Uit de grond van mijn hart: we are fucked

"Aan bescheidenheid heb je geen reet", zo sprak mijn lerares communicatie op de hogeschool van Amsterdam.

Weet wie je bent, betekent dat.
Wees, wie je bent, zeg ik op mijn beurt.
Vandaar dit eerste plaatje. Er zijn er meer; meer plaatjes, kijk maar.

Vandaag heb ik iemand de deur moeten wijzen voordat zij in mijn leven kon komen en dat was nodig. Opnieuw. Net als mijn vaste stalkster. De aantocht van BS oftewel bullshit ruik je van ver aankomen, lijkt mij.

ONDERWERPEN |

Vrouwen, hoe leuk ze ook zijn, of zouden kunnen zijn, of zouden moeten zijn, zijn dat meestal niet naar Mannen. Die plegen ze te willen onderwerpen. Om te kunnen overheersen.
Echte Mannen hebben hier geen bestaansrecht, of zo.

Leuke programmering, indoctrinatie oftewel conditionering. Lekker woke. Oftewel lekker neofeministisch. Oftewel verstoken van gevoel. Oftewel: oliedom.

Belachelijk gedrag dat duidt op een zieke wereld in plaats van op een beschaving; ergo, dit is geen samenleving maar een bonte verzameling zombies, die elkaar liefst continu lastigvalt of gelijk verslindt. Want wie afwijkt, bvb door gelukkig te willen zijn, wordt gestraft. Ogenblikkelijk en meedogenloos. Precies zoals Kerk het dicteerde. Ooit.

Grote woorden. Krachtige taal. Nou èn? Want... wat nu, als dat domweg echt zo is? Waarom doet ruim 80% van ons ontoerekeningsvatbaar oftewel knettergek? En waarom is dat niet bespreekbaar? Hoe VERDACHT is dat?

VERDACHT |

Einstein stelde al, dat 2 zaken oneindig waren: de kosmos en menselijke domheid - maar van de kosmos was hij niet zeker.

Hoe duidelijk wil je het hebben?
We are fucked. Niet te weinig. Voor wie het wil zien.

Kijk maar, naar hoe we elkaar bevechten in plaats van diegenen die ons vermoorden, onderdrukken, aanranden en tegen elkaar - en onszelf - opzetten.

Durf je te zien, wat gaande is?

Zo niet, ook goed.
Neem dan lekker nog een prik en dan wens ik je een prettig leven verder, zo lang als je nog hebt, want dat is gelijk gereduceerd, tot 3 tot 10 jaar.
En daarna boosteren tot je 25 ons weegt, lijkt mij. Daar heb ik ook een plaatje van.
Dus is het waar. Omdat ik het zeg. En ik ben autoriteit op dit gebied want het staat op internet. Gedrukt, dus. Dus is het waar. Q.E.D.

Voor wie verder kijkt dan de neus lang is, schreef ik een boekje. "Voel jij het ook?" Gedichten en gedachten. Gevangen in een gedachtenregen. Want: leven duurt maar even.

Een dagelijks dosis levenslust. Voor hen die vastlopen en verbetering zoeken. Van kwaliteit van leven. Zie: www.hetlichaamliegtnooit.nl.

Of niet.

rj

Link: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/09/uit-de-grond-van-mijn-hart-we-are-fucked.html

En nu de plaatjes:

In een samenleving die samen leeft

"Hey roberto, kom even binnen man, dan maak ik een snack voor je..."

Voor de zoveelste keer heb ik brood uitgedeeld dus Arthur roept mij nu binnen. Zijn vrouw Channie noemt mij 'de aangetrouwde buurman', omdat ik in een andere straat woon.

We praten wat heen en weer over honden, ook hun honden, omdat die enorm kunnen blaffen maar zich nu vrij snel keurig koest houden en zij daaruit distilleren hoe licht tof of zuiver ik wel in elkaar moet zitten... want zij zijn trouwe fan van Cesar Millan, een Mexicaan op de Amerikaanse tv, die elke hond kalm en gezellig kan krijgen, ook de meest agressieve.

Arthur is buiten zinnen over hoe lief ik ben, ik hoor het hem telkens opnieuw zeggen. Een welkome afwisseling van de terreur die ik al jaren op mijn woonplek ondervind, vaak dagelijks, omdat mensen elkaar soms om niets naar het leven staan. Zijn vrouw Channie is bij de honden gaan zitten en verbaast zich er steeds over hoe zoet haar Schnauzer toch is, die geeft geen kick. We kijken naar een episode van haar favoriete hondendresseur Cesar en mij valt al snel op dat hij niet de hond aanpakt maar de signalen leest die de hond afgeeft en vervolgens de mensen er omheen op het goede spoor zet. Een zeer intuïtieve man die het bij het rechte eind heeft, keer op keer. Succes verzekerd.

Geen verrassing voor mij overigens, dat die methode werkt, maar wel verrassend dat deze man zo gewaardeerd wordt en dat dit op main stream media te zien is. Ik ben opgegroeid met een hond en maakte van binnenuit contact met het dier waarop ik een ongelooflijke douche aan warmte en liefde cadeau kreeg. Toen ik als 14-jarige bij een klasgenoot op bezoek was voor een feestje en even moest wachten in de woonkamer, temidden van de mensen die er woonden en waar ook een hond was, maakte ik als vanzelf contact met het dier, ook al liep die op meters afstand, waarbij mijn hart opende. Tien minuten later liep die hond voor mij langs en aaide ik hem als vanzelf, waarbij iedereen in de kamer gelijk opsprong van paniek om mij te waarschuwen, dat je deze hond niet zomaar kunt aaien... maar oh?? Dat ging zomaar goed...

Dit vertelde ik spontaan en dus ook, dat ik vanuit mijn hart contact maak met dieren. De hond van één van hun buren laat ik af en toe uit vanwege een handicap van zijn baasje en al snel gebeurde dat zonder riem, als een feestje. Hond helemaal blij. Baasje blij. Ik blij. Lekker rennen. Zodra ik aankom bij de woning om op bezoek te gaan of de hond uit te laten, zingt die hond een complete opera, kwispelt erop los en draait om mij heen en tegen mij aan. Het kan niet op. Ik was al snel familie.

Arthur dook de open keuken in voor een snack en ik was verrast, door zijn toffe geste, dus ik wachtte met plezier af. Ik hoorde hem mompelen over zalm en vlees en even later was er een prachtig bordje met van alles, gebakken ei, drie soorten vlees en inderdaad zalm. Ik had al gegeten maar van eten krijg ik altijd trek, dus dit ging schoon op... met smaak. Het was heerlijk. Channie vertrouwde mij toe dat zij van de aardappelen en spinazie is maar Arthur pakt altijd flink uit, als hij de keuken in gaat. Ik was blij verrast en heb genoten.

Peru 

Eerder die dag gebeurde ook al iets moois. Maria belde met een kwestie over spirituele zaken en vroeg zich af hoe ver ik was, op dat gebied. Enkele vragen leerden mij, dat zij bij een dochter van olof geweest was dus dit had mijn volledige aandacht. Zij was niet tevreden. Het was om geld gegaan en zij was niet geholpen. Sterker nog, ze kreeg een nare ontvangst en een wat agressieve toon dat zij niet te helpen zou zijn.

Dit is precies mijn expertise, waar ik veertien jaar mee bezig ben geweest; het is mijn vakgebied. Ik zei niet veel, dat liet ik haar doen en we maakten een afspraak voor komende week. Nu, een dag later, valt mij in dat deze vrouw uit Peru komt. Wacht even. Zij komt uit Peru, het land waar iedereen uit Europa naartoe wil, vanwege machu picchu en ruïnes van oude beschavingen. En deze vrouw, uit Peru, komt naar míj toe. Hmmm...

