te leren hoe leuk spelen is - hoe leuk léven is, eigenlijk. We noemen ze fluisterkind omdat ze, via vragen of gedrag, aanwijzingen geven die volwassen niet begrijpen en daarom indirect noemen omdat we niet meer weten wat echt luisteren is, omdat we niet meer met onze aandacht volledig erbij zijn, in het hier-en-nu.

Ik heb na mijn bezoek een vriendelijke mail gestuurd naar mijn vriend en daarin vriendelijk gesommeerd het kind heel te houden door het de ruimte te geven. Dat kwam zo in mij op. Voor het kind. En voor hemzelf. Omdat het kind hem zal helpen - te zoeken... Te zoeken naar antwoorden en zoeken naar een manier van leven die past.

Ik stelde vroeger (40 jaar geleden) veel vragen. Dat doen fluisterkinderen. Desgevraagd hadden mijn ouders, speciaal mijn vader, veel goede antwoorden die ook echt klopten. Hij reikte dus naar binnen en had ze. Deed hij goed. Dat was klasse. Alleen leefde hij het niet, het was te ver bij hem vandaan om het zelf ook te dóen. Dat ging niet, het was niet zijn weg. Andere tijd. Andere generatie. Andere dingen te leren.


Geef het door

Het vraagt bovendien “moed-voorbij-angst” om los te breken uit een wereld die niet klopt en de omstandigheden te veranderen op een manier die wel past. Ik ben de eerste in de familie die dat doet. En geef nu workshops om anderen te laten zien 'waar het wringt' en hoe het anders kan. Omdat ik dat dóe. Ik leef mijn weg. Ik wandel mijn pad. I wok my tok... merk ik nu op, nu ik een tijdje onderweg ben. En hoop daarmee, via-via, ieder mens te besmetten - omdat we dat vanzelf aan elkaar doorgeven.
Het idee dat het anders kan. Zodat onze kinderen straks niet hoeven te roepen: “Is dit alles?”

Vragen, om te bepalen of je wel voor zo'n workshop in aanmerking komt: ;)

“Hoe kun je één met jezelf zijn als je jezelf niet kunt zijn?”
“Als waarheid spreken een teken van liefde is... is het dan niet de hoogste tijd om liefde te herintroduceren en onszelf en ons gedrag tegen het licht te houden?”
“Als vrijheid zo'n groot goed is... waarom laten we ons dan zo inperken? Via regels en gevangenissen die "school" heten, zodat we kunnen "wennen" aan "ons gedragen zoals het hoort"?”
“Als letterlijk alles van onze primaire levensbehoeften voorhanden is via systemen van massaproductie, waarom vergeten we dan te leven? Waarom beperken we ons tot voetbal en soap op TV? Waarom kijken we liever hoe anderen het dan dan zelf in beweging komen?”

“Als we naar ons zelf kijken via de ogen van een kind, en de utopie van de mensen van eeuwen geleden nu om ons heen zien, zoals voedsel en gemak en tijd in overvloed, geautomatiseerd en via massaproductie goedkoop voorhanden, met steeds minder mensen in de primaire sector... schrikken we ons dan niet te pletter over de beperkingen die we ons op laten leggen?”
Toegift: “Workers of the world... Relax!” http://youtu.be/Ie5zO-mF31M


Verantwoording

Ben geboren mensenhelper en dit is mijn ding. Ik zoek uit hoe het zit wat ik niet snap en krijg ingevingen die ik opschrijf. Dat voelt goed. Dat... noem ik rijkdom. En... wat is mijn excuus om me met anderen bezig te houden? Passie. Ik kan niet anders. Het is mijn drijfveer.

Datum interactieve workshop: 11 oktober 2014, 13-17 uur, Zaandam


PS: A Winters's Tale toont dat we elkaar Miracles zijn. Elkaars wonder. Om een ander te redden. Omdat iedereen telt. Niets is zonder reden. Over inspiratie gesproken. Ik zag deze film en schreef erna deze blog.

Wees origineel

1624 woorden |

Wees origineel - zet je eigen input de wereld in
 
Als piepklein mannetje vroeg ik mij af, wat ik de wereld zou brengen. Ik vroeg het me zo hard af dat de verwachtingsvolle blijdschap me vulde. Verwachting, doordrenkt van blijdschap dus. Ik wilde de wereld wat bréngen! Dat wist ik toen al. Maar wát? Zonder kennis van het spirituele begint dan de lange zoektocht voor een klootzak als ik die wordt afgeleerd wat bij de menselijke natuur hoort. Moet vervolgens na z'n veertigste eerst weer alles afleren om daarna te kunnen bijleren: inzien dat hij een missie heeft en dat vooral, zonder enige menselijke interventie, alle ruimte geven.

Dat is mijn huidige ontwikkeling (meer dan 'n proces-je) en het is genieten. Stappen maken om te zenden en te brengen in plaats van te slopen en te halen. Een zaadje planten kan iedereen (kep trouwens drie kids) maar je boodschap weten en continu uitzenden als een straalmast waar KPN, Vodafone, Tele2, Telfort en al die andere rukkers jaloers op worden, ja dá's andere koek. Daar gaat dit stukkie over. Even terug in de tijd nu. 

Gandhi's kleinzoon

In 2009 regelde “Rishis” op de Westergasterrein in Amsterdam een lezing met de kleinzoon van Gandhi. Ik herinner me dat hij aan het vertellen was en dat het “aardig” was en boeiend op dat moment - maar niet sprankelend of bijzonder. En ik herinner me dat er een plotselinge woede in mij opstond. Da's een functioneel ding, zo heb ik intussen geleerd, want dan ga ik wat leren. En dat begint met doen. Uitlokken, om precies te zijn. Dat weet ik dan nog niet maar zo zie ik dat nu, achteraf. 

Intermezzo bij Roy Martina

Eerder deed ik dat bij Roy Martina's trainers die de hele zaal aan hun voeten hadden en publiekelijk liepen te kutten met een demonstratie van “Emotioneel Evenwicht” oftewel EFT. Een vrijwilligster moest zich zonodig een stuk beter en lichter gaan voelen door de ongeëvenaarde kwaliteit van zo'n behandeling. Iedereen was “in awe” (spreek uit: “oooh”). Aan de voeten dus. De gestelde vragen kwamen vanuit eerbied. Onderdanigheid is een beter woord. Nu had ik de innige wens gevoeld om tijdens die vier dagen cursus óók eens met een vraag uit de hoek te komen die er werkelijk toe deed. Zit je? Ik kreeg een ingeving, stond op en sprak, confronteerde de trainers met wat ze over het hoofd zagen en de lichten in de zaal leken uit te gaan - althans, zo zie ik dat nu. En iedereen viel over me heen. Niet gelijk, wel nadien, met name de volgende dag. De trainers hadden vergaderd en kwamen mij op de brandstapel zetten. Ik won digi-advies in bij m'n mentor die een deel uit handen nam, pakte mijn les en inzicht en ik plaste keurig mijn eigen brandstapeltje uit en slaagde daarmee voor mijn zelf afgeroepen preuve. Op m'n verjaardag. Een mooier verjaarsgeschenk had ik mezelf niet kunnen doen vond m'n mentor en ik trakteerde spontaan op gebak uit verrukking. 

Lessen uit een andere cultuur

Terug naar Gandhi's kleinzoon. Hij vertelde hoe opa Mohandas Gandhi z'n kleinzoon naar een potlood had laten zoeken, dat hij onderweg naar huis had weggegooid. Gandhi liet z'n kleinzoon net zo lang zoeken tot hij het terug vond. Ook al was het nog maar een stompje. “Je gooit niet zomaar wat weg wat nog bruikbaar is”, was de boodschap. Hij vertelde hoe opa zijn kleinzoon, in een belangrijk gesprek met Hoge Heren, bij zich had gegrepen, en zijn aanwezigheid had verdedigd, door desgevraagd te reageren: “Heren, dit is iets tussen mijn kleinzoon en mij”. Wat ook indruk op mij heeft gemaakt, was dat zijn vader (de zoon van Mahatma Gandhi dus) zichzelf boete deed om zo te leren wat het betekende als je een fout maakte; het toonde de pijn die de ander ondervonden had van jouw beslissing. Vader liep het hele stuk naar huis omdat zoon hem had laten zitten. Zoon voelde zich beroerd over wat zijn vader zichzelf aandeed. 

Er zat niets van hem zelf bij

Dat was absoluut blikverruimend om te horen. Toch vond ik deze Arun Gandhi (ik meen dat het deze was:  http://en.wikipedia.org/wiki/Arun_Manilal_Gandhi) niet positief. Hij vertelde eigen ervaringen met z'n opa - maar er zat niets van hemzelf bij. Het was dus niet inspirerend, valt mij nu in.
 
