Het is heel ernstig gesteld met onze wereld. Zo erg, dat we elkaar klein houden, waar we maar kunnen. Afgunst is leidend, want: "Hoe kan ik een ander gunnen wat mij nooit gegund was?"
Met dat in het achterhoofd, kreeg ik een beschouwing van filosoof Nietzsche onder mijn ogen, van kameraad Alex: https://youtu.be/M2POToPtAbY?t=1057
De inleiding en de ideeën in de laatste twee minuten, vanaf 17'30, spraken mij gelijk aan. Het middelste deel totaal niet; ik vond dat eigenlijk niet kloppen. Zat vol aannames, denkfouten, interpretaties en... ego. De conclusie klopt echter helemaal, wat mij betreft.
Ego overwinnen als weg naar bevrijding |
Mijn reactie daarop:
"We zitten ons eigen geluk in de weg.
Als we voorbij boosheid en verbittering elkaar willen ontmoeten, moeten we onze ego overwinnen.
Daarna schreef ik deze beschouwing, op het gedrag van de mensheid:
-
"Allen hier zijn ALLEEN omdat de VROUWEN rebelleren. Zij kwamen in opstand.
Tegen ZICHZELF. Dat beseffen de meesten alleen niet.
Vrouwen VECHTEN, in plaats van zich in te spannen om gelukkig te worden.
Zij vechten tégen.
Daar zit TABOE op, op gelukkig worden. Want dat màg niet. "Wie afwijkt, wordt gestraft," leerde ons de kerk.
Dus vervallen zij in de VICIEUZE CIRKEL van vechten & aanvallen, onderwerpen & overheersen, VERVLOEKEN & SABOTEREN... zo venijnig als zij maar kunnen!
En ontkennen dat ook nog, want... het ligt altijd aan De Man.
De eeuwige zondebok.
Meisjes... luister toch eens...
naar jezelf...!?
Leer evalueren en (correct!) analyseren, kijk in de spiegel en STOP MET DIE LEUGENACHTIGE ONZIN!"
-
Waarom? Je doet jezelf tekort.
Dus... wat dan wèl?
Open jouw hart. Verstop jezelf niet langer. Bespreek jouw obstakels of frustraties. Benoem jouw boosheid of verbittering zonder die bij een ander te dumpen. Maak, wat er in jou leeft, BESPREEKBAAR!
Wees eerlijk, zuiver, oprecht en oplossingsgericht - anders blijf je het Systeem van Intrige verdedigen en dat heeft een naam. Dat heet: Stockholm-syndroom.
-
Dag van rouw |
Vandaag neem ik afstand. Niet alleen om te mensheid en haar kleinzielige gedrag te overzien maar vooral om mijn grief oftewel verdriet erover de ruimte te geven, om dat volledig te doorvoelen in plaats van te ontlopen, zoals al zovelen doen... zo niet de meesten.
Een dag van rouw, eigenlijk. Omdat alle vrouwen, die ooit in mijn leven waren, inclusief mijn moeder en inclusief mijn geliefde dochters, met mij vochten... als een STILLE OORLOG of Stille Kracht, volgens Louis Couperus, tot ik het zat was. En dat is nu.
Luister naar Nietzsche. Durf elkaar te ontmoeten in radicale eerlijkheid.
Ik ga reeds die weg. En heb daardoor niets meer te verliezen.
rj.
PS: de oorlog is er allang - en vindt plaats achter onze voordeur
Hoe stel jij ons contact voor, wanneer niets maar dan ook niets bespreekbaar is?
Omdat jij bepaalt of iets wel of niet besproken kan worden en zelf nergens op aangesproken kan worden, omdat jij wegloopt uit elk gesprek met knotsgekke opvattingen gelardeerd met denkfouten om de ander de loef af te steken? Waarbij jij antwoordt door een nieuw onderwerp in te brengen en jouw opponent te verpulveren? En nergens openheid in geeft maar je verhult in geheimzinnigheid, over alles wat belangrijk is en zelfs over jouw leeftijd? Wat jij verdedigt met drogredenen, oftewel onzin?