Ze stuurde mij nog berichten via de app en ik krijg te horen wat zij eerder al zei, toen zij mij op straat aansprak om de weg te vragen, drie maanden geleden; dat ik als een engel ben. Ik luister haar boodschap opnieuw af en hoor haar zeggen:

"Dank je wel dat ik je heb ontmoet. Op één of andere manier... ja, jij gaat iets bijzonder doen. Ik heb dat al de eerste keer gezien. Jij lijkt een engel. Ik heb toch gezegd: blij(k) als ik ben tegengekomen met een engel."

Ze spreekt engel uit op z'n Spaans; "eng-kel". Ze ziet er typisch Peruaans uit en ik zie er naar uit, want in geen tijden heb ik zoiets meegemaakt. Ik sta al jaren stil en zag mijn coachingspraktijk onderuit gaan, zodat ik jaren zonder inkomen, zonder werk en zonder geld leefde. Een leerzame periode in mijn goedkope antikraakwoning. Om mijn talenten te kunnen ontwikkelen. Die nu aangesproken worden.

Sinds mijn verhuizing heb ik echter nog steeds niemand gezien en nu opeens uit het niets... een afspraak. Ze heeft geen geld maar dat maakt niks uit. Je helpt elkaar gewoon. Wat heerlijk. Kunnen dan eindelijk mijn talenten hun werk gaan doen, waarvoor ik jaren in ontwikkeling ben geweest? Waren de afgelopen jaren een periode van stilte om het te laten betijen, te beklinken, of wat dan ook? Was het stilte voor de storm?

Broodnodig

Ik ben druk geweest met niks. Ik heb maar wat vrijwilligerswerk gedaan en mensen geholpen met eenvoudige klusjes, wat vreugde bracht. Omdat mensen hun dankbaarheid en warmte tonen als je iets voor hen doet, zomaar. Zo ook Arthur en Channie. En met hen velen. Iets, om op terug te kijken, wat ik nu heel even doe, maar waar ik verder niet mee bezig ben. Omdat ik een heerlijk leeg hoofd heb en dat graag zo hou, en lekker impulsief precies doe waar ik zin in heb.

En vanavond is dat brood uitdelen dat over is, tegen de verspilling. Dan help ik een handje mee en het brengt blije gezichten. En ik ben in beweging en onder de mensen.

Zo hoort dat.
In een samenleving die samen leeft.

rj

PS: de eerste foto is van mijzelf, de foto's van brood kreeg ik van uitdelers, die het brood van de bakkers ophalen

bron: https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/09/in-een-samenleving-die-samen-leeft.html

Meerleeslinks:

https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/08/burgemeester.html

Kijk even of je er iets van herkent

NB: burgemeester Ron reageerde gelijk en deelde het bericht, ook nog, met deze tekst: 

"Is er zomaar een vriend die een leuk stukje over mij schrijft. Ben er stil van. Thanks rj"

Vervolg: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/10/jij-doet-al-genoeg-voor-anderen.html

Jaloezie versus oude zielen

Kwam een prachtige tekst tegen die veel verklaart, over nieuwstijdskinderen met hun oude zielen. 

Om te beginnen schreef olof smit er een heel boek over, zodat niemand meer hoeft te dwalen over de betekenis en functie van oude zielen en hun magische talenten en ingevingen; zie Vader Aarde en de aardse taal; www.vaderaarde.nl.

Ten tweede dient men zulke prachtige teksten af te zetten tegen ons collectieve onvermogen om lief te hebben en gelukkig te mogen zijn. We dienen te leren begrijpen waar dat vandaan komt en dat vraagt onderzoek. Graven, dus. Waar sommigen graven om hun kop in het zand te kunnen steken, graven anderen juist om de oorsprong van kwalijk gedrag of vergeten kennis te achterhalen.

Hoe dan ook, lees even mee en kijk wat deze melancholische tekst met jou doet.

Als je van een persoon houdt met een oude ziel...

“Er is een speciaal soort persoon in deze wereld die vaak verkeerd wordt begrepen of eigenlijk wordt benijd. Deze mensen zijn meestal de eenlingen, de vrije geesten, de onschuldige minnaars.

Ze zien de wereld voor alles wat ze kunnen – en zouden moeten zijn – hoewel de wereld hen zelden ziet.

Het zijn de oude zielen, de dromers, de mensen die in harmonie zijn met het leven, zo intuïtief voor emoties dat ze ons bang maken. Ze maken ons bang, niet vanwege wie ze zijn, maar vanwege wie we niet zijn, wat we missen.

Oude zielen bereiken diepten die we niet kunnen begrijpen.

Ze hebben een verbinding met hun ziel en dus met God, met het universum, met de natuur, kortom met alles om hen heen en daarom zijn zij de mensen die de wereld zullen veranderen.

We voelen ons vaak minderwaardig, alsof we ernaar moeten streven om op afstand dicht bij hun niveau te blijven, om hun liefde waardig te zijn.

Er is een zelfverzekerd persoon voor nodig om van een oude ziel te houden. Maar het is het waard. Het zal jouw leven veranderen.

Ze zijn romantisch, ze zijn loyaal, ze helpen ons groeien, ze zijn niet materialistisch, ze begrijpen de diepe verbindingen in het leven, ze zijn dankbaar, ze zijn voorbeelden van moed en levenslust. Een lichtend voorbeeld voor de mensheid die achter loopt bij zichzelf.

Ze bewandelen de meest pijnlijke wegen van dit leven en toch vinden ze op de een of andere manier de vanzelfsprekende kracht om oprecht te glimlachen. Kunnen onbaatzuchtig zijn. Steunen anderen.

Van een oude ziel houden en erdoor bemind worden is een geschenk van het Universum!”

Luiza Fletcher (beetje aangevuld en herschreven, in cursief)

--

Afgunst in ander licht 

Hoewel de meeste mensen meekrijgen om afgunstig te zijn naar anderen, vanwege dat men een ander niet kan gunnen wat men zelf nooit gegund was, helpt dit stukje tekst om onderlinge strijd van oude zielen te beperken. Om begrip en tolerantie te kweken. Voor zichzelf en anderen.

Kijk eens... ieder westers gevormd mens gaat emotioneel mank de wereld in en kent geen eigenwaarde. Wordt kleingehouden en mag niets, immers. Dus streven we de rest van ons leven ernaar om gezien, gehoord en gewaardeerd te worden. Een nimmer vervullende zoektocht die ons als kleinzielige, kinderachtige, intolerante, wraakzuchtige en agressieve kleine kinderen de aarde doet bevolken. 

Tja, dan is het tof om te zien; zo kan het ook. Opgetekend door een oude ziel, kennelijk. 

Hoog tijd om elkaar in ere te houden. En daarmee onszelf niet langer tekort te doen door afgunst onze daden te laten dicteren. 

Daarover gaat mijn meest recente gedicht; jaloezie:

Wanneer jaloezie regeert 

En afgunst dicteert

Doet men zichzelf tekort

En wordt gevoel vermoord

De geest is ziek, het lichaam zuur

Daarvoor bestaat geen enkele kuur

Zolang men vasthoudt aan het idee:

"Voor mij bestaat geen geluk, nee!"

-

rj

Care? Share? Dare?

https://dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/09/jaloezie-versus-oude-zielen.html

Burgemeester

Op de markt ontmoette ik Ron tijdens het eten van een visje. Een aimabel iemand met het stoere uiterlijk tussen dat van een zeeman en een hells angel, compleet met sierlijke baard, waarbij hij de kin keurig vrij laat. Hij vertelde open en royaal over belevenissen en hobby's, nodigde mij een keer uit toen mijn fiets problemen gaf en bleek de burgemeester van zijn straat genoemd te worden. Omdat hij naar iedereen omkijkt, iedereen helpt en bijstaat en storingen verhelpt. Kinderen groeten hem bij zijn naam en een lach en honden trekken hun baasje naar hem toe omdat zij weten dat ze een aai en een koekie krijgen.