Ik stond op en stelde een vraag tussendoor, vanuit ingeving. Een vraag die er toe deed maar niet heel bijzonder was, maar toch belangrijk genoeg om gesteld te worden. Gandhi's kleinzoon wilde niet onderbroken worden. Ik begon met te vragen of ik tussendoor iets mocht vragen. Hij zei van niet. “Zie je nu, nu ben ik de draad kwijt,” hoorde ik hem zeggen. Ik bleef verder stil. Het kostte hem overigens slechts enkele tellen om de draad van het verhaal weer op te pakken.

Naderhand was er zend-tijd voor de aanwezigen en kon ik mijn vraag alsnog kwijt. Na een korte reflectie -met m'n hoofd naar beneden gebogen om letterlijk bij mezelf te komen- was de vraag weer in m'n bol terug. 
Na afloop sprak ik Arun Gandhi aan en kon zo een paar woorden met hem wisselen. In rust. Ik herinner me nog, dat ik niet geïnspireerd was om enige diepgaande vragen te stellen... Daarmee reagerend op 's mans energie, realiseer ik me nu. Toch wachtte ik netjes tot er wat bovenkwam en belastte de goede man ermee.

“Ik leef al een maand uit m'n koffer”

En toen kwam het. Uit het niets vertelde hij zomaar, dat hij al een maand uit z'n suitcase leefde. En z'n vrouw en familie een tijd niet gezien had. Het kwam zeurderig op mij over – zo voelde dat namelijk. Letterlijk. Het onmiskenbare verschil tussen interpretatie en domweg aan-voelen.

In mijn beleving had de man zich zojuist prijsgegeven. Hij had zich laten zien. Hij had zich verraden. Dit was niet positief. De kleinzoon van Gandhi beklaagde zich zojuist tegen mij. Wacht eens even... deze man trekt de wereld rond om de boodschap van zijn beroemde grootvader gestalte te geven aan de hand zijn eigen ervaringen met hem?? Is dat het? Is dat alles? Heb ik daar die 40 euro voor betaald (inclusief eten en een dansfeestje bij Rishis)? En nu moppert hij dat al een maand uit z'n koffer leeft? Da's niet positief maar negatief gedrag en al helemaal geen origineel gedrag, zo valt mij nu op. Onder de douche kwam dit in-zicht, spontaan. Ik verzin het niet.

Is dit een oordeel? Of een ingeving?

Let op hoor. Voordat je met dit gegeven aan de haal gaat: ik kraak niemand af. Ik noem feiten en vermeld ingevingen. Je mag ermee doen wat je wilt maar let op hoe je zelf aan de haal gaat ermee. Interpretatie ligt op de loer. Tegelijkertijd zijn Mahatma Gandhi noch z'n kleinzoon heilig. Dus voordat je oordeelt over mijn vermeende oordeel (wat dit niet is) vraag ik je: Wat is er mis mee om aan de hand van dit inzicht, een statement te maken? Een standpunt dus, op z'n Hollands gezegd... 

Overigens... Zie je het verschil tussen oordeel en constatering? Mijn moeder oordeelde over ALLES. Ze was dus, in wezen, heel negatief ingesteld. Geen lekker voorbeeld dus, maar wel leerzaam. Want met alle respect vond ik hier en nu een stukje negativiteit in het gedrag van deze Gandhi-kleinzoon terug. Dat vóelde zo namelijk. Ik merkte het aan de onverwachte reactie op mijn tussendoor gestelde vraag – die hij niet kon hanteren – en aan zijn duffe opmerking over de koffer, achteraf. Hij liet zichzelf in wezen zien, zijn ware aard, his true colors... En die merk ik nu, vijf jaar later, opnieuw op. Omdat ik het verbind met iets pósitiefs: de wereld iets van jezelf brengen. Want dat is mijn wens. En dat miste ik bij deze “beroemdheid”.

Niemand is heilig. Wat is wèl heilig? 

Ik stelde tussendoor dat Gandhi niet heilig is. Wat is wèl heilig? Het contact met ons-zelf  natuurlijk. Dáár komt alle oorspronkelijkheid vandaag. Creativiteit, spontaniteit, originaliteit. Als we lekker in ons vel steken, is dat er. Waar of niet? 

Mijn wens: de wereld iets van mezelf brengen

Iets van je-zelf de wereld inbrengen...

Wie doet dat?
Wie wil dat?
Hoe doe je dat?
 
Elementaire vragen, toch? Waarom stelt niemand ze dan??? Daar gaat m'n workshop over trouwens. En dat begint met elementaire vragen. Zoals: “Is dit alles?”

Wat mijn roeping is, is me inmiddels duidelijk. Ik schrijf. De inspiratie of influistering doet mij schrijven-vanuit-ingeving. En dan voel ik het vervolgens dringen, dat het de wereld in wil. Nu nog kleinschalig, dit zijn nog de vingeroefeningen. Ik ben in ontwikkeling, mijn ster schijnt nog niet. Maar ik ben wel op weg. Ik ben aan het (bij-)leren. Zo kom je er van-zelf.
 

Wat is daarvoor nodig? Een onbelemmerde weg om de creativiteit te laten stromen. Toch? 

Hoe krijg je dat? Wat is daarvoor nodig? Wel, da's niet zo moeilijk. Dat moet je eerst WILLEN anders lukt het nooit – en daar stranden de meesten al, want “waar een wil is, is een weg” is ècht zo.

Laat dit filmpje je iig op weg helpen. Ik noem het:


“Creativiteit terughalen doe je zo - http://youtu.be/GUTM8xnh7DMmm”
 

Ben geboren mensenhelper en dit is mijn ding. Ik zoek uit hoe het zit wat ik niet snap en krijg ingevingen die ik opschrijf. Dat voelt goed. Dat... noem ik rijkdom.
En... wat is mijn excuus om me met anderen bezig te houden? Passie. Ik kan niet anders. Dit is mijn drijfveer.

Ben je er al achter hoe het zit? 
Wees origineel wil zeggen: wees jezelf. 
Wat ga jij vandaag doen?
Laat je je positief besmetten? 

Reageer-tips: Wil je verduidelijking? Stel vragen. Heb je associaties? Deel ze. Vergeet vooral niet te vermelden dat het om jouw ervaringen gaat, daarmee hou je je eigen gedrag tegen het licht. Wil jij mijn reflectie daar weer op? Vraag erom. Zo krijg je dialoog. En worden beide wijzer. 

 

Wat wij mensen doen en waarom: verband tussen tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom.

2500 woorden | mp3  | 

Maandag 30 juni fabriceerde ik uit ingeving spontaan een plaatje met deze tekst:

• “Waarheid spreken is een teken van liefde.
• Alles bij een ander neerleggen is een vorm van terreur
• Continu boos zijn (en het rondlopen met innerlijke onvrede) is terreur naar anderen
• Liefde is... zorg-vuldig omgaan met onszelf en anderen

Elkaar besmetten met onze onvrede is niet OK en mogen we niet langer van elkaar tolereren. Dit is Aquarius. Het is tijd voor Waarheid. We hebben elkaar te attenderen op karikaturaal gedrag. Liefdevol. Schouders ophalen en het zo laten is een vorm van passieve agressie te noemen. Zo verandert er niets.

Zorg dragen is verantwoordelijkheid nemen.”

Reactie kon niet uitblijven (velen deelden dit plaatje op facebook) echter niet alleen positief en zelfs extreem anders dan ik dacht. De hatelijkheden vlogen mij om de oren:

• Da's toch een eigen plaatje? Hoezo delen dan? Soms heeft boos-zijn een reden, dus niet te snel (ver)oordelen zou ik zeggen.
• nou nou vind jou toch af en toe ook nogal boos en veroordelend uit de hoek komen naar mensen die anders dan jij denken :-P
  en dat is me al vaker opgevallen ;)
• ik krijg vaak de indruk dat als andere dat dan bij hem doen het altijd aan de ander ligt, we zijn allemaal spiegels en leraren voor elkaar, en niemand heeft de ultieme wijsheid in pacht en niemand is ook meer of minder dan een ander, bij mij wekt hij vaak de indruk op dat hij de wijsheid in pacht heeft en als andere dat dan anders zien worden ze gelijk berispt over iets in hun hun boosheod of hun weet ik veel wat, en als ze het met hem eens zijn krijgen ze een veer in hun reet, zoeits, en dat irriteert mij weer sosm, wat ook weer een hoop over mij zegt natuurlijk, ik kijk hier dan ook naar vanuit mijn ogen en vanuit mijn levens ervarigen, niets meer niets minder,. fijne dag allemaal 
• Je zou eens in de spiegel kunnen kijken die je anderen steeds meent voor te moeten houden.
  Tip voor jou: aanstaande donderdag is Byron Katie in Amsterdam. Ik vind haar briljant.
• (..) Oh, maar dan kan je ook van mij leren (dat kan je trouwens van iedereen als je er voor open staat!)
  Maar mij vragen om jou te ontvrienden doet mij vermoeden dat je niet open staat voor wat jij van mij zou kunnen leren
• oei oei wat een boosheid voel ik nu bij jou, om het in jou woorden te zeggen. dat is echt heelmaal niet mijn bedoeling geweest om een onfrisse taart in jou gezicht te prakken, hoewel als ik het voor me zie het me best grappig lijkt. ik heb idd de blog nog niet gelezen die je me net gestuurd heb maar lees wel vaak je andere blogs en volg je op facebook, en ik reageerde op jou en en op iemands anders bericht, als jij dat kinderachtig vind, dat mag

Er is geen antwoord op liefde

“Er is geen antwoord op liefde”, zo had iemand mij eens verteld. Eh... Wat is dít dan? Hoe tegenstrijdig zijn deze reacties ten opzichte van de liefdevolle post en de positieve bijdrage die ik daarmee meende gedaan te hebben? Waar komt dat vandaan??
Tot zover de inleiding. Hier begint dit artikel.