Wat zou jij zeggen als ik jou ten huwelijk zou vragen?
Daar stuur jij op aan immers. Je begint er steeds over. Of... noem jij het als speerpunt, om mij de mond te snoeren en mij te onderwerpen?
Als jij stelt zo verliefd te zijn, waarom merk ik dan zo weinig van die verkoudheid, eh, ik bedoel 'verliefdheid'; waarom zie ik zo weinig liefde en zoveel strijd van jou uit komen?
Zoals zondagavond 13 maart vorig jaar buiten op straat voor de supermarkt, 2 dagen voor mijn verjaardag, daar bond jij de strijd aan over niks; en dat laatste gesprek van twee uur lang in de avond, buiten, waarbij jij jouw kind thuis liet wachten, en mij slechts een rad voor ogen draaide - mindfuck, dus; en die keer dat ik 's avonds trommelde op jouw ruit om iets te brengen maar jij jouw lenzen uit had en maar doodleuk gewoon niet open deed en onbereikbaar was...?
Hoe stel jij je dat samenzijn voor zolang jij je als tiran, ongenaakbaar op jouw wolk in de hoogte opstelt, die de hele boel op stelten zat, continu de eigen regels maakt, breekt en wijzigt, gelijk foltermethoden?
Jij stelt telkens relatietherapie voor. Wat heeft dat voor zin, als jij degene bent die geen relatie aangaat? Besef jij wel wat een relatie inhoudt en gelijkwaardigheid vereist, zonder dat iemand steeds de macht grijpt?
Heb je enig besef van de destructiviteit en schadelijkheid van jouw gedrag, houding en optreden, naar jezelf en anderen toe? Enig idee van de mate van verraad daarin, onder jouw noemer van Liefde - wat het bij lange na niet is? Besef jij, hoe jij Liefde, Gevoel, Levensgeluk en zelfs Levenslust volledig vernietigt (!) onder de dekmantel van 'liefhebben', zodat dat niets anders is dan 'goedbedoelde terreur'? Waarmee jij alles wat je opbouwt nog harder afbreekt? Te zien aan al jouw kwalen en die van jouw kind? Zie jij in, hoe jij jezelf en anderen kleinhoudt, niets gunt - zeker geen geluk - en tegenwerkt op grote schaal? Zie jij in, hoe dominant jij je opstelt en continu de macht pakt oftewel afdwingt en daarna alles naar jouw hand zet oftewel manipuleert? En dat alles dwang, manipulatie en chantage kent, wat jij doet of wilt of beoogt? Zie jij in hoeveel onrust jij teweeg brengt?
Zie jij in, hoe volwassen gedrag daarin volledig ontbreekt? Zie jij in, hoe kleinzielig in plaats van grootzielig jij je opstelt? Zie jij in, hoe kinderachtig dat is? Zie jij in, dat jij zo nooit meer iets zult bereiken; geen leven, geen levensgeluk, maar slechts een parasitaire instelling om anderen het leven zuur te maken en alles wat op jouw pad komt structureel te vernietigen?
Besef jij, dat dit het ergste ter wereld is en dat jij er eigenlijk iets mee moet, omdat je zo continu vastloopt en er niks meer aan vindt, en slechts mensen in jouw leven toelaat om je te steunen, om stiekem en openlijk uit te kunnen lachen en het leven zuur te maken, zonder zelf ooit nog een wezenlijke b(l)ijdrage te leveren?
Zie jij in, dat dit zelfsabotage mag heten, dat jij doodongelukkig en ten einde raad bent, en weliswaar een voorbeeld nodig hebt van hoe het dan wèl kan (zoals van jouw levenslustige kind en van mij) maar dat jij het toch echt zelf moet doen, dat wil zeggen; dat jij zelf mag en moet uitvinden hoe jij jouw leven weer tot een feest kunt maken, zodat jij blij en onbekommerd in het leven komt te staan, elke ochtend vol levenslust en blijdschap, zonder jouw leven te wijden aan die continue strijd die jou uitholt en ziek maakt...?