Hij is een echte vrijgezel in positieve zin. Relaties gehad maar heeft geen zin meer in het gedoe en de beperkingen die een ander hem oplegt. Hij houdt van zijn vrijheid, net als ik. Altijd bezig. Praat met iedereen en kent altijd wel een mop die hij vertelt alsof het over hemzelf gaat en lacht er zelf het hardst om. Zoals dat hoort.
Een vrije geest met een ruimhartige visie op de wereld; iemand die van vrijheid houdt binnen de sterk naderende grenzen en elke dag bezig is zijn wereld een mooiere plek te maken. Kwaliteit boven kwantiteit. 

We hebben gisteravond film gekeken, de eerste sinds tijden, een oude film van Sylvester Stallone uit 1987 met tussendoor hele verhalen over en weer, geïllustreerd met muziekfragmenten en zijn ontmoeting met countryzanger Garth Brooks, van wie hij destijds alle 9 cd's had maar die er in eigen land veel meer bleek te hebben uitgebracht (42 hoorde ik) en met wie hij mee mocht op tournee en foto's mocht maken, waarvan er eentje de cover werd van een volgend album.

Ron heeft altijd gewerkt en genoeg geld verdiend om er een paar opvallende hobby's op na te houden wat hem een kleurrijk figuur maakt. We noemen iemand als Ron een avonturier, omdat hij openstaat voor het leven en niet verbitterd is geraakt door de tegenslagen noch de bitter lemon, na 40 jaar drinken, en waarvan ik hem de bio-versie had gebracht, die hij goed vond qua smaak en nasmaak maar te laf ten opzichte van de gevestigde merken uit de super om de hoek.

Terwijl ik dit opschrijf, waarbij de eerste woorden zich al meldden bij het ontwaken, klinkt Danny Vera in mijn oren; roller coaster: youtu.be/cWe4e0_UmIc
De melancholie van het leven klinkt erin door, vooral het uitreiken naar het onbekende en onbereikbare. Zo zie ik Ron ook. Iemand die ondanks zijn levenslust en zijn plezier in wat hij doet, zoekt naar de antwoorden en de heilige graal van het leven. De rust van één met jezelf worden. Alsof het niemand van ons gegund is om werkelijk gelukkig te zijn. 

Ron heeft naast zijn werk als chauffeur altijd een onderneming gehad. Was altijd actief, heeft hard gewerkt, onderneemt van alles en staat voor iedereen klaar. En bindt mij met zijn weldadige verhalen en belevenissen. Want hij mist iets. Er zit een gat in zijn hart. Het is onmiskenbaar aanwezig maar we hebben er nooit over gesproken; dat is er gewoon.
Misschien zoek ik hem daarom wel op. Om hem tot steun te zijn. En hem te laten zien wat er ontbreekt, in de wereld. Of hij daar nu open voor staat of niet, dus hoef ik het niet te benoemen maar kan ik er gewoon even zijn, als maat, als broer, als vriend.
Want Ron is ziek en zit aan de pillen. Pillen van 22 euro per stuk die voor 18 cent gemaakt hadden kunnen worden, volgens een eigenwijze apotheker. Ron heeft soms ook erge hoofdpijn. Zaken waar ik studie naar gedaan heb en gelijk associaties bij krijg maar waarover ik nu niks te zeggen heb, want hij is aan het woord en dat gaat even voor.

De film is af, ik heb genoten en merk dat het wederzijds is, neem afscheid en we lopen gezamenlijk naar buiten want daar is altijd wat te beleven. Het is donker. Een buurvrouw komt net thuis. Even kwekken dus. Voor de overleden overbuur zal Ron binnenkort aankloppen om namens de straat een krans te bestellen. Zo gaat dat hier. Ron regelt dat. We gaan uiteen met een vrolijke noot want de avond was goed geweest voor ons, de glimlach prijkt van oor tot oor terwijl ik op mijn fiets stap en door het dorp scheur, in het donker, langs de verrukkelijke zaan.

Ik bedenk: als er meer waren als Ron, was de wereld een mooiere plek. En er zijn er meer als hij. De natuurlijke leiders van een samenleving waarbij iedereen terecht kan vind je in iedere straat. We herkennen ze niet als zodanig omdat de Staat de baas speelt en ieder dat nadoet, zodat onze onderlinge verhoudingen stuk zijn gegaan. Dat mag allemaal herstellen zodra het Gevoel weer toegelaten wordt en daar zijn de eerste tekenen van, gelukkig. Dat gaat ooit gebeuren. 

rj

Het is vakantietijd en ik schrijf even niet aan mijn boek. Ik werd wakker met ingevingen en schreef ze op. 

Ron reageerde: "Is er zomaar een vriend die een leuk stukje over mij schrijft. Op 1 ding na, ben nooit getrouwd geweest. [snel aangepast] Ben er stil van. Thanks rj"

Hier is Danny:

Kou gevat - kentering in de zienswijze

15 augustus 2022. Hartje zomer met overdag 30 graden en zoals gisteravond om middernacht meer dan 20 graden buiten. En ik heb kou gevat.

Er is een interessant fenomeen gaande en dat noem ik: kentering in de zienswijze. Vroeger zei iemand dat je kou had gevat en dan was dat zo, bij gemis aan kennis. Inmiddels weet men beter.

Indien voor een incubatietijd 2 tot 7 dagen staat - da's het officiële narratief - terwijl je na een emotionele confrontatie je DIRECT slecht, zwak en zelfs ziek voelt, dan is er iets aan de hand dat ons lichaam ons dicteert. Of doceert. Ons lichaam leert ons iets, dus.

Zijsprong: met "emotionele confrontatie" bedoel ik datgene dat ons emotioneel belast en verwart, en zit in de hoek van dwang, chantage en manipulatie. Velen zien het als "het werken met energie" of simpelweg "zuigen". Dit hoort er allemaal bij en ervaar ik als niet erg zuiver handelen. Verre van, zelfs. Het is in ieder geval niet erg positief.

Afgelopen week dook ik met een goede vriendin de Zaan in om af te koelen en moest na een dik half uur uit het niets hoesten, proesten en ging bijna over mijn nek. Dat gebeurde niet echt; het was een schijnbeweging van mijn lichaam. Ik merkte alleen de kramp die precies zo aanvoelde. Het kwam plotseling en verdween net zo snel, en was een teken.

Halverwege zei ik al tegen mij metgezel: "Let op..."
Oftewel: "Hier zit een les in."
Mijn lichaam demonstreerde haar, wat de invloed is van De Verwensing. Ik kon haar gelijk vertellen wie er aan mij dacht. En hoe. Ik had het boze oog gekregen van iemand. Een vervloeking, dus.

Spirituele blokkade |​​

Het opmerkelijke is, dat sinds een jaar nu de spirituele blokkade verdwenen is maar mensen die zelf in stand houden. Die zin mag je nog een keer lezen. Vastzittend in hun verleden levert de gemiddelde NEEderlander dagelijks een verse uitbrander en deelt die uit aan willekeurige passanten. Bij hen die samenleven is die frequentie veel hoger. Onvrijwillig wordt zo'n emotionele uitbrander opgedrongen, zo van: "Hier, pak aan!"

Verdeel en Heers |

Even terug. Waar heb ik het over?

Afgelopen eeuwen hebben we te maken gekregen met een geducht staaltje Verdeel en Heers in de vorm van de banvloek oftewel spirituele blokkade. In hechte gemeenschappen had de kerk het voor het zeggen dus wie niet trouwde met iemand van dezelfde kerk maar van een ander geloof werd - niet schrikken - letterlijk vervloekt. Door de eigen leefomgeving. Door de eigen familie, feitelijk. Met zo'n afvallige ging men niet om. Die werd geïsoleerd.