Vanmiddag, tijdens een wandeling, is mij het volgende in- en opgevallen:

• Ieder mens kampt met onvervulde behoeften - op een enkeling na (uiteraard ;)
• Niemand spreekt ze uit want “dat hoort niet”, we zijn dat dus niet gewend
• Het gevolg is, dat naar de achtergrond is geraakt wat er in ons leeft en wij er zelf niet meer bij kunnen.

We hebben letterlijk geen idee welke behoefte er in ons leeft

Kortom: we hebben letterlijk geen idee welke behoefte ons dag-in-dag-uit teistert zonder ooit vervuld te raken, omdat we ons er niet “bewust” van zijn. Verder viel mij op: sommigen houden dat bij zich. Anderen etaleren ongegeneerd hun behoefte, die weliswaar onbewust is en dus op een andere manier tevoorschijn komt, indirect, vaak zuigend zelfs, omdat we niet weten wat we nodig hebben maar dat tekort wel willen aanvullen - zonder overigens te weten wat we doen en waarom.
Wacht. Er is méér over te schrijven en meer categorieën te onderscheiden, daar ga ik zo over door. Eerst even bij dit punt stilstaan:

Sommigen houden dat bij zich. Anderen etaleren ongegeneerd hun behoefte, die weliswaar onbewust is en dus op een andere manier tevoorschijn komt, indirect, vaak zuigend zelfs, omdat we niet weten wat we nodig hebben maar dat tekort wel willen aanvullen - zonder overigens te weten wat we doen en waarom.

Ging dat te snel? Als gevolg van onvervulde behoeften die we collectief (allemaal dus) wegstoppen en dus niet erkennen en dus ook niet verwerken, sluimert deze onvervulde behoefte als elementair “tekort” in ons onderbewuste en zijn we ons niet bewust van de aard van ons tekort noch onze behoefte. Noch van wat we “uitzenden”. In psychologie magazine las ik 10 jaar terug, dat we dingen doen “om ons beter te voelen”. Dus dat is de grootste beweegreden van al ons gedrag, eigenlijk. Gevolg hiervan is: zodra we ons onplezierig voelen, doen we er (van) alles aan om dat niet te hoeven voelen. Kun je je voorstellen?

Aangezien het, bij alles wat we doen, stiekem onze intentie is om er alles aan te doen om ons beter te voelen kunnen we kiezen uit het aanvullen van het tekort met de middelen (mensen) die op dat moment beschikbaar zijn òf kiezen we voor onderdrukking van zulke nare gevoelens die we bovendien toch niet thuis kunnen brengen. Dit is een ingeving. Ik wil niet kort-door-de-bocht lijken door mogelijkheden uit te sluiten, dus ik merk hierbij een aantal mogelijkheden op, zonder wellicht volledig te zijn:

• Bij je houden en niets mee doen;
• Onderdrukken;
• Zelf aangaan;
• Bij ander energie halen - zuigen dus;
• Bij ander neerleggen als verantwoordelijkheid in de vorm van onvrede; dat is óók zuigen dus.

“Om maar wat te hebben”

Onderdrukken is de makkelijkste weg: roken, drinken, eten, chocola (en andere) drugs, relaties, seks, werken, winkelen, TV, gamen, extreme sport, verbaal geweld en ga zo maar door. Kortom: overmatig of excessief gedrag. Al deze varianten van overmatig gedrag zijn in wezen “vormen van afleiding van de kern van het probleem”. We zeggen ervan afhankelijk te zijn maar eigenlijk is het niets anders dan afleiding zoeken. En niet voor niets, want het (bestaansrecht ervan) is simpel: we doen dat “om maar wat te hebben”. 

Snap je dit? Dit is geen klein ding. 't Bespaart je het lezen van een boek als “verslaafd aan liefde” wat ik toch te eenzijdig (en vooral incompleet) vind, omdat het overzicht mist. We dienen de materie in de kern beet te pakken.

Energie halen uit een prooi, les één: Mind-Fuck voor gevorderden

Mensen die goed in hun vel steken zijn gewilde prooien. Die stralen uit “happy met zichzelf” te zijn en dan is de onbewuste beslissing snel genomen om die maar in z'n nek te springen en jouw shit (onvrede, emo shit) door hem te laten dragen. Eigenlijk... een teken van zwakte dus en eveneens “de makkelijkste weg” te noemen, omdat we het niet bij ons-zelf zoeken. Mee eens?

Wat mensen bijvoorbeeld doen, is die ander bestoken met hun visie en “verkopen” het als was het om die ander te “helpen”. “Verkopen” is een chique woord voor mentale of geestelijke terreur in een legaal jasje. Mind-fuck dus, maar gepresenteerd als was het een legale reden. Zoiets mag je ook verkrachting noemen, want in feite dringen we een ander iets op, dwingend zelfs, want we wijken niet van ons standpunt, als was het De Waarheid, en penetreren zo de ander's geest met onze verbale agressie. Aloha! 

Ter illustratie: iemand die zijn onvrede bij mij komt neerleggen kan mij autoritair noemen. Of, kan vinden dat ík eens in de spiegel moet kijken - naar mijn eigen gedrag. Of zeggen “allergie” voor mij te “voelen” - in gewoon Nederlands: de onvrede komt omhoog... dát betekent het.
Logisch toch? 
“Jij bent fout, niet ik”, roepen we en masse en om het hardst - en vinden altijd een manier om de Schuld - het tegenovergestelde van verantwoording nemen - bij een ander neer te leggen. Het illustreert dat zo'n persoon zó ver weg is van zichzelf en dus van het eigen gevoel, dat hij of zij niet doorheeft wat nu de eigen behoefte of intentie is - laat staan het eigen aandeel is.

Eigenlijk is zo iemand héél verdrietig en zoekt een manier om eruit te komen

Eigenlijk is zo iemand héél verdrietig en zoekt een manier om eruit te geraken. Maar da's nog niet zo makkelijk. Want dat moet je eerst willen, anders zie je niet in waar het nu eigenlijk om gaat. En als iemand die eerste stap (namelijk om te willen veranderen) niet wenst te maken, dan hebben we zo iemand te respecteren - en vooral uit onze buurt te houden, zodat we niet leeggezogen worden om het tekort van de ander aan te vullen ;-)
(nb: hoe ermee om te gaan beschreef ik al eerder in “eigen-waarde” en “parasieten herkennen”)

In een huwelijk kan zoiets wel jaren voortduren of beter gezegd voortslepen... echtpaar wordt v-echtpaar, huwelijk wordt gr-uwelijk... vóórdat iemand erachter komt dat er geen steek van (het fundament van) de relatie klopt. Om daarna de eigen weg te gaan om zichzelf gelukkig te maken. Alléén.
Want “alles zit al in ons” is geen loze kreet; wie één is met zichzelf en zo “de eigen partner is”, heeft niemand nodig om zich vitaal, gelukkig of gezond te voelen.

We zijn gemaakt om onszelf alleen te vermaken en gelukkig te zijn

Het is waar. Wij mensen zijn zo gemaakt, dat we onszelf prima alléén kunnen vermaken zonder op anderen te hoeven leunen. En als dat niet kan, is er dus “werk aan de winkel”. 

wie één is met zichzelf en zo “de eigen partner is”, heeft niemand anders nodig om zich vitaal, gelukkig of gezond te voelen

Oplossing is simpelweg: ga naar binnen. Hoe? Gewoon dóen. Meditatie of yoga kan daarbij zeker helpen en is heel leuk zelfs - maar vaak lijkt het een doel op zichzelf te worden... en niet te vergeten het “kijk mij eens”-gehalte - voor de buitenwereld. 
Wat dan wel? Het is dus een kwestie van “doen”. Het eigenlijke doel is namelijk “wezenlijk contact met ons binnenste”. Hoe dat eruit ziet weet je als je het weet. Ik noem dat: “Wanneer denken weten wordt.”

We stralen uit waar we (mee) zitten - het is van ons gezicht af te lezen

Wat we niet mogen vergeten, is dat we uitstralen waar we (mee) zitten. Onze “tekorten” oftewel behoeften snellen ons vooruit, zogezegd. Het is aan ons gezicht en/of onze energie af te lezen. Wat me hierbij te binnen schiet... Als iemand zegt: “Daar vráág je zelf om” is dat feitelijk nog niet eens zo gek gesteld want we reageren op anderen en vooral op de energie van de ander - veelal onbewust.

