Posts tonen met het label psychisch vampirisme. Alle posts tonen
Posts tonen met het label psychisch vampirisme. Alle posts tonen

dinsdag 7 november 2017

Sensitieven, energieën en psychisch vampirisme - wetenschappelijk onderzoek dat ZUIGEN aantoont

Eindelijk wordt de reikwijdte en kracht van intenties in beeld gebracht


Eindelijk is aan te tonen wat intentie doet, hoe dat merkbaar is èn dat het bestaat. Het is aangetoond en bewezen; de "beste heler van onze tijd" (Edgar Cayce) kon op afstand diagnose stellen. Dat mag men positief gebruik van talenten noemen.

Ik wijdde een blog hieraan, aan de hand van een lang bewaard artikel over wetenschappelijk onderzoek door psychiater Shafica Karagulla. Het artikel "Sensitieven, energieën en psychisch vampirisme" van Alexandra Gabrielli in "Bres" heb ik tientallen jaren bewaard, herlezen en gekoesterd. Zuigen en psychisch vampirisme staan hierin duidelijk beschreven en mag men zien als negatief gebruik van talenten, waar wij mensen ons bovengemiddeld schuldig aan maken - want we doen dit dagelijks en iedereen kent het. Van 8 tot 88 jaar oud.


Bezitsdrang 

Eindelijk wetenschappelijk onderzoek dat het ZUIGEN en dus het parasitaire gedrag aantoont dat mensen onderling doen. Machtsmisbruik, machtsspelletjes, domineren, vernederen, kleineren en betuttelen is allemaal te herleiden als je er serieus onderzoek naar doet. Dit valt in de categorie bezitsdrang want het toont hoe we de ander willen inlijven en dus willen bezitten.

Dit komt niet uit de lucht vallen. Het gebeurt in het groot om ons heen en achter de schermen, en dus ook in het klein, tussen mensen onderling. Het gaat erom dat we inzien wat er mondiaal gebeurt en hoe dergelijk gedrag duidt op "verdeel en heers"-concept dat ons tegen elkaar opzet, alles doet tegenwerken en saboteren, en hoe dat achter de schermen in stand wordt gehouden.


Aanvullingen op het artikel uit voortschrijdende inzichten

Ik heb het artikel aangevuld met bevindingen uit eigen onderzoek; aanvullingen om de brug te slaan naar hedendaagse problematiek, dus om de begrijpelijkheid en toepasbaarheid van deze materie te vergroten. Mochten er desondanks vragen zijn, stel die dan gerust. Door de interactie ontstaan vaak weer nieuwe inzichten - voor beiden.

Klik op een plaatje om te vergroten en beter te kunnen lezen.

Meerleeslinks: 

Karagulla, Shafica (1914-ca. 1986) - Dictionary definition of Karagulla, Shafica (1914-ca. 1986) | Encyclopedia.com/science/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/karagulla-shafica-1914-ca-1986

Smit geneest volksvijand nummer 1: kou | renvogel.com/2011/03/31/olof_smit_geneest_volksvijand_nummer_1_kou |
-














Tip - meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang de volgende weblog in je mailbox

maandag 15 september 2014

Flexibele opstelling tov touwtrekken; liever vragen stellen dan kinderachtig zijn

867 woorden | 2 gekoppelde artikelen |
Wie zich flexibel opstelt en zich openstelt voor nieuwe zienswijzen, komt minder snel in vruchteloos “touwtrekken” terecht.

Ik herinner me dat ik wel eens een mentale (=taal van het Verstand) beslissing had genomen en dan onwrikbaar een discussie inging - om er dan met verbale kleerscheuren weer uit te komen. Dat werkte dus niet soepelkes. Leuk, als je discussie zoekt -wie wil dat?- of blauwe plekken ambiëert maar niet positief voor ieders humeur noch bevorderend voor een soepele verstandhouding. Alleen weggelegd voor doorgewinterde bloedzuigers en andere verwanten van de familie Dracula.