Het gevolg was dat men voor eeuwig verbannen werd oftewel niet gelukkig mocht worden en nooit de warmte van de familieband zou kennen. De nazaten werden een "verboden vrucht uit een verboden samenleving" en dus vervloekt, via deze ban-vloek. Het "waar twee geloven liggen op een kussen, daar ligt de duivel tussen"-syndroom, want men besefte wel degelijk waar dit vandaan kwam. Het zat al in de taal verstopt. 

Alleen zijn wij die kennis kwijt. Sinds de heksenjachten is er geen kennis meer over hoe mens te worden, laat staan volwassen. Dit verzin ik niet. Dit is verdwenen kennis - sinds de heksenjachten - en is terug te lezen op vaderaarde.nl. Men leze het boek erover, Vader Aarde en de aardse taal. En wie daar te lui voor is, leze nog even verder. Want het gaat om het heden, maar zonder kennis van het verleden tast men in het duister.

Vervloeking door de leefomgeving kan men zien als niets minder dan hoogverraad. De oorsprong van dit hoogverraad is nu in enkele zinnen duidelijk gemaakt. De historie is bekend. Maar de oplossing nog niet, want heden ten dage gebeurt dit nog volop, dat mensen elkaar verstoten, veroordelen en verbannen. In een oogwenk, zelfs. Die verwensing is niets anders dan een regelrechte vervloeking met als motto: "Wie afwijkt, wordt gestraft." Da's KERK. Die heeft dat uitgevonden en indirect, dus achter de ruggen van de mensen om, hen opgedrongen. Het zijn de regels, over Hoe Het Hoort; "regels, die niemand heeft bedacht, niemand onderschrijft en ieder opgedrongen krijgt." En die men blindelings volgt. Uit angst. Voor straf. Uit angst voor... de emotionele uitbrander.

Echter, sinds medio 2021 is die spirituele blokkade, die ontstond als gevolg van eeuwenlange vervloekingen via de kerk, verdwenen. Daarover schreef ik eerder al. Die beperking op ons levensgeluk is collectief opgeheven.

Zie: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2021/11/de-wereld-is-vrij-van-spirituele-lasten.html

Die blokkade is er wereldwijd nu niet meer (!) zodat de schellen van de ogen vallen, mensen in rap tempo bewust worden en hun talenten kunnen gebruiken zonder angst te hebben terug te vallen, omdat die spirituele blokkade is weggevallen en daarmee het belangrijkste kenmerk van die spirituele blokkade, namelijk: "Niet gelukkig mogen worden." Hoe uit zich dit opvallendste kenmerk van "niet gelukkig mogen worden"? Men saboteert zichzelf en anderen.

Ook daarover schreef ik veelvuldig (zo'n 400 artikelen op dit dagboek, waaronder: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/01/de-oorlog-tussen-mensen-is-een-spirituele.html

Daar mogen we dus nog overheen groeien want tot op heden saboteert iedereen zichzelf nog steeds. Hartstochtelijk. Omdat dat zo is geleerd en mensen dat onbewust maar doelbewust met zich meedragen; bij iedere gelegenheid, te pas en te onpas, laat men elkaar voelen een "verboden vrucht van een verboden samenleving" te zijn en zet elkaar zo in de...

KOU.......

Waar dit om gaat is in drie letters te vatten. Kou. "k-o-u". Een klein woord van drie letters. Zo simpel en zo lastig te doorgronden tegelijk. Omdat niemand beseft waar dit werkelijk om gaat, tenzij je je er in verdiept en er jarenlang intensief mee werkt, om zo alle bijzonderheden ervan te leren kennen. Dàn pas WEET je wat kou is. Dan pas heeft men dat zich eigen gemaakt.

Op het moment dat iemand een ander een koude douche geeft, dan krijgt deze een uitbrander dus, oftewel een ijskoude behandeling. Dan komt men van een kouwe kermis thuis. Dan heeft men in de kou gestaan. Dat gaat je niet in de kouwe kleren zitten. We noemen dit niet voor niets een koud kikkerlandje. Dat is wat er mis is met de wereld. KOU. Het overdonderende gemis aan WARMTE, dus, die niet te meten is met een thermometer maar die de sfeer bepaalt waarin wij leven.

Men kan terugzien in de ogen van de mensen om ons heen, wat kou zoal aanricht. Verschrikte ogen. Chagrijnige gezichten. Slechte humeuren. Vreselijk gedrag. Men ziet dat bij kinderen al en op scholen (zie: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html) gaat het precies zo toe: k-o-u-d. Ieder mensenkind wordt duidelijk gemaakt dat het niets voorstelt maar dat het een Kind is van het Systeem, waar NIETS MAG, VAN ALLES MOET en waar GEVOEL VERBODEN is. Als dat geen protest teweeg brengt, wat dan wel? Hier vindt men de oorsprong van slecht-menselijke gedrag. Mensen worden er negatief van en wanneer je hen erop aanspreekt worden ze briljant negatief. Men draait het dan zo dat alles aan jou ligt en zij gaan vrijuit. Met drogredenen oftewel onzin.
Zo verdedigen zij in wezen het Systeem en dat noemt men dan weer Stockholm-syndroom; het verdedigen van de gijzelnemer door de gijzelaar.

Van onderdrukt worden naar Stockholmsyndroom in een notedop |

In feite hebben we het over volkomen bezopen gedrag. Krankzinnig, zelfs. Dus: proost. Neem er nog één.

Maar wel iets waar we mee te doen hebben want dat het zo geworden is, is niet te veranderen. Maar... moet het dan zo blíjven...?!?

Hier ligt een schone taak voor elk van ons, want: "Wees de verandering die je wilt zien in de wereld," aldus Gandhi.

Ik geef het je te doen, zolang werkelijk niets bespreekbaar is, in een wereld vol bias, waar mensen tjokvol Stockholmsyndroom zitten en niet in staat zijn om op een volwassen manier ergens over te kunnen praten. De wil ertoe ontbreekt volledig.

Of dat ooit verandert hoop ik van harte om nog mee te maken maar ik betwijfel het. Mensen laten de teloorgang van de gehele samenleving zelf toe. Al jaren is een uitholling oftewel sloop aan de gang van onze samenleving, die niet samen leeft. Vroeger had je geen dikke mensen, zeiden mijn ouders vaak. In de jaren '70 zag de wereld er (nog) anders uit (maar was het niet beter!). In de jaren '60 kwam er een kentering op gang die niet aanhield maar nu wel. Nu opnieuw en deze nieuwe ontwaking is er om te blijven. Dus het is een genot om nu te leven, om zelf te kunnen aanschouwen of we er iets mee doen, met deze verschuiving in beleving. 

Het is aan ons, aan hen die nu leven, om de wereld een betere plek te maken. Of we daarin slagen, zal moeten blijken.

rj

bron: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/08/kou-gevat.html
-

Meerleeslinks

dagelijksestandaard.nl/opinie/sid-lukkassen-de-waarheid-achter-de-personeelstekorten 
De eerste helft is goed leesbaar en sluit aan bij mijn ideeën. De rest kun je uitzitten of overslaan.++

Les in de zon

Moge. Gister postte ik dit bericht:

"Het is weekend. Wat dacht je van: koffiedrinken?
Wanneer ik de posts zo zie van iedereen valt mij op dat alle mensen behoefte hebben aan iets... bvb verbindend samenzijn. Dus daarom nodig ik ieder uit die trek heeft in een hap gezelligheid, een brok warmte en een berg verbinding met een toefje oprechte warm menselijke belangstelling.

In plaats van ijs of taart bij de koffie, heb ik de volgende oplossing in huis gehaald: chocolade-vanille-ijstaart...uit de biowinkel nog wel. Vol smaak dus.