De energie van ander oppakken kan koddige taferelen opleveren...

Als iemand mij benadert of anderszins opvalt gaat het wellicht iets te ver om te stellen: “Jij wilt neuken, hè?” Toch komt het daarop vaak neer en ben ik graag to-the-point. Hoe doen we dat dan? Je maakt er niet direct vrienden mee door zoiets pontificaal te zeggen - de meesten zullen gechoqueerd zijn en ontkennen. En toch is dat raar eigenlijk. Vind je niet? 

Stel nou...dat het normaal zou zijn om ons volledig uit te spreken, zonder angst,  louter waarheid...

Want STEL NOU... als ieder mens open zou staan... als we dat van jongs af aan zouden leren... om te verwoorden wat we voelen en dat uit te spreken en te leren dat dat niet “stom” is maar juist constructief en zelfs “normaal gedrag”... zou deze wereld er dan niet heel anders uit zien? De gouden regels van feedback luiden niet voor niets: “Vertel: wat gaat er goed en wat kan er beter - en heb het altijd over gedrag en nooit over de persoon.” Yay... 

Zulke geweldloze communicatie zou, net als buitenspelen, een verplicht vak op school mogen zijn. Als we de mannen en vrouwen zo ver krijgen om gevoel en warmte te omarmen als nieuwe religie, warmte voor onszelf en anderen, zodat we elkaar vanuit het hart benaderen (denk je nu: “huh, wat is dat??”) in plaats van vanuit het kouwe kille verstand, dan is het vrij snel op de rit te krijgen; in zo'n tien jaar. Klein beginnen. Eerst zelf. Afleren van kou en onnodige kennis, gevolgd van nodige kennis. Dan je omgeving besmetten. Dan wordt het nog wat. Dan komt Gezond Verstand ook weer terug. En wordt het hier weer leuk en liefdevol.  Oei, laten de makers van “Agenda21” (was dat nu weer?) dit maar niet horen...

Hoe mooi zou dat zijn - “gewoon” zeggen wat je nodig hebt...

Hoe mooi zou het zijn als we weer durven zeggen: “Wil je me helpen?” 
Zo krachtig... 
Zó to-the-point. 
En zó simpel. “Gewoon” zeggen wat je nodig hebt...

Hoeveel mensen doen dat? Precies. Ik ken er niet veel; twee om precies te zijn. En ik leer het mijn kinderen: 
“Stop eens? Ben je aan het zuigen? Ga dan eens bij je-zelf... Wat heb je nodig? Vráág er om...”

Hoe eenvoudig, hartverwarmend, eenduidig en duidelijk wordt het contact tussen ons mensen dan...
Doe je mee? Wie durft?

“Waarom zou je? Wat brengt het?” hoor ik de sceptici brommen. Wat het brengt:
Rust. Plezier. Levenslust.
Zou je ook niet elke dag willen stralen van plezier? 
Zonder iets bij een ander te willen halen? Hoe RIJK zou je je dan voelen??

Bovendien:

Is het hulpvaardig om je schouders op te trekken en niets te doen als iemand raar doet? 
Of is het onze morele verplichting er iets mee te doen zodra we dat opmerken?

Is het onverschilligheid, angst of iets anders dat ons doet zwijgen als er iets gebeurt dat niet door de beugel kan? Luister eens naar deze jonge mensen, die tijdens Keti Koti - dat is het breken der ketenen, de herdenking van slavernij, de grootste misdaad in onze menselijke historie: http://youtu.be/BX3N5ICuj8k - hier dapper het woord nemen en zeggen hoe het is (de volledige tekst heb ik uitgeschreven voor je, mail me).

Waar komt die volgzaamheid vandaan?

Zeg mij, waar komt het vandaan, die volgzaamheid en het niet opstaan voor wat juist en correct en rechtvaardig is?

Zeg mij, waar komt het vandaan, dat conformeren; dat kijken of de ander niet uit de pas loopt en "dat wel eens even laten voelen"??

Is het dan niet correct om anderen te confronteren met gedrag dat ons allen misstaat? Gedrag, dat karikaturaal te noemen is en dus niet hoort of past bij de eigenlijke menselijke natuur?

Zeggen wat je nodig hebt is teken van liefde

Zeggen wat echt en waar is oftewel Waarheid spreken...is een teken liefde. 

En het “Veroordelen van anderen”? Wie dat doet is niet bij zichzelf, èn het getuigt niet van nieuwsgierigheid en niet van rust - maar eerder van zwaarmoedigheid. “Bij zichzelf zijn” betekent: bij het hart, bij het gevoel.

Je ziet toch, ik heb me-zelf uitstekend vermaakt met deze ingevingen, ergens buiten in de natuur, lekker op mezelf, schrijvend...

En... wat is mijn excuus om me met anderen bezig te houden? Passie. Ik kan niet anders. Ben geboren mensenhelper en dit is mijn ding. Ik zoek uit hoe het zit wat ik niet snap en krijg ingevingen die ik opschrijf. Dat voelt goed. Dat... noem ik rijkdom.

Naschrift

Uit het hart. Dit zijn ingevingen op een zonnige dag in de zonovergoten buitenlucht. 

Misschien wel mijn belangrijkste blog tot nu toe sinds "Warm menselijk communiceren in een land vol kou" en "Vrouw, ik heb je nodig"

Hier zijn foto's van m'n wandeling:

PS: Ook als mp3 - laat het je voorlezen

Meerleeslink

Voortschrijdende inzichten:

dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/11/competitie-strijd-om-aandacht.html
en
Seks willen is vaak “leunen op een ander;” seks “om maar wat te hebben”. Ieder mens straalt z'n behoefte en daarmee z'n tekort uit. Dus je bent te lijmen met een natte vinger en dat is voelbaar voor anderen. Dat geldt voor bijna alles wat we doen om ons beter te willen voelen. Dat geldt zelfs (en juist) voor seks. Dan wordt seks “om maar iets te hebben”. 

Waarom “DANK” zeggen iemand te kort doet

Over-pijn-zing: ik vin' “thx” een stuk toepasselijker en vriendelijker dan DANK. Het lijkt uit tijdgebrek te worden uitgesproken. Sommigen, ik noem geen namen - met moeite - bedienen zich van dat ultra korte woord dat in de verste verte niet lijkt op Than-x maar er kennelijk wel voor door moet gaan. De in-korting van “Dank je wel” tot DANK doet bijna Duits en “sowieso” onfatsoenlijk aan. In-korting... het woord zegt het al; iemand korten oftewel te-kort doen. Het doet gevoelsmatig afbreuk aan de boodschap wanneer iemand niet de moeite lijkt te willen nemen zich volledig uit te spreken door die twee lettergrepen méér in ons toch al barse Nederlands uit te knauwen. “Tof (man)” is dan een passender alternatief in mijn beleving.

“Ik heb liever dat je je niet uitspreekt dan Dank roept”, zeg ik wel eens. “Dank” klinkt onvriendelijk, koud, onvermogend en agressief. Ik merk dat ik er chagrijnig van word. Op z'n Hollands gezegd: ja, dan heb ik liever dat je je bek houdt dan me te-kort doet met die in-korting. Don't thank me, then.

De herkomst van deze onmin is mij vreemd. Ik herinner mij de eerste keer dat ik het hoorde, toen mij ex-genote het thuis introduceerde en merkte dat ik er gelijk al niet blij van was. Dat geldt ook voor de begroeting 'Hallo-otjes'. Net of iemand je in je O-tje neemt. Gadver. Werk-volk dat elkaar daarmee semi-amicaal begroet, terwijl alle partijen zich pijnlijk realiseren liever ergens anders te willen zijn op dat moment. Dat wil je toch niet hóren?

Is het, net als “Heavy” in mijn schooltijd en “Hallo-otjes” in mijn sollicitatie-tijd en “gaan voor” in mijn stap-tijd, een ver-Amerikaans-ing die we bijna als ver-wens-ing naar elkaars hoofd flikkeren (tossen) om elkaar te dissen (plagen), omdat we dat “cool” vinden of zo - en daarmee zo kort mogelijk onze sympathie naar een ander wensen uit te spreken? Echt hè. Ik maak hier bewust een punt van. Eindelijk. “Dank” is na héél veel geduld nog steeds niet weggesleten uit onze taal en mag - móet zelfs - wmb (wat mij betreft) terug naar Buiten. “Raus damit, Bitte, jah!” Anders ga ik wellicht nog om 'n Ausweiss vragen èn logischerwijs de bijpassende groet... “Whatever”. Waarom niet? Als het punt maar duidelijk is.

Vast mijn DANK.