De dialoog aangaan en vragen stellen


Wil niet zeggen dat je domweg maar moet toegeven “voor de lieve vrede”. 

Nope.
Wil zeggen dat je alert mag zijn op het gegeven, dat je ook maar mens bent en de ander wellicht een idee, inzicht, ingeving of inspiratie deelt die mogelijk een nieuwe wereld voor je openen kan en daarom niet zonder meer vertrappeld hoeft te worden.

Luisteren kan geen kwaad. Doorvragen kan ook geen kwaad. Dat hebben we alleen nooit geleerd. Daarom zie je mensen, ook van 40+ en zelfs hier op facebook, zo lief en aardig het touwtrekken verkiezen boven “gewoon” vragen stellen.

Een simpel “Wat bedoel je?” doet wonderen.
Simpel verklaren hoe je je voelt bij iets van de ander, doet óók wonderen, omdat je het gesprek dichtbij jezelf houdt -gevoel delen is heel oprecht- en je kunt de ander zo uitnodigen jou te helpen begrijpen wat er werkelijk speelt, ipv gelijk en breinloos een aanval lanceren...zoals kleine kinderen dat zo schattig plegen te doen


Wat gebeurt er eigenlijk?


Dus wat gebeurt er? Ieder reageert vanuit z'n eigen stuk en brengt PER DEFINITIE een nieuw gespreksonderwerp in (wat óók aandacht behoeft immers) door het niet simpel te houden maar geraakt te doen.
Zucht. En zo ploeteren we maar raak...


Dialoog...


“Dialoog is een beeldschoon ding. Daarbij respecteren en waarderen de gesprekspartners elkaar en doen dat vanuit verbinding. Schreeuwen is dan niet nodig, laat staan overschreeuwen, omdat ieder gehoord wordt en dat weet van elkaar.
Sommigen staan niet open voor dialoog. Soms verkiest men discussie, ander woord voor touwtrekken.”



Wil je me helpen?


Bottomline: ik vermoed, dat dit toch anders kan.
En jij? Wil je meedenken? Wat denk jij? En HOE DAN?
Is dialoog toch mogelijk? Ook als iemand potdicht zit of in een ivoren toren woont?
Suggesties welkom. Reageren kan ook op
facebook. ++

- - -

Deel twee: 

“Kinderachtig | het merendeel der mensen is emotioneel nog niet volwassen en hun gedrag is daarom kinderachtig”


Ik ken het als geen ander; ik was tot mijn 38ste nooit ouder geworden dan vijftien jaar - en kon daardoor 'beregoed' opschieten met de tieners van nextdoor. Leuk detail, idd.

Meer dan dat; ook een belangrijk detail. Kijk maar: inmiddels heb ik de inhaalslag gemaakt en er is niets leuks aan, aan in je eentje volwassen worden. In die zin: 'In het land der blinden is één-oog outcast'. Mensen die je niet kunnen horen -en dat zijn er nogal wat- noemen zo iemand een bet-weter, of voelen je energie en vallen aan als Dracula himself. Of komen gezellig bloed drinken (ipv op de thee:) en als je dat niet toelaat worden ze pissig. Allemaal niet leuk, toch?


Wat ís kinderachtig?


Mensen halen je graag naar beneden merk ik. Is dat omdat ze zelf niet omhoog willen, wellicht? Geen getuige willen van hun onvermogen? Is dat het?

Kinderen spelen graag, niets mis mee. Spelen is leuk. Dat is leeftijd-onafhankelijk (of zou het moeten zijn).
Ik zie ook mensen van 56+ (en '25-') die potdicht zitten en dus alles afkeuren wat afwijkt. Dat vind ik minder gunstig. Die kunnen venijnig uit de hoek komen om de beschreven reden. Pijnlijk ook. Om volwassenen van eerbiedwaardige leeftijd zichzelf zo te zien vernederen.