Dus: ieder die wil is welkom voor een warm hartelijk samenzijn in het plantsoen voor de deur van mijn monumentale woning

Opstellen in rijen van drie dan maar?"
-

Later voegde ik er aan toe:

Voor de laatkomers is het vanmiddag borreltijd
En anders morgen opnieuw; kom maar spontaan langs (zeg ik nu tegen iedereen)"
-

Uren zat ik prinsheerlijk, te zitten en te genieten. In m'n t-shirt. Het is zomer. Mooi weer. Stralende zon. Blije voorbijgangers.
Uiteindelijk kwamen er een paar vrienden op de fiets. We hebben uren zitten kwekken, in de zon. Heerlijk. Precies zoals dat moet. Oftewel: zoals de dokter voorschreef.

De dag was niet zonder les, zoals zo vaak. Ik kreeg te zien hoeveel agressie er in de wereld rondgaat, en hoe mensen verk(n)etterd worden, in hun opvoeding, of wat daarvoor moet doorgaan. Sommigen achten zich belangrijker dan anderen. Sommige achten zich de baas over anderen. Iets wat ik heb moeten doorwerken en afleren in 2012 toen mijn mentor mij daarop attendeerde; zoiets heb je nog niet door als je nietsvermoedend elke dag maar doordendert.

Er kwam een wrede verstoring van onze rust toen één van de meest kille, jaloerse en autoritair ingestelden van mijn buren zich meldde bij mijn gasten en zich hardhandig, oftewel agressief, opdrong. Zij waarschuwde hen. Voor mij. Een intrusie en vernietiging van de wereldvrede, in een klap.

Wat dit toont?

"Jij mag niet gelukkig zijn."

Preciezer: "IK mag niet gelukkig zijn, dus jij ook niet."

Dit zit in de categorie: "Hoe kan ik een ander gunnen wat mij nooit gegund is???"

Snap je hem? Zij is niet goed bij haar HART.

We hebben allemaal zo'n OPVOEDING gehad die ervoor zorgt dat je niets mag, van alles moet en gevoel verboden is. Niets mag, van alles moet en gevoel is verboden. Hier zie je wat dat oplevert. Innerlijke strijd. Zelfhaat. Sabotage van levensgeluk.

Dit zie ik continu in deze verziekte, vermoorde, verlepte wereld waar levenslust is vermoord, verboden en verbannen.

Je hoeft mensen niet te beoordelen op hun uiterlijk maar het kan Iets accentueren. In dit geval het volledige gemis aan levenslust. Deze buuv vertoont zich met kort haar, brilletje, en bovenal een figuur, waar je van goed fatsoen niet naar kijkt - vooral uit zelfbehoud - kortom iemand die niets wil, niets kan, niets doet en niets weet. Da's geen volwassene maar een kind, in de verpakking van een mens maar die het niet is. Dit zijn geen mensen. Dit zijn mensen-in-wording. Ze doen maar wat en EGO regeert; gevoel is verbannen.

Ik zat daar met een missie, in dat plantsoen; om te laten zien hoe je dat aanpakt. Hoe je het gezellig maakt. Hoe je verbindt en een feestje maakt. Oprecht en ingetogen. Puur en gemeend. Uit het hart. Uit overvloed.
Ik deed dat eerder, op 16 juli, met een troep motorrijders die hun fraaie glimmende plastic paarden op rij zetten in de zon terwijl ik uitpakte met goed eten en drinken.
Het gaat nooit om wat je doet maar hoe. Ik zette daar sfeer neer en zie de reactie die niet uit kon blijven in de categorie "Dit hoort niet!!" dus "Dit mag niet!!" en "Dat is niet afgesproken!!" oftewel: "Doe nu maar wat ik zeg!!"

Vraag je eens af wat er positief aan is als mensen alles slopen. Toch zie ik dat dagelijks om mij heen overal gebeuren. Overal. Altijd. Continu. Is dat positief gebruik van talenten? Zo nee, hoort dat zo?? En, moeten we dat dan zo laten???

De boodschap hier is: leer jouw talenten positief te gebruiken.
Dat is een hele weg en gaat verder dan een dun laagje chroom. Oftewel buitenkant. Het gaat om de binnenkant.

De wereld staat in brand. Over enkele jaren kennen we ons leven niet meer terug en zitten we hopeloos vast in een stramien dat we niet kiezen maar niet hebben tegengehouden. Dan is dit het moment om in te zien, waar we staan en wat we te doen hebben en dat heet transformatie. De overgang van het autoritaire Vissen-tijdperk naar het vrijheidslievende Waterman-tijdperk gaat niet zonder kleerscheuren want het is lastig loslaten van iets dat schijn-veiligheid en schijn-zekerheid biedt, een zompig moeras als fundament kent met dito geuren, waaruit ontsnapping niet wordt getolereerd door hen die deze wereld als zombies bevolken en verbetering van kwaliteit van leven hartstochtelijk tegenhouden.

Soit. Dat alles is niet mijn zaak. Ik zie het slechts en ga mijn eigen gang. En adviseer ieder dat te doen. Omdat het opnieuw een mooie dag is. De zon schijnt en het is mijn taak daarop te wijzen. Hoezeer mensen ook vastzitten en niet willen zien met hun ogen open. Die gaan vanzelf een keer dood. En ik ook.
Maar ik heb in ieder geval iets nagelaten. Voor het nageslacht. Een boekje. "Voel jij het ook? Gedachtenregen; leven duurt maar even". Da's voor het nageslacht. Die hebben er wat aan. De huidige generatie nog niet, die zitten vast, nog; waarvan akte - gister nog zelfs.

Mijn gasten stuurden de opdringerige dissonant overigens gedecideerd weg en waren geschokt over dit voorval. Ik sloot af met:
"Nou... iemand nog een lekker toastje?"

Dit was niet overdreven. Zo voelde het. Zo laat je iemands zelfverzonnen probleem waar dat hoort; bij de ander.

Ik ga wat leuks doen.
Ik schreef onder mijn uitnodiging van gister de aanvulling:

"Wat er vandaag gebeurt zie ik dan wel, ik laat het open. Tot 11 uur à half twaalf ben ik sowieso thuis, daarna afhankelijk van de ontwikkelingen; koffiedrinken voor mn deur of... er op uit."

Ik zie het wel. Ik heb in ieder geval een blijdrage geleverd aan een mooiere wereld.
rj

bron: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2022/08/les-in-de-zon.html

fb: facebook.com/HetLichaamLiegtNooit/posts/578429567004677

boek: het-lichaam-liegt-nooit.webnode.nl/boek/

boek: Voel jij het ook? Gedachtenregen; leven duurt maar even

Voel jij het ook? 

Van gedichtenbundel naar gedachtenregen; "leven duurt maar even”

RAUW | Sommige ingevingen of gedachten gaan zo diep dat ze het verspreiden waard lijken. Alleen al het gedicht “Voel jij het ook”, dat ons gelijk verstomt, vangt en meeneemt, vanwege “verdeeldheid heerst tussen alle mensen, we zijn nog lang geen collectief; maar we zijn hier om te leren, dus nemen we dat voor lief”, gevolgd door: “hartelijkheid verbindt ons mensen, warmte stroomt dan heen en weer; dus door vol te houden, lukt het ons allicht een keer”, staat op zichzelf en laat zien dat het zelfstandig, in drukvorm, de wereld in wil.

De jeugdige rapper van Skere Heren vond de eerste rap, uit 2014, “rauw”; “het ergste wapen is de mond” staat aan het eind van deze bundel, als uitsmijter. Na een voordracht in 2019 voor een zaal vol grijze koppies kwam een dame van 80 jaar zeggen dat dit werk “diep” ging.

Het punt van gedichten of poëzie is, dat men het eerder slikt en aanneemt, dan wanneer iemand iets rauw staat te verkondigen. Zo werkt dat. In onze moderne wereld, die wij beschaving noemen. Evengoed is deze bundel uit het hart geschreven; liefdevol, dus. Dáár is het tijd voor: het hart laten spreken. Leven duurt maar even.