~Uit de serie: fulmineren doe je zo

Betekenis van zwaarmoedigheid - omgekeerde van levenslust | ingevingen over levenslust en zonnestralen

 829 woorden | 

"Zwaarmoedigheid of depressie is het omgekeerde van levenslust" - over levenslust en zonnestralen

Kauwen op een houtje levert mooie ingevingen op. Stil zitten, niets doen en dingen boven zien borrelen vind ik een feest. Of het nu is over relaties, ADHD, autisme, voeding, chemtrails of de ontmoeting met iemand - wanneer dan ook. Ik heb me afgelopen jaren ingelezen in 1001 zaken over hoe het zoal toegaat op deze aarde en nu schiet me het één na het ander te voorschijn met een inzicht over hoe-het-zit. Deze ingevingen deel ik graag in mijn dagboek. Ze zijn letterlijk vanuit het hart want ingevingen komen nu eenmaal niet uit het verstand. Laat het een stimulering zijn om zelf óók (meer) naar het gevoel te duiken als zich iets meldt wat je niet 1-2-3 kunt duiden. Ieder signaal heeft een boodschap in zich en het gevoel wil gevoeld worden; op die manier wil onze ziel gehoord worden.

Depri, suï en burn-out versus 'levenslust'

Heb ooit een vriendin gekend die zichzelf depressief, suïcidaal en burn-out noemde. 
Nu valt mij in: dat zijn drie varianten van "ontwijken van levenslust".

Depri, suï en burn-out zijn drie smaken lui, oftewel passief en afwachtend gedrag. Niet erg leergierig of levenslustig - en tegelijk geeft zo iemand aan onredbaar te zijn; "you can't help a damsel in distress if she loves her distress"

"Ontwijken van levenslust" in verschillende vormen

Ieder normaal mens hoort in staat te zijn blij te leven en de nieuwe dag te begroeten zoals Anastacia dat doet, beschreven in het boek van Vladimir Megre: rollend in het gras en rondspringend van plezier. Ik herken dat. Zo herinner ik me een zonovergoten ochtend; het licht streek over de ochtenddauw over de velden van het Drentse Havelte of Oudheusden. Een militaire oefening waarbij ik, geloof het of niet, onder een militair voertuig heb liggen slapen tot de zon ons begroette.

Bij het krieken van de dag voelde ik de blijdschap door mijn aderen dánsen. Het was niet te houden - ik was niet te houden! Het zien van zo'n schoonheid doet ons hart sneller slaan en het bloed stromen. 

"De morgenstond heeft goud in de mond" is niet alleen een uitnodiging om vroeg op te staan om productief te worden, het is een uitnodiging om (de tijd te nemen om) de dag te omarmen. 
Iedereen die na het stappen de zon zag opkomen kan het beamen ;-)
Het is overweldigend mooi en een impuls van levenslust die je de hele dag niet meer kwijt raakt.
Ik herken het van vroeger dat ik, als ik vond dat ik te laat was opgestaan, dat gevoel de hele dag niet meer kwijtraakte. Voelde me overal te laat voor. Vóór de zon opstaan doet het omgekeerde: het enerveert en stimuleert ons van binnenuit en geeft een energie die ons niet meer loslaat.

Omgekeerd, wie "het allemaal niet meer ziet zitten" gaat laat naar bed, houdt zich (waarschijnlijk) bezig met dingen die er nauwelijks toe doen - en als zo iemand de kans krijgt gaat die steeds later naar bed. De vicieuze cirkel van depressiviteit ligt dus om de hoek. 
De remedie: vroeg slapen, vroeg op. 
En bak een chocoladetaart met cashews, neem een huisdier of leer een instrument bespelen om je cirkel te doorbreken. Dat vervult ons met plezier oftewel levenslust.

Iemand die nooit droomt, gaat te laat naar bed

Levensplezier, daar hoort fijn dromen ook bij. Echter, "op tijd naar bed moeten" haalt de rebel in ons boven. Dat moest vroeger immers dus nu laten we ons dat niet aanpraten. Toch is het onze natuur, om ons te richten naar de zon. 

Daar komt bij, dat "Iemand die nooit droomt, te laat naar bed gaat". Die slaapt wellicht tekort en heeft elk beschikbaar uur nodig om te tanken en heeft derhalve geen gelegenheid tot dromen en daarbij z'n levenslust te vieren - want dromen is een manier van onze ziel om te communiceren met ons; en als je jezelf geen levenslust gunt doet de ziel ook niet mee. Zo komt in mij op.
Vroeg slapen en vroeg op getuigt van levenslust en dan doet de ziel vanzelf ook weer mee.

Kortom: ieder  mens doet er dus goed aan tijdig te gaan slapen. Nu, in juni, hebben we de langste dagen en is het pas om tien uur donker. Wat is erop tegen om rond tien uur of zelfs 21:30 uur die rust te gaan pakken? Bedenk eens: Waarom niet?

Je wordt daardoor vanzelf vroeg(er) wakker en staat op met een energie en levenslust die je die dag niet meer vergeet.

's Avonds komen we gemiddeld toch niet veel verder dan tv kijken en ons over-eten, toch? Kunnen we beter onze tijd nuttig besteden en investeren in ons zelf. Probeer het eens en kijk wat het je brengt.

Levensplezier, levenslust, levensgeluk

Volgens mij hangt het samen. Wie levensplezier kent, is gek op (het) leven en heeft niemand anders nodig buiten zichzelf om zich vitaal, gelukkig en gezond te voelen.

Er is veel over te zeggen. Ik hou het hier nu bij. Vragen staat vrij. ++ 

ps: discussiëren kan ook...

...in deze nieuwe Gezond Verstand-groep op facebook

Belevenis langs de snelweg | Een luchtige(r) manier van omgaan met tegenspoed

“Een luchtige(r) manier van omgaan met tegenspoed”

Kids opgehaald, uit school, da's altijd feest. “Pappa mogen we in het avontuurlijke?” Van mij mag dat. Klimmen in bomen en genieten van het bladerdek en ondertussen kaasstengels en pannekoeken nuttigen. Welk kind wil dat niet.

Na verschillende klimbomen in verschillende perkjes zijn we uren later onderweg. Bij een splitsing van snelwegen moet ik zomaar denken aan een oliedom filmpje dat ik juist die middag “toevallig” had bekeken getiteld: “insane truck burnout”*), waarbij met grof motorvermogen en veel rook het rubber in twee minuten van het wiel gebrand werd en de velg uiteindelijk roodgloeiend werd. Onooglijk filmpje, kan het niemand aanraden - maar kennelijk moest ik het zien. En op dát moment hoorde ik iets abnormaals aan de banden en voelde ik aan het stuur dat er iets niet in orde was. De band was plat - ik wist hierdoor gelijk wat het was. Stuurde naar de vluchtstrook en vertelde de kids uit te stappen en achter de vangrail te wachten. 

Tijdige aankondiging 

Soms komt er zo'n tijdige aankondiging langs dat je “weet wat er gaat gebeuren” zonder te weten waartoe dat is. Net als de anekdote van die vlieg, gister. Ik neem ze ter harte. En begrijp nu waarom.

Mijn zoontje vroeg na het verwisselen of ik het vaker had gedaan; hij vond dat het zo snel was gegaan.“Voor alles is een eerste keer jongen; zo, op deze manier, was voor het eerst, maar ik moest opeens denken aan een platte band dus ik wist wat ik moest doen.”

“Zou lekker zijn als er een rijstrook afgezet zou kunnen worden”

Wat nog het meest opvallende was: de auto's waren tijdens het band-wisselen opeens (hoorbaar) minder snel gaan rijden en toen ik keek was er één rijstrook was buiten gebruik gesteld. Ik keek om me heen en zag geen enkele camera. Hoe mooi is dat?
Nog zoiets. Ik had tijdens het neerzetten van de gevaren-driehoek de innige wens gehad, dat er een rijstrook zou worden afgezet met zo'n matrixbord boven de weg en overwoog zelfs Rijkswaterstaat erover te bellen, maar besloot het te laten gaan. Ook ANWB liet ik gaan; dit kon ik zelf wel en alles ging op m'n gemak. Moeiteloos eigenlijk.

“Zou ik een pomp bij me hebben?”

Tenslotte hoopte ik dat m'n reserveband vol genoeg was en checkte met het speciale groen/rood ventiel dat er wel een paar bar bij mocht. En ja hoor. Bij het opbergen van de kapotte band kwam ik een voetpomp met manometer tegen - dus kon de band alsnog oppompen.

Bij het wegrijden belde ik Rijkswaterstaat om te melden dat de rijstrook weer vrijgegeven kon worden - voorzien van mijn hartelijke dank. Niet eerder met zoveel plezier een band verwisseld.