Dit zijn vragen die ertoe doen. Doe jouw voordeel ermee.
Laat mij jou iets vertellen.
Het was een lange weg voor mij om van zoeken tot vinden te komen. Kijk, naar de rust in mij, die dat brengt. Wat ik vond kreeg je van mij op een presenteerblaadje. Ik attendeerde je allereerst op het geweldige boek "Vader Aarde en de aardse taal" dat ons helpt te realiseren wat we met onze levens kunnen en zouden moeten. Het brengt verdwenen kennis. Verboden sinds de heksenjachten. Over mens-zijn.
Mensen die overleven zijn helemaal geen mens. Ze zijn "mens-in-wording". Ze zitten in die ratrace. In die strijd van overleven. De wanhoop nabij, die af en toe om de hoek gluurt.
Da's een mensonterend bestaan en collectief verraad naar jezelf toe. Dat het zo geworden is, is erg genoeg. Moet het dan zo blíjven...?
Jij dient kernwaarden te hebben om het leven te leven. Nieuwsgierigheid, Verantwoordelijkheid en Integriteit. En een overdosis eigen wijsheid, afkomstig uit vorige levens - niet te verwarren met de onzin die jij continu vanuit jouw ego uitbraakt om alles en iedereen continu tegen te werken. Zie: vaderaarde.nl
Waar zijn die kernwaarden gebleven? Zijn ze ondergesneeuwd? Verboden, verbannen, vermoord?
Vrouwen zijn toch zo dicht bij hun Gevoel???
Laat maar zien. Dit is jouw kans. Het is nu of nooit. Morgen bestaat niet en gister is voorbij. Je hebt alleen vandaag. Daar moet jij het mee doen.
Verliefd zijn op een ander is niet jouw primaire levensdoel. Je dient in harmonie met jezelf te zijn. De rest is bijzaak oftewel: bonus. Extra.
Verander jouw houding in Houvast. Voor jezelf. Wees de mens die jij wilt zijn. Wees en blijf in contact met jouw binnenste, jouw innerlijke kompas, jouw gevoel, jouw warmte; jouw ziel. Zonder dat heb je niks en ben en blijf jij reddeloos verloren... en kan niemand jou redden, uit dat verdriet, uit die onmacht, uit die wanhoop.
Wie herkent hierin de contouren van de hele maatschappij? Doet niet iedereen precies zo, wanneer dat zo uitkomt?
Dit is niet de definitie van een narcist maar toont de blauwdruk van een heel volk. Dit is wat onze Opvoeding met ons voor heeft. Zulk ziek gedrag is doelbewust gecreëerd. Onze 'leiders' doen het voor.
Dit is geen foutje of exces van één persoon maar de blauwdruk van ons allemaal, ons voorgedaan en opgedrongen vanuit onze leefomgeving. Wie afwijkt wordt gestraft. Doe nu maar wat ik zeg. Goedbedoelde terreur is ook terreur maar dan verstopt en stiekem. Een belachelijke, mensonterende manier van overleven creëert men zo. Onbewust maar doelbewust.
Daar is niemand mee te helpen zolang de innerlijke behoefte niet opstaat om er iets mee te doen; om te streven naar verbetering van levenskwaliteit. Als dat ontbreekt is er niets mogelijk. Dan blijft een volk hangen in destructief gedrag en chagrijn. Zelfvernietiging, dus... dan kan het niemand iets schelen, zakt men terug in passief vermaak, terwijl de wereld om ons heen afbreekt, afbrokkelt en in verval stort.
Jammer, maar niet mijn zaak. Ik zit mijn tijd hier wel uit en kijk met open ogen naar het theater dat dagelijks voor mij uitgesponnen wordt. Eén grote klucht, immers. Een groot drama vol melancholie (uitreiken naar wat ooit was), van karikaturaal gedrag dat niets met menszijn te maken heeft. Hooguit met mensdom.
De simpele en duidelijke boodschap van Siebe, die urenlang mijn laptop had nagelopen en er niks voor terug wilde hebben. Beduusd van mooiigheid stond ik daar, met de tranen in mijn ogen. Moest zelfs stoppen met fietsen om weer wat te kunnen zien.