Over de auteur

WILD, ROMIG & ONGETEMD | Sinds 2012 wilde de auteur een boek schrijven. Keer op keer lukte dat niet. Intussen ontstonden uit het niets vurige gedichten en trad hij er mee op. Te pas en te onpas, scanderend uit het hoofd, tovert dat een lach op gezichten, deelt een inzicht en neemt toehoorders mee op reis. Luchtigheid en diepzinnigheid wisselen elkaar soepel af.

Dat werkte veel beter. Het idee om er een bundel van te maken ontstond langzamerhand, tot in het voorjaar van 2022 het moment rijp was. Het is er tijd voor. Kijk maar; als de eerste 10 pagina's geen daverende lach op jouw snoet toveren, leg het boek dan weg voor 10 jaar; dan is het niet voor nu.

Gedichten en gedachten impliceren “dichterlijke vrijheid” en heten bovendien een Kunst te zijn – dat bood de mogelijkheid die hij zocht. Ga maar na:

NB: een inkijk-exemplaar is onderaan de website te downloaden; zie: het-lichaam-liegt-nooit.webnode.nl/boek/

(en komt beschikbaar via bol.com)

uitgever: mijnbestseller.nl/(...)/voeljijhetook

Inflatie tot depressie aan toe vraagt bijstelling hoogte lonen en uitkeringen om armoede te voorkomen; daders zijn bekend

De lokale gemeente, wethouders en politiek heb ik vandaag, pinksterdag 2022, de dag dat de heilige geest de mensen in vreemde tongen liet spreken volgens de overlevering, aangeschreven met het volgende bericht. 

Dat heeft zelden zin, want het volk moet dit zelf doen. Jij en ik, dus. Maar toch, leuk was het wel. Lees maar even mee;

"Inflatie tot depressie aan toe vraagt bijstelling hoogte lonen en uitkeringen om armoede te voorkomen; daders zijn bekend" |

Goeiedag, gezien de extreem stijgende prijzen volgt de logische vraag, hoe de uitkeringen en lonen worden geïndexeerd oftewel aangepast. 

Uit het filmpje in dit artikel, eenvandaag.avrotros.nl/item/de-oorlog-in-Oekraine-is-niet-de-enige-veroorzaker-van-hoge-prijzen-in-de-supermarkt-dit-is-hoe-dat-zit/, maak ik op dat er opzet in het spel is en dat de oorzaak bekend is. Voedsel en energie worden doelbewust onbetaalbaar gemaakt en het eind is niet in zicht.

Dat impliceert dat men, iedereen eigenlijk, de gemeente dus ook, bij deze banken en multinationals de "meerkosten" kan verhalen. Zij zijn immers verantwoordelijk voor dit wangedrag dat armoede doelbewust in de hand werkt. Dat lijkt mij een schandelijke situatie die zelfs bestraft kan worden en dient te worden. Het is immers verraad van het volk door private ondernemingen die machtsmisbruik plegen. Nogmaals: olie-, energie- en voedselprijzen stijgen de pan uit met de grootste inflatie ooit dus iedereen komt in de knel te zitten. En dat lijkt het doel en dus beleid te zijn.

Intussen kom ik niet meer rond van mijn inkomsten, met de dagelijkse uitgaven en normale kosten van levensonderhoud, dus is mijn vraag niet meer dan logisch: hoe gaat de gemeente cq het rijk dat compenserenen cq. de uitkeringen bijstellen? Of komt er weer een eenmalige toeslag voor minima, zoals die 800 euro energietoeslag dit jaar, als uiterst tijdelijk doekje voor het bloeden, dus om het volk de mond te snoeren zonder het werkelijke probleem te adresseren?

Beschouwing |

Even relativeren. Natuurlijk kunt u er niets aan doen, dat zegt iedereen. Maar is dat ècht zo??

Wat er ook wordt ingezet als lapmiddel... hier is overduidelijk sprake van opzet en het is zichtbaar voor de hele wereld.

De westerse wereld wordt onnodig verpauperd, ethisch uitgemoord en moreel uitgehold. Wereldwijd worden we in armoede gestort, het mkb moet kennelijk volledig verdwijnen, de boeren moeten verdwijnen met drogredenen zoals extreme normeringen over stikstof - in het buitenland zijn de normeringen lang niet zo streng - en op scholen worden onze kinderen in 12 tot 14 jaar "verplicht" "onderwijs" consequent verward en geestelijk misbruikt door leraren die zich opstellen als autoriteit terwijl die zelf schizofreen zijn gemaakt, dus weggejaagd zijn van hun gevoel, na jarenlange structurele emotionele verplettering en uitputting (da's een eufemisme), als logisch gevolg van hun uiterst controversiële "opvoeding".

Dit noemen wij beschaving. 

Ik wijs ieder erop dat ieder verantwoordelijk is voor wat hier mondiaal gebeurt, want iedereen kan zich er tegen verzetten maar dat gebeurt niet of nauwelijks. "Wij" staan dit toe. En wij horen dat niet toe te staan. Wij horen op te staan voor ons zelf. Maar kennelijk doen we dat niet uit angst voor straf. Vraag je gerust af wat daar volwassen aan is en of we zo wel willen leven. 

Overigens is het hele geldsysteem een giftige aangelegenheid te noemen, voor wie dat wil zien. De geldontwaarding zit hem erin, dat geld gecreëerd wordt uit lucht, geen goudstandaard meer kent en door rente-op-rente uitgehold wordt, ten faveure van de private ondernemingen (centrale banken zoals de fed) die dit creëerden en in stand houden en hieraan gigantisch verdienen. Iedere econoom kan je dit uitleggen. Iedere 10 jaar werd de waarde van geld gehalveerd toen ik op school zat. Nu verdampt geld waar je bij staat. De essentie daarachter is, dat geld schuld is. Geld is schuld voor het grootste gedeelte, bijna driekwart.

Hoe dat op te lossen is, weet niemand. Daar komen we de komende eeuw(en) achter. Feit is dat we de boel nu doelgericht laten vastlopen en dat we collectief aan de rand van de afgrond staan. En "we" werken daaraan mee, door ons niet te verzetten, door gedwee mee te gaan in wat de wereldleiders ons voorschotelen (in opdracht van de werkelijke machthebbers) en door te vreten wat de pot schaft - dus dan verandert er van alles maar verbetert er niets. 

Het grote voordeel is, dat wie niets heeft, op zichzelf aangewezen is en daarvan heeft te leren. Ik spreek uit ervaring. We zijn tot nu toe beziggehouden (met de ratrace van werkdruk en financiële krapte) en afgeleid van wie en wat we zijn maar hebben enorm veel in te halen om eindelijk mens te kunnen worden. Volwassen, ook. Iets dat tot nu toe niet werd toegestaan. Net als "gevoel" was dat verboden.

Groei tot wasdom werd tot nu toe onderdrukt. We werden tegen elkaar en vooral tegen onszelf opgezet. En dat wordt met hand en tand verdedigd door het volk zelf, wat men Stockholm-syndroom noemt. Verdeel en Heers is uitstekend geslaagd.

Tijd om dat in te zien en op te staan voor onszelf, en niet langer dat systeem van verdeel en heers verder te verdedigen, tegen beter weten in en tot bloedens toe.

Dat is de weg die voor ons ligt. 

Dat lijkt mij althans. 

Voor wie als toeschouwer durft kijken naar wat er gebeurt.

Voor wat het waard is...

rj.

Bijlagen:

- gedicht over waar we staan en waar we heengaan 

- plannen van de NWO, vertaald

---

Eerste ontvangen reactie:

"In Argentinië boerderijen met 100.000!!!!!? Koeien.

Hier met 40 beessies al gezeik.

The Great Reset is al lang geleden begonnen.

Voedsel schaarste.

Woning nood

Energie transitie

All part of the game.

Hou je eigen kleine wereldje goed.

That's all  there is."