Wat doe je ermee? Negeren?


Ik geef graag antwoord als iemand de moeite neemt te schrijven. In sommige gevallen zou een ander liever stil blijven terwijl ik dan toch een ingeving heb en die deel. Het doel ervan is simpel. Ik probeer tot dialoog te komen. Inderdaad - dwars door dat kinderachtige gedrag heen. Kijken of het lukt. Via vragen en confronteren-met-wat-ik-zie-gebeuren probeer ik dan om het ijs te breken. IJs staat voor kilte; de kilte van de Mind. Om de Warmte van het Hart te bereiken. Soms lukt dat. Soms niet. Heel vaak wel trouwens. En dat is kicken. Omdat het zoveel fijner is om samen lol te maken dan om te sparren over futiliteiten; zonde van de energie toch?

Ik schrijf 'ik' maar daar heb ik weinig in te doen. Het is mijn ziel die me die impuls geeft - en die volg ik altijd blindelings. En daarin staat mijn ziel niet alleen; die heeft kennelijk overleg gehad met de ziel van de ander! Mijn intentie is dus positief. Altijd. De helpende hand toestekend. Of dat nu zinvol is of niet - vanuit Menselijk Gedrag kunnen we dat tegenhouden immers, terwijl de ziel groen licht gaf. Sabotage dus. Dat is mijn zaak niet. Ik neem míjn verantwoordelijkheid. Wat ook een ander ermee doet... ++

Reageren kan ook op facebook

maandag 8 september 2014

Gebruik je talenten positief

273 woorden |
Het is grondig mis met ons.

Dé manier om het tekort in jezelf aan te vullen is... stelen. Elkaars bloed drinken. Parasiteren. Iedereen doet het, zelfs kinderen. Vampiers - ze bestaan - en dichterbij dan je denkt: dat zijn jij en ik...


De architecten van onze Verdeel-en-Heers- “Samen-Leving”


De architecten van deze samenleving zijn geslaagd in hun opzet - we vallen elkaar aan en lastig om energie - omdat we bij ons zelf weg zijn. “Divide et impera”, een briljant concept.

De architecten, wie zijn dat? Think. You tell me. Ik heb er talloze malen over geschreven.
Stel vragen. In jezelf. Ga op zoek. Jouw ziel laat je alles zien, als je zover bent.


De strijd om energie


Op 5 september schreef “De strijd om energie”. Ik besef nu pas hoe exact dit klopt nu ik de voorbeelden aan de lopende band gepresenteerd krijg. Mensen zijn über-creatief in het vinden van een manier om hun talenten negatief in te zetten - vanuit tekort dus. Dat gebeurt vanuit ons Verstand omdat onze onverwerkte emoties ons parten spelen. Verstand is kou. Hart is warm. Onze missie en dus ons leerpunt is, om onze talenten nu eens pósitief te leren inzetten; opbouwend, constructief. Vanuit nieuwsgierigheid en verantwoordelijkheid en integriteit dus. Dat dient van-zelf te gaan. Zelf is ziel - dus vanuit het hart.

Hunkering


Wat zit er onder? Een hunkering - naar liefde, warmte, steun, in welke vorm ook. Aandacht vragen dus, voor een probleem of tekort in ons leven. In het artikel over tekort ben ik er reeds dieper op ingegaan.

Filmtip


Ik zag deze week een (moderne, vlotte, interessante en redelijk) positieve vampierfilm met simpele maar mooie effecten: Forever 16. Download 'm via kat.ph of zie 'm op youtube. En-joy.

Meerleeslinks vind je in genoemd artikel, dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/09/de-strijd-om-energie.html - ook op facebook

vrijdag 6 juni 2014

Parasieten herken je zo | bloedzuigers en ander modern vampirisme

1773 woorden |
"Para-shit"
Op facebook provoceer ik. Niet bewust maar zo schijnt het uit te werken. Dat zie je aan de reacties, mensen die van alles bij een ander neerleggen. Een enkeling is bij machte om zichzelf te corrigeren door in te zien wat er geraakt is en houdt het bij zichzelf. Dat juich ik van harte toe want hoe mooi is dat...