Ik stop om tranen te deppen maar de stroom is net op gang gekomen. Uiteindelijk fiets ik huilend over straat. Het is donker en maakt mij niet uit.
De reden van mijn tranen intrigeert mij. Waarom zo'n verdriet? Dit zouden vreugdetranen moeten zijn, toch?
Helaas niet. Het verdriet borrelt omhoog... over al dat vreselijke gedrag dat mensen elkaar laten zien. Mensonterend gewoon.
Ik hoef niet lang te zoeken naar voorbeelden. Mijn stalkster uit krommenie staat mij naar het leven; in plaats van een levenspartner zoekt zij een speeltje. Gevolg: rochelend ga ik over straat. Enkele buren doen vrijwel hetzelfde en reageren zich af op alles en iedereen die in de buurt komt. Eigen partner voorop. Regeringsleiders die consequent aan afbraakbeleid doen stellen het voorbeeld dat grif en onnadenkend dus blind wordt overgenomen, door het Volk, dat niet zelf denkt maar alles napraat als een papegaai.
Words can only do harm, zingt Depeche mode, dat mij is toegestuurd door mijn penvriendin in Breda: https://youtu.be/aGSKrC7dGcY. Heb ik in ieder geval een echte penvriendin en geen denkbeeldige. Ik troost mij met die gedachte. En vroeg mijn buuv, die een wandelende liedjesencyclopedie is, eerder al naar de titel van Black's Wonderful life; https://youtu.be/u1ZoHfJZACA.
Mooi om mee te besluiten. Muziek. Omdat het krachtig is. Luister maar naar Dit Land: https://youtu.be/1W7e22dDrJM
Vampiers zijn gewone mensen zoals jij en ik die helaas een enorme bloeddorst hebben ontwikkeld uit pure kwaadheid ter compensatie van wat hen is aangedaan toen ze zich niet konden verweren.
Gewonde dieren zijn het gevaarlijkst
In feite laten àlle mensen zien dat we een enórm tekort hebben opgelopen en pakken dat terug. Onzichtbaar, onhoorbaar; alléén voelbaar. We laten zien dat we gewond zijn en gewonde dieren zijn het gevaarlijkst; zo ook de mens. Het is niet erfelijk maar gedrag is wel overdraagbaar.
Overdraagbaar
Door jonge mensen structureel tekort te doen, vrijheid om zichzelf te zijn te misgunnen en langdurig aan elementaire tegenstrijdigheden bloot te stellen (kortweg: "in de kou laten staan") maakt zich een verdriet van hen meester over een uitzichtloze frustrerende situatie, en aangezien verdriet en onmacht optellen tot boosheid wanneer het gepresenteerde systeem maar waterdicht genoeg is, loopt iedereen met wurgneigingen rond, op zoek naar genoegdoening; er moet iemand bloeden voor wat hen is aangedaan. En zo is de zucht naar de zondebok geboren: koelbloedige wraak vanuit een oververhit systeem.
Uitingsvormen: elke uiting is een spiegel
Dit kan zich uiten als sadisme en leedvermaak, maar ook als narcisme en zich verheven voelen boven anderen: "hij/zij die te goed is voor deze wereld" - de ivoren toren. Autisme of spasme is opgeven vanuit de ziel in de wanhopige, uitzichtloze situatie, en het zich terugtrekken, in een veilige eigen wereld. Vanuit de ziel verklaard is alles simpel, eenvoudig en logisch.