En de kids? Die hadden zich vrolijk vermaakt tussen het groen langs de weg, ramden tussen neus en lippen m'n deur tegen de vangrail en hadden nergens last van ivm #volle-maagjes en #maakt-nix-uit-Amsterdamse-auto's-zitten-toch-vol-butsen.++


*) Als je het niet verder vertelt - dit is dat filmpje van "insane truck burnout": http://trendinghot.net/insane-truck-burnout

Onberispelijk gedrag: het belang van Intentie in Geweldloos Communiceren

 3590 woorden | beluisteren kan hier (28 minuten) |

Inleiding/Samenvatting/Synopsis: “onberispelijk communiceren zonder aanval of verwijt, maar louter constaterend vanuit je gevoel en vanuit je behoefte, maakt de weg vrij om de ander te ontmoeten in neutraliteit. Ik ben van mening dat ik zo gehandeld heb maar werd door iemand via facebook op m'n vingers getikt. Ze vond van niet. In deze blog ga ik op onderzoek en kom erachter dat het eigenlijk om NVC gaat: geweldloze communicatie. Als je geweld-loos communiceert, ben je per definitie geen agressor namelijk...”

“Dialoog is een beeldschoon ding. Daarbij respecteren en waarderen de gesprekspartners elkaar en doen dat vanuit verbinding. Schreeuwen is dan niet nodig, laat staan overschreeuwen, omdat ieder gehoord wordt en dat weet van elkaar. 
Sommigen staan niet open voor dialoog. Soms verkiest men discussie, ander woord voor touwtrekken.”

Op de vingers getikt

Op feestboek zag iemand mij reageren en benaderde mij via “pb”/persoonlijk bericht - onder water dus, van achter de schermen. Uit het beeld. Voor anderen onzichtbaar ;-) Hoe dan ook... Ze (Lien) attendeerde mij op mijn gedrag: “Dat zie ik je vaker doen” en “je had er immers ook voor kunnen kiezen om je schouders op te halen”. 

Goed. Als dit geen uitnodiging tot de dans is dan weet ik het niet - en die neem ik altijd graag aan ;-) Dat ging ik onderzoeken dus! Als je de “koppen snelt” van de alinea's hieronder, weet je al snel waarover dit artikel gaat en kun je beslissen het helemaal te lezen of niet. [update] De Kern staat onderaan, en vlak erboven mijn bevindingen. Soms kan iemand in drie woorden zich zelf al verraden namelijk. Oh en mis vooral de anekdote over de vlieg niet ! :-)

Dit viel mij op:

• Ik merkte, dat ze (Lien) mij en die ander “uit elkaar wilde halen” - alsof we elkaar in de haren zaten. 
• Ik merkte ook, dat ze vond: “Waar twee vechten hebben er twee schuld”; ze zag in mij net zozeer agressor (aanstichter, aanvaller) als in de ander die ik wees op haar gedrag. 
• [Update] Ze vond mijn intentie niet ter zake doende
• Ik merkte ook, dat haar drijfveer “angst” was. Angst voor escalatie - en er-niet-meer-uitkomen dus.

Iemand overtuigen kan niet

[Update] Ik vertelde haar hoe ik er in was gedoken: “Gek genoeg zit het net anders. Vooraf is anders gegaan. Er is geen vooraf nl. Ik voelde haar intentie en voelde de drang om er iets mee te doen. Wat ik opschreef heb ik niet bedacht. Het kwam zo in me op en moest eruit. Da's het verschil.”

Ik kreeg de boodschap niet over. Hoe moest ik haar overtuigen? Kan je eigenlijk iemand wel overtuigen? Dat kan niet, valt mij in. Sleutelwoorden zijn daarbij: Geduld en Timing - en da's eigenlijk hetzelfde. Je wacht geduldig tot het moment gekomen is dat iemand openstaat en het zelf in-ziet. De dame die mij aansprak en op de vingers tikte heet Lien overigens; dat verwijst makkelijker. 

Ik wachtte dus rustig af tot de ingevingen en gebeurtenissen langskwamen - wat ik overigens ook gedaan had bij degene die ik op haar gedrag had geattendeerd; er was meer dan een maand verstreken toen ik onweerstaanbaar naar die post op facebook getrokken werd en mij de woorden te binnen schoten die ik uiteindelijk geschreven heb. 

Zijstap: het belang van “onderzoek” uitgediept

Waarom zou ik Lien willen overtuigen? Misschien wil ik dat niet hoor. Misschien is de uitleg al voelde. De reden dat ik dit onderzoek, is omdat het me fascineert wat mensen doen en hoe het tussen mensen “werkt”. Ik voelde bovendien dat het zinvol was om te doen, ik merkte dat ze wel open stond maar het gewoon niet in-zag. Hoe kon ik de boodschap overbrengen? Dat leek me een waardevolle discussie, waarin we feiten uitwisselen en ons inspannen om zo zuiver mogelijk te communiceren. Leuke uitdaging toch? 
Lien is begin twintig, heeft een volle agenda en heeft nog niet zoveel tijd kunnen nemen als ik om dit uit te zoeken. Ik tel 2x haar leeftijd en heb heel mijn leven met dit soort vragen rondgelopen en gewend om ervoor “naar binnen te gaan” dus wilde er echt wel het antwoord op weten.

Ik had Lien aanvankelijk al uitgelegd, dat ik met een heel andere intentie schreef, dan mijn opponente. Lien zag niet in wat dat afdeed aan het feit dat mijn opponente en ik “allebei agressor zijn”, dus dat wilde ik uitdiepen. 

Het belang van intentie

Ten eerste sta ik stil bij intentie. Intentie - dat zijn onze bedoelingen. Onze beweegredenen zeg maar. “Alles gebeurt met intentie. Alles.” Volgens mij is dit heel belangrijk. Elementair zelfs. Omdat het voelbaar is.

Wat bedoel ik daarmee? Dat leg ik uit in de volgende drie alinea's. Ten eerste: Mensen voelen ALTIJD aan wat je EIGENLIJK bedoelt maar niet zegt. Ik heb er een boek over (uitgeleend;) met de titel: “Waarom mannen en vrouwen met hun lichaam zeggen wat ze eigenlijk niet willen vertellen”. Dus da's één. 

Ten tweede... wist je dat:... 

• 10% van conflicten ontstaan door verschil van mening;
• 90% van de conflicten ontstaan door de “toon” of “tone-of-voice”? De boodschap-achter-de-boodschap, dus.

Kep er zelfs een plaatje bij - dus dan is het ècht zo ;-)

Nog anders gezegd:

“Ik ben alleen verantwoordelijk voor wat ik zeg - en niet voor wat jij hoort of begrijpt”

Zelfs zo'n kleine vlieg voelde mijn intentie

Even terug naar “intentie”. Hier is “ten derde”; tijd voor een prachtige anekdote. Een tot de verbeelding sprekend voorbeeld doet wonderen immers:  

Vandaag hoorde ik een vlieg vechten met mijn ruit. Hij bromde hard en wilde kennelijk graag de tuin terug in. Gek genoeg kreeg ik gister spontaan de ingeving en beleving, hoe bromvliegjes onze ruiten niet kunnen zien. Ze botsen er machteloos herhaaldelijk tegen aan, ze hebben geen idee. Nu het zomert vind ik ze wel eens ondersteboven liggend, van uitputting hebben ze het niet gered. 
Hoort dit zijsprongetje er nu bij, denk je misschien? 
Jazeker. Juist doordat het me de dag tevoren “toe-vallig” ingegeven was, dat zulke insecten binnenshuis aan hun lot overgelaten zijn, viel me dit bromgeluid nu direct op - en in het volgende ogenblik stond ik bij dat raam om te helpen.
Ik vond de vlieg tussen een plant en het raam in en zei spontaan: “Ik ga je helpen, vlieg”. Ik bracht met een kalme en rustige beweging mijn vinger tot vlak voor hem - en zag tot mijn verbazing dat de vlieg gelijk al twee pootjes op mijn vinger zette. Ik trok mijn hand uit reflex een stukje weg, omdat ik gewend ben dat zo'n insect gelijk wegvliegt. Maar hij bleef keurig zitten. Nogmaals bood ik mijn vinger aan en sprak: “Toe maar, klim er maar op, ik breng je buiten”. Het dier kroop er direct op en bleef stil zitten. Op mijn vinger.
Terwijl ik om de tafel heen liep, langs de bar, de lange keuken door, via het vliegengaas door de achterdeur, keek ik doorlopend en gefascineerd naar dit diertje wat gewoon onbeweeglijk stil bleef zitten tot we buiten waren gekomen. 
Eenmaal buiten bleef ik maar kijken. “Dank je voor het vertrouwen” zei ik spontaan en bleef een paar tellen zo staan, kijkend naar de vlieg met mijn vinger, tot de vlieg na enkele tellen wegvloog.

Ik overdrijf dit niet. Dit gebeurde vanmiddag. Ik stond erbij en keek ernaar. Ik was er blij mee en vierde het voorval in mijn eentje. Hoe tof dat dit zo werkt! Nu ik aan dit blog begin zie ik pas in, hoe toepasselijk dit eigenlijk is; de vlieg voelde mijn rust. En vooral: de vlieg voelde mijn intentie.

Kortom, zo valt mij in... als iemand mijn intentie niet begrijpt of mijn intentie verandert, of mis-interpreteert of anderszins niet aan-voelt hoe het bedoeld is, dan is die persoon ten eerste niet bij het gevoel (“je bent niet goed bij je hart”) en bovendien krijg je zo nooit de beoogde communicatie. Immers, de bloedmooie uitspraak “er is geen antwoord op liefde” valt zo plat op z'n neus als je gesprekspartner vol zit met “denken”, regels, conformeren aan regels, angst of domweg geen idee heeft waar het gevoel gebleven is... 