Parasieten zijn een ander verhaal, die komen bloed drinken. Afscheid is vaak 't enige dat rest. De pas afsnijden dus door te benoemen wat je ziet gebeuren en zeggen hoe het wèl hoort tussen mensen. 

Dit verhaal is een vervolg op de blog "eigenwaarde" te noemen. Laat me je een stukje meenemen. De materie is té leuk :-)


Passie

Dolenthousiast word ik als er een bruikbaar voorbeeld zich aandient. Op de facebook-pagina had iemand de brutaliteit om mij indirect aan te spreken op iets wat hem was opgevallen. Ik had die ochtend overigens een blog geschreven vanuit mijn tenen (Slimme meter voor domme consumenten | Fulmineren doe je zo) en mogelijk dat ik daarmee mensen raak. 
Is dat mijn zaak? Is het niet juist de bedoeling dat we elkaar attenderen op onze leefomstandigheden? Of zoals ik letterlijk stelde, "Waar is de passie dan nog als je niet kunt stellen hoe het is vanuit je eigen beleving?" 

Ik zie het als mijn taak om te schrijven wat ik zie en anderen te attenderen op het gedrag dat we allemaal vertonen. Ik ook; ik ben ook mens. Alleen durf ik de stappen te nemen om mezelf te corrigeren en heb nu de brutaliteit om dat de wereld in te slingeren. Omdat dat zo voelt; dat is mijn pad. Mijn roeping.


Parasiet 

Laat me je het verhaal vertellen. Ik postte:
Sommige mensen vinden sommige dingen die ik schrijf te grof, te hard (zonder 't') of gewoonweg niet kunnen.
Einstein, zei daar dit over: "Those who have the privilige to know have the duty to act"
NB: vraag mij om het hele artikel hierover
Waarom ik dit plaatste? Ik was via de chat aangesproken op mijn eerder genoemde weblog. Iemand die ik ken vond het te persoonlijk; "Dat hoort zo niet". Grinnik. Dit citaat vond ik daarom wel passend en treffend. Dus ik ging staan voor wat ik te melden heb - met nog een schepje er bovenop :-)

Deze meneer had z'n kans schoon gezien en opende de aanval. En onthulde zich vervolgens als vampier - ik voelde het trekken aan mijn onderbuik; het alarm gaat af bij energie zuigen. Zijn tactiek was: de aanval openen op mijn terrein. Een mind-spelletje waarin iemand zou verdwalen en bloed zuigen terwijl je het niet door hebt, zo viel mij op. Nou ja, kijk zelf maar. Herken jij het? Dit zijn de reacties:

Jan: Start met leven naar je eigen woorden is een welgemeend advies
  • Het lichaam liegt nooit Wat stel je voor? Deze pagina stoppen totdat ik dat in de praktijk gebracht heb? En hoe is dat meetbaar en door wie?

  • Jan: Zeker niet stoppen. Wel eigen woorden evalueren. Meetbaar in objectievere termen: overal waar beschuldiging, boosheid, kleineren etc. in doorklinkt, is minder uit het hart en meer uit het ego.

  • Andromeda: Het advies is aan zichzelf
    (Dit commentaar begreep ik pas later. Ze bedoelt dat hij dit advies aan zichzelf gaf; hij keek in de spiegel en Andromeda zag dat in)
  • Het lichaam liegt nooit Je irritatie is voelbaar. Als jij de P in hebt, wees dan volledig. Dat ben je nu niet.

  • Het lichaam liegt nooit Andromeda? Geen idee wat je bedoelt. Voel alleen een hoop negativiteit. Geen opbouwende kritiek. En al helemaal niet specifiek.