Labels zijn fabels; het zegt meer over de klager dan over de drager
Labels zijn fabels daarentegen en dekken de lading vaak niet. De lading is: tekort aan ruimte en vrijheid om zichzelf te mogen zijn. Een label of etiket is een manier om ermee om te gaan, Lees: medicatie toe te kunnen dienen. Handel dus. Afwijkend en extreem gedrag is een SPIEGELENDE uitingsvorm van frustratie en onmacht, een re-actie uit protest, en nooit een beschrijving van iemands karakter. De ziel oftewel het wezen bepaalt het karakter. Niets anders. Omgevingsfactoren bepalen re-actie en dus gedrag. Gek genoeg wordt dat zelden onderzocht vóór het toedienen van kalmeringsmiddelen als Ritalin (ik noem ze "bestrijdings-middelen") terwijl mijn biologieles vroeger wel voorzag in het onderscheid tussen binnen en buiten; genotype en fenotype. Leedvermaak is extreem en een sadistische, bloeddorstige uitingsvorm; Amerikaanse humor staat er bol van en dat is elkaar afzeiken, vernederen en verpulveren - extreem negatief gedrag dus. En wij importeren dat. We noemen dat "gemeengoed" - met de nadruk op gemeen. Egotrippen - op het sportveld of in de klas - is een andere variant die ons toont dat we in een (denkbeeldige, zelfverzonnen) prestatiemaatschappij leven. Spiegelend gedrag dus. Het "zie mij eens" doet ons pijnlijk duidelijk maken dat bij niemand van ons de individuele kwaliteiten. Agressie - of het nu verbaal is of fysiek - komt voor op elk sportveld maar veel vaker nog van docent naar leerling of naar groep. Dagelijks zelfs. Daarover gaat "De wonderlijke energie van kinderen | (en wat school met ze doet)"
"Jong geleerd, auw-t gedaan"; "zoals de auw-ders zongen, 'piepen' de jongen"
Voor het beste resultaat moet je jong beginnen, moeten de ontwerpers van dit systeem gedacht hebben. Van gewoon/gezond naar gewond is hierdoor vrij eenvoudig geworden als je maar vroeg genoeg begint - tegenwoordig niet met zes jaar maar al met vier worden kinderen uit hun vertrouwde leefomgeving weggestolen om verplicht over-corrigerend onderwijs te genieten met als doel conformeren, conditioneren en indoctrineren, kortom onderwerpen en structureel van vrijheid beroven. Van verdeel en heers naar verwar en plunder.
Van verdeel en heers naar verwar en plunder
En da's de invloed van kerk en adel, nu de staat en de multinational. Iedereen weet dat multinationals nauw verweven onderlinge banden hebben doordat de topmensen bij elkaar adviseren in de raden van bestuur. Er zwerven plaatjes van merken, bedrijven en hun verwevenheid op internet (onderaan). En ze willen dat jij hun rommel koopt dus houden ze je klein en onzeker en dan moet je wat; je hebt geen bezit van jezelf maar je kunt het kopen. Zo simpel is het ontstaan. Die zucht naar wraak komt ergens vandaan en we dienen ons de aard en oorsprong te realiseren; door de boodschap achter ons verdriet tot ons te nemen creëert de ziel de oplossing al zodat we er bovenuit kunnen groeien.++ -
We worden wakker met een enorm gemis. Zoeken dat in een partner want we zoeken om ons heen voor steun en grijpen alles aan... omdat we wankel zijn. Jij en ik. Stuk voor stuk. Allemaal.
Hoe moet je die grote boze buitenwereld nu trotseren? Hoe moet je “staan” als mens? Hoe verdrietig is het allemaal?
Het grote verdriet
Het enórme verdriet dat ons overmant, overheerst en bezighoudt weerhoudt ons van functioneren als mens. Niemand ontkomt eraan. Ieder mens is het aan te zien. Ieder mens. Kinderen. Ouderen. En alles wat er tussen zit is bevangen door emotionele kou en meet zich een verstandelijke houding aan om toch maar dóór te kunnen; een masker dat ons doet functioneren als een robot om de pijn maar niet constant te voelen.
Een schijn-zekerheid en schijn-veiligheid om ons gevoel maar helemaal uit te kunnen zetten...
Maar... voelen is ons ding. Hoe kun je nu mens zijn zonder voelen? Wat blijft er dan over?
Actie
We dienen ons dit te beseffen en in actie te komen door naar binnen te gaan en te corrigeren wat daarom schreeuwt. Anders voel je je de rest van jouw leven wankel en instabiel en zorgelijk en angstig en verdrietig en blijf je die pijn maar met je meedragen.