Narcisme: gedrag dat wij niet kunnen plaatsen

Soms noemt iemand mij narcist of beticht mij van narcistisch gedrag en 9 van de 9 keer gaat dat over hen zelf.
In deze verziekte wereld verwijt men een ander wat men zelf doet. De kunst van het omdraaien. Onthoud dat woord. Het gebeurt constant in onze westerse samenleving die wij abusievelijk beschaving noemen; het beschaafde wilde westen.

Schreef er eerder een artikel over omdat de meesten van ons geen idee hebben waar narcisme over gaat. Zie: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2015/05/in-zichten-over-narcisme.html.

In mijn beleving hoort narcisme thuis in de duistere drie en is dat gedrag onlosmakelijk verbonden met psychopathie en machiavellisme oftewel intrige. Wie er studie van maakt ziet in, dat onze wereld er bol van staat.

Oorsprong

Narcisme als losstaand begrip is op zichzelf derhalve niet zo heel interessant. Belangrijker is waar het vandaan komt. Weet je wat het met de menselijke geest doet om constant onder vuur te liggen? Onder vurige agressie, wel te verstaan. 

Dat is afgrijselijk. Da's pure vervloeking. Het toont ons waar de blokkade op onze talenten, dus de blokkade op ons levensgeluk en feitelijk op ons bestaan, vandaan komt. Door de agressie die constant op ons wordt geprojecteerd dus als een projectiel op ons wordt afgeschoten.

Immers: "Wat ik niet mag, mag jij ook niet."
Anders gezegd: "Hoe kun je een ander gunnen wat jou nooit gegund is?"

Daar zit die.

Het eerste plaatje is dus van toepassing op bijna elke ontmoeting:

--

De volgende plaatjes geven een mooie, bruikbare opsomming van en voor de herkenbaarheid van narcisme, waar ik het verder bij hou voor dit artikel:

Met zorg opgespaard.

Over de oorsprong: kerk leerde ons elkaar te vervloeken en dat wordt van generatie op generatie overgedragen:

Ken je dat? Wanneer je je mond opent en jouw moeder komt tevoorschijn?

Ter aanvulling nog enkele schoonheden:

Nieuw hoofdstuk: liefde

Mijn favoriet, de stropop, oftewel: reageren op een ander onderwerp:

Om met een lach te eindigen (ik wel):

rj

Plato's Heilige huisjes

Plato's heilige huisjes - gastlezing

Volgens Plato wordt niets zo erg bevochten als de waarheid. Ooit iets van gemerkt? Iemand?? We zijn nu 2.400 jaar verder – en het volgende stukje bewijst, dat er voor waarheid nog geen plaats is in onze maatschappij; kijk maar – naar wat het volgende in je losmaakt.

1. Ten eerste een GEDICHT: “Voel jij het ook?”

“Verdeeldheid heerst tussen alle mensen, we zijn nog lang geen collectief
Maar we zijn hier om te leren, dus nemen we dat voor lief

Hart-elijkheid verbindt ons mensen, warmte stroomt dan heen en weer
Dus door vol te houden, lukt het ons allicht een keer

Plezier maken is het hoogste goed, dansen en eten voorop
Wie dat beseft is halverwege, en slaat niemand meer voor de kop

Pijn en verdriet zijn ons deel, ingrediënten van een kille cultuur . Kou is onze vijand, maar Warmte wint op den duur - dat is onze natuur ♥

Gebrek aan kennis doet ons zwijgen, toch zit daar geen waarheid in
Zodra de waarheid gaat spreken, krijgt de mens weer levenszin

Levenslust zit diep van binnen, het zit in ieder diep verstopt
De goddelijke vonk die ziel heet, en zich tot heldendom ontpopt

Het wachten is tot ieder vastloopt, het volk wacht een harde klap
Wie niet verder kan zit op de bodem, voorwaarde voor een nieuwe stap

Tot Die Dag rest ons niet anders, dan ons voorbereiden in kalmte en rust
Elk kind leert je dit; leef dus NU, dat stelt gerust.

Een volk is niet onmachtig, dat is gewoon niet waar
Het zijn de mensen die het toestaan, dat is schreef-gegroeid en raar.

De Nieuwe Tijd is onderweg, om ons los te weken en om op te staan
Vanuit Warmte te leven, “Samen”; en zo de Kou te verslaan...”

Voel jij het ook? | bron: fb.com/709491799160490/

Terug naar Plato.

Hoe de waarheid ook bevochten wordt, jij staat integer, nieuwsgierig en verantwoordelijk in het leven en wilt de waarheid horen, zien en zeggen.

Hou dat in het achterhoofd bij dit betoog voor vrede en onvoorwaardelijke liefde.

2. Gevoel |

Wat ik te zeggen heb is in twee woorden samen te vatten: volg het gevoel - en tellen kan ik ook al niet. De tegenstrijdigheid zit 'm hierin: “Hoe kun je het gevoel volgen in een samenleving waar gevoel verboden is? Verbannen en vermoord, zelfs.

Dan wéét je niet langer wat gevoel is en hoor je wijsgeren als Einstein stellen: “We hebben een andere manier van Denken nodig dan die manier die ons in problemen bracht.”

Of Gandhi, die vond dat je zelf maar het verschil in de wereld moest zijn; “Be the change you want to see in the world”.

Krisnamurti: “Het is geen maatstaf van gezondheid om goed-aangepast te zijn aan een intens verziekte omgeving.”

Aristoteles: “Denken alléén brengt niets in beweging: dit gebeurt pas als het zich toespitst op een doel en een daad”. In mijn beleving beschreef hij “natuurlijk handelen”; handelen vanuit jouw “natuur”; vanuit jouw wezen; vanuit jouw... “gevoel”.

[Vraag] Wie Denkt dat-ie een gevoelsmens is? | Denk je dat of weet je dat? Komt er eigenlijk wel “denken” aan te pas? Wat is “weten” eigenlijk? Neem die vragen mee, ze zijn mij essentieel gebleken [iig in mijn “zoektocht” naar waarheid en dus in mijn beleving].

3. Soeverein Mens |

“Wie soeverein mens wil zijn, dient eerst eens te kijken naar wat “Mens”-zijn eigenlijk inhoudt.” Mooie stelling En het antwoord? Dat weet niemand. Niemand is ooit volwassen geworden maar bleef emotioneel gezien in de tienerjaren steken. Heb ik nu ieders aandacht? Zo niet, dan gaan we het over seks hebben, dat werkt altijd.

[Ga ik zo op verder. Probeer open te luisteren naar de feiten die ik aandraag en niet gelijk je mouwen op te stropen om straks op mijn gezicht te timmeren en aldus je eigen pijn bij een ander te leggen opdat die het mag dragen. Probeer liever in te zien of er iets tussen zit, wat je zou kunnen gebruiken.]

Hoe gaan we om met frustraties? Helpt het als iemand in de buurt is die afwijkt of het “fout” doet zodat je je daarop kunt uitleven? Afreageren, dus? Of is dat eigenlijk parasiteren? Kijk naar het grote plaatje èn kijk naar wat wij zelf doen.

De mens die uit protest vecht tégen het systeem, draagt de hele wereld op z'n schouders en vecht tegen zijn eigen verleden en dus iemands eigen emotionele pijn – en ook nog dat van anderen die dat bij je neerleggen, vanuit instanties zelfs, die jou en mij straffen omdat ze jou nooit kunnen gunnen wat hen nooit gegund werd.
Kijk naar hoe mensen elkaar openlijk aanvallen, ook onderling; we vechten met gelijken. Waarom? Om gehoord te worden... als een klein kind. En zo doen we allemáál. Kijk naar hoe Pim Fortuyn werd gedemoniseerd; aangevallen dus. Kijk naar jou en jouw partner: welk v-echtpaar vecht er nou NIET met elkaar?? Daarom zijn zoveel mensen alléén; dan kunnen ze het met zichzelf uitzoeken; niemand anders om op te leunen. Wie uit ideaal soeverein wordt, gaat voor “Natuurlijk handelen” vanuit Gezond Verstand en volgt zijn of haar Gevoel. Het is daarom, dat ik jaaaren gewacht heb met deze stappen te maken en nu dit pad loop vanuit pure interesse om te zien wat het me brengt. En reken maar dat de instanties mij bedienen van een portie onverdunde emotionele pijn! Dan moet je kunnen onderscheiden: van wie is dit?