  • Het lichaam liegt nooit JWN ik sta open voor input alleen je zegt niets , je moppert alleen. Ik kan niets met je feedback want het is geen feedback. Het is per definitie gezeur.

    Dus: Wat is er? Zeg dat gewoon

  • Jan: Je eerste reactie op mijn vorige betreft invulling en beschuldiging. Waarmee jij laat zien dat mijn welgemeende advies aan het goede adres was gericht.

  • Het lichaam liegt nooit Feedback is : dit gaat er goed; dat kan er beter.
    Zeg wat je voelt, zeg wat je wilt.
    Je loopt nu te zuigen. Dat tolereer ik niet, van niemand. Je hóeft hier niet te zijn, het mág.

    Heel veel mensen maak ik blij met wat ik doe.
    Alleen, jij ziet je kans schoon om mij op de vingers te tikken. Meestal doen vrouwen dat, maar jij hebt ook een manier gevonden. En sierlijk is het niet, gozer. Succes ermee.


  • Jan: Kennelijk ben ik niet duidelijk genoeg. Woorden van het hart beschuldigen niet. Ik neem aan dat je het verschil tussen signaleren en beschuldigen kent. Veel zaken die jij signaleert, worden vervolgens verwoord door je met beschuldigingen in het taalgebruik. En op dat moment is er een discrepantie tussen jouw aangenomen uitgangspunt (leven vanuit het hart) en je woorden.

  • Het lichaam liegt nooit Je toont bijzonder naar gedrag JWN, hou het bij je. Ik begrijp je "cry for love" maar hier ben je te oud voor.
    Dit gedrag is klein. Doe groot.

    Voor de volledigheid. RJ

  • Het lichaam liegt nooit Je zuigt. Je draagt dus niets bij, maar komt hier HALEN. Via de achterdeur. Dat is verwerpelijk gedrag. Kappen! Of ik gooi je d'r uit.
    Helder genoeg zo?


Bottomline

Vanmorgen werd ik blij wakker en hoopte dat de reacties van Jan er nog zouden staan. Ik popelde en kon niet wachten, de blije energie om hiermee een blog te vullen maakte dat ik niet te houden was van zuiver enthousiasme. Op de rand van mijn bed krabbelde ik alvast een notitie, tegen het vergeten:

"Alles bij een ander neerleggen is een vorm van terreur." Weet je nog? Dat is wat je nu doet; je vecht op mijn terrein.
Neem je verantwoordelijkheid voor je eigen gedrag. Je bent nu energie aan het stelen via ingewikkelde mentale spelletjes. Achterdeur dus.
Dat past niemand. Je negativiteit is voelbaar. Negatief = tekort. Je kunt het niet uit jezelf halen en komt bij mij stelen voor het oog van de wereld.
Schandelijk gedrag. Maar niet erg als je er lering uit trekt. We zijn hier om te leren immers. Pak je 'm? Zie je in wat je doet en hoe het zit?

Dan pas je gedrag nu aan dan is het allemaal niet erg. Hou dit gedrag bij je (voortaan). Je behoefte kun je delen, uitspreken dus. Dat is volwassen en grootzielig gedrag.
Wat je nu liet zien is indirect. Kinderlijk dus. Kleinzielig gedrag. Je staat te stampen van woede als je niet krijgt wat je wilt. Dat no kan.

Zie je nu hoe simpel het is?"


Onberispelijk zijn = in neutraliteit blijven

Beeldschone boodschap zo, vind je niet? Don Miquel Ruiz hamert erop, dat we onberispelijk in onze woorden dienen te blijven. Ik merk dat dat het geval is zelfs als ik voel wat de ander beoogt en mij dit kwaadheid brengt om de simpele reden dat dit gedrag Not Done is. En het ergste is, wij mensen zijn ons er niet van bewust. Dus heeft zo iemand geattendeerd te worden op wattie doet. Toch? Anders blijft het zo. Misschien komt hij tot andere gedachten.