Kom je er niet uit, mail me dan. Ik ben bereid om uitleg te geven over hoe het mij gelukt is om één met mezelf te worden, voorbij angst en verdriet, om mensen verder te helpen want de pijn over het verdriet begint langzaamaan epidemische vormen aan te nemen en dat is voelbaar. Sterker nog... Daar schrijf ik over. In dit blog en op feestboek.
[bron: fb.com/773563739419962]
Suggestie
Alle wensen, die wij mensen bedenken voor onszelf, zijn korte termijn-oplossingen.
Wanneer ál onze wensen ingewilligd zouden worden, zouden we ongelukkig blijven want de oplossing en antwoorden zitten in onszelf en niet daarbuiten.
In onze ziel. Dáár hebben we “het” te zoeken.
We dienen als het ware één met onszelf te worden. Dat heet: “jouw eigen partner worden” en dat bereiken we door de ego te overwinnen en gelijkwaardig partner te maken van ons gevoel... ons wezen... ons zelf.
[bron: fb.com/773572072752462]
Trotseer de liefdeloosheid in de wereld. Ga staan als mens en vul de wereld met warmte.
Trotseer de liefdeloosheid in de wereld. Ga staan als mens en vul de wereld met warmte. Hartelijke warmte... vanuit de ziel
Naschrift
Ieder mens kampt met onvervulde behoeften - op een enkeling na; Niemand spreekt ze uit want “dat hoort niet”, we zijn dat dus niet gewend; Het gevolg is, dat naar de achtergrond is geraakt wat er in ons leeft en wij er zelf niet meer bij kunnen. We hebben letterlijk geen idee welke behoefte er in ons leeft...
Dit artikel is een vervolg te noemen op: “Wat wij mensen doen en waarom | verband tussen Tekort. Behoefte. Intentie. Zucht naar Geluk. Levenslust. En werkelijke rijkdom” | dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/07/wat-wij-mensen-doen.html Laat je inspireren
Zeg niet dat je het bij het oude wilt houden omdat je niet weet hoe het wel moet. Doe jouw eigen onderzoek en pleur die machtsmisbruikers in de goot en pak het aan met Gezond Verstand. Da's te koop op iedere hoek van elke straat: je spreekt gewoon een negen-jarige aan. Die weten méér dan wij wat normaal is en bij ons mensen past, want wij hebben alles wat normaal is afgeleerd en repeteren alleen nog als een bandje de aangeleerde onzin van kerk en staat. Breng de liefde terug. Het is het enige.
This could be heaven for everyone
Zoals het plaatje laat zien: This could be “heaven for everyone”. Kijk om je heen. Schrik. Slik. Zie hoe het anders kan. En moet. “Hebben kerk en staat meer kapot gemaakt dan liefde ooit kan herstellen?” vroeg ik me af. Onmogelijk. Goed wint altijd van kwaad. Kwestie van tijd. Kwaadwillende machtsmisbruikers en andere machts- en bezitswellustigen roeien zichzelf uit; probleem vanzelf opgelost. En jij en ik dan? Wij spelen onze rol, hier en nu. Onze adem is eindig. Onze ziel niet. Dus maak je nooit druk om wat jouw zaak niet is en zorg dat je het naar jouw zin hebt, dan besteedt je jouw dag goed.
Collages om liefde, verdriet, angst en pijn zichtbaar te maken
Mijn collages om het onderscheid tussen liefde en verdriet, angst en pijn zichtbaar te maken.