Kijk - daar heb ik weer een plaatje bij. Kennelijk zien meer mensen het zo in.

“De vlieg voelde mijn intentie - het voelde veilig om op mijn vinger te kruipen”

Kortom: intentie zie ik als “datgene wat we voelen en werkelijk beogen”. Ons (achterliggende) doel dus. “We zijn onze intentie” acht ik hiermee bewezen. En veel belangrijker: we tonen wat we werkelijk voelen. Ben je oprecht in je handelen? Een dier kun je niet misleiden, zoals de bromvlieg. Daar sprak ik vanmiddag in de winkel iemand over, die dezelfde ervaring had: alleen als je in rust bent, en niets anders wilt doen, dan lukt het - anders vliegt de vlieg weg en krijg je hem niet buiten. 

Tijd voor de volgende stap. Waarom is die intentie nou zo van belang? Nog even dat citaat erbij halen van bovenaan:

“Dialoog is een beeldschoon ding. Daarbij respecteren en waarderen de gesprekspartners elkaar en doen dat vanuit verbinding. Schreeuwen is dan niet nodig, laat staan overschreeuwen, omdat ieder gehoord wordt en dat weet van elkaar.
Sommigen staan niet open voor dialoog. Soms verkiest men discussie, ander woord voor touwtrekken.”

Geweldloze communicatie of NVC

Ken je de term “geweldloze communicatie” of Non-Violent Communication? Weet je hoe belangrijk dat is? Het leert ons onberispelijk te communiceren. Zonder verwijt of aanval. Je laat de ander in z'n waarde en blijft op je eigen terrein. In de blogs “warm-menselijk communiceren in een land vol kou” en “eigenwaarde” en ga ik er trouwens uitgebreid op in. Ik stip het hier kort aan. 

Op communicatie-cursussen zoals de module conflictbeheersing tijdens mijn opleiding leerde men mij, om vanuit je-zelf te praten. Zolang ik “op mijn eigen stoel blijf zitten” kan niemand er namelijk wat van zeggen, want het gaat om míjn gevoel en míjn beleving en míjn behoefte. 

NVC gaat ongeveer als volgt: “Ik zie dit. Ik voel dat. Ik wil ... Hoe is dat voor jou?”
 
Je gaat van waarneming naar je gevoel, van gevoel naar je behoefte of wens, en nodigt daarna de ander uit om er op te reageren. Je ontmoet elkaar in het midden. Je “brengt het ter tafel” en daar blijft het. Je speelt niet op de persoon, in plaats van “de man spelen ipv de bal”, maar houdt het neutraal. Je houdt het bij feiten en gevoel en wens.

Het punt met NVC is dus: het is geweld-loos. Dus per definitie streven partijen na om zonder verwijt of aanval en dus onberispelijk het gesprek te betreden. Dan kun je elkaar ontmoeten in verbinding.

Vergelijk mij en mijn gedrag niet met een ander 

In het geval waar Lien het over had, tikt ze me op de vingers omdat ze me vindt aanvallen. 
Dat is niet zo. Hoe weet ik dat? Dat voelt zo. Sterker, ik check het bij mijn ziel èn bij de ziel van de ander. 

In mijn blog "recht door zee" doe ik uit de doeken hoe ik voel, denk en werk. Laat me je helpen: Ik denk niet. Ik voel. Meer niet. Dat is niet te begrijpen als je dat niet kent - net als je onmogelijk kunt beschrijven hoe een appel smaakt. Dat moet je eerst ervaren. Dus wordt de lezer bij deze uitgenodigd om mijn handelen niet te vergelijken met wat of wie je kent, maar vergelijk wat ik doe met je gevoel. Dat is je enige graadmeter. Anders ga je mij en mijn handelen met een ander vergelijken.

Wat ik merkte bij Lien is: “Je leest/ziet/herkent niet, dat mijn teksten ingevingen zijn en onberispelijk van snit. Er zit geen verwijt in. Er zitten wel constateringen in – maar zonder enig verwijt. Ik ga dus de confrontatie aan. Wat is daar mis mee?”

“Dit doe ik heel mijn leven al. En heel mijn leven vallen mensen daarover – omdat ze het niet gewend zijn. We leren niet om te debatteren en kritisch naar ons eigen gedrag te kijken. Dus zien we OVERAL een aanval in – en is dat terecht? Of overdrijven mensen ? En waarom ? Omdat ze in de angst zitten. Of in het conformeren/regels volgen. Niet gewend zijn om te discussiëren, gewend zijn om discussies af te kappen voordat men verhit raakt, wellicht uit angst dat iets escaleert.”

Onberispelijk gedrag

Mijn vorige blog is hier aan gewijd overigens: “Onberispelijk gedrag - wat is dat, herkennen we dat wel?” Geloof het of niet, we dienen onberispelijk in onze woorden te zijn, aldus don Miguel Ruiz die ons zijn vijf inzichten voorhoudt. Dit komt eigenlijk precies overeen met geweld-loos communiceren. Hebbi 'um?

Het voorval zelf

Nu terug naar het voorval zèlf. Wat schreef ik nu eigenlijk? En wat schreef zij?

“Zit je nu naar complimenten te vissen? ;-) ” (dit was op 17 mei)

en ik schreef op 21 juni: 

“Vandaag kom ik hierop terug. Typisch Nederlands om er iets negatiefs van te zeggen. Dat kaatst dus als volgt terug: 'Wat zegt dat over jou?'
Algemener: 'Hoeveel onbewuste boosheid herbergen wij mensen, dat we anderen op hun gedrag wijzen zodra ze hun hoofd boven het maaiveld steken??'

We wijzen anderen op vermeend (!) ego-gedrag zonder een vraag te stellen - want een vraag getuigt van oprechte belangstelling. Een uitroep voorzien van een vraagteken maakt van een zin nog geen vraag immers. Intentie is voelbaar

Ik heb het over verdrietig makend en onnodig kwetsend gedrag - 't toont emotionele onhandigheid van een heel volk - kijk maar naar de like's bij Jacqueline's opmerking, hierboven..

De stupiditeit en grofheid van die ene opmerking zijn me niet ontgaan. De boosheid erachter ook niet.

Schreef er een blog over, 'zorgvuldigheid'. En nu, weken later, kom ik erop terug. Omdat dit echt niet kan; Iemand ter verantwoording roepen die iets laat zien wat hem zelf verrast en spontaan en ongekunsteld deelt met gelijkgestemden. Schaam jij je niet?”

Gevolgd door: 

“Jacqueline, wil je mij ontvrienden? Je bent niet in staat iets positiefs te melden. Geen woord. Zo zeer zit je vol boosheid en die is voelbaar.
Aangezien ik je dit niet kan duidelijk maken, wil ik geen vrienden met je zijn, want boze mensen zijn geen vrienden. Je staat nergens open voor en stelt geen vragen. Niet één. Dat is niet uniek trouwens want niemand lijkt te weten hoe, maar tekenend is het wel dat boosheid prevaleert boven belangstelling.
Gruwelijk. Kom er zelf maar achter. In je eigen tijd. Daar hoef ik niet bij te zijn.

Ik constateerde dit bij het teruglezen van een oude post waarop jij vroeg of ik naar complimenten zat te vissen (link onderaan). Ogenschijnlijk onschuldig - maar je intentie was dat NIET.

Waarom? Zoek je zelf maar uit. Als gezegd.

PS DEZE is voor jou... Zie het maar als cadeautje: zorgvuldigheid.html”

Om bij het begin te beginnen: ik constateer haar aanval. Wat ik voelde was: zíj viel mij aan - onbewust ongetwijfeld. Mild wellicht, maar was wel een aanval. Een milde aanval is ook een aanval. Liefdadige terreur is ook terreur. 

“Zit je nu naar complimenten te vissen? ;-) ” - zoiets wordt niet grappig door er een smiley achter de prakken, als tegelijkertijd vóélbaar is, dat die vrouw zó vol boosheid zit dat ze geen luchtig grapje kán maken. 
Voelbaar is, dat er letterlijk niets positiefs in stak. 
Voelbaar is, dat het kwetsend bedoeld is. Kijk - daar komt de intentie  om de hoek. Haar intentie was niet onberispelijk dus. 

Dat merk ik. Misschien is dit voor jou niet duidelijk, maar voor mij wel - heel precies zelfs - ik heb er een jarenlange studie van gemaakt.

Is het dan niet terecht om de feiten te benoemen? 
Is het dan niet terecht om zelfs nog een stap verder te gaan door er consequenties aan te verbinden en te stellen: “Je bent boos, want dat is voelbaar, en daarom wil ik geen vrienden met je zijn”?