Die kwaadheid die ik voelde noem ik overigens "functionele kwaadheid"; de ziel laat voelen dat dit menens is, niet bij mij hoort en niet genegeerd mag worden. Dus ik ga het niet uit de weg en pak die handschoen op

Een dinnetje meldde zich blij per sms, vraagt hoe het gaat en ik vertel haar:
"Op mijn pagina provoceer ik. Gister reageerde een man door mij aan te vallen op mijn gedrag. Ik ga zo kijken of hij inmiddels tot inzicht is gekomen want ik heb genoemd wat ik bij 'm voelde en gezegd dat het zo genoeg was. Ben benieuwd of hij tot de mensen behoort die dat kunnen. Leren en corrigeren. Dat is mentaal krachtig."


Ze reageert verontrust en zorgend:
 "Als je erop ingaat ga je een strijd aan. Het is niet aan jou of de ander wel/niet tot inzicht komt. Ik zou als ik zo mag zijn je aandacht bij jezelf houden.

Lief hè? Ze heeft gelijk. Daarom ga ik geen strijd aan. Ik ga niet mee in het drama van de ander. Ik voel weliswaar wat de ander beoogt, laat het me niet raken door erin mee te gaan - maar ga het ook niet ontwijken. Het komt niet voor niets op mijn pad, hier heb ik iets mee te doen. Niet qua emotioneel oud zeer, want daar raakt het me niet; na 7 jaar afleren heb ik mezelf eindelijk emotioneel in balans; nee, het inspireert mij om te schrijven. Dolenthousiast zelfs. De ingevingen vliegen me om de oren!

Dus ik sta recht en benoem wat ik zie, want dat vind ik mijn plicht. Voor het oog van de wereld want daar speelt zich dit af. Waarom niet?

"Ik vind dit wonderschoon. Het leert me. Ik zie hoe mensen doen. Mooi juist. Geen nood, voer voor een blog:) - schreef ik haar terug.
 

Zij: "Je zou je wel kunnen afvragen of de toon die je pakt de juiste is... Voor mijn gevoel zit daar de energie in waar mensen ook terug spiegelen....x"
 

- 'Je bent lief. Dank voor je zorg :) '

Hmmm. Inderdaad was het zo, dat ik de avond tevoren niet al te haastig wilde terugschrijven. En het even liet bezinken en hem eerst korte vragen stelde, om te voorkomen dat het touwtrekkerij werd - exact wat mijn "gast" beoogde immers. En exact waar deze dame me zo innemend voor waarschuwde :)


Denk je mee?

Oordeel zelf. Of liever: VOEL zelf. Oordelen horen we genoeg en dat wordt vaak verward met emotioneel oud zeer of gewoonten of normen en waarden die anno 2014 niet langer nuttig blijken te zijn.

Voelen brengt ons dichter bij ons-zelf en toont ons de weg. De inzichten zullen zich melden. Van-zelf. Zoals je -naar mijn bescheiden idee- hierboven ziet gebeuren.

Mensen die de pendel hanteren kunnen zich deze vragen stellen over het plaatsen van deze blog:
"Mag dit zo? Moet dit zo? Is er iets op tegen om het te plaatsen? Of... gewoon dóen?" Ik had 4x een ja. Jij?

Een mooie basis is altijd: "Is het idee goed? Is het moment goed? Is de uitvoering goed?" Check! :-)

Ingeving: 'Iemand die zich-zelf in de steek laat, mag ik attenderen op z'n "vergissing".' Want die besmet een ander met z'n gedrag. Daar merk je het aan immers.

Nu jij. Heb je het geduld en de moed om stil te staan bij jezelf? 

Dank je voor het lezen. Fijne dag. De zon schijnt. Wow.
Heb je het geduld en de moed om stil te staan bij jezelf?

Meerleeslinks:

Dit is mijn studieterrein en expertise. Ontmoet mij op fb.com/hetlichaamliegtnooit voor dialoog.