(als mp3) | Verdeeldheid heerst tussen alle mensen we zijn nog lang geen collectief Maar we zijn hier om te leren dus nemen we dat voor lief
Hart-elijkheid verbindt ons mensen warmte stroomt dan heen en weer Dus door vol te houden lukt het ons allicht een keer Plezier maken is het hoogste goed samen - dansen en eten voorop Wie dat beseft is halverwege en slaat niemand meer voor de kop
Pijn en verdriet zijn ons deel ingrediënten van een kille cultuur Kou is onze vijand maar Warmte wint op den duur - dat is onze natuur ♡
- Gebrek aan kennis doet ons zwijgen toch zit daar geen waarheid in Zodra de waarheid gaat spreken krijgt de mens weer levenszin
Levenslust zit diep van binnen het zit in ieder diep verstopt De goddelijke vonk die ziel heet en zich tot heldendom ontpopt
oOo
Het wachten is tot ieder vastloopt het volk wacht een harde klap Wie niet verder kan zit op de bodem voorwaarde voor een nieuwe stap
Tot Die Dag rest ons niet anders dan ons voorbereiden in kalmte en rust Elke leraar leert je dit leef dus Nu; dat stelt gerust.
- Een volk is niet onmachtig dat is gewoon niet waar Het zijn de mensen die het toestaan dat is schreef-gegroeid en raar.
De Nieuwe Tijd is onderweg om ons los te weken en op te staan Vanuit Warmte te leven, “Samen”; en zo de Kou te verslaan.
- Voel jij het ook?
-
Angst. Ze proberen je angst aan te jagen. Met de (berichten over de) komst van ebola, met berichten en emails over gestolen wachtwoorden, met het logo van de Rijksoverheid. Met belastingen en scherpere regels die niet logisch zijn maar wel pijn doen. Je mag minder en moet méér. Net zolang tot je het zat bent. Doe je eigen ding. Het gaat niet om het clowneske gedoe van die op macht beluste mannekes. Het gaat erom blij te zijn, in samen-leving met je zelf, terwijl lucht, water en voedsel om ons heen vervuild worden dien jij je eigen ding te doen en te zorgen dat je gelukkig bent met wat je doet.
“Maak je geen zorgen over morgen
Maak je geen zorgen over morgen. Dat is jouw zaak niet. Vandáág is jouw zaak. Morgen niet. Dat is ver weg en buiten jouw verantwoordelijkheidsgebied. Gister ook. Wie in z'n hoofd gaat zitten en zich zorgen maakt luistert vandaag niet naar z'n hart. BOOS zijn over de misstanden is logisch maar niet functioneel, schudt het van je af. VERDRIET over de ellende is logisch, iedereen heeft verdriet; hoort erbij. Leer het dragen. Leer ermee omgaan. ANGST is logisch want zo ben je opgevoed - je mag niets, wordt overal buiten gehouden en anderen weten het beter voor je dus moet je afwachten - maar ook dat is niet relevant. Ga naar binnen, word één met jezelf en jouw ziel draagt je en zorgt voor je. Zodra je beschermd bent kan je niets gebeuren dus lees “Vader Aarde” (fb.com/vaderaarde). En volg je hart. Die weet de weg. En stuit je op shit waar je niet uitkomt, meld het, kijken we er samen naar, naar de diepere boodschap. Want als iets je raakt, heeft het een boodschap. Zoals een droom die ons van slag maakt ons kan zeggen: “'Ja, het IS een zooitje om je heen - maar ga dóór want je hebt een taak hier...” - Meer: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-wonderlijke-energie-van-kinderen.html en dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.com/2014/07/wat-wij-mensen-doen.html en (uiteraard) dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/03/de-vlieger-en-de-zwever.html Aanvulling: ingeving aan het begin van de avond Verdriet. Verdriet overvalt mij bij het terugrijden naar huis. Verdriet en de angst om vanavond alleen door te brengen. Ik stop bij Schiphol-A4 en geef het alle ruimte. Kennelijk heb ik iets opgepakt en ja hoor, het collectief der mensen maakt, gedreven door angst, plannen om de avond maar niet alléén door te brengen. Zeg mij, wat is dat voor mentaliteit? Zeg mij, wat is daar volwassen aan? Ik hou van gezelschap maar dit komt zo instabiel op mij over. Alleen zijn hoort een pretje te zijn. Je bent altijd met je-zelf immers. Wanneer durven we collectief toe te geven dat we emotioneel en mentaal instabiel zijn - en ervoor te gaan om dat recht te zetten? Is dit volwassen gedrag? Om “uit nood” vrienden of nieuwe vrienden of ander gezelschap op te zoeken? Om de nacht maar niet alléén door te brengen? Aloha. Het is 2014. Aquarius toont je hoe het eruit ziet om “op eigen benen te staan”. Schreef erover, in de blog “geen relatie”; we mogen niet langer op een ander leunen en daarom leven velen alléén. Harde noten geven een krachtig geluid af bij het kraken. Maar da's soms nodig om bij de kern te komen. Het woord STEVIG geeft aan dat iets gefundeerd is - het komt uit je-Zelf Laat je leiden, door je hart. Niet door je tekorten of verlangens of wat eraan gerelateerd lijkt. Afhankelijkheid en afleiding zoeken heeft een reden: je luistert dan niet naar de boodschap van je nare gevoel M@il als je vragen hebt. Of beter: out-in-the-open. Profiteren anderen d'r ook van. fundering: dagboekvaneenvreemdeling.blogspot.nl/2014/04/ergste-wapen-is-de-mond.html
Iedereen kent boosheid. De vraag is, of het boosheid van dat moment is dat je voelt, of oude boosheid die wakker wordt geschud en naar boven komt... Stelling: 'Er is geen gesprek mogelijk als de boosheid in iemand geraakt is en de boventoon voert. Dan is het "vechten". De vechter wil eerder bloed zien, dan antwoorden. Je herkent het aan interpretatie van jouw woorden. Antwoorden is dan zinloos.
'Boosheid is niet persoonlijk; die zat er al. Al jaren. Dus boosheid is gewoon zo. Niet (inhoudelijk) op reageren, da's zinloos. Bekoelen en afstand nemen dus: "Ik spreek jou pas weer als je rustig bent. Jouw boosheid heeft niets met mij te maken. Geniet ervan. Prettige dag verder..." - om er niet op in te gaan en die ander te laten beseffen dat je aanspreekbaar bent en blijft... zodra de ander aanspreekbaar is.'
"Iedereen kent boosheid. De vraag is, of het boosheid van dat moment is dat je voelt, of oude boosheid die wakker wordt geschud"
Afleren
"Iemand die met boosheid door het leven gaat, heeft dat eerst af te leren, omdat zulke boosheid niet functioneel is"; zo leerde ik. Da's altijd een "overdosis boosheid" overigens. Een ongezonde portie dus. Dat geeft een continue boosheid - en dat staat "normaal menselijk handelen" en een gezonde dialoog grondig in de weg.
Gesteld dat boosheid het product is van verdriet en onmacht, kun je nagaan dat je éérst door die boosheid heen moet (afleren dus) voor je aan verdriet en onmacht kunt toekomen.
Over verdriet is te stellen: "Verdriet hebben we allemaal. Ik ook. Leer het te dragen" Onmacht: "Kijk niet naar wat je niet kunt; kijk naar wat je wèl kunt" Wat doe je er mee? De aanpak: eerst jezelf in warmte omarmen en daarna rechtzetten wat rechtgezet dient te worden. Een heel proces... traject eigenlijk... zeer de moeite waard, lucht enorm op en je leeft niet meer in angst maar vrij als een vogel omdat je de orde herstelt en je eigen plek inneemt; onzekerheid en angst maken plaats voor eigen-waarde en zelfvertrouwen. Dit hoort trouwens van-zelf te gaan, gevoed vanuit intentie. Het is niet te forceren maar heeft een eigen tempo. Wie dat (nog) niet wil of kan, dient eerst z'n eigen mentale houding te veranderen. Dat lukt vaak pas bij vastlopen. Tot slot. Iedereen kent boosheid. De vraag is, of het boosheid van dat moment is dat je voelt, of oude boosheid die wakker wordt geschud. Er bestaat trouwens ook gecontroleerde boosheid - onmachtig om het te uiten of te verwerken - en functionele boosheid: boosheid vanuit de situatie zelf of zelfs een functionele boosheid die van binnenuit als kracht opstaat. Dat is verreweg de leukste boosheid die ik ken en die ook geen stand houdt zodra het doel bereikt is...