“Jacqueline, wil je mij ontvrienden? Je bent niet in staat iets positiefs te melden. Geen woord. Zo zeer zit je vol boosheid en die is voelbaar. Aangezien ik je dit niet kan duidelijk maken, wil ik geen vrienden met je zijn, want boze mensen zijn geen vrienden.”

Boodschap van de ziel

Vind je dat niet fantástisch? Wie dóet nu zoiets? Dat doet toch níemand? Wel, het zal een keer tijd worden.
En ik vond het zelf wel grappig eerlijk gezegd. Ik had er namelijk totaal geen haatgevoelens bij. Integendeel, dit bericht moest er gewoon uit. Ik constateerde dit zonder enige negativiteit. Het was mijn ingeving en die komt dus per definitie recht uit het gevoel, recht uit het hart, recht uit... de ziel. Sterker, ik check dat haar ziel het helemaal OK vond dat zij dit nu eindelijk eens een keer te horen kreeg. In één van mijn blogs duid ik de betekenis van “Ze had erom gevraagd” - en dat had ze! Haar ziel wel te verstaan!

Confronteren en provoceren

Wat ik gedaan heb en niets meer en niets minder, was deze vrouw confronteren en provoceren. 

Dat deed ik door relativeren, onderbouwd met feiten, en bovenal viel ik niet de persoon aan maar constateerde rustig wat ik opmerkte en benoemde het gedrag. Ik stelde, dat “dat niet kon”.

Maar wat ik ook deed - het was geen aanval. Kijk maar; als iemand schandalig gedrag laat zien, en je noemt dat schandalig... is dat dan een aanval? De toon van woorden is interpretabel, dat is zo. Maar feitelijk en letterlijk gezien is het onberispelijke taal die ik gebruikt heb.


NB: in twee blogs over boosheid heb ik dit gedrag al in de week gelegd: boosheid en zorgvuldigheid - in de laatste heb ik haar gedrag letterlijk al aangestipt.

Nu consequent zijn en doorpakken

Dit gezegd hebbende heb ik de volgende vragen voor je:

• getuigt het van volwassen gedrag om iets van zulk gedrag (als van Jacqueline) te zeggen?
• getuigt het van passieve agressie om niets van zulk gedrag te zeggen?  
• wat is volwassen gedrag?
• wat is onberispelijk gedrag?
• hoe belangrijk is intentie bij dergelijke confrontaties? Zijn intenties niet altijd voelbaar? Ga voor je-zelf maar na...
• wat is er volwassen aan wanneer een heel volk NIETS ZEGT of NIETS DOET terwijl haar leiders er een potje van maken? Is dát wenselijk gedrag? Is dat volwassen gedrag?

Heel eerlijk: ja - dat is wenselijk gedrag... want zo zijn we grootgebracht immers. Ja-en-amen-zeggen en vooral niet kritisch denken. Even terug in de tijd dan maar?

Om je even bij te spijkeren: Sinds de heksenjachten -waarbij ieder met Gezond Verstand de brandstapel op gesleurd werd om levend te verbranden ten overstaan van het hele dorp- zijn kritisch nadenken, volwassen gedrag en emotionele stabiliteit verdwenen uit onze samenleving.

Maar nu vraag ik je. Past dat bij ons mensen? Om onze schouders op te halen en er niets van te zeggen? Is dat onze menselijke natuur? Horen we ons te conformeren als schapen zonder nadenken? Hebben we daar ons verstand voor gekregen?

Waar ligt het onderscheid

Nu terug naar dit voorval. Is constateren en (dus) verwijtloos communiceren ook aanvallen? Maakt dat iemand een agressor? Hoe zit dat dan met geweldloos communiceren/NVC? Of is dat ook verbale agressie? Waar ligt het onderscheid?

Ik begrijp: als iemand niet overtuigd kan worden, dan is het onbegonnen moeite. Mensen hebben een bepaald beeld en dat zit wellicht vast. Sommigen ontberen kennis van zaken. Begrijp ik allemaal. 

Echter, ik heb nu alle moeite gedaan om het voorval in een breder perspectief te plaatsen. Kun je erin mee gaan? Dat van die ziel en heksenjachten is even lastig, want niet iedereen snapt dat. Maar snap je de rest wèl?

Snap je ook, dat ANGST aan veel van onze daden ten grondslag ligt en ons weerhoudt te doen wat we horen te doen? We hebben onze angst  aan te gaan, anders zien we die terug in anderen. 

Paulo Coelho zegt dit zo: "When you do not know your personal devil, he usually manifests himself in the nearest person."

Als we onze eigen duivel of schaduwkant niet kennen, manifesteert die zich meestal in de eerstvolgende persoon die we tegen komen.

Puntjes op de "i": wat ik inbracht was Geweldloze Communicatie - en hard nodig

Lees/zie/herkent niet, dat mijn teksten ingevingen zijn en onberispelijk van snit. Er zit geen verwijt in. Er zitten wel constateringen in – maar zonder enig verwijt. Ik ging de confrontatie aan. Wat is daar mis mee?
 
We zien overal een aanval in – is dat terecht?

Dat (confronteren) doe ik heel mijn leven al. Het is mijn natuur. En al heel mijn leven vallen mensen daarover – omdat ze het niet gewend zijn. We leren niet om te debatteren en kritisch naar ons eigen gedrag te kijken. Dus zien we OVERAL een aanval in – en is dat terecht? Of overdrijven mensen ? En waarom ? Omdat ze in de angst zitten. Of vast in het conformeren, dus in het "regels volgen". Niet gewend om te discussiëren, maar wellicht gewend om discussies af te kappen voordat men verhit raakt. Wellicht uit angst dat iets escaleert.

Kern: we hebben elkaar te attenderen op karikaturaal gedrag 

[Update] De kern van dit betoog is dit. Elkaar besmetten met onze onvrede is niet OK en mogen we niet langer van elkaar tolereren. Dit is Aquarius. Het is tijd voor Waarheid. We hebben elkaar te attenderen op karikaturaal gedrag. Liefdevol. Schouders ophalen en het zo laten is een vorm van passieve agressie te noemen. Zo verandert er niets. 

De waarheid spreken is een teken van liefde.

• Alles bij een ander neerleggen is een vorm van terreur
• Continu boos zijn is terreur naar anderen
• Liefde is... zorg-vuldig omgaan met onszelf en anderen

Naschrift - de reactie van Lien

[Update 26/6] Lien liet me zojuist weten:
“Ik heb net het kwartje zachtjes horen vallen
Zij probeert haar ding op jou te uiten
Net onderweg gelezen in de metro, jouw blog
Als ik zeg: "lukt het pap", dan snap je wat ik bedoel denk ik; heeft indruk gemaakt toentertijd en kwam weer boven drijven
De "lukt het pap" en "zit je nu naar een complimentje te vissen?" zijn van hetzelfde kaliber.”


Ik kreeg nog een tip van iemand: “(Jouw gedrag/artikel is) Reactief in plaats van Agressief” - dank je wel Natas! Zij promoot de visie van visionair Jef Staes - diplomavrij onderwijs - functievrij werk - en een pensioenvrij leven. Zie eerder artikel hierover ;-)

Oh en ik kon het niet laten, ik heb zojuist pas gekeken wat Jacqueline mij per PB teruggeschreven had. 't Valt niet tegen:

“toevallig viel het mij een poosje geleden op dat jouw posts hier vol boosheid zitten.”

Hoe briljant is dat? Ze draait het precies om. Is dat niet kunstig??

Eind goed al goed met Gandhi

We zijn bij het eind van dit betoog gekomen. Ik heb de uitnodiging aangenomen en ben op onderzoek gegaan en heb het voorval in een breder perspectief gegoten en alle relevante zaken aangestipt. Een hele studie dus. Waarom? Omdat iedereen die mij uitlokt om naar binnen te gaan en de boel te onderzoeken, die eer en honoreer ik. Dat vind ik respectvol.

In dat licht heb ik nog één mooi plaatje voor je. Eentje met een uitspraak van Gandhi. 
Eind goed al goed, toch?

If you don't meet God in the next person you meet, stop looking for him any further.

++

Gebruikte meerleeslinks: 
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/05/waarheid-teken-van-liefde.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/05/de-aap-de-nar-de-joker.html
www.dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/05/denken-is-een-keuze.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/04/rechtlijnigheid.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/05/recht-door-zee.html
 

Dialoog is een beeldschoon ding. Daarbij respecteren en waarderen de gesprekspartners elkaar en doen dat vanuit verbinding. Schreeuwen is dan niet nodig, laat staan overschreeuwen, omdat ieder gehoord wordt en dat weet van elkaar.
Sommigen staan niet open voor dialoog. Soms verkiest men discussie, ander woord voor touwtrekken.

http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/eigenwaarde.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/warm-menselijk-communiceren.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/verstandelijke-waarheid.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/nuchtere-spiritualiteit.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/corrigeerbaar-gedrag.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/05/zorgvuldigheid.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/04/boosheid.html (over boosheid en angst)
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/04/rechtlijnigheid.html
http://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/05/simpel-leven.html