4. Kinderachtig |

Veel mensen vinden zelf, dat ze kinderachtig reageren en in feite klopt dat. We zijn van binnen, emotioneel gezien, nog tieners! We staan elkaar als kleine kinderen te woord, scheldend op straat tegen volslagen onbekenden die ons de pas afsnijden; gooien met deuren en voelen ons niet gehoord en dat laten we merken. Wat denk je dat de ambtenaren doen bij gemeente of belastingdienst? “Wat hen nooit gegund was, hoe kunnen ze dat jou ooit gunnen...” In feite zijn wij als volk, nooit volwassen geworden. Hoe VERDACHT is dat? Hoe verdacht is het, dat niemand weet zich volwassen te gedragen? Niemand weet wat dat is!

Ter vergelijking: een kat is met één jaar volwassen; kan zich voeden, verzorgen en beschermen. En wij mensen??? Never!

Daarom heb ik deze zinnetjes opgeschreven om je te helpen herinneren. Print ze uit en hang ze op de WC:

“Waarheid spreken is... een teken van liefde.
Alles bij een ander neerleggen is... een vorm van terreur.
Continu boos zijn is... agressie naar anderen.
Liefde is... zorg-vuldig omgaan met onszelf en anderen” |

bron: dagboekvaneenvreemdeling/overtuigen-kan-niet

Kern ervan: Elkaar besmetten met onze onvrede is niet OK en mogen we niet langer onbesproken laten. Dit is Aquarius. Het is tijd voor Waarheid. We hebben elkaar te attenderen op karikaturaal gedrag. Liefdevol. Schouders ophalen en het zo laten is een vorm van PASSIEVE AGRESSIE te noemen. Zo verandert er niets.

[Straf jij een ander voor hoe je je voelt? Vraag jouw prooi niet om te stoppen met wat een ander (jou aan)deed. Wie boos doet naar een ander, vecht met zichzelf. Onthoud: waarheid doet geen pijn; oude wonden wel... We zijn spiegels voor elkaar. Wie van iemand (zijn eigen kind bijvoorbeeld) verlangt dat hij/zij stopt met confronteren, verwisselt agressor en slachtoffer met elkaar, en verlangt dat de ander stopt met wat die persoon zelf doet.]

5. Baanbrekend werk |

Jij en ik behoren tot de pioniers; de eerstelingen, die nu al bewust zijn van wat er om ons heen gebeurt; die doorzien dat school niet zo onschuldig is maar onderdeel van het systeem om je naar Pruisisch legervoorbeeld af te richten tot perfect te managen “object”. Wij dienen vrij te zijn en te ontwikkelen “wat in ons opkomt”. We leren echter 7 basisregels die daar haaks op staan:

1. een kind leert verwarring ipv samenhang; en [leert te veel] oppervlakkige feitenkennis boven enthousiasme
2. [een leraar leert kinderen] “blijf in de klas(se) waar je thuishoort”. Individualiteit is daarmee in strijd en derhalve de vloek van elk systeem van classificatie.
3. kinderen leren onverschilligheid. Wat je ook doet op school, niets is de moeite waard om af te maken als de bel gaat.
4. emotionele afhankelijkheid door straffen en belonen, is een volgende les. De leraar is degene die gunsten kan verlenen en zonder reden weer intrekken, rechten zijn er niet; goed gedrag houdt de kinderen gegijzeld.
5. intellectuele afhankelijkheid: we moeten wachten tot een hoger geplaatste vertelt wat we moeten doen. Het is de belangrijkste les van allemaal: we moeten wachten op anderen, beter getraind, hoger in hiërarchie, ouder, om betekenis te kunnen geven aan ons leven. [daarom wil iedereen expert zijn zodat er naar hem/haar opgekeken en geluisterd wordt]
6. zelfvertrouwen is voorwaardelijk, afhankelijk van de mening van een expert. Kinderen daarentegen die van hun ouders geleerd hebben, dat ze van hen houden ondanks alles, laten zich onmogelijk conformeren.
7. afwezigheid van privacy. Er zijn geen privé-ruimtes voor kinderen, geen privé-tijd. School breidt zelfs haar invloed uit door huiswerk, anders kan het voorkomen dat kinderen thuis iets leren buiten de autoriteit van de leraar om, of van een wijs iemand uit de buurt.

[“Hierachter schuilt een eenvoudig idee: ieder van ons moet perfect en afhankelijk gemanaged kunnen worden en daarvoor gebruikt men elke truc uit het boekje: psychologie, sociale druk of bruut geweld.” | uit: renvogel.com/2008/05/30/scholen-massainstructiewapens (website is opgedoekt) en zie ook wat meer overzicht: dagboekvaneenvreemdeling/de-wonderlijke-energie-van-kinderen]

We hebben geen overzicht; de kennis is bij ons weggenomen sinds mensenhelpers op de brandstapel hebben staan fakkelen, om hun kennis maar niet langer door te kunnen geven. Het is bij ons weggenomen; en het volk heeft dat toegelaten.

Het is niet onze zaak een revolutie te starten. Hoe wou je dat doen?? Òf die begint en hoe... dat is niet onze zaak en daar hebben we ons niet mee bezig te houden omdat het getuigt van “vechten tégen” en dus niet constructief is; het is niet opbouwend.

Hoe dan wel? We dienen het voorbeeld te ZIJN voor onze omgeving, in ons doen en in ons laten. Hoe? Via “natuurlijk handelen” - en ieder van ons zoekt daar z'n weg in. Gedicht:

De mens die één is met de natuur
kan één zijn met zichzelf
De mens die één is met zichzelf
vecht niet met zijn menselijke natuur | bron: fb.com/1099877596788573

6. Spiegels |

Wij mensen spiegelen elkaar; in ons gedrag houden we elkaar de spiegel voor. En wat wij ervaren uit onze leefomgeving, dus waar we aan bloot stonden, tonen wij óók. Continu. Dat betekent dat tussen mensen onderling hetzelfde spelletje zich afspeelt als tussen de Machtmannetjes en ons. Wat iemand ons aandoet gebeurt overigens bij de gratie dat we dat toelaten.

Op “macht beluste mannetjes” doen ons van alles geloven, bieden ons een illusie en wij trappen er in. Omdat we die continu te zien krijgen in alles – en we zien niet hoe het echt is. Maar iedereen wéét hoe het is! Diep van binnen ronkt een waarheid die zich niet tot stilte laat manen en die ons doet zoeken naar waarheid - en ogenblikkelijk verwerpt wat onzin is. Helaas weerhoudt aangeleerd menselijk gedrag ons van “natuurlijk gedrag” oftewel “doen wat goed voelt” oftewel: het hart volgen.

7. Onvoorwaardelijk |

We mogen weer leren om onszelf en zo die ander lief te hebben, uit onvoorwaardelijke liefde. Zo zijn wij mensen gemaakt. We zijn niet gemaakt om bij het gevoel weg te zijn en ambiëren dus weer “ons eigen partner” te zijn; één, met ons zelf.

Tot slot, een laatste gedachte:

“Wezenlijk contact... is warmte uitwisselen”

Dank je voor het luisteren. Ga het leven vieren. Zie in, dat de zon schijnt. Altijd. ++ |

"Plato's Heilige Huisjes"; 18 februari 2017, voorgedragen bij een club soevereinen

bron: facebook.com/notes/771136277062